ကြင္းျပင္ပ လက္ခုပ္သံ

၁၉၅၈ အလြန္ မန္ယူ

၁၉၉၃ အလြန္ မိုနီကာဆဲလက္စ္

ျမဴးနစ္ျမိဳ႕က ေလယာဥ္တစီးနဲ႔

ဟမ္းဘတ္ျမိဳ႕က ဓါးတလက္ဟာ

ဖီးနစ္ငွက္ေတြ တကယ္ ရွိေၾကာင္း

သက္ေသျပဖူးတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (၉ ေမ ၂၀၁၃)

လူနည္းစု

မီးမ်ားမီးႏုိင္ ေရမ်ားေရႏုိင္ ေလာကမွာ

အိမ္ေတြ ျပာက်သြားတာ ေတြ႕လည္း

မေနာေျမ ငိုခဲ့ရတာ ေတြ႕လည္း

လူနည္းစု ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။

တခ်ိဳ႕ေတာ့

minority ဆိုေပမဲ့

ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ

သူတုိ႔ေတြ

ေသာင္းနဲ႔ခ်ီလို႔။ သိန္းနဲ႔ခ်ီလို႔။

က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ minority ကမွ တကယ့္ အစစ္။

ပြဲေတြမွာ လွဴမယ္

အျမဲေနရာ ယူမယ္။

ျပီးရင္

ဥပေဒဆုိတဲ့ ေခါင္းတံုးေပၚမွာ

က်ေနာ္ထိပ္ကြက္မယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (၂၆.၄.၂၀၁၃)

က်ေနာ့္ ဖီးၾကမ္းေလးကုိ ေက်ာပြတ္သိပ္ခ်ိန္

ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ နာရီစင္က
ဒုတိယမၸိ သက္ျပင္း ဆယ္ခ်က္ ခ်လိုက္ျပီ။

က်ေနာ္ကေတာ့
ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူကုိ
ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ ခ်စ္တတ္ေၾကာင္း
ျပေတာ့မယ္။

ခ်စ္သူေရ...
အေမာမ်ားေျပကာပ်က္ေရးအတြက္
ေက်ာသားေနရာထက္မွာ ေရးတဲ့
သေဘာထားေၾကညာခ်က္ေလးမွာ

မနက္ဖန္အတြက္ အားေဆးလည္း ပါတယ္
အိပ္မက္ဆိုးေတြ တားေဆးလည္း ပါတယ္။
အိပ္ေပ်ာ္ေစမယ့္ ဂီတလည္းပါတယ္။
အရွႈပ္အရွင္းကင္းတဲ့ သီလလည္းပါတယ္။

က်ေနာ္ေလ...
ဒႆဂီရီလို မ်က္ႏွာမမ်ားခ်င္ေပမဲ့
ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားလို လက္ဆယ္ဘက္ ရွိခ်င္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ

အခ်ိန္

နာစရီဟာ

၂၀၁၁ထဲ အထိ

အေျမာက္တပ္သားေတြ အတြက္ သူရဲေကာင္းပဲ။

လူတေယာက္ရဲ႕

ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ေရးခ်င္ရင္

သူေသသည္အထိ ေစာင့္ပါ။

ေကာင္းကင္ကို (၁၇.၃.၂၀၁၃)

Suicide

ဘာသာေရးက လက္ေကာက္ဝတ္ဆိုရင္

ဘုန္းၾကီးတခ်ိဳ႕က ဘလိတ္ဓါး။

စစ္တုရင္ ခံုေပၚကလိုပဲ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ၾကီး သြားၾကတယ္။

ေကာင္းကင္ကို (March 02, 2013)

ပံုကုိ http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Chess_piece_-_White_bishop.JPG ကေန ယူထားတာပါ။

ညီျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ

ေခတ္ေမာင္းဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂) အမွတ္ (၂) ထဲက ပါ။ ဂ်ာနယ္ တေစာင္လံုးကုိ http://www.calameo.com/books/001387678057eb3c3665f မွာ download လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။

ညီျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ


ညီရင္းအစ္ကုိလို
သေဘာထားပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားၾကားတုိင္း
က်မ္းစာထဲက
Cain နဲ႔ Abel ညီအစ္ကုိ ကုိပဲ သြားျမင္တယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ

ပံုကုိ http://www3.uwic.ac.uk/english/secretariat/eandd/pages/home.aspx?Text=Large.css?novariation=true ကေန ယူထားပါတယ္။

၉၉၈၇၆၆

ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးေတြ

ေရႊေရာင္ေတာက္ေရး

ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးဖုိ႔

သူတို႔ဆီ အပ္ၾကတယ္။

ေၾကာက္/မိုက္ တတ္သြားေပမဲ့

မဖြံ႕ျဖိဳးျပန္…

ခြံ႕အထုိးခံေလး

အညြန္႔ခ်ိဳးခံ လိုက္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ

သက္သတ္လြတ္

ကုိယ္တိုင္က်ေတာ့ သူမ်ားသတ္ျပီးသား အသားကုိစားျပီး … "သားသတ္သမားေတြ၊ တံငါေတြ၊ ေမြးျမဴေရးသမားေတြ"ဟာ အကုသိုလ္ေကာင္ေတြ ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး တခ်ိဳ႕ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့လို အလုပ္ေတြကို သမၼာအာဇီဝ မျဖစ္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္တတ္ၾကတယ္။

ကုိယ္က်ေတာ့ သူတို႔သတ္ထားတဲ့ အသားစားမယ္၊ အကုသိုလ္ကိုေတာ့ သတ္တဲ့သူ ယူလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးက တကုိယ္ေကာင္းဆန္လြန္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးလို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီ့လိုလူ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကျပန္တယ္။ အသားျဖစ္ျဖစ္ အသီးအရြက္ျဖစ္ျဖစ္ အစားအစာကုိ တပ္မက္စိတ္ မပါဘဲ စားရင္ ျပီးေရာတဲ့။ အကုသိုလ္ မျဖစ္ဘူးတဲ့။ အဲဒါဆုိလည္း ဆီေတြဘာေတြ၊ တျခားအရသာေတြ ထည့္မေနဘဲ၊ ဟင္းေတြကုိ အရသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်က္မေနဘဲ ေရလံုျပဳတ္ စားၾကေရာေပါ့။ အခ်ိန္ကုန္ေတာင္ သက္သာဦးမယ္ေလ။ က်ေနာ့္အျမင္ေတာ့ သဘာဝၾကီးကေတာင္ သစ္သီးဝလံလို စားစရာေတြမွာ အရသာ မ်ိဳးစံု ေပးထားတာပဲ။ ဒီေတာ့ အစားအစာကို တပ္မက္ျခင္းေတြ၊ အရသာခံျခင္းေတြဟာ အႏၱရာယ္ရွိေလာက္တဲ့ အဆင့္အထိ တပ္မက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ အျပစ္ကင္းတဲ့ ခံစားမွႈမ်ိဳး၊ သဘာဝက်တဲ့ စည္းစိမ္မ်ိဳးလို႔ပဲ က်ေနာ္ေတာ့ ခံယူတယ္။

တိရိစ ၦာန္ ေတြကုိ စားဖို႔ သတ္တာကိုက်ေတာ့ အျပစ္ေျပာ၊ ကုိယ္တုိင္က်ေတာ့လည္း သက္သတ္လြတ္ မစားသူ တေယာက္ကုိ “အဲဒါက ေရွ႕ေနာက္မညီဘူး၊ မင္း…သတၱဝါေတြကုိ သနားရင္ အသား မစားဘဲ ေနေပါ့။ ဒါဆို သတၱဝါေတြ အေရအတြက္ နည္းနည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရတာေပါ့” လို႔ သြားေျပာလိုက္ရင္ သူတို႔ ျပန္ေျပာေလ့ ရွိတာက “ငါတေယာက္တည္း အသား မစားဘဲ ေနလည္း တကမၻာလံုးက အသားစားေနမွာပဲ။ ဒီေတာ့ သားသတ္သမားေတြလည္း ရွိေနမွာပဲ။ ငါတေယာက္တည္း သက္သက္လြတ္ စားရံုနဲ႔ေတာ့ မထူးဘူး” လို႔ ျပန္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ ျပန္ေမးခ်င္တာက စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခံယူခ်က္တို႔၊ သီလတို႔ ဆိုတာဟာ တကမၻာလံုး လုပ္ျခင္း မလုပ္ျခင္းနဲ႔ ဆိုင္လို႔လား။ ဥပမာ…တတိုင္းျပည္လံုး ျပည္သူပုိင္ ပစၥည္ေတြ ခုိးေနၾကရင္ ငါမခိုးလည္း တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာမွ ထူးမွာမဟုတ္ဘူး ဆုိျပီး လိုက္ခုိးေတာ့မွာလား? တကမၻာလံုး ခုိးရင္ လိုက္ခုိးေတာ့မွာလား? Moral legitimacy ဆိုတာ သူမ်ားလုပ္ျခင္း မလုပ္ျခင္း၊ တကမၻာလံုး လုပ္ျခင္း မလုပ္ျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ကိန္းဂဏန္း အေရအတြက္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးေလ။

ဒါေပမဲ့ သက္သတ္လြတ္ သမားက သားငါးသတ္ျဖတ္သူကုိ ေဝဖန္တာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ သဘာဝ က်ပါတယ္။ အဲဒီ့လို သက္သတ္လြတ္သမားေတြကိုလည္း အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့ ေရွ႕ေနာက္မညီသူေတြက ေဒဝဒတ္ ဝါဒီေတြဆိုျပီး မညွာမတာ သမုတ္ၾကျပန္တယ္။

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ တည္ေထာင္တဲ့ မာ့ခ္ဇူကာဘတ္ ကေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ တတ္ႏုိင္သမွ် သက္သက္လြတ္ စားျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတဲ့ အေနနဲ႔ ကုိင္တိုင္ကိုယ္က် သတ္ထားတဲ့ အသားကိုမွ စားသတဲ့။ သူ႔ ဒႆနကေတာ့ ဒီလို။ လူေတြဟာ အသားကိုေတာ့ စားၾကေပမဲ့ ကုိယ္တိုင္ သတ္ခဲ့ၾကရတာ မဟုတ္ေတာ့ အဲဒီ့ အသားစားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတၱဝါတေကာင္ ေသရရွာျပီ ဆိုတဲ့အေတြးကို၊ သနားစရာျမင္ကြင္းေတြကုိ လ်စ္လ်ဴရွဳလိုက္ဖုိ႔၊ ေမ့ပစ္လိုက္ဖုိ႔ လြယ္တယ္တဲ့။ အဲလို အလြယ္တကူ ေမ့ပစ္၊ လ်စ္လ်ဴရွႈပစ္လိုက္တာဟာ တာဝန္မဲ့တာလို႔ မာ့ခ္ဇူကာဘတ္က ယူဆသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္တိုင္သတ္တဲ့ အသားကိုပဲ စားေတာ့တယ္တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ျမင္ေနရရင္ တိရစၦာန္ၾကီးၾကီး တေကာင္ေလာက္ကုိေတာင္ ေသြးထြက္သံယို မသတ္ခ်င္ေပမဲ့၊ အနိဌာရံု ျမင္ကြင္းေတြကို မျမင္ရဘူးဆိုရင္ လူတေသာင္းေလာက္ကို ေသေစမယ့္ အမိန္႔မ်ိဳး ခ်လိုက္ရရင္ေတာင္ အိပ္ေရးမပ်က္ၾကဘူး မဟုတ္လား။

သတၱဝါေတြကုိ စားဖုိ႔ သတ္ျခင္းကုိ သက္သတ္လြတ္ စားသူေတြက ေဝဖန္ ေထာက္ျပလာရင္ေတာ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေရွ႕ေနာက္ညီတာမ်ို႔ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ ကုိယ္တိုင္တစံုတခု လိုခ်င္လို႔၊ ကုသိုလ္လိုခ်င္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ အကုသိုလ္ျဖစ္မွာကို ေၾကာက္လုိ႔ သက္သတ္လြတ္စား တာမ်ိဳးထက္ သတၱဝါေတြကို သနားတဲ့စိတ္သက္သက္နဲ႔ သက္သတ္လြတ္စားတာမ်ိဳးကုိပဲ ပုိေလးစားပါတယ္။ သက္သတ္လြတ္ စားျခင္းဟာ ဘာသာေရးေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ “လူေတြဟာ အသိဥာဏ္ အၾကီးဆံုးျဖစ္လို႔ ကုိယ့္ေလာက္ အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကုိ ညွာသင့္တယ္” ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ဆိုရင္ေပါ့။
ေကာင္းကင္ကုိ

မမ ယကမ

ခုိင္ျမဲလွပါတယ္လည္း ဆုိေသး။

မဂၢဇင္း တအုပ္

Rapသီခ်င္း တပုဒ္ ေလာက္နဲ႔

ယိုင္လဲရပါမယ္လည္း ဆုိေသး။

ေကာင္းကင္ကုိ

သည္းမခံျခင္းသည္လည္း ေကာင္းမွႈကုသိုလ္

ေခတ္ေမာင္းဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂) အမွတ္ (၁) ထဲမွာ က်ေနာ္ ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးပါ။ ေခတ္ေမာင္း ဂ်ာနယ္ တေစာင္လံုးကုိ ဒီမွာ download လုပ္လို႔ ရပါတယ္။

သည္းမခံျခင္းသည္လည္း ေကာင္းမွႈကုသိုလ္ 

အယူအဆ ေရးရာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ သည္းခံျခင္းဟာ ေကာင္းမွႈကုသိုလ္လုိ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြးၾကပါတယ္။ သူတို႔က ေျပာပါလိမ့္မယ္။ ကြဲျပားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ကြဲျပားတဲ့ တန္ဖုိးထားမွႈေတြ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ “ငါတို႔ဟာမွ ငါတုိ႔ဟာ၊ ငါတုိ႔ဟာသာလွ်င္ အမွန္တရား” လုိ႔ ေလွနံဓါးထစ္ မယူဆသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ကြဲျပားျခားနားမွႈေတြကုိ သည္းခံၾက” ဆိုျပီး ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့အယူအဆဟာလည္း အေျခအေန ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ႔အၾကိဳက္၊ ကုိယ့္အၾကိဳက္ အေလ်ာက္ တကုိယ္ရည္ ေရြးခ်ယ္ရမယ့္ တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြြမွာ မတူညီမွႈေတြကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ သည္းခံရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အယူအဆ ကြဲျပားမွႈ မွန္သမွ်ကုိ အျမဲတမ္း အခါခပ္သိမ္း သည္းခံရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ပါ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အားလံုးလက္ခံသင့္တဲ့ စံႏွႈန္းေတြ၊ တရားေတြ ရွိေနလို႔ပါပဲ။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေက်ာင္းဆရာ တေယာက္ အျဖစ္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ အစစ အရာရာ တထပ္တည္း တူေနတဲ့ အေျဖလႊာ ႏွစ္ခုကုိ မတူညီတဲ့ Grade ေတြ ေပးမိတယ္ ဆိုပါစုိ႔။ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်နပ္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆုိေတာ့ ခၽြတ္စြပ္တူေနတဲ့ အေျဖလႊာ ႏွစ္ခုမွာ တခုကို အမွတ္မ်ားမ်ား ေပးလိုက္ျပီး ေနာက္တခုကုိ အမွတ္ နည္းနည္းပဲ ေပးလို႔ပါ။ တရားမွ်တမွႈ မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အယူအဆေရးရာ မတူညီမွႈ မွန္သမွ်တိုင္းကုိ အျမဲတမ္း သည္းခံမယ္ ဆိုတဲ့ သူေတြဟာလည္း တကယ္ေတာ့ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ခၽြတ္စြပ္တူတဲ့ အေျဖလႊာ ႏွစ္ခုကုိ အမွတ္ႏွစ္မ်ိဳးေပးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမွႈ၊ ကုိယ့္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲက လူေတြရဲ႕ ခပ္ညံ့ညံ့ အေျဖလႊာ [မေကာင္းတဲ့ အယူအဆ တခုခု] ကုိေတာ့ “ရွံဳး” (သုိ႔မဟုတ္) “မွားယြင္း” လို႔ သတ္မွတ္ထားခ်ိန္မွာ တျခားလူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲက ပံုစံတူ ခပ္ညံ့ညံ့ အေျဖလႊာ [ပံုစံတူ မေကာင္းတဲ့ အယူအဆ တခုခု] ကုိေတာ့ “ေအာင္” (သုိ႔မဟုတ္) “မွန္ကန္” လို႔ လိုက္ေလ်ာမွႈနဲ႔ သတ္မွတ္ေပးထားလို႔ပါ။

ဥပမာ တခု ေပးခ်င္ပါတယ္။ အရွံဳးေပးရင္ ႏွလံုးေအးတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကုိ လက္ကုိင္ထားသူ တေယာက္ ရွိတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ သူက သူ႔ဘာသာသူေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ အျမင္က်ယ္တယ္။ သူ႔မွာ လူမ်ိဳးေရး အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းမွႈ ဘာညာ မရွိဘူး ဆုိပါစုိ႔။ သူကုိယ္တိုင္ေတာ့ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားျခင္းဟာ “မွားတယ္” လို႔ ယူဆတဲ့ အတြက္ အဲလိုလုပ္ရပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး ဆိုပါစုိ႔။ ဒါေပမဲ့ သူက ေအးေအးေဆးေဆး သမား။ သူမ်ားကုိ ဆန္႔က်င္ေျပာရမွာ အားနာတတ္တယ္၊ အျမဲတမ္း လိုက္ေလ်ာ အေလွ်ာ့ေပးတတ္တယ္၊ လူတိုင္းနဲ႔လည္း အဆင္ေျပခ်င္တဲ့သူ ဆိုပါစုိ႔။ သူ႔မိတ္ေဆြ တေယာက္က သူ႔ရဲ႕ လူမွႈကြန္ယက္ Wall မွာ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားတာေတြ လာ share မယ္။ အဲဒီ့မိတ္ေဆြက ကုိယ့္ေရွ႕မွာ တျခားလူမ်ိဳးျခားေတြကို ခြဲျခား ဆက္ဆံတာ၊ ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံတာေတြ လုပ္လာတဲ့ အခါကုိယ္က လက္မခံေၾကာင္း မျပသဘဲ “ေၾသာ္…သူ႔မွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔သူ အမ်ိဳးသားေရး အျမင္ေတြ၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိေနလို႔ ျဖစ္မွာပါေလ၊ အဲလိုခြဲျခားျခင္းက သူ႔အတြက္ေတာ့ အမွန္တရား ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ သူလည္း သူ႔လူမ်ိဳးသူ ခ်စ္လြန္းအားၾကီးလို႔ ျဖစ္မွာပါေလ” လို႔ ေတြးေပးလိုက္တယ္ ဆိုပါစုိ႔။ ဒီလုိ ေတြးေပးလိုက္ျခင္းဟာ ထပ္တူ အေျဖလႊာ ၂ ခုကို မတူတဲ့အမွတ္ ေတြ ေပးလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာလို ျဖစ္သြားမွာပါ။ အဲလိုေတြးေပးသူဟာ၊ ဒီမေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူ တခုတည္းကုိပဲ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ “မွား” တယ္။ တျခားသူအတြက္ေတာ့ “မွန္” တယ္လို႔ အဲဒီ့ တျခားသူရဲ႕ အစြဲအလမ္း ရွႈေထာင့္ကေန သြားေတြးေပးျပီး အမွန္အျဖစ္ သတ္မွတ္ နားလည္ ေပးလိုက္လို႔ပါပဲ။

တခ်ိဳ႕သူေတြ ေျပာတတ္ၾကတာ ရွိပါတယ္။ ဟစ္တလာက ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို သန္းနဲ႔ခ်ီျပီး သတ္ခဲ့တာဟာ ၾကားလူတေယာက္ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ မွားေပမဲ့ သူ႕လူမ်ိဳးေတြ အသာစီးရဖို႔အတြက္ လူမ်ိဳးျခားေတြကုိ သတ္တာမို႔ သူတုိ႔ ရွႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္ မွန္တယ္ လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ double standard ပါ။ စံႏွႈန္းႏွစ္မ်ိဳးကုိ က်င့္သံုးေနျခင္းပါ။ တကယ္ေတာ့ ဓမၼဆိုတာ “ဘက္” ေတြ၊ အေျခအေနေတြ ကို လိုက္ျပီး ေျပာင္းလဲရုိး ထံုးစံမရွိပါ။

ေနာက္ထပ္ ဥပမာ တခုေပးရရင္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ပညာသင္ၾကားခြင့္ေတြကုိ ပိတ္ပင္တားဆီးတာဟာ မွားယြင္းတယ္လို႔ ခံယူသူတေယာက္ဟာ ကုိယ္တိုင္လည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ တန္းတူ အခြင့္အေရး ရရွိေရးကုိ အားေပးရမွာ ျဖစ္သလို၊ တျခား အစဥ္အလာေတြ ေအာက္က လူတခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ပညာသင္ၾကားခြင့္ကုိ ပိတ္ပင္တားဆီးလာရင္လည္း ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ေၾသာ္…သူတုိ႔ ယဥ္ေက်းမွႈအရပဲေလ၊ သူတို႔ ဘာသာေရးအရ ပဲေလ” ဆိုျပီး နားလည္ေပးဖုိ႔ မသင့္ပါဘူး။ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ စံနွႈန္း ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမွႈေတြ၊ အစဥ္အလာေတြနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ မွားယြင္းမွႈေတြကို သည္းမခံရဘူး ဆုိတာဟာ မတူတဲ့ အုပ္စုေတြကုိ တိုက္ခုိက္ရမယ္၊ ရန္ရွာရမယ္လို႔ ဆုိလိုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မွားယြင္းမွႈေတြအေပၚမွာ ႏွႈတ္ဆိတ္မေနဘဲ တားသင့္တာတား၊ ဆြဲေခၚသင့္တာေတြကို ဆြဲေခၚရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အေရးၾကီးလာတာကေတာ့ အမွားေတြကုိ တံု႔ျပန္ရာမွာ ေစတနာ ပါမပါနဲ႔ တုံ႔ျပန္ပံု တုံ႔ျပန္နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ တံု႔ျပန္တာနဲ႔ ရန္ရွာလိုစိတ္ သက္သက္နဲ႔ တို္က္ခုိက္တာက အမ်ားၾကီး ကြာပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ဆီက ႏုိင္ငံသားတခ်ိဳ႕မွာ မၾကာမၾကာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ အျပဳအမူကို ၾကည့္ရေအာင္။ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ အရြယ္ ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံသူ မာလာလာ (Malala) ရဲ႕ ကိစၥနဲ႔ ဥပမာ ေပးခ်င္ပါတယ္။ တာလီဘန္ေတြက မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ပညာသင္ၾကားခြင့္ အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္ တားျမစ္ပါတယ္။ မာလာလာ ကေတာ့ အဲလို အႏၱရာယ္ေတြ ၾကားကေန ကုိယ္တိုင္လည္း ပညာသင္ခ်င္သူ ျဖစ္သလို မိန္းကေလးေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရေအာင္လည္း သူ အသက္ ၁၁ ႏွစ္ အရြယ္ကတည္းက စျပီး စည္းရံုးလွံႈ႔ေဆာ္ခဲ့သူပါ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ရန္ရွာခံေနရ၊ အသက္အႏၱရာယ္ ျခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ ၾကားက မာလာလာဟာ မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရရွိေရးအတြက္ လွႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မွႈေတြ အျပင္းအထန္ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၂ခုုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာမွာေတာ့ မာလာလာ စီးလာတဲ့ ေက်ာင္းကားကုိ တာလီဘန္ေတြက တားဆီးျပီး မာလာလာကုိ ေရြးထုတ္ျပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တဲ့အတြက္ မာလာလာဟာ ေခါင္း၊ လည္ပင္းနဲ႔ ပုခံုးမွာ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရခဲ့ပါတယ္။ ျပင္းထန္တဲ့ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ မာလာလာဟာ ေသမလို ျဖစ္ခဲ့ရ၊ ေမ့ေမ်ာခဲ့ရေပမဲ့ ေဆးကုသမွႈေတြ ခံယူျပီး က်န္းမာေရး အေျခအေန တုိးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့လို ကိစၥမ်ိဳးကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံသားတခ်ိဳ႕ ေဝဖန္ရာမွာ တာလီဘန္ေတြကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္တာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဝဖန္သူေတြက ေစတနာနဲ႔ ေဝဖန္တာမ်ိဳးထက္ တာလီဘန္ေတြက မြတ္စလင္၊ ဒါေၾကာင့္ မြတ္စလင္ မွန္သမွ် တေယာက္မွ မေကာင္းဘူး၊ အကုန္ဆုိးတယ္ ဆုိတဲ့ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ ရမ္းတဲ့သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ တဘက္မွာ မာလာလာလည္း မြတ္စလင္ ဆိုတာကို မျမင္ၾကဘူး။ အဲလိုပဲ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ေတြက မြတ္စလင္ အမ်ိဳးသမီး activists ေတြကုိ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာဆိုရင္၊ တခ်ိဳ႕ေဝဖန္သူေတြက…အာခံရဲတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ေလးစားတာမ်ိဳး၊ ႏွိပ္ကြပ္ခံရသူေတြကုိ သနားတာမ်ိဳးထက္ မြတ္စလင္မွန္သမွ် တေယာက္မွ မေကာင္းဘူး ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳး ေျပာခ်င္စိတ္ေတြပဲ ထက္သန္ေနတာကုိ တခ်ိဳ႕ေတြ ဆီမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တကယ္လို႔ မာလာလာလို လူမ်ိဳး ျမန္မာျပည္မွာ ေပၚလာရင္လည္း အဲလိုလူေတြက သနားၾကမွာမဟုတ္ဘဲ ကုလားမ ဆိုတဲ့အျမင္နဲ႔ ဆဲၾကဦးမွာပါပဲ။ အယူအဆဆုိးေတြကုိ ျဖန္႔ခ်ီသူေတြ၊ အစြန္းေရာက္ေတြကုိပဲ ပစ္မွတ္ထားရမယ့္ အစား အလယ္အလတ္ သမားေတြ၊ ေကာင္းတဲ့ေတာ္တဲ့သူေတြ ကုိပါ ရန္ရွာေနၾကပါတယ္။ တခါတခါ ဆုိးဝါးတဲ့ သတင္းေတြ ေတြ႕ရင္ အလုအယက္ share ၾကတာမ်ိဳး ျမင္ေနရေတာ့ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေတြကုိ တကယ္မရွိေစခ်င္တာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ေတာင္မွ သံသယ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြ ရွိေလ သူတို႔ကုိ အပုပ္ခ်လို႔ ေကာင္းေလ၊ မုန္းေအာင္လုပ္လို႔ ေကာင္းေလလို႔ေတြးျပီး အဲလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ မ်ားမ်ားရွိေစခ်င္တာလားလို႔ေတာင္ သံသယ ျဖစ္မိပါတယ္။

Social network ေတြေပၚမွာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ရတာေတြက အယူအဆမွားေတြကို ေဝဖန္တာမ်ိဳးထက္ hate speech မ်ိဳးျဖစ္ေနပါတယ္။ hate speech ျဖန္႔ေဝသူ ကုိယ္တိုင္က မွားယြင္းေနတဲ့ အတြက္ တျခားသူရဲ႕ အမွားမ်ိဳးကုိ ေဝဖန္ဆန္႔က်င္ရာမွာ ထိေရာက္မွွႈလည္း မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ရန္လိုမွႈကုိ အေျခခံျပီး လုပ္ေနတာမို႔ ေကာင္းက်ိဳးလည္း ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မာလာလာဟာ တျခားသူေတြ (တာလီဘန္ေတြ) ရဲ႕ အယူအဆ မွားေတြကုိ သည္းခံမေနဘဲ၊ အႏၱရာယ္ေတြ ၾကားထဲကေန နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ တံု႔ျပန္ခဲ့သလိုမ်ိဳးပဲ၊ ကုိယ္ပုိင္ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ စည္းကမ္းကုိ တန္ဖိုးထားသူ တေယာက္ဟာ၊ တျခားတေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္) တျခားအုပ္စုတခုရဲ႕ မွားယြင္း ခၽြတ္ေခ်ာ္မွႈ တခုခုကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ႏွႈတ္ဆိတ္မေနဘဲ ေဝဖန္ဖုိ႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။

ဒႆနိကေဗဒ ရွႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ မွန္ျခင္းမွားျခင္း ခြဲျခား သတ္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ၊ ေကာင္းမွႈ မေကာင္းမွွႈ သတ္မွတ္တဲ့ေနရာမွာ၊ သည္းခံသင့္တဲ့ limit သတ္မွတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္စရာေတြ ရွိေနမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ လူမွႈေလာကမွာေတာ့ အဲ့ေလာက္ထိ ကပ္ကပ္သတ္သတ္ စဥ္းစားစရာ မလိုတာမုိ႔ သိပ္မခက္ခဲပါဘူး။ အမွန္အမွား သတ္မွတ္ဖုိ႔ ညွိႏွိႈင္းရာမွာ အစဥ္အလာ ဘာသာေရးေတြကုိ သံုးျပီး ညွိႏွိႈင္းသတ္မွတ္ဖုိ႔ အဆင္မေျပ နုိင္ေပမဲ့ ဘံုဆန္တဲ့၊ ဘာသာလူမ်ိဳး မေရြး သက္ဆိုင္တဲ့ လူသားက်င့္ဝတ္ေတြ၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ဆိုင္ရာ က်င့္ဝတ္ေတြ၊ လူ႕အခြင့္အေရး စံႏွႈန္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထုိးျပီး အတိုင္းအတာ တရပ္အထိ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္မွာပါ။

အဲလို ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ ဆိုရင္၊ ေနာက္ဆံုးပိတ္ လိုအပ္တာကေတာ့ မွားေနတာကုိ မွားေနတယ္လို႔ မေၾကာက္စတမ္း၊ အားမနာ စတမ္း ေျပာရဲတဲ့ သတၱိပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူဆိုးေတြ အစြန္းေရာက္သူေတြက လက္ရဲဇက္ရဲ ရွိသေလာက္၊ အမွန္အမွား ခြဲျခားတတ္ျပီး စိတ္ေကာင္းရွိသူေတြက ေၾကာက္ေနၾကတဲ့ အတြက္၊ အားနာေနၾကတဲ့ အတြက္၊ စိတ္ကုန္ေနၾကတဲ့ အတြက္၊ အမုန္းမခံႏုိင္ၾကတဲ့ အတြက္၊ လူမွႈေလာကၾကီးထဲမွာ တဘက္ေစာင္းနင္းေတြ ျဖစ္ေနတာမို႔ ရဲဝံ့တဲ့ အသံေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။ အမွားအယြင္းေတြ အဆိပ္အေတာက္ေတြကို ဖိႏွိပ္မွႈေတြကုိ သည္းမခံတဲ့ အသံေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္…သည္းမခံျခင္းသည္လည္း ေကာင္းမွႈကုသိုလ္။

ေကာင္းကင္ကုိ Ref: (Andrew Pessin ၏ Intolerance is a Virtue ကို မွီျငမ္း ေရးဖြဲ႕ပါသည္။)

ပံုမပ်က္ေသးတဲ့ အစြယ္

ေၾကးနီေတာင္မွာေတာ့
ေသြးအနီေရာင္ေတြ စြန္းခဲ့။

အခုလည္း
လိုင္ဇာမွာ
ကြိဳင္ရွာ ေနျပန္ပါျပီ။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

ပဋိပကၡ (၂)

သင္ခန္းစာ တခ်ိဳ႕ ပါတဲ့… 

ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္ေတြက

ေကာလဟလေတြ 

ေျပာရ ကာရ နဲ႔

ေမာၾက နာၾက။

ေကာင္းကင္ကုိ

ဆိုင္နဲ႔ ဘာသာေရး

ဒီေန႔ ဘုန္းၾကီးတပါး လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ရည္ရြယ္တာ ဆိုျပီး ေရးတာေလး တခု ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ပုဂၢိဳလ္ကုိ ဦးတည္ မေျပာဘဲ ကုိယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကိုသာ ေရးမွာ မို႔လို႔ link မေပးေတာ့ဘူး။

သူေရးထားတာက “ဦးဇင္း အခုေနတဲ့ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားမွာလည္း ၀ံသာႏုရကိၡတစိတ္ဓာတ္ရွိၾကတဲ့အတြက္ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္လွည့္လည္ၿပီး မိမိတုိ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ဘာသာျခားမ်ားဆုိင္ကေန ေစ်းမ၀ယ္ရန္ တုိက္တြန္းႏိႈးေဆာ္တာကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူအမ်ားေျပာေနတဲ့ ဝံသာႏုရကၡိတစိတ္ဓာတ္ဆုိတာ ဘယ္လုိဟာကုိေျပာတာလဲလုိ႔ ေသခ်ာက်နစြာ မသိေသးသူမ်ား ယခုေလာက္ဆုိ သိျမင္ေလာက္ၿပီ ထင္တာမုိ႔ ဝံသာႏုရကၡိတစိတ္ဓာတ္ပုိင္မ်ားအတြက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔တြင္ ဦးဇင္းတက္သိသေလာက္ေလးနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး ေရးေပးျခင္းကုိ ဒီမွ်နဲ႔ပဲ ရပ္နားလုိက္ပါေပတယ္။” တဲ့။ စာထဲမွာ ဘုရားမွာ ဝံသာႏုရကၡိတစိတ္ရွိတယ္ ဆိုတာကုိေရာ၊ ေနာက္ျပီး မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ၾကီးကုိပါ ဆြဲထည့္ ထားပါေသးတယ္။

ရုပ္ပုိင္းဆိုင္ရာအရ တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ခြဲထြက္မွာ ေၾကာက္တယ္ ဆိုတဲ့သူေတြ မ်ားတယ္။ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ အရက်ေတာ့ အဲလိုလူေတြကပဲ စိတ္ဝမ္းမကြဲကြဲေအာင္ လုပ္ေနၾကတာပါလား။ သူတို႔ေနတဲ့ နယ္ေျမကုိေတာ့ ယူခ်င္တယ္၊ အဲ…လူေတြကိုက်ေတာ့ ဘာသာေတြ ျခားေနတဲ့အတြက္ ခြဲျခားဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ ….နယ္ေျမအရ အပိုင္းပုိင္း မကြဲေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္အရေတာ့ ႏုိင္ငံဟာ သံုးျခမ္း၊ ေလးျခမ္း မက ကြဲသြားမွာပဲ။ အဲလို ခြဲျခားရာကေန ၾကာလာတဲ့အခါ တခုခု အေရးၾကံဳတဲ့အခါ ဒီလို communities ေတြက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မွႈ မလုပ္ရံုမက အခ်င္းခ်င္း ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔နဲ႔ ကိစၥတုိင္းမွာ လုပ္လာၾကလိမ့္မယ္။ ထိပ္တိုက္ေတြ႕လာ ၾကေတာ့မယ္။ နယ္ေျမကြဲတာကမွ ႏုိင္ငံျပိဳကြဲတာ မဟုတ္ပါ။ အခ်င္းခ်င္း ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနတာ၊ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ လုပ္ေနျပီး ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မွႈေတြ မရွိတာေတြလည္း ႏုိင္ငံကြဲေနတဲ့ သေဘာပဲ။ အဲလိုဆုိရင္ ဘယ္လိုမွ ျငိမ္းခ်မ္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ။ တျခား ဘာသာဝင္ေတြလည္း ထုိနည္းတူပဲ ခြဲျခားခြဲျခား မလုပ္သင့္ပါ။

နယ္ေျမကြဲတာကမွ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လမ္းခြဲသြားတာဆိုရင္ သူတို႔လည္း သူတို႔ႏုိင္ငံမွာ ေအးေအးေဆးေဆး၊ ကုိယ္လည္း ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနလိုိ႔ရဦးမယ္။ နယ္ေျမအရ ျပိဳကြဲတာ မဟုတ္ဘဲ၊ စစ္တပ္ျခင္း တိုက္ရံုေလာက္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ လူေနမွႈ ဘဝထဲမွာပါ စိတ္ဝမ္းကြဲ၊ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ လံုျခံဳတဲ့ ႏုိင္ငံ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါ။

ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘာသာေရးအရ ၾကည့္ရင္ ငါစြဲေတာင္ မထားရဘူးလို႔ ဆုိတယ္။ ဘာသာစြဲ၊ လူမ်ိဳးစြဲေတြ၊ အေရျပားအသားအေရာင္ေတြေပၚ မူတည္ျပီး ခြဲျခားဖို႔ဆုိ ေဝးေရာေပါ့။ ခက္တာက သာသနာေစာင့္မယ္ ဆိုသူ တခ်ိဳ႕ကပဲ ကုိယ့္ဘာသာနဲ႔ မဆီေလ်ာ္တဲ့၊ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္းျဖစ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနၾကတာက ခက္တယ္။

ဟုိးတေလာက ဖတ္ဖူးတဲ့ အထဲက အဆိုးဆံုး တခုကေတာ့ ေကာသလမင္းရဲ႕ အိပ္မက္ ၁၆ ခ်က္ကို ျမတ္စြာဘုရားက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေပးတယ္ ဆိုတဲ့ဟာကုိ လိုရာဆြဲျပီး ဘာသာျပန္ၾကတာပါပဲ။ (အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဘုန္းၾကီး ေရးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားလူ တေယာက္ေရးထားတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲလို သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ထားတာကေတာ့ လူေတြေရာ၊ ဘုန္းၾကီးပါ အမ်ားၾကီး ေတြ႕ဖူးတယ္။) က်မ္းေတြ အရ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ျမတ္စြာဘုရားဆုိတာ အမ်ိဳး၊ဇာတ္ ခြဲျခားတာေတြကို တိုက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ဘုရားပါ။ ငါစြဲကအစ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏုိင္တဲ့ ဘုရားက အဲလိုဟာေတြကို တိုက္ဖ်က္ခဲ့မယ္ ဆုိတာကလည္း သဘာဝ က်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတေယာက္က ျမန္မာမ တခ်ိဳ႕ အျဖဴေတြ၊ ကပၸလီေတြနဲ႔ ယူတဲ့ပံုကုိ (ခြင့္ေတာင္းျခင္း မရွိဘဲ) တင္ရင္းနဲ႔ ေကာသလမင္း အိပ္မက္ ၁၆ ခ်က္ထဲက အတိုင္း ျဖစ္လာျပီ ဆုိျပီး…..[ေနာင္အခါ အမ်ိဳးျမတ္သူေတြ ဆင္းရဲလိမ့္မယ္။ အသက္ေမြးျမဴ လြယ္ကူဖုိ႔ အမ်ိဳးယုတ္သူေတြနဲ႔ လက္ထပ္ၾကလိမ့္မယ္ ]…. ဆိုတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာျပီ ဆိုျပီး ေရးၾကေတာ့ ဘုရားကပဲ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားတဲ့သူ လိုလို ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ခြဲျခားခ်င္ရင္လည္း ဘုရားေတာ့ ဆြဲမထည့္နဲ႔ၾကေပါ့။

ဒီက တခ်ိဳ႕လူေတြခြဲျခားပံုကလည္း African ႏြယ္ဝင္ေတာင္မွ အိုဗားမား ဆိုရင္ တမ်ိဳး၊ သာမန္လူ ဆုိရင္ တမ်ိဳး ထပ္ခြဲေသးတယ္။

ဘယ္ဘာသာမဆို ကုိယ္နဲ႔မတူတဲ့ ဘာသာဝင္ေတြ၊ ဘာသာမဲ့ေတြကို ခြဲျခားခြဲျခား လုပ္ၾကမယ္ ဆုိရင္၊ ပုိဆုိးတာကေတာ့ အဲလို ခြဲျခားဖို႔ စည္းရံုးၾကမယ္ ဆုိရင္ ျပႆနာေတြက ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။ အစၥလာမ္ ဘာသာဝင္ တခ်ိဳ႕နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေျပာရရင္လည္း…..အစားအေသာက္ေၾကာင့္ ေရွာင္တာကေတာ့ နားလည္ပါတယ္။ ေနရာတကာမွာ ဘာသာတူသူ ဆိုင္ကပဲ ဝယ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့… ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း အဲလိုခြဲျခားတာေတြက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကုိေရာ အားလံုးကုိပါ ထိခုိက္ေစႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို သတိျပဳဖုိ႔ လိုပါတယ္။ (မတိုးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ အားလံုး အယူသည္းလို႔ လို႔ မဆိုလိုေပမဲ့) အယူသည္းလြန္းၾကတဲ့ နုိင္ငံေတြ ကမၻာမွာ မတိုးတက္ဘူး ဆိုတာကလည္း လက္ေတြ႕ပဲေလ။

ဘာသာေရး အရတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမ်ိဳးေရး အရလည္း ခြဲျခားမွႈ မျပဳသင့္ပါဘူး။ လက္ပန္းေတာင္းမွာ တရုတ္ႏုိင္ငံက ကုမၸဏီက ဒီမွာလာျပီး အျမတ္ထုတ္ရံုနဲ႔ ဒီက တရုတ္ဆိုင္ေတြကုိ သပိတ္ေမွာက္ရမယ္ ဆိုတာေတြကလည္း ...အဲဒီ့ ကုမၸဏီနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသား တရုတ္ေတြ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္ေနတာ မဟုတ္လို႔ ေကာင္းတဲ့ တု႔ံျပန္မွႈ မဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားမွႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆို စည္းရံုးခြင့္ ရွိတယ္ ဆိုေပမဲ့ လူမ်ိဳးေရးအရ၊ ဘာသာေရးအရ ခြဲျခား ဆက္ဆံဖုိ႔ စည္းရံုးတာမ်ိဳးကေတာ့ တိုးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ျပစ္မွႈ ေျမာက္ပါတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (4 January 2013)

Facebook မွာ တင္ခဲ့ျပီးသား Note ကုိ blog မွာ ျပန္တင္တာပါ။

စဥ္းစားဖို႔ မလိုေသာ… ‘ဘက္’

“မင္း အဲဒီ့ဘက္ကလူပဲ ျဖစ္ရမယ္”

အဲဒီလို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားကုိယ္၌မွာ စြပ္စြဲသူဟာ မမွ်တဘူးဆိုတာကို ျပေနတယ္။ အဲဒီ့လိုေျပာျခင္းက “ငါတုိ႔က ဒီဘက္က မို႔လို႔ ဒီစကားေျပာတယ္။ မင္းတို႔က ငါတို႔နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ စကားေတြေျပာလာေတာ့ အဲဒီ့ဘက္က ပဲ ျဖစ္ရမယ္” ဆုိျပီး သူတို႔တယူသန္တိုင္း သူမ်ားလည္း တယူသန္ရမယ္ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ သူတို႔စိတ္နဲ႔ သူမ်ားကုိလိုက္ႏွိဳင္းေနတာကုိ ေဖာ္ျပေနတယ္။ အဲလိုလူေတြဟာ... ဒီစကားေျပာရင္ ဒီဘက္က၊ ဟုိစကားေျပာရင္ ဟုိဘက္ကပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ အျမဲတမ္းၾကီး တရားေသ စြဲထားပံုရတယ္။ အဲလို လူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္၊ တဘက္သား ေျပာလာတဲ့ စကားမွ်တမွႈ ရွိမရွိ ဆိုတာကုိ စဥ္းစားႏုိင္စြမ္း မရွိသူေတြျဖစ္တယ္။ တျခားသူ ေျပာတဲ့စကားရဲ႕ အႏွစ္သာရကို လ်စ္လ်ဴရွႈကာ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ဆိုတဲ့ ဘက္ေတြကို စစဥ္းစားျပီး အဲဒီ့လို အျမဲတမ္း (အေထာက္အထား မရွိဘဲ) စြပ္စြဲေလ့ရွိသူဟာ သူကုိယ္တိုင္အတြက္ေတာ့ “ငါဒီဘက္ကမို႔လို႔ ဒီစကားေျပာရတယ္” ဆိုတဲ့သေဘာကို ဝန္ခံလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ။

မွ်တမွႈကို လ်စ္လ်ဴရွႈျပီး အဲလို ဘက္ကိုစစဥ္းစားတဲ့သူ၊ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္တဲ့သူေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာကလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘက္ကိုအေျခခံျပီး ေျပာလာတဲ့ သူတေယာက္၊ မမွ်တဘဲ ကိုယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ျပီး ေျပာလာတဲ့လူတေယာက္ကုိ က်ေနာ္ရင္ဆိုင္ရရင္ သူ တကယ္ ဘက္လိုက္ျပီး ေျပာတာ ျဖစ္ေနဦးေတာ့။ မင္းဘယ္ဘက္က မုိ႔လို႔ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာတာလို႔ (ကုိယ္လည္းမသိဘဲ) ရမး္သမ္းစြပ္စြဲတာမ်ိဳး လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ့လူက သူနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ သူ႔အုပ္စုဘက္မွာ ရပ္တည္ျပီး ေျပာေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အဲလိုေျပာလာတဲ့ စကား မွ်တမွႈ ရွိမရွိကုိပဲ စဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာေပးရရင္ မွန္ကန္မယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာေတြလည္း ျမန္မာဘက္က၊ ကခ်င္ဆိုလည္း ကခ်င္ဘက္က၊ ကုလားဆိုလည္း ကုလားဘက္က၊ တရုတ္ဆိုလည္း တရုတ္ဘက္က၊ ဆရာဝန္ဆုိရင္လည္း ဆရာဝန္ဘက္က ၊ သတင္းေထာက္ ဆိုရင္လည္း သတင္းေထာက္ ဘက္က ရပ္တည္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ မတရားလုပ္လာခဲ့စဥ္က နယ္ခ်ဲ႕ခဲ့စဥ္က ျမန္မာေတြ ျမန္မာဘက္က ရပ္တည္ခဲ့တာဟာ မွန္ကန္ေနတာပဲ။ (ျမန္မာျမန္မာခ်င္း ဝင္ရပ္လို႔ မဟုတ္ပါ။ မွန္ကန္တဲ့ ဘက္က ရပ္တည္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာဘက္ကပဲ ရပ္ရမယ္ ဆိုတာ မမွ်တသလိုပဲ ျမန္မာျဖစ္လို႔ ျမန္မာဘက္က မရပ္ရဘူး၊ရပ္ရင္ ဘက္လိုက္တာ ဆိုတာလည္း မွားယြင္းပါတယ္။) ဆရာဝန္တေယာက္ ဆိုပါစုိ႔။ တျခားဆရာဝန္ တစု ျပႆနာ ျဖစ္ေနတဲ့ အခါမွာ အဲဒီ့ဆရာဝန္ေတြ မွန္ေနရင္ နစ္နာေနရင္ အဲဒီ့ဆရာဝန္ေတြဘက္က ဝင္ျပီး ရပ္တည္ေပးတာဟာ ဘက္လိုက္တာ မဟုတ္ပါ။ အဲလိုပဲ အဲဒီ့ဆရာဝန္ေတြက လြန္ေနတာ၊ ျပႆနာ ရွာတာျဖစ္ေနရင္ ဆရာဝန္ျဖစ္လ်က္နဲ႔ ဆရာဝန္ေတြဘက္က ရပ္တည္မေပးဘဲ တျခားဘက္ကေန ရပ္တည္ေပးရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူျဖစ္လို႔ ဘယ္စကားေျပာတယ္ ဆုိတာေတြ၊ “ဘက္” ဆိုတာေတြကုိ စစဥ္းစားကတည္းက လမ္းေၾကာင္းက လြဲေနျပီ။ ေျပာတဲ့စကား မွန္မမွန္ သင့္မသင့္ကို အာရံုမရွိေတာ့ပဲ ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြ ဘယ္သူမုိ႔လို႔ ဘာေျပာတယ္ ဆိုတဲ့ အစြဲေတြ ပါေနျပီ။

တကယ္ျဖစ္ရမွာ ေျပာတဲ့စကားမွန္မမွန္ ယုတၱိရွိမရွိ မွ်တမွႈ ရွိမရွိကုိပဲ စဥ္းစားျပီး မမွ်တရင္ အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ေခ်ပရမွာ။
ေကာင္းကင္ကုိ 
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႔က Facebook မွာ ေရးခဲ့တဲ့ Note ကို blog မွာ ျပန္တင္တာပါ။  

(ကမၻာပ်က္မပ်က္ႏွင့္ ဘာသာေရး) (အလံုးစံုသိေသာ God ႏွင့္ အရာရာစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ျခင္း တြဲျပီးရွိႏုိင္ မရွိႏုိင္) (အလံုးစံုၾကိဳတင္သိေသာဥာဏ္ႏွင့္ free will တြဲျပီးရွိႏုိင္ မရွိႏုိင္)

(ၾကိဳတင္သတိေပးလိုတာက ဒီပုိ႔စ္မွာ ဘာသာေရးေတြရဲ႕ ေရွ႕ေနာက္ညီမွႈ မညီမွႈကုိ ဆန္းစစ္တာေတြ ပါဝင္မွာျဖစ္တာကုိ သတိေပးလိုပါတယ္။)
(၁) တျခားႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ အေသအခ်ာမသိ။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာေတာ့ ကမၻာပ်က္မပ်က္ကုိ NASA ရဲ႕ webstie မ်ိဳး သြားၾကည့္ၾကတာထက္ ဘာသာေရးရွႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ျပီး ေတြးၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီ့လိုေတြးတဲ့ ေနရာမွာ တကယ္လည္း ကမၻာက ပ်က္စရာ မရွိေသးတာေၾကာင့္ ဘာသာေရးရွႈေထာင့္ကေန ထြက္လာတဲ့ result ေတြကေတာ့ မွန္ေနမွာပဲ။

(၂) ကြန္မန္႔တခုကို ဖတ္ျပီး ျပဳးမိတယ္။ စကားလံုးအတိအက် မမွတ္မိေပမဲ့ ကမၻာပ်က္မပ်က္ကို ဗုဒၶက အသိဆံုးတဲ့။ ဗုဒၶသာလွ်င္ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အေစာဆံုး၊ အကုန္အသိဆံုး သိပၸံပညာရွင္ၾကီးတဲ့။ NASA ဆိုတာက Junior ေလးတဲ့။ (ဒီေနရာမွာ တခု စဥ္းစားမိတာက ဘာသာေရးေတြ အသီးသီးကသာ သိပၸံနည္းက် ဘာသာေရး ဆုိျပီး ဘာလုိ႔ သိပၸံကို အေလးထားျပီး ဂုဏ္ယူေနၾကတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ သိပၸံရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမွႈ ေထာက္ခံမွႈ ကုိ ဘာသာဝင္ေတြက အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနရတာလဲ။ သိပၸံကေတာ့ ရွင္းတယ္။ ဗုဒၶနည္းက် သိပၸံတို႔၊ ခရစ္ယာန္ နည္းက်သိပၸံတုိ႔၊ အစၥလာမ္နည္းက် သိပၸံတုိ႔ ဆုိတာေတြ မရွိဘူး။ ဘယ္ဘာသာေရးရဲ႕ နာမည္ကုိမွ ယူသံုးေနဖုိ႔ မလိုပါ) ျပီးေတာ့ ခုနက Comment ရွင္ ဆက္ေျပာထားတာက ေနာက္ဘုရားပြင့္ျပီးမွ ကမၻာပ်က္မယ္ တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ ဝတၳဳတပုဒ္ထဲမွာ ထည့္ေရးထားတာေလးကုိပဲ ျပန္ေကာ္ပီလုပ္ျပခ်င္ပါတယ္။ “ကမၻာမပ်က္ခင္မွာ ပြင့္မယ့္ ဘုရားေတြ အေၾကာင္း က်မ္းျပဳသူေတြ ေရးတာကုိလည္း ေတြးၾကည့္တယ္။ ယာဥ္ရထားေတြက ဆင္မင္း ၇,၀၀၀၊ ျမင္း ၁,၀၀၀ နဲ႔ ေမာင္းႏွင္မယ့္ ရာထားယာဥ္ေတာ္ ခုနစ္ရာတဲ့။

ပေဒသရာဇ္ေခတ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးယာဥ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး ေရးလိုက္တာျဖစ္ရမယ္။ တကယ္ဆို ကမၻာမပ်က္ခင္မို႔ ေခတ္မီယာဥ္ေတြပဲ ျဖစ္သင့္တာေပါ့။ ကမၻာမပ်က္ခင္မွာကုိပဲ လူေတြက ဟုိးေက်ာက္ေခတ္ကေန evolution နဲ႔ ျပန္စရမယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း မသိဘူးေပါ့”

အဲဒီ့လိုပဲ အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္ စနစ္ကလည္း ေရွးေခတ္က အမတ္ေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္ ပေဒသ႐ာဇ္စနစ္၊ စၾကဝေတးမင္း ဆိုတာကလည္း တကမၻာလံုးကို ပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔ မဆိုထားနဲ႔ အဲဒီ့ေခတ္က သူတို႔သိသေလာက္ မဇၥ်ိမ ေဒသေလး၊ အိႏၵိယ ကြက္ကြက္ကေလးကို ေျပာတာမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။” ဒီေတာ့ ယုတၱိမရွိဘူးပဲ ဆုိရမွာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕က ေစာဒက တက္ႏုိင္တယ္။ တျခားလူေတြ ေလွ်ာက္ေရာထားတာေတြလည္း ပါတယ္လုိ႔။ ဒါဆိုရင္ ဒီပိဋကတ္ေတြထဲက ဒီပံုျပင္တပုဒ္ထဲမွာပဲ ပါတာခ်င္း အတူတူ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ဘုရားပြင့္မယ္ ဆိုတာက်ေတာ့ ဘုရားေဟာလို႔ လက္ခံႏုိင္ျပီး ခုနကလိုဟာေတြက်ေတာ့ ေရွးကတျခားလူေတြ ေလွ်ာက္ထည့္ထားတာလို႔ ဘယ္လိုအေထာက္အထားနဲ႔ ေျပာနုိင္ရတာလဲ? တကယ္က အကုန္လံုး တျခားလူေတြ အဆက္ဆက္ ေလွ်ာက္ေရးထားတာ ျဖစ္ႏုိင္သလို ႏွစ္ခုလံုး ဘုရားေဟာခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္လက္ခံခ်င္တဲ့ အပိုင္းမွ ဘုရားေဟာ ဆိုျပီးေတာ့ လက္ခံျပီးေတာ့ မလက္ခံခ်င္တဲ့ အပိုင္းမွ ဘုရားေဟာ မဟုတ္ဘူးလို႔ (ဘာအေထာက္အထားမွ မပါဘဲ) ေျပာျခင္းကေရာ တရားနည္းလမ္းက်ပါသလား?

ကုိသိန္းျမင့္ဝင္းဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေရးဖူးသလို…. လူ႔သဘာဝအတိုင္း ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့အခ်က္ကေလးကုိ ၾကိဳတင္ ေရြး၊ မလိုခ်င္တဲ့ အပိုင္းကုိ ပယ္ျပီးတဲ့အခါမွ….ကုိယ္ေရြးထားတာနဲ႔ ပယ္ထားတာကို အေထာက္အကူျပဳမယ့္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြ လိုက္ရွာေနျခင္းနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

ဒီေန႔လိုေခတ္မွာ လူအမ်ားၾကီး လက္ခံႏုိင္မယ့္ ဘုရားအသစ္ေတြ၊ တမန္ေတာ္အသစ္ေတြ မေပၚေတာ့တာကလည္း အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာက အရာရာကို ဆန္းစစ္မယ့္ သူေတြရယ္၊ စမ္းသပ္စစ္ေဆးမယ့္ မီဒီယာေတြရယ္ေၾကာင့္ ဘယ္သူမဆို perfect မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ ထင္းထင္းၾကီး ေပၚလာမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အင္မတန္ ဥာဏ္ပညာၾကီးသူ ေပၚလာရင္ေတာင္ ဘုရားေတာ့ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ခုေခတ္ သိပၸံပညာရွင္ေတြ ေတြ႕ရွိသမွ်က ဗုဒၶဘာသာထဲမွာ ပါျပီးသားေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ကေတာင္ အကုန္မသိေသးဘူးလို႔ ယံုၾကည္သူမ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ေျပာရရင္ ေက်ာ္စြာလင္း ေျပာဖူးတာကို သတိရပါတယ္။ အဲလိုသာဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ ရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးေတြ ပိတ္လိုက္ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ စာလာသင္ၾကရံုပဲတဲ့။

တကယ္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဘာသာေရးမို႔ ကုိယ္ပုိေတြးမိတတ္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္က ဗုဒၥစာေပထဲမွာပါတဲ့ အနႏၱ စၾကဝဠာ ဆိုတာနဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္ သိပၸံက စၾကဝဠာ ဆိုတာက တူတာမဟုတ္ပါ။ စာေပထဲမွာ ပါတဲ့ အနႏၱ စၾကဝဠာ ဆိုတာက တကယ္ေတာ့ ျမင့္မိုရ္ေတာင္လို ဟာေတြကို အေျခခံထားတဲ့ စၾကဝဠာပါ။ သိပၸံက infinite universe ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းကုိ ျမန္မာလိုမွာ အဲဒီ့ အနႏၱ စၾကဝဠာ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းနဲ႔ စကားလံုး ဖလွယ္ျပီး သံုးလိုက္ေတာ့ ကာလ ေရြ႕လ်ားလာတဲ့အခါ ဗုဒၶစာေပထဲမွာ ပါခဲ့တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕ ဆြဲေျပာၾက၊ တခ်ိဳ႕က ထင္လာၾကတာပါ။ သိပၸံက ေတြ႕ျပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ ဟာေတြပါ။

နဂိုတုန္းက လေပၚလူမေရာက္နုိင္လို႔ အမ်ားစုက ထင္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ ေရွးစာေပထဲမွာ အနႏၱ စၾကဝဠာ မေျပာနဲ႔ ၊ လကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းရွင္းျပႏုိင္တာမွ မဟုတ္တာ။ အဲလိုပဲ အဏုျမဴ ဆုိတဲ့ စကားလံုးကို nucleus ဆုိတာ ေတြ႕လာျပီးမွ စကားလံုးဖလွယ္ၾက ဘာသာျပန္လုိက္ၾကေတာ့ က်မ္းစာထဲမွာ ပါဖူးသလိုလို ျဖစ္သြားတာေပါ့။ တကယ္က အေသးစိတ္ ဘာမွ မပါတဲ့အတြက္ တူတယ္လို႔ ေျပာစရာ လံုးဝ အေၾကာင္းမရွိပါ။

တကယ္ေတာ့လည္း ဘာသာေရးဆိုတာ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ အေထာက္အကူ ျပဳတဲ့ အလုပ္ပါပဲ။ သိပၸံကုိ မသိျခင္းကလည္း ဘာသာေရးရဲ႕ အျပစ္ မဟုတ္ပါ။

(၃) အလံုးစံု သိႏုိင္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေနာက္ တဆင့္ တက္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဒီတခါ ထာဝရ ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာေတြကေန စျပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ထာဝရ ဘုရားသခင္က အရာရာကုိ စြမ္းတယ္၊ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္ ဆိုျပီး God’s omnipotence လို႔ ေျပာၾကေလ့ ရွိတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ သူက အရာရာကို ဇာတ္ကြက္ခ်ျပီး ၾကိဳတင္ ဖန္ဆင္းထားတယ္ ဆုိတာ ဟုတ္ေနတယ္ပဲ ဆိုပါစုိ႔။ သူက အကြက္ခ်တဲ့သူဆိုေတာ့ ဘယ္သူဘာျဖစ္မယ္၊ ဘယ္သူဘယ္ေန႔ေသမယ္ ဆိုတာ ၾကိဳသိနုိင္မယ္ ဆိုပါေတာ့။ ၾကိဳအကြက္ခ်ထားမွ ၾကိဳသိႏုိင္မယ္ေလ။ ဒါဆိုရင္ God ဟာ သူသိထားတဲ့၊ သူျပဌာန္းထားတဲ့ ဘယ္သူဘာျဖစ္ ဆိုတာကို ေျပာင္းႏုိင္ပါဦးေတာ့မလား? ဒါဆိုရင္ God ဟာ ဘယ္သူဘယ္ေန႔မွာ အမိန္႔ေတာ္ခံယူ၊ ဘယ္သူဘယ္ေန႔မွာ ေသ၊ ဘယ္သူဘယ္ေန႔မွာ လက္ထပ္ ဆိုတာၾကီးကို ေျပာင္းေပးဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကုိ ယံုၾကည္လာျပီး ဆုေတာင္းလာသူကုိ သူကိုယ္တိုင္ ေရးခဲ့တဲ့ နဂိုဇာတ္လမ္းကေန ေသြဖည္ျပီး ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ လုပ္ေပးလိုက္ရင္ သူၾကိဳသိတယ္ဆိုတာက တလြဲၾကီး ျဖစ္သြားျပီေလ။ သူၾကိဳသိသြားျခင္းက မမွန္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ God ဟာ အရာရာကို ၾကိဳသိေနတယ္ဆုိရင္ အရာရာကုိ မစြမ္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုိဆိုရင္ God က အရာရာကိုစြမ္းတယ္လို႔ ယူဆလိုက္ရင္ေကာ….ဒါဆိုရင္ သူ႔ကုိဆုေတာင္းလာသူေတြရဲ႕ ဆႏၵကုိ ျဖည့္ေပးဖုိ႔ အတြက္ သူၾကိဳေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ေျပာင္းေပးႏုိင္စြမ္း ရွိရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ God ဟာ အနာဂတ္ကို ၾကိဳသိႏုိင္စြမ္း ရွိမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒါဆိုရင္ God မတတ္ႏုိင္တာ ရွိကုိရွိရမယ္ ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါျပီ။ ဒီေတာ့ All-knowing God နဲ႔ အရာရာကုိ စြမ္းႏုိင္ျခင္းဟာ တြဲျပီး မရွိႏုိင္ပါ။ ႏွစ္ခုလံုးရွိေနတယ္ ဆိုရင္ ေရွ႕ေနာက္မညီဘူးလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ (တကယ္ဆုိရင္ေတာ့ logic အရ အဲဒီ့ႏွစ္မ်ိဳးလံုး တြဲျပီး ရွိဖို႔ မေျပာနဲ႔ တမ်ိဳးမွ မရွိနုိင္ဘူးဆုိတာေတာင္ ထင္ရွားသြားပါျပီ။)

(၄) ဗုဒၶဘာသာဘက္ကုိ လွည့္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဗုဒၶက အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳး ျဖစ္ရတယ္ ၊ လုပ္မွ ရတယ္ ဆိုတာကို အေလးေပးတယ္လို႔ က်မ္းေတြက ဆုိၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ အေၾကာင္းတရားကိုေတာင္ မလုပ္ရေသးခင္မွာ အက်ိဳးတရားကို ေဟာတယ္ဆိုတာ သဘာဝ က်ရဲ႕လား။ က်ေနာ့္ တျခား ဝတၳဳတိုထဲကပဲ ေကာက္ႏုတ္ျပပါမယ္။ “ဗ်ာဒိတ္ေတြကိုပဲၾကည့္။ မီးနဲ႔ ၇ ၾကိမ္၊ ျပီးရင္ ေရနဲ႔ ၁ၾကိမ္ ေနာက္ျပီး ၆၄ ၾကိမ္ ေျမာက္က် ေလနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆိုတာေတြက အေသျပဌာန္းျပီးသား ေဖာ္ျမဴလာေတြလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကမၻာၾကီး ဘယ္နည္းနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆုိတဲ့ ကိစၥဟာ လူသားေတြ ဒါမွမဟုတ္ သတၱဝါေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မွႈေတြ အေပၚ မူတည္မေနဘဲ (သို႔မဟုတ္) လူသားေတြကုိယ္တိုင္ရဲက လက္ထဲမွာ ရွိမေနဘဲ သူေဟာတဲ့အတိုင္းဘဲ ျဖစ္ရမယ္ ဆုိတဲ့အတြက္ ပံုေသဇာတ္ညႊန္း ေရးထားသလိုၾကီး ျဖစ္ေနတယ္” အခု အစုိးရရဲ႕ ေလသံကုိ မွီးျပီး ဟာသလုပ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေနာက္ကြယ္က ၾကိဳးကုိင္သူ ရွိသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဘုရားပြင့္မယ့္ နာမည္ေတြ၊ ေဒသေတြ ၊အပင္ေတြက အစ အေသးစိတ္ ၾကိဳတင္ ဇာတ္ညႊန္းခ်ထားသလိုၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပါရမီျဖည့္မွ ရတာလို႔ ေစာဒက တက္လို႔ ရေပမဲ့ ေရွးက ဘုရားေတြရဲ႕ ေဟာသမွ် ဗ်ာဒိတ္ေတြသာ ရာႏွႈန္းျပည့္ မွန္ေၾကးဆိုရင္၊ ဘုရားေတြ ေဟာထားတဲ့ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေတြ “မွတပါး အျခားမရွိ” အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုရင္ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ ရွိတယ္ဆုိတာ ဘယ္ဟုတ္ႏုိင္ေတာ့မလဲ။ အေဟာခံရသူေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြ ေျပာင္းသြားျပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းသြားရင္ အက်ိဳးဆက္ေတြ ေျပာင္းမသြားႏုိင္ဘူးလား။ ေျပာင္းသြားႏုိင္တယ္ဆုိရင္ ဘုရားေတြရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ေတြ လြဲျပီ။ ေျပာင္းမသြားႏုိင္ဘူး ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတုိင္း ျဖစ္ရမယ္ဆုိရင္လည္း လူေတြမွာ ကုိယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးခြင့္ရွိတယ္ (free will) ရွိတယ္ဆုိတာက လြဲျပီ။ ရာႏွႈန္းျပည့္ေဟာသမွ်က မွန္ရမယ္ ေဟာတဲ့အတိုင္းက လြဲလို႔ တျခားျဖစ္ႏုိင္ေခ် မရွိဘူးဆုိရင္ လူေတြမွာ free will ရွိတယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေခၚႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။ လူတေယာက္အတြက္ ဒါမွမဟုတ္ လူေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ ကိုယ္လုပ္တာေတြေပၚ မူတည္ျပီး ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ အမ်ားၾကီး ပြင့္ေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ “ဗ်ာဒိတ္ေတြ ေဟာတဲ့အတိုင္း အကုန္လံုး မွန္ရမယ္” ဆိုတာက အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ပါ။ ဒီေနရာမွာ စာက်က္တဲ့ေက်ာင္းသား စာေမးပြဲေအာင္မယ္လို႔ ေဟာတာမ်ိဳး ဆုိရင္ေတာ့ လက္ခံတယ္။ ဒါဆုိရင္လည္း စာေမးပြဲေအာင္မယ္ ဆိုတာကိုပဲ ေဟာလို႔ရမယ္။ အဲဒါမ်ိဳးက တြက္ခ်က္တာ။ ၾကိဳသိလို႔ ေဟာျခင္းမဟုတ္။ ဒီေတာ့ ခန္႔မွန္းတာဆုိေတာ့ လြဲတဲ့အခါလည္း ရွိကုိရွိရမယ္။ အဲ…စာၾကိဳးစားတဲ့ေက်ာင္းသားကုိ ဘယ္အပုဒ္ေတြမွာ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ရျပီး စုစုေပါင္း အမွတ္ဘယ္ေလာက္နဲ႔ ေအာင္မယ္လို႔ ေဟာတာမ်ိဳးကက် အကုန္ၾကိဳသိသလို ျဖစ္သြားျပီ။ တြက္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတိုင္းသာ အတိအက်ျဖစ္ေၾကးဆိုရင္ hard determinism ျဖစ္သြားျပီ။ ပြင့္လာမယ့္ ဘုရားေတြဆိုတာ မလြဲမေသ ပြင့္ရမွာမို႔၊ ငရဲက်မယ့္သူဟာလည္း ၾကိဳေဟာထားတဲ့အတိုင္းမလြဲမေသြ က်ကုိက်ရမွာမို႔ တကယ္ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူေတြ သတၱဝါေတြ အားလံုးဟာ ၾကိဳတင္ရွိျပီးသား ဇာတ္ညႊန္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ အဆင့္ကုိ ေလွ်ာက်သြားလိမ့္မယ္။ ဥပမာ ဒီလူဟာ တရားရကို ရရမယ္ ဆုိပါစို႔။ ဒါဆုိရင္ တရားက ဗ်ာဒိတ္အတိုင္း (ေဟာတဲ့အတိုင္း) ရကုိ ရရေတာ့မွာမို႔ တရားကုိလည္း က်င့္ကုိ က်င့္ရေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ တရားက်င့္ျခင္းက free will နဲ႔ က်င့္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ညြန္း တခုမွာ ယုတၱိရွိေအာင္ တရားရမယ့္ဇာတ္လိုက္အတြက္ တရားက်င့္တဲ့ဇာတ္ဝင္ခန္း ထည့္ေပးတဲ့ အဆင့္မ်ိဳးပဲ ရွိေတာ့မယ္။ ဘာလို႔တုန္းဆုိေတာ့ အဲဒီ့အတုိင္းၾကီး ျဖစ္ကုိ ျဖစ္ရေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုိထားတာကုိး။ ဒီေတာ့ free will နဲ႔ အလံုးစံုၾကိဳသိျခင္းဟာ mutually exculsive ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ တခုမွန္ရင္ တခုမွားမွာပါ။ ဘယ္ဟာမွန္မယ္ ဘယ္ဟာမွားမယ္လို႔ေတာ့ မေျပာႏုိင္ပါ။ ((

(၅) က်ေနာ္ ဆုိလိုခ်င္တာက free will က မွန္ျပီး အလံုးစံု ၾကိဳသိႏုိင္ျခင္းက မွားတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီ့ႏွစ္ခု တြဲျပီး မရွိႏုိင္တာ၊ တြဲျပီး ရွိေနတယ္ဆုိရင္ ေရွ႕ေနာက္မညီဘူး ဆိုတာကုိ ဆိုလိုတာပါ။ ဒီေနရာမွာ philosophy မွာ determinism ဆိုတဲ့ ဟာ ရွိပါတယ္။ အရာရာက ျပဌာန္းျပီးသားေပါ့။ အဲဒါကလည္း God ကို ေထာက္ခံထားျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ Nature နဲ႔ Nurture က အရာရာကို ျပဌာန္းထားတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။ အဲဒါကို ဆက္ေရးရရင္ ရွည္မွာမို႔လို႔ မေရးေတာ့ပါဘူး။ တကယ္က က်ေနာ္ဒီထဲက စာသားမ်ားမ်ားကို http://kaungkinko.blogspot.com/2012/01/free-will-determinism-by.html မွာ ေရးျပီးသားပါ။ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္လာလို႔ ေနာက္ version တမ်ိဳးအျဖစ္ ေရးၾကည့္တာပါ။ (

(၆) က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာ တခုရွိပါေသးတယ္။ ဘာသာေရးဆိုတာ အာဏာရွင္ စနစ္တခု မဟုတ္လို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေဝဖန္ခြင့္ ရွိသင့္ပါတယ္။ ေဝဖန္တာနဲ႔ ေစာ္ကားတာ မတူပါ။ က်မ္းေတြ အလိုအရဆိုရင္ေတာ့ ဗုဒၶရွိစဥ္အခါကလည္း ေမးခြန္းေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေမးခြင့္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေခတ္ေတြမွာေတာင္ မယံုၾကည္လို႔ ေမးခြန္းထုတ္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘာသာအားလံုး အကုန္ေကာင္းတယ္၊ သူ႔ဟာလည္းေကာင္းတယ္ ငါ့ဟာလည္း ေကာင္းတယ္ဆိုျပီး သေဘာထားျခင္းက ေရရွည္မတည္တံ့ႏုိင္တဲ့ ယာယီ ဟန္ေဆာင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ိဳးပါ။ တကယ့္တကယ္ ဘာသာႏွစ္ခု ယွဥ္လာၾကတဲ့အခါ၊ အက်ိဳးေက်းဇူး ယွဥ္လာၾကတဲ့အခါ ဟန္ေဆာင္တာေတြ ေပ်ာက္ျပီး ျငိကုန္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဘာသာေရးေတြ ၾကားမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ ဘာသာမဲ့ေတြ ၾကားမွာျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ေရရွည္တည္တံ့မယ့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ိဳးက ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ေတြ ေျပာမေနဘဲ သူ႔ဟာလည္း အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြရွိတယ္၊ ငါ့ဟာမွာလည္း အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ လက္ေတြ႕က်တဲ့ အယူအဆမ်ိဳးပါ။ ဒါမွ ကုိယ့္ဘာသာရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို ေျပာလာၾကတဲ့အခါ ခံႏုိင္ရည္ရွိျပီး သေဘာထားၾကီးလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

by ေကာင္းကင္ကုိ (Facebook မွာ Friday, December 21, 2012 က တင္ခဲ့တဲ့ Note ပါ။)

ဘုန္းၾကီးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး

ဘုန္းၾကီးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး က်ေနာ့္အေတြးေတြကို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ comment တခုပါ။ ေၾကးနီေတာင္ ကိစၥက သမိုင္းဝင္ လယ္တီဆရာေတာ္ရဲ႕ ေနရာေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ေနေတာ့ ဆႏၵျပရမွာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အျပစ္တင္စရာ မရွိပါဘူး။ အဲလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရးဆိုလည္း ကမၻာမွာ ဒလိုင္းလားမားတုိ႔က အစ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေနတာေတြ ရွိပါတယ္။ သမိုင္းမွာလည္း ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမတို႔၊ ဦးဝိစာရတုိ႔ အပါအဝင္ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျပာခဲ့တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ ႏုိင္ငံေရး မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုတာကို ကုိးကားျပီး ဘုန္းၾကီးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ကင္းကင္းေနသင့္ေၾကာင့္ ေျပာၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဝိနည္းေတြကုိ ကုိးကားျပီး ႏွစ္ဘက္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾကတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရး ရွႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ ဘယ္သူမွ ပိတ္ပင္တားဆီးခြင့္ မရွိဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

 တခုရွိတာက က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံက ႏိုင္ငံသားေတြ ႏုိင္ငံသားေဟာင္းေတြနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အမ်ားစုက ဘုန္းၾကီးေတြ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေစ၊ တျခားေနရာမွာ ျဖစ္ေစ လူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဘုန္းၾကီးတပါးပါး သေဘာထားကြဲလြဲၾကတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူမွားတယ္ မွန္တယ္ကုိ ေယဘုယ်က်က် မဆန္းစစ္ပဲ ဘုန္းၾကီးနဲ႔ သေဘာထားကြဲတဲ့သူ အမွားလို႔ ေျပာတတ္ၾကတာေတြ ရွိတယ္။ (အကုန္လံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) ေနာက္တခုက ဆႏၵျပလို႔ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေသေသ လူမထင္ၾကဘူး။ ဂရုမစုိက္ၾကဘူး။ ဘုန္းၾကီးတခုုခုျဖစ္မွ (အစုိးရေရာ၊ အတိုက္အခံေရာ၊ လူထုပါ) မ်ားေသာအားျဖင့္ ဂရုစုိက္ၾက တုန္လွႈပ္ၾကတယ္။ (ဒါေတာင္ အကုန္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ တခ်ိဳ႕က ဘုန္းၾကီးဒဏ္ရာရလည္း မတုန္လွႈပ္ေသးတာေတြ ရွိတယ္။) လူေတြခံရလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေသေသ မလွႈပ္ၾကဘူးဗ်။ ဒီေတာ့ လယ္အသိမ္းခံရတဲ့လူေတြအေနနဲ႔၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးမွာ ေၾကာက္တဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ဆႏၵျပတာကို အားလံုးက ဂရုစိုက္ေစခ်င္မွာပဲ။ ဒီ့အတြက္ ပုိျပီးဂရုစုိက္လာေအာင္ အဖက္လုပ္လာေအာင္ အရာသြင္းလာေအာင္ ဘုန္းၾကီးေတြ (ဆုိင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္) ဝင္ပါေစခ်င္မွာပဲ။ ဘုန္းၾကီးေတြ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ကမၻာမွာေရာ ျမန္မာ့သမုိင္း အစဥ္အဆက္မွာပါ ရွိခဲ့ေတာ့ အခုက်မွ လာတားမယ္ ဆိုတာလည္း သဘာဝ မက်ဘူး။
တကယ္ေတာ့ ဘုန္းၾကီး မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ ပိတ္ပင္မယ့္ အစား ဘုန္းၾကီးနုိင္ငံေရးလုပ္လာျပီ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးကို ႏုိင္ငံေရးသမားလိုပဲ ျမင္သင့္တယ္။ ဆက္ဆံသင့္တယ္။ (ဒါေပမဲ့ ဘာသာေရးအရ ရွိခုိးတာတို႔ ယဥ္ေက်းမွႈအရ ရွိခုိးတာေတာ့ ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။ အဲလို ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြက ရွိခုိးၾကသလို တဘက္မွာလည္း ဘုန္းၾကီး ႏုိင္ငံေရးအရမွားရင္ ေဝဖန္တာလည္း ရွိရမွာပဲ။) မွားရင္ ေဝဖန္ရမယ္။ အစြန္းေရာက္တာေတြ လုပ္တဲ့အခါ လူနဲ႔မျခား အေရးယူသင့္ရင္ ယူရမယ္။ အဲဒါေတြကို မခံႏုိင္ရင္ေတာ့ မခံႏုိင္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္နဲ႔ေပါ့။ လူေတြလည္း ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာခ်င္း အတူတူမွာ ဘုန္းၾကီးကိုကြက္ျပီး ပစားေပးတာမ်ိဳး၊ သေဘာထားကြဲတဲ့အခါ ဘုန္းၾကီးလုပ္သမွ်သာလွ်င္ အမွန္၊ သာမန္လူလုပ္သမွ်အမွား ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး မရွိေအာင္ေတာ့ ေရွာင္သင့္တယ္။ အဲလိုမဟုတ္ဘဲ ဘုန္းၾကီးဆိုျပီး ဘက္လိုက္ရင္ေတာ့ ေရရွည္မွာ ျပႆနာေတြ တန္းစီေပၚႏုိင္တယ္။ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ျဖစ္ လူျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့အခါ ဘက္မလိုက္ပဲ အစြဲကင္းကင္းနဲ႔ မွ်မွ်တတ ေဝဖန္ၾကမယ္ သေဘာထားၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘုန္းၾကီး ႏုိင္ငံေရးလုပ္လို႔ ဘာျပႆနာမွ မေပၚႏုိင္ပါ။

ေနာက္တခု ရွိတာက ႏုိင္ငံေရး ဆိုတာက က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အတြက္ အဲဒီ့ေအာက္မွာ အေၾကာင္းအရာ ေပါင္းစံု ပါဝင္ေနပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့အေရးေတြ၊ လူထုအက်ိဳးျပဳ လုပ္ငန္းေတြလည္း ပါဝင္ေနတာမို႔ အဲဒီလို ကိစၥရပ္ေတြမွာ ဘုန္းၾကီးေတြလည္း ပါဝင္ခြင့္ ရသင့္ပါတယ္။

ဘုန္းၾကီးေတြလည္း ႏုိင္ငံသားေတြပဲမို႔ မဲေပးခြင့္ရသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သီရိလကၤာလို ဘုန္းၾကီးေတြ အာဏာယူမယ့္အထိ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲ ဝင္မယ့္ အဆင့္အထိ ဆိုရင္ေတာ့ စစ္တပ္လိုပဲ ဘုန္းၾကီးေတြလည္း ပါတီေထာင္ခြင့္ မရွိသင့္ပါ။ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ခြင့္ မရသင့္ပါ။ အဲဒီ့ေလာက္အထိ လုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား လူထြက္သင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (၁၄.၁၂.၂၀၁၂)