Friday, November 21, 2014

ေနာက္ပါးတစ္ဘက္


၁၉၉၀ျပည့္ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ .... လြိဳင္ေကာ္
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ စက္ဘီးေတြ ပုိးလိုးပက္လက္
မ်ိဳးထီဆုိင္ထဲ ဝင္ေျပးၾကတယ္
အုိေအစစ္ စာအုပ္ဆုိင္ထဲ ဝင္ေျပးၾကတယ္
ေျမျပန္႔သား ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ထူးဆန္းေပမဲ့
သူတုိ႔အတြက္ကေတာ့ မဲျပာပုဆိုး။

ေပၚတာ အစားလိုက္ေပးတဲ့
စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းေတာင္ ရွိခဲ့တယ္။
ေျမျပန္႔သားတခ်ိဳ႕ေရ…
အနိဌာရံုကုိ မေတာ္လွန္ရင္ေနပါ။
ေျမျပန္႔ေတာင္ေပၚမေရြး
ငုိေၾကြးခဲ့ရတာပဲလို႔ ေၾကးတမ္းမတိုက္ပါနဲ႔။

လြိဳင္ေကာ္က အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္က
သမီးေလး ေမြးေတာ့ လက္မေထာင္တယ္
ေပၚတာ လြတ္ျပီဆိုပဲ။
ဒါေပမဲ့ အခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့
License to rape ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ျပီမို႔
အဲဒီ အစ္ကုိၾကီးအစား ဝမ္းနည္းရမလိုလို။

အတိတ္ေတြလို႔ ဆိုခ်င္ေပမဲ့
လႊတ္ေတာ္ၾကီးေရ….

လူနည္းစုေတြမွာ
လွည့္ေပးစရာ
ေနာက္ ပါးတစ္ဘက္ မက်န္ေတာ့ဘူး။

ေကာင္းကင္ကုိ (၂၁ - ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၄)

Wednesday, September 24, 2014

ငါ...မုိးျပာမဟုတ္ေပမဲ့


ကမၻာ့လက္ခုပ္သံေတြ ဝန္းရံထားတဲ့
တုတ္တုတ္မွ် မလွႈပ္ သတၱိမ်ိဳးထက္
နာမည္မွာ ဓါးအစင္းစင္းစုိက္ေနတဲ့
မုိးျပာလုိ သတၱိမ်ိဳးကုိ
ငါအထူး ရုိက်ိဳးတယ္။

သူ႔ကို မကုိးကြယ္ေပမဲ့
သူ႔သတၱိကုိေတာ့ ကုိးကြယ္ခ်င္တယ္
ဒါေပမဲ့ အဲဒီကုိးကြယ္မွႈမွာ
ဆတ္ဆတ္ထိမခံ လက္သီးပုန္းေတြ မပါေစရဘူး
အျမင္မတူသူေတြကုိ ေပၚတင္မ်က္ႏွာျခင္း ဆုိင္ရဲရမယ္။

လူတစ္ကိုယ္ အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးတဲ့
သတၱိေနရာမွာေတာ့
ငါ
ဘာသာေရးမင္းသားေတြကိုလည္း ဦးမညြတ္ႏုိင္ဘူး
ႏုိင္ငံေရးမင္းသမီးေတြကိုလည္း ဦးမညြတ္ႏုိင္ဘူး
ဘာသာေရးသမား မဆန္တဲ့
ဘာသာေရးဗီလိန္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ဦးညြတ္မိတယ္။

အုပ္စုကြဲ သင္းကြဲတစ္ေယာက္ကို
အုပ္စုဖြဲ႕ သူရဲေဘာေၾကာင္သူေတြက
ေၾကာက္ၾကတဲ့ အေၾကာင္း
အက်ဥ္းေထာင္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္မ်ား စာလံုးေပါင္းၾကမွာလဲ?

ငါေျပာေနတာ
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေဂ်ာ္ဒါးႏုိးဘရူႏုိ အေၾကာင္း။

ေကာင္းကင္ကုိ (စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၄)

Friday, September 19, 2014

အရည္အခ်င္း



ဘာ….စံလင္းက အာရံုလႊဲတာ! အဲလိုသာဆိုရင္ေတာ့ အတိုက္အခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စံလင္းေလာက္ေတာင္ အသံုးမက်ဘူးလို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။
                    ဟာ…ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်။
ဆိုင္တာေပါ့ဗ်ာ။ စံလင္းလို ရူးတူးတူး ေပါေတာေတာ လူေလာက္ကိုမွ မေက်ာ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရး လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့။ 
                    ဟာ…မဟုတ္ေသးပါဘူး။
ဟုတ္ပါတယ္။ စံလင္းလို ေပါေတာေတာ လူေတြက ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး မေျပာနဲ႔။ ဝန္ၾကီးေလာကမွာေတာင္ ရုိက္သတ္လို႔ မကုန္ဘူး။ အဲလုိ အရူးေတြ ေႏွာင့္ယွက္တုိင္းသာ အလုပ္မျဖစ္ရင္ အတိုက္အခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းက ဘာလဲ?

                    အဲလိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ျမန္မာျပည္မွာက ခပ္ပိန္းပိန္းလူေတြမ်ားတာ။ ဒီေတာ့ ခပ္ေပါေပါလူေတြေနာက္ကိုပဲ လူေတြက လုိက္သြားတာ။ ဒီေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အျပစ္မေျပာသင့္ဘူး။

က်န္တဲ့ကိစၥေတြ ထားပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ဒီနဂါး ကိစၥမွာ လူေတြက ခင္ဗ်ားေျပာသလုိ မေခပါဘူး။ စံလင္းလိမ္သမွ် ယံုေနတဲ့လူထက္ ေလွာင္ေနတဲ့လူကပဲ ပုိမ်ားပါတယ္။
ကြာသြားတာက စံလင္းက ၄၂ ရက္ ရူးတာ မဝလုိ႔ ေနာက္ထပ္ ရက္ ၂၀ ထပ္ရူးမယ္လုိ႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ ေၾကညာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား ေခါင္းေဆာင္ေတြက ကိစၥတစ္ခုကို ဆယ္ရက္ေလာက္ေျပာျပီးရင္ အတိတ္ေမ့သြားတာ မ်ားတယ္။

          ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ။ စြတ္ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔။ သူတုိ႔ခမ်ာ တပ္မေတာ္အားကိုးနဲ႔ လုပ္ေနရတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ လူထုအားကိုးနဲ႔ လုပ္ေနရတာ။

ကၽြန္ေတာ္က သူတုိ႔လုပ္တဲ့ ရလဒ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး ေျပာေနတာေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ လုပ္ရပ္ကုိပဲ ၾကည့္ျပီးေျပာေနတာ။ လုပ္ျပီး မေအာင္ျမင္တာဆုိ အျပစ္မေျပာပါဘူး။ ခုေတာ့….ဘယ္ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ကမ်ား ကိစၥတစ္ခုကို ေသခ်ာ အစီအစဥ္ဆြဲျပီး တစ္စုိက္မတ္မတ္ လုပ္ေနလို႔လဲ။ တစ္လေလာက္ေက်ာ္ရင္ ေမ့သြားၾကတာမ်ားတယ္။ ေလထဲမွာ တုိက္ေဆာက္တာ၊ ေရထဲမွာ အရုပ္ဆြဲတာ၊ ကေလးေတြ သဲနဲ႔ ရဲတိုက္ေဆာက္တာ၊ ဂိမ္းထဲမွာ ျခံစုိက္တာ၊ အိမ္မက္ထဲမွာ ထီေပါက္တာ ထက္ေတာင္ ဆုိးေနျပီ။ 
လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီျပီးသာ လက္မွတ္ထုိးလိုက္ၾကရတယ္။ အခုေတာ့ ထုိးလုိက္ရတဲ့ လက္မွတ္က …….
 တစ္ေနကုန္ဘာမွ သင္မေပးဘဲ ေက်ာင္းသားေတြကုိ စာသင္ခန္းထဲမွာ ေထာင္သားဆန္ဆန္ အက်ဥ္းခ်ထားလို႔….ေက်ာင္းသားေတြ ခမ်ာ ညေန အိမ္ျပန္ခါနီးက်မွ ေကာက္ထုိးလိုက္ရတဲ့ roll call လက္မွတ္ထက္ေတာင္ တန္ဖိုးမဲ့ေနေသးတယ္။
          တိန္ !
ေကာင္းကင္ကုိ (၁၉-စက္တင္ဘာ-၂၀၁၄ တြင္ လူထုေမတၱာခံယူသည္ :D )

Saturday, August 30, 2014

Win-win နည္းဗ်ဴဟာ

ဒီေခတ္ ဒီေနရာမွာ
Win-win နည္းဗ်ဴဟာသမားဆိုတာ.....

နဂါးကုိ သေရာ္သူေတြမဟုတ္ဘူး။
ယံုၾကည္သူေတြအတြက္
နဂါးအတု ဓာတ္ပံုကုိ ေရာင္းျပီး ဝန္ေဆာင္မွႈ ေပးတဲ့သူေတြ

အစုိးရကုိ သေရာ္သူေတြမဟုတ္ဘူး။
ယံုခ်င္သူေတြအတြက္
ဒီမုိကေရစီအတု ပံုရိပ္နဲ႔ မွ်ားျပီး ဝန္ေဆာင္မွႈေပးတဲ့သူေတြ

ေလးစားရပါတဲ့ John Nash ေရ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္ကစဥ့္ကလ်ား ေဝဒနာထက္
ခင္ဗ်ားသီအုိရီအျဖစ္ကုိ ျမင္ရသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကစဥ့္ကလ်ား ေဝဒနာက
ပုိမ်ားပိုေနမလား။

ေကာင္းကင္ကုိ (ၾသဂုတ္ ၃၀....၂၀၁၄)

Sunday, August 24, 2014

Fans ေတြရဲ႕ အခ်စ္ခံရတာကလည္း က်ိန္စာတစ္မ်ိဳး

Fans ေတြရဲ႕ (မ်က္ကန္းခ်စ္နဲ႔) အခ်စ္ခံရတာကလည္း က်ိန္စာတစ္မ်ိဳး.........

မန္ယူရဲ႕ သဲသဲလွႈပ္ ပရိသတ္ေတြ (မန္ယူကုိ စြဲစြဲလမ္းလမ္းၾကိဳက္တာကနည္းနည္း...တျခားအသင္းေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ခ်င္တာက မ်ားမ်ား ပရိသတ္ေတြ)ေၾကာင့္ မန္ယူကုိပါ မုန္းတဲ့သူေတြ ရွိလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ပါလိုက္ေသး ။ မျဖစ္သင့္ေပမဲ့ အဲလိုျဖစ္လာတယ္။ ဟိုလိုလင္းတေတြက ဂ်ိဳၾကြၾကတာကုိး။
ေဒၚစုရဲ႕ သဲသဲလွႈပ္ ပရိသတ္ေတြ (ေဒၚစုကုိ နတ္ရုပ္လို လုပ္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳးတို႔၊ ေမေမဆုိျပီး အျမဲတမ္းတေနျပီးေတာ့ တျခားသူက အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ တစ္ခုေလာက္ ေဝဖန္သလို ေျပာမိရံုနဲ႔ ေျပာမိတဲ့သူကုိ ရုိင္းရုိင္းစိုင္းစိုင္းဆဲမယ္၊ ဝိုင္းျပီး ဆြမ္းၾကီးေလာင္း တံဆိပ္ကပ္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ) ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ ေဒၚစုကုိပါ မ်က္မုန္းက်ိဳးလာတယ္။
ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ သဲသဲလွႈပ္ ပရိသတ္ေတြ (တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို အရူးအမူးစြဲလမ္းတာက နည္းနည္း၊ တျခားအဆုိေတာ္ေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးတာက မ်ားမ်ား) ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ မျပည့္ဝတဲ့သူေတြက ထူးအိမ္သင္ကုိ ျပန္ပုတ္ခတ္တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ screenshot ေတြ ေတြ႕ၾကမွာပါ။

***

ထူးအိမ္သင္ ကိစၥကို ဆက္ေရးရရင္ေတာ့

(၁) အဆုိေတာ္တခ်ိဳ႕ေတြ မမီၾကမွာကုိ အစကတည္းက ေတာ္တာ္မ်ားမ်ားက ၾကိဳေတြးမိတယ္။ သီခ်င္းေတြ ဆုိျပီးတဲ့အခါ ေဝဖန္ၾကတာကိုလည္း လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပြဲမလုပ္ရေသးခင္ကတည္းက …..( ေဝဖန္သူအမ်ားစုက) လြဲေခ်ာ္ေနတာကုိေတာ့ အခ်က္နဲ႔ ေျပာျပခ်င္တယ္။

(၂) လုပ္စားတယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ့ကိစၥ။ အမ်ားစုက (အစက) ျမင့္မုိးေအာင္တုိ႔ ေရႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္တို႔ကို လုပ္စားတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတာ။ ပုိက္ဆံက သူတို႔ ယူမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ အစကတည္းက ရွင္းေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ပြဲလုပ္လို႔ နာမည္ရစရာလည္း ရွိမလာဘူး။ အစီအစဥ္ညံ့လုိ႔ အဆဲခံရခ်င္ ခံရဖုိ႔ပဲ ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ မိသားစု သေဘာမတူဘဲနဲ႔ ဘယ္လိုပြဲမ်ိဳးကို ေဘာင္ေက်ာ္ျပီး လုပ္ခြင့္ရမွာလဲ။ အစကတည္းက စဥ္းစားတတ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြက ျမင့္မိုးေအာင္နဲ႔ ေရႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေရးတာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔မွာခ်ည္း မူပုိင္ခြင့္ ရွိမေနဘဲ ဘယ္လိုလုပ္ လုပ္စားလို႔ ရမွာလဲ? ေတြးၾကည့္ရင္ အရွင္းၾကီးဟာကုိ။

(၃) တခ်ိဳ႕က မိသားစုက လုပ္စားတယ္လို႔ ေျပာၾကျပန္ေရာ။ အဲဒါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တဲ့သူေတြ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ နည္းတဲ့သူေတြပဲ။ သူ႔အေဖကုိ သူတို႔ထက္ ဘယ္သူက ပုိခ်စ္မွာလဲ။ သူ႔အေဖအႏုပညာကုိ တခ်ိဳ႕ပရိသတ္ ပုိခ်စ္ေကာင္း ပုိခ်စ္မယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုင္ေပါက္လို႔ေတာ့ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိငွက္ပြဲလုပ္တာကုိ သေဘာတူတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကုိငွက္ရဲ႕ ပရိသတ္ေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ရွိတယ္။ ဒီအဆိုေတာ္ေတြဆုိရင္ ကုိငွက္ကုိ မမီႏုိင္မွန္း သိေပမဲ့ ကုိငွက္သီခ်င္းေတြအေပၚ သေဘာထား က်ဥ္းေျမာင္းမေနဘူး။ က်န္တဲ့အဆိုေတာ္ေတြကို အသားလြတ္ အျမင္ကတ္မေနဘူး။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ခ်ည္းပဲ ကုိငွက္ပရိသတ္ ဆိုျပီး ေမာင္ပုိင္စီးတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးေပါ့။ နားမေထာင္ခ်င္ရင္ ရွင္းေနတာပဲ မၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ပြဲရဲ႕အက်ိဳးအျမတ္ ၂၅ ရာခုိင္ႏွႈန္းက ပရဟိတအတြက္ေနာ္။

(၄) တခ်ိဳ႕က ဝင္ဆိုမယ့္ အဆုိေတာ္ေတြ လုပ္စားတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒါလည္း လြဲေနတယ္။ အဆုိေတာ္တခ်ိဳ႕ အႏုပညာကို တန္ဖိုးမထားတာ၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လုပ္သြားတာ မွန္ေပမဲ့ “လုပ္စားတယ္” လိုိ႔ေတာ့ ေျပာလို႔ မရဘူး။ ပုိက္ဆံကုိ သူတုိ႔ ရမွာလည္း မဟုတ္။ နာမည္လည္း ပိုၾကီးလာမွာမဟုတ္။ အဆဲေတာင္ခံရဦးမယ္ဆုိတာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ၾကိဳသိေနတယ္ (ၾကိဳသိမွာေပါ့။ တခ်ိဳ႕က ဘယ္လုိဆိုဆုိ ကိုငွက္ကို မမီႏုိင္မွန္း သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ၾကိဳသိေနမွာကုိး)။ တခ်ိဳ႕ဆုိ အဆဲမခံခ်င္လို႔ ႏုတ္ထြက္သြားတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို “လုပ္စားတယ္” လို႔ စြပ္စြဲတာက လြဲေနပါတယ္။ သူတုိ႔ထဲကတခ်ိဳ႕ ညံ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ လက္ခံလို႔ရတယ္။

(၅) မိကြန္ေထာ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး တခ်ိဳ႕ fans ေတြ က၊ သူက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မွ မဟုတ္တာ။ (သီခ်င္းပ်က္သလိုျဖစ္ေပမဲ့) ခြင့္လႊတ္တယ္ဆုိတာမ်ိဳးကို သေဘာတူပါတယ္။ အေဖအတြက္ အမွတ္တရ ဆုိတာပဲ။ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕သူေတြပဲ ပြဲလုပ္တာကုိက် လုပ္စားတယ္ဆုိျပီး ေျပာေနတယ္။ ပြဲကလည္း မိကြန္ေထာတို႔ မိသားစု လုပ္ခုိင္းလုိ႔ လုပ္ရတာပဲေလ။ ဒီေတာ့ သူကုိယ္တုိင္ ဆုိတာ သီခ်င္းပ်က္သြားသလို ျဖစ္လို႔ ခြင့္လႊတ္မယ္ဆုိရင္ …..ပြဲလုပ္တာကုိလည္း ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္စရာ ဘာအေၾကာင္းရွိေသးလုိ႔လဲ။ သူကုိယ္တိုင္ ဆိုတာေရာ၊ ကုိငွက္ညီ ဆုိတာေရာ၊ တျခားအဆုိေတာ္ေတြ ဆုိတာေရာက သူတို႔မိသားစုဆႏၵအရ လုပ္တာပဲေလ။ မိကြန္ေထာ ဆိုလို႔ သီခ်င္းေလးတမ်ိဳးျဖစ္သြားတာက် အျပစ္မျမင္ေပမဲ့၊ မိကြန္ေထာတို႔ ပြဲလုပ္တာက် အျပစ္ျမင္ေနျပန္ေရာ။ အဲဒီလူေတြဟာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ မိကြန္ေထာအေပၚမွာ အေဖ့အရွိန္နဲ႔ သံေယာဇဥ္ ရွိလို႔ မေျပာၾကဘူးဆုိတာမ်ိဳး ေရးၾကတယ္။ တကယ္သံေယာဇဥ္ရွိရင္ ပြဲလုပ္တာကုိလည္း ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မတိုက္ခုိက္သင့္ဘူးေလ။

(၆) မူရင္းကို ျပန္ဆုိတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ပကတိအတိုင္းေတာ့ ရွိမေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခုကေတာ့ ပဲ့ပါသြားမွာပဲ။ ကုိငွက္ကုိယ္တုိင္ ျပန္ဆုိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြလည္း ရွိတာပဲ။ အသံနဲ႔ ဆုိပံုေၾကာင့္ မဟုတ္ေပမဲ့ စာသားေၾကာင့္ ပ်က္သြားတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဘြန္ဂ်ိဳဗီသီခ်င္းေတြ ကီးခ်င္းမတူလို႔ မူရင္းကို မမီသလို ျဖစ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတာပဲ။ (ကုိငွက္ကေတာ့ သီိခ်င္းတုိင္းကုိ ေလးေလးစားစား အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ဆုိရွာပါတယ္) ဥပမာ ေပးရရင္ ဒါမ်ိဳးသီခ်င္း။ မိဘေမတၱာကို မ်က္ရည္က်ေလာက္ေအာင္ ဖြဲ႕ထားတာ။ http://www.youtube.com/watch?v=qX9YX3XZ8S0&index=5&list=PLgi2Nf-t3v6dsIdfj8vz0sG6dEPnBm13l ျမန္မာမွာက အဲဒီသီခ်င္းက (သီခ်င္းမ်ားနဲ႔လူ) အဲဒီသီခ်င္းက ထူးအိမ္သင္ အရင္ဆိုခဲ့ဖူးသူလည္း ရွိတယ္။ အဲလို စာသားေၾကာင့္ ပ်က္သြားတာမ်ိဳးေတြ ရွိတာပဲ။ Bow Down, Minister ဆို ဟိႏၵဴဘာသာေရးသီခ်င္း။ မူရင္းကို နားစြဲခဲ့တဲ့သူေတြသာ သိရင္ ဘယ္လုိေျပာမလဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သေဘာထားၾကီးတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ သူ႔သီခ်င္းကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ ေကာ္ပီလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္၊ အေျခအေနအရသာ စာသားေျပာင္းလိုက္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ (ခြင့္မေတာင္းပဲ ဆုိတာေတာင္) ဝမ္းသာမွာပါ။ ကုိယ့္အႏုပညာကုိ ၾကိဳက္လို႔ လုိက္တုတာ (ေငြေရးေၾကးေရးေတြ မပါဘူးဆိုရင္၊ credit လည္းေပးတယ္ဆိုရင္) ဝမ္းမသာဘဲ ရွိမလား။ ဝမ္းသာခြင့္လႊတ္မွာပါ။ Michale Learns လာတုန္းက သူ႔ဟာကို ေကာ္ပီလုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြနဲ႔ တူတူဆုိသြားေသးတာ မဟုတ္လား။ အခု လူေတြက်မွ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ သေဘာထား ေသးသိမ္ေနရလဲမသိ။ (လူတိုင္းကို ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္မၾကိဳက္တဲ့သူဆို လံုးဝ ဆိုခြင့္မေပးနဲ႔ ပံုစံမ်ိဳး ေျပာတဲ့သူေတြကုိ ေျပာတာ)။

(၇) တခ်ိဳ႕ေဝဖန္တာေတြကေတာ့ အသံမတူလို႔တဲ့။ တူေအာင္ဆိုခိုင္းသင့္တယ္တဲ့။ အဆုိေတာ္ေတြကို အသံတုဝိဇၨာ ၾကယ္တစ္လံုးမ်ား ထင္ေနၾကလားမသိ။ ဒါမွမဟုတ္ စီဒီဖြင့္ျပီး ဆိုခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ခုိင္းရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုငွက္အမွတ္တရပြဲမွာ ကုိငွက္သီခ်င္းမဆုိၾကပဲ ကုိယ့္သီခ်င္းကိုယ္ ဆုိၾက ဆုိျပီး လုပ္ၾကမွာလား။ အဲဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ အမွတ္ရစရာ ေကာင္းမလဲ။
အခုလိုပြဲလုပ္လုိက္ေတာ့မွ သွ်ီလိုဆုိတာေကာင္းရင္လည္း ကုိငွက္ကုိ သတိရစရာျဖစ္၊ တျခားညံ့တဲ့ အဆုိေတာ္တစ္ေယာက္ ဆုိလိုက္ေတာ့လည္း ကုိငွက္ကုိ ပုိျပီး တမ္းတစရာေတာင္ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒီလိုပြဲမလုပ္ခင္တုန္းက ရွစ္ႏွစ္ျပည့္တို႔၊ ကုိးႏွစ္ျပည့္တို႔မွာ သတိရတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ပါလို႔လဲ။ (အဲဒါကိုလည္း အျပစ္မေျပာပါဘူး။ သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ သူ႔အေၾကာင္း တစ္ခုခုတိုက္ဆုိင္တဲ့အခ်ိန္ပဲ သတိရမွာေပါ့)။ အခုပြဲလုပ္လိုက္ေတာ့ေရာ သတိရစရာေတြ ျဖစ္မလာဘူးလား။

(၈) အႏုပညာရွင္ရဲ႕ အႏုပညာ ပစၥည္းကုိ ပရိသတ္ကပဲ ပုိင္တယ္။ မိသားစုက မပိုင္ဘူးဆုိတဲ့ ဆင္ေျခနဲ႔ မိသားစုကုိ ကန္႔ကြက္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ မတရားတာပဲ။ အဲဒီအခြင့္အေရးကို ကန္႔သတ္ခ်င္ရင္ တျခားတစ္ခုခုနဲ႔ ျပန္လုပ္ေပးဖို႔ ျပန္ၾကည့္ေပးဖုိ႔ေတာ့ လုိမွာေပါ့။ ထူးအိမ္သင္ fans ေတြစုျပီး ေငြေၾကးေကာက္ခံျပီး လွဴတာမ်ိဳး (ခုခ်ိန္ထိ) ဘယ္သူက လုပ္ေသးလို႔လဲ။ ဒါမွမဟုတ္ တျခားသူ မဆိုေစခ်င္ရင္ မူပုိင္ခြင့္ကို ထူးအိမ္သင္ fans ေတြ စုျပီး အျပတ္ဝယ္လိုက္တာမ်ိဳး လုပ္မွ မိသားစုအေပၚ တရားမွ်တရာ က်မွာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္လည္း တျခားတစ္ခုခုလုပ္ေပးသင့္တာေပါ့။

(၉) ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထူးအိမ္သင္ မိသားစုဟာ…. တျခား ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ အဆုိေတာ္ေတြရဲ႕ မိသားစုေတြနဲ႔ မတူပဲ……..သမီးေလး အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အထိေစာင့္ျပီးမွ အမွတ္တရေလးျဖစ္ေအာင္၊ အေဖရဲ႕ သီခ်င္းကုိ ပရိသတ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရွ႕မွာ ဆိုခြင့္ရေအာင္ ဒီလိုပြဲကို နွစ္ေတြအမ်ားၾကီးေစာင့္ျပီးမွ လုပ္တာကို ခ်ီးက်ဴးခ်င္ေနတယ္။ ေငြအတြက္ သက္သက္ ဆိုတာထက္ ပုိတယ္။ လွတယ္လို႔လည္းျမင္တယ္။ ဒီလိုပြဲက ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းထက္ (မေကာင္းတာေတြကိုလည္း ေဝဖန္ခြင့္ရွိပါတယ္) အမွတ္တရ လုပ္တာမို႔ “လုပ္စားတယ္” ဆိုတာမ်ိဳး မစြပ္စြဲသင့္ပါဘူး။ အမွတ္တရ ပြဲမဟုတ္ဘဲ သာမန္ေခြမ်ိဳးမွာ ထူးအိိမ္သင္သီခ်င္းကို ဝယ္ဆုိတာမ်ိဳး ဆုိရင္သာ လုပ္စားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရဦးမယ္။

(၁၀) အဆိုေတာ္ေတြ ညံ့တာ၊ ပြဲအစီအစဥ္ ညံ့တယ္လုိ႔ စာဖတ္သူက ယူဆမယ္ဆုိရင္ ညံ့ေၾကာင္းေဝဖန္တာေတြကိုေတာ့ သေဘာတူပါတယ္။ ေဝဖန္ခြင့္ကုိ ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပြဲမလုပ္ရဘူး၊ ေခြမထုတ္ရဘူး ဆိုတာေတြကေတာ့ ထမင္းရွင္ဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ အႏုပညာရွင္ရဲ႕ မိသားစုကုိ အႏုိင္က်င့္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ပရိသတ္တို႔ ထမင္းရွင္တုိ႔ဆုိျပီး ထူးအိမ္သင္ကို ခင္ဗ်ားတို႔ခ်ည္း ေမာင္ပုိင္စီးရေအာင္ကလည္း tape ေခတ္ကေန စီဒီေခတ္အထိ ထူးအိမ္သင္ေခြေတြ ဝယ္ခဲ့တဲ့ အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ထူးအိိမ္သင္ပရိသတ္ထဲမွာ မိသားစု အစီအစဥ္ကို ဆန႔္က်င္မယ့္သူေတြခ်ည္းပဲ လို႔ တရားေသမတြက္ပါနဲ႔။ ကုိငွက္ကို ေမာင္ပုိင္မစီးခ်င္ပါနဲ႔။ မိသားစု စိတ္ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ၾကိဳက္တာလုပ္ပါေစဆိုတဲ့ သူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကိုငွက္အေခြေတြကို မီးရွိဳ႕ပစ္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ ဘယ္သူေတြပဲ ဆိုဆို ကုိငွက္သီခ်င္းေတြတန္ဖိုးက သူ႔စာသားေတြ၊ သူ႔အသံေတြေပၚမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ဟာမ်ိဳး။ ကုိငွက္သီခ်င္းေတြက မွတ္ေက်ာက္အတင္ခံျပီး ပိုေတာက္ေျပာင္လာသလို ျဖစ္ဦးမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္။

Wednesday, July 16, 2014

သရုပ္မွန္ (၂)

သူတို႔က
အသားအေရာင္ မခြဲျခားတဲ့သူေတြ
စိတ္ကူးယဥ္မ်ဥ္းေတြမွန္း သိႏုိင္တဲ့သူေတြ
စစ္သတင္းေတြၾကည့္ျပီး အႏုပညာေတာက္ေတာက္က်တတ္သူေတြ

သူတို႔ရဲ႕ ေမတၱာတရားကေတာ့
ေရခဲေသတၱာအဖြင့္မွာ…..
အထင္းသား

တရားအမွန္လား
အသားပန္းကန္ တစ္ခ်ပ္ထဲမွာ။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇူလုိင္ ၁၆၊ ၂၀၁၄)

Friday, June 27, 2014

ရိုမန္းေဘာ့ထ္ဖတ္အျပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အေတြးမ်ား

"ဒီစာအုပ္ ဖတ္သြားျပီးေတာ့ erotica လို႔ေတာ့ မထင္ေတာ့ဘူး။ ကာမရာဂ စိတ္ ဆြမွ ဆြမေပးႏုိင္ပဲကုိး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေနတာ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဆိုအမိန္႔ေတြ၊အတံုးလိုက္ အတစ္လုိက္ စုထည့္ထားတဲ့ အဆုိအမိန္႔ေပါင္းခ်ဳပ္လားလို႔ သံသယ ျဖစ္သြားတယ္။  အဆိုအမိန္႔ေတြတင္ မကဘူး၊ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနေတြလည္း အတံုးလုိက္ အတစ္လုိက္ ထည့္ထားတယ္။ အဆုိအမိန္႔ေတြနဲ႔ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ တည္ေဆာက္ႏုိင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ေပမဲ့ ဝတၳဳထဲမွာ စာေရးဆရာ အဆုိအမိန္႔ေတြကို ထည့္သံုးထားပံုက ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ မရွိလွဘူး။

ဒီစာအုပ္ထုတ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက လိုက္ဖမ္းတယ္ ဆုိတာေတာ့ လြန္လြန္းပါတယ္ဗ်ာ။ ေအာင္ရင္ျငိမ္းရဲ႕ ဝတၳဳေကာင္းျခင္း မေကာင္းျခင္း၊ ေတာ္လွန္ရာ ေရာက္ျခင္း မေရာက္ျခင္းက တစ္ပုိင္း။ ညစ္ညမ္းတာ အေၾကာင္းျပ၊ ဘာသာေရးကုိ အေၾကာင္းျပျပီး ဖမ္းတာေတြ အက်င့္ပါမွာ ေၾကာက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒါေရးလို႔ သူ႔ကို ဖမ္းမယ္ဆိုတာ မွ်တမွႈလည္း မရွိဘူး။ အဲဒါမ်ိဳးကိုေတာ့ ဝိုင္းျပီး ကာကြယ္ေပးၾကဖုိ႔ လုိမယ္ထင္တယ္။"

လြတ္လပ္ခြင့္ နဲ႔ ပိတ္ပင္မွႈ

ဒါကေတာ့ ရိုမန္းေဘာ့ထ္ မဖတ္ခင္ ဟုိအရင္ကတည္းက ေတြးခဲ့တဲ့ အေတြးမ်ိဳးပါ။ သက္ဆုိင္ေနလို႔ ထည့္ေရးလိုက္ပါမယ္။

ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကား တစ္ကားမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္း ပါတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီ ဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ျပီး ရုပ္ရွင္ထဲကအတိုင္း လုိက္ျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းၾကံလိုက္တယ္ ဆုိပါစုိ႔။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ ရုပ္ရွင္ကို တရားခံရွာၾကလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ေလာကၾကီးက က်ယ္ဝန္းျပီး ျဖစ္ရပ္ေတြ စံုလွပါတယ္။ အဲဒီ ေသေၾကာင္းၾကံသြားတဲ့လူဟာ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ မၾကည့္ရလည္း ေလာကဓံရဲ႕ တစ္ေကြ႕ေကြ႕မွာ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ သတ္ေသသြားတဲ့ သတင္းမ်ိဳး ၾကားတာ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေသေၾကာင္းၾကံတာ ပါတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတာ၊ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲလိုျဖစ္ရပ္ပါတဲ့ တျခားရုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာ မ်ိဳးေတြ ၾကံဳခ်င္ၾကံဳမွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ လူငယ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတ္ေသသြားျခင္းမွာ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက ေလာကကုိ အရွံဳးေပးလုိစိတ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတဲ့ စိတ္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားကုိ ဝန္ထုပ္ဝန္ပုိး မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ သတ္ေသသြားတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သူမ်ား ေနာင္တရေအာင္ လုပ္ခ်င္လို႔ သတ္ေသတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခ်ဳပ္ကို ေျပာရရင္ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက အဲဒီလူငယ္ရဲ႕ စိတ္အေနအထားေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတ္ေသျခင္း ျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသခ်င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္လုိက္ရေတာ့ အျမန္ လုုပ္ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူငယ္ဟာ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ကို မၾကည့္ရလည္း သူ႔မွာသာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသခ်င္တဲ့ စိတ္တိမ္းညြတ္မွႈမ်ိဳး ရွိမယ္ဆုိရင္ တစ္ေကြ႕ေကြ႕မွာ သူ႔ကုိယ္သူ သတ္ေသျဖစ္ဖို႔ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ အရြယ္ေရာက္ျပီး လူတစ္ေယာက္ဟာ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခန္းပါတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ျပီး လက္ေတြ႕စမ္းတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလူဟာ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ ရုပ္ရွင္တုိ႔၊ တျခားစာအုပ္တို႔ကို တစ္ေကြ႕ေကြ႕မွာ ေတြ႕မွာပဲ။ အသက္မျပည့္ေသးတဲ့သူေတြ မၾကည့္ရ၊ မဖတ္ရ ဆိုတာမ်ိဳး တားျမစ္တာ ရွိသင့္ေပမဲ့ အရြယ္ေရာက္ျပီး လူတစ္ေယာက္မွာ အဲဒီလူကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကပဲ အဓိက က်ပါတယ္။ လူတုိင္းဟာ ကုိယ့္တာဝန္ကုိယ္ ယူသင့္ပါတယ္။ တစ္ဘက္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဝဖန္ခြင့္လည္း ရွိရမွာေပါ့။

ပိတ္ပင္တားျမစ္တာေတြမ်ိဳးထက္... လူတစ္ေယာက္၊ တရားေခြတစ္ေခြ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕ လႊမ္းမုိးမွႈကို လူ႔အဖြဲ႕အစည္းၾကီးက အလြယ္တကူ မခံဖုိ႔၊ ကုိယ္ပုိင္စဥ္းစားဥာဏ္နဲ႔ တံု႔ျပန္ႏုိင္ဖုိ႔ပဲ အေရးၾကီးတာပါ။။ ဒါက စာအုပ္အေၾကာင္းကေန စစဥ္းစားရင္း ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။

စာအုပ္အျပင္အဆင္
 
အဖံုးကစျပီး ေျပာရရင္ “NC-18” လို႔ တပ္ထားျပီးရင္ “Not For Conservatives” ဆိုတာနဲ႔ “Adult Fiction” ဆိုတာက မလိုေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ ေအာင္ရင္ျငိမ္းက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကုိ သစ္ေစခ်င္လို႔ လုပ္တာလို႔ သူကုိယ္တိုင္ ဆုိခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆုိ ေရွးရုိးစြဲေတြ မဖတ္ရဘူးဆုိျပီး လုပ္တာ လြဲသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ေအာင္ရင္ျငိမ္းလုိ တူတဲ့အေတြးအေခၚရွိတဲ့လူေတြပဲ ဖတ္ေတာ့ ဘာမ်ားထူးလာမွာလဲ။ သူမေရးခင္ကတည္းက အဲဒီလူေတြမွာ ဒါမ်ိဳး အယူအဆေတြ ရွိေနျပီေလ။ လက္ခုပ္သံ ရရံုကလြဲလို႔ ဘာမ်ား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွႈ ျဖစ္လာမွာလဲ။ (ဒီေနရာမွာ အႏုပညာဟာ ဘာအတြက္မွ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆင္ေျခေပးရင္ေတာ့ ရတယ္။ ဒါဆုိရင္လည္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းၾကီး သစ္ဖုိ႔တုိ႔ ဘာတုိ႔ ဘာလို႔ေလွ်ာက္ေျပာေနမလဲ။)

ယူဆၾကည့္လို႔ ရတာ တစ္ခုက “Not For Conservatives” ဆိုမွ ေရွးရုိးစြဲေတြ ပုိဖတ္ခ်င္လာေအာင္ စတန္႔ထြင္လုိက္တာလို႔ ခန္႔မွန္းၾကည့္လို႔ရတယ္။ ဒါမွ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ပုိမ်ားလာမယ္ေလ။ ေနာက္တစ္ခုက “Adult Fiction” ဆိုျပီး စာေရးသူကုိယ္တုိင္ တံဆိပ္ကပ္လုိက္တဲ့ ကိစၥ။ အဲဒီလို တပ္လိုက္ေတာ့ အျပာဆန္ဆန္ သေဘာ သက္ေရာက္သြားေစတယ္။ “Adult Fiction” ဆိုရင္ လူတုိင္းက အျပာစာအုပ္လို႔ ရုတ္တရက္ ေတြးၾကမွာပဲ။ ကုိယ့္စာအုပ္ကို အျပာစာအုပ္လုိ႔ အထင္မခံခ်င္ရင္ စာေရးသူကုိယ္တုိင္က “ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆုိက္ကုိ ေနာက္ခံ ဝတၳဳ” လို႔ပဲ ေရးလုိက္တာ ပုိေကာင္းမယ္။ အခုေတာ့ ကုိယ့္စာအုပ္ကိုယ္ ႏွိမ္လိုက္သလုိျဖစ္သြားတယ္။ လူေတြကို လိင္ကိစၥအေၾကာင္းအသားေပးလို႔ ျမင္လာေစျပီးေတာ့ ဖတ္လာၾကေအာင္ ဆြဲေဆာင္တာလားလို႔လည္း ေတြးၾကည့္မိတယ္။

အမွာစာ

        အစဥ္အလာေတြကို ရုိက္ခ်ိဳးတဲ့ စာအုပ္လို႔ ဆုိထားေပမဲ့ အမွာစာဆိုတဲ့ အစဥ္အလာကိုေတာ့ လုိက္ထားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၾကားျဖတ္ျပီး ေျပာရရင္ ျမန္မာစာအုပ္ေတြရဲ႕ အမွာစာတခ်ိဳ႕က ေပရွည္လြန္းတယ္။ စာအုပ္နဲ႔ မဆုိင္တာေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်လည္း အမွာစာေတြက စာဖတ္သူအေပၚ ဆရာလုပ္လြန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဘက္မွာလည္း မွတ္သားစရာေလးေတြ ပါတဲ့ အမွာစာေတြလည္း ရွိပါတယ္။

စာအုပ္ေရးတဲ့သူေတြကလည္း နာမည္ၾကီးေတြရဲ႕ ဝိတ္လုိခ်င္ေတာ့ အမွာစာ မရမက ေရးခုိင္းတာမ်ိဳးရွိတယ္။ အမွာစာေရးေပးဖုိ႔ မ်က္ႏွာခ်ိဳ ေသြးၾကရရွာတယ္။ အမွာစာကုိ ဖ်စ္ညွစ္ျပီး ေရးေနရတယ္ဆုိတာမ်ိဳးလည္း တစ္ေန႔က ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ရတယ္။ မွာစရာ ေထြေထြထူးထူး မရွိရင္ မွာမေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။ ျပီးေတာ့ အမွာစာ အမ်ားစုက ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မ်ားတယ္လို႔ ခုေနာက္ပိုင္း ခံစားလာရတယ္။ အစဥ္အလာကုိ ရုိက္ခ်ိဳးတဲ့ဝတၳဳဆုိေတာ့ တကယ္လို႔ အဲလုိ အေပၚယံ ဟန္ေဆာင္မွႈ အားလံုးကို ရုိက္ခ်ိဳးရင္ ပုိေကာင္းမယ္။

ဒါေပမဲ့ ထုတ္ေဝသူက ေရးခ်င္လုိ႔ ျဖစ္ေစ (သူက ပုိက္ဆံစုိက္မွာကုိး)  ေျပာစရာ တစ္ခုခု ရွိေနလို႔ ျဖစ္ေစ ေရးတာမ်ိဳးကေတာ့ ရွိမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ စာဖတ္သူကို ဆရာလုပ္တာေတြ၊ စာေရးသူကုိ စြတ္ေျမွာက္ေပးထားတာေတြ၊ မဆုိင္တာေတြ၊ (တခါတခါဆုိ) အမွာစာေရးတဲ့သူက စာအုပ္ေရးတဲ့သူကုိ အေပၚစီးကေန ဆရာၾကီးဆန္ဆန္ သံုးသပ္ခ်ိဳးႏွိမ္ေရးတာမ်ိဳးေတာင္ ဖတ္ဖူးေသးတယ္။

အမွာစာဆုိတာ ႏုိင္ငံတကာမွာလည္း ရွိေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလးငါးမ်က္ႏွာေလာက္ ရွည္တာေတြေတာ့ မေတြ႕ဖူးဘူး။ ေတြ႕လည္းမဖတ္ျဖစ္ဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ စာအုပ္ေတြမွာ ထည့္ၾကတာက ထင္ရွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအမ်ားၾကီးဆီက စာတစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္စီ စုထည့္ထားတာမ်ိဳးမ်ားတယ္။ ဒါမွလည္း ေၾကညာရာ ေရာက္ျပီး ေရာင္းေကာင္းမွာကုိး။

(မွတ္ခ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပည္ပမွာ စာအုပ္ထုတ္တုန္းက အမွာစာ ထည့္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒါမ်ိဳးအေတြးလည္း မရွိေသးဘူး။ အဲဒီတုန္းက အမွာစာ ေရးတဲ့သူက ထုတ္ေဝသူရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ရယ္ပါ။ ထုတ္ေဝတာကလည္း စာၾကည့္တုိက္က ေက်ာင္းသြားေတြမုိ႔ အဲဒါမ်ိဳး အမွာစာကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမတ္ႏုိးပါတယ္။ ဒီေတာ့ တျခားသူေတြလည္း သူတို႔ ျမတ္ႏုိးတဲ့ စာေရးဆရာေတြကို တေလးတစား အမွာစာ ေတာင္းတာျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ခံစားနားလည္ ေပးမိျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ အမွာစာ ေရးခဲ့ရျခင္းရဲ႕ အဓိက အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ စာအုပ္မွာ “ကၽြန္ေတာ္” “က်ေနာ္” ဆိုျပီး သတ္ပံုႏွစ္မ်ိဳး တမင္တကာ သံုးထားတာကို ရွင္းခ်င္လုိ႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာေရးထားခဲ့တဲ့ အမွာစာကုိ အခုခ်ိန္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း သိပ္အဓိပၸါယ္္ မရွိလွပါဘူး။ ကုိယ္က်ေတာ့လုပ္ျပီး သူမ်ားက်မွ ေဝဖန္သလိုဆုိေတာ့ hypocrite လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလည္း ခံရမွာပဲ။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ေနတာပဲေလ။ တကယ္ေတာ့ အစဥ္အလာေတြကုိ ဆန္႔က်င္ရတယ္ဆုိတာ အေျပာသာလြယ္ျပီး လက္ေတြ႕လုပ္ဖုိ႔က်ေတာ့ ေပးဆပ္ရတာေတြ ရွိတာကုိး)

အမွာစာဆုိတဲ့ ဓေလ့က တကမၻာလံုး လုပ္ေနၾကေပမဲ့၊ စာအုပ္ေရာင္းထြက္ဖုိ႔ လုိအပ္ေပမဲ့ အဲဒီလုိ ဝိတ္သံုးရတဲ့ အစဥ္အလာၾကီးကုိေတာ့ သေဘာမက်ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေနအရ လုပ္ၾကရတာေတြကုိေတာ့ နားလည္ေပးလုိ႔ရပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ အမွာစာ အရွည္ၾကီးေတြ၊ ဆရာ တာရာရဲ႕ အမွာစာ အရွည္ၾကီးေတြကုိေတာ့ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ သူတို႔က စာဖတ္သူအေပၚ ေစတနာထားျပီး ေရးတဲ့ အမွာစာေတြကိုး။ ဖတ္မိသေလာက္က စာဖတ္သူေတြကို ငတံုးလုိ႔ သေဘာထားတဲ့ အမွာစာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေတာင္ သူတို႔လည္း တခါတခါ စာအုပ္နဲ႔ ဘာမွ မဆုိင္တာေတြကို စာေရးသူကုိ အားမနာဘဲ အမွာစာမွာ ေရးထားၾကတာေတြ ရွိေသးတယ္)

မင္းခက္ရဲတို႔ မေလးတုိ႔ရဲ႕ အမွာစာထဲမွာ ေတြးစရာေလးေတြ ထုတ္ႏုတ္ျပထားတာေတြ၊ သံုးသပ္ျပထားတာေတြထဲမွာ သေဘာမတူတာေတြ ပါေပမဲ့ သူတို႔အေတြးေတြ သိရလို႔ ဗဟုသုတေတာ့ ရပါတယ္။

မေလး ရဲ႕ အမွာစာကေတာ့ အလြန္အက်ဴး ညႊန္းဆုိသလုိရွိတယ္။ က်ဴးလြန္ခ်ိဳးေဖာက္မွႈ မပါတာကို ပုပ္ပြေနတဲ့ ေရေသအုိင္နဲ႔  တင္စားထားေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ရိုမန္းေဘာ့ထ္ဟာ လူသားသစ္၊ မုိးကုပ္စက္ဝိုင္းသစ္နဲ႔ ကမၻာသစ္ကုိ ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္ထားျပီးျပီတဲ့။ က်န္တဲ့သူေတြကေရာတဲ့။ စိန္ေခၚထားတာလား၊ ရုိးရိုးေမးခြန္းထုတ္လိုက္တာလားေတာ့ မသိ။

Sexism

ဝတၳဳ စစခ်င္း စာ(၂၈) ေအာက္ဆံုးနားနဲ႔ စာ (၂၉) အေပၚဆံုးမွာ မိန္းမေတြကုိ ႏွိမ္ထားတဲ့ sexist ျဖစ္တဲ့ ကြန္ဆာေဗးတစ္ ဆန္တာကုိ စေတြ႕တယ္။ အမွာစာေရးတဲ့ စာေရးဆရာမ မေလး ကဇာတ္ေကာင္ ရိုမန္းေဘာ့ထ္ ကမၻာသစ္ကုိ ေရာက္ျပီလို႔ ေျပာေပမဲ့၊ ဇာတ္ေကာင္ကာ ကမၻာေဟာင္းျဖစ္တဲ့၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္တဲ့ ကမၻာမွာ က်န္ေနတုန္းပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ကလည္း ဝန္ခံထားပါတယ္။ မိန္းမေတြကို အဆုိးျမင္တတ္တဲ့ ရုိမန္းေဘာ့ထ္ တစ္ေကာင္ပါတဲ့။ မိန္းမေတြကို အထင္မၾကီးဘူးဆိုတာေတြ၊ မိန္းမဆန္တယ္ ဆိုတာေတြနဲ႔ ႏွိမ္ထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို မိန္းမဆန္တဲ့ စရုိက္သဘာဝ၊ အတင္းအဖ်င္းေျပာတဲ့ စရုိက္သဘာဝ က ေခတ္သစ္ ေယာက်ာ္းတစ္ခ်ိဳ႕မွာလည္း ရွိတယ္တဲ့။ မေဟာ္မုန္းဓာတ္ေတြ လြန္ကဲေနတဲ့ ငနဲေတြတဲ့။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ရုိမန္းေဘာ့ထ္ဟာ (ေအာင္ရင္ျငိမ္းကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဇာတ္ေကာင္ကုိ ေျပာတာ) ကြန္ဆာေဗးတစ္လုိ႔ ပဲ မွတ္သားလိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ စာအုပ္ရဲ႕ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ က်ေတာ့လည္း sexism ကုိ ဆန္႔က်င္ထားျပန္ေရာ။

လိင္ဆက္ဆံခန္း နဲ႔ အပ်ိဳစင္အယူ ပယ္ခ်မွႈ

ခုနက sexist ျဖစ္တဲ့၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွိမ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းစဥ္ အျပီးမွာေတာ့ လိင္ဆက္ဆံတာကို အေသးစိတ္ေရးျပထားတယ္။ တကယ္ကေတာ့ မထည့္လည္း ရတဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ိဳး။ အဲဒီ ဇာတ္ဝင္ခန္းမွာ metaphor နဲ႔ လွလွပပ ဖြဲ႕ထားတာမ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။ ဒါကိုေတာ့ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းအတြက္ မလိုအပ္လွေပမဲ့ သူက လိင္ကိစၥဆိုတာ ရွက္စရာ ရြံစရာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မက္ေဆ့မ်ိဳး၊ ဟန္ေဆာင္မွႈေတြကုိ ရုိက္ခ်ိဳးခ်င္တာ မဟုတ္လား။

အပ်ိဳစင္ျဖစ္ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ပယ္ခ်တာမ်ိဳးေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ ဒါကလည္း ေတာ္လွန္ေရး တစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အထူးအဆန္း အမွတ္ေပးရေလာက္ေအာင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လက္ေတြ႕အျပင္ေလာကမွာ သေဘာထားျပည့္ဝတဲ့ ေယာက်ာ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲလိုသေဘာထား ရွိၾကတာပဲ။

Anarchism အေငြ႕အသက္ နည္းနည္း

ေအာင္ရင္ျငိမ္းရဲ႕ အခန္း(၂) မွာ Anarchism (မင္းမဲ့ဝါဒ) အေငြ႕အသက္ေလးေတြေတာ့ ထင္ဟပ္ေနတယ္။ မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြကို ဆန္႔က်င္ထားတာမ်ိဳး ေျပာထားတာေတြ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အယူအဆသစ္ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအခ်က္ေလးေတြ ေရးျပရံုနဲ႔ေတာ့ ဒီဝတၳဳကုိ ေတာ္လွန္ဝတၳဳအျဖစ္ အမွတ္ေပးစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ျပီးေတာ့ မတရားတဲ့ ဥပေဒအေၾကာင္း ပါးပါးေလး ထည့္တာမ်ိဳးထက္ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ေရးသြားသလို ခံစားမိတယ္။ Anarchism အေငြ႕အသက္ ပါတယ္ ဆုိေပမဲ့ တကယ့္ anarchism ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ Anarchist ေတြက ဥပေဒဆုိရင္ လံုးဝကို လက္မခံတာ။ အေျခခံဥပေဒဆုိတာ ဥပေဒ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ကုိ ပယ္ခ်ၾကတာ။ ဒီထဲက ဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ တကယ္ တရားမွ်တဲ့ ဥပေဒ ဆုိတာ ရွိသင့္တယ္လုိ႔ ဆုိထားတယ္။

 အသစ္အဆန္း ဘာတစ္ခုမွ မရလိုက္ေပမဲ့ ဒီအခန္းက ဖတ္လို႔ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။

မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြလည္း ရွိတယ္

အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး အိပ္လုိက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးသားက အျမတ္ထြက္ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက နစ္နာသြားတယ္ ဆုိတဲ့ အယူအဆကို ဇာတ္ေကာင္က ပယ္ခ်ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလိုပဲ ေတြးတယ္။ ဒါလည္း အေတြးအေခၚ အသစ္အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားစုက မိန္းကေလးေတြ နစ္နာတယ္လုိ႔ ေတြးၾကတာ မွန္ေပမဲ့ အျပင္ေလာကမွာ မိန္းကေလးေတြ အပါအဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘယ္သူမွ မနစ္နာဘူးလို႔ပဲ ေတြးျပီး အိပ္ေနၾကတာေတြ ရွိတာပဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ရွိတယ္။ နစ္နာတယ္ ထင္ရင္မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အိပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အိပ္ျပီး ေယာက်ာ္းေလးကို ပစ္သြားတဲ့ မိန္းကေလးေတြေတာင္ ရွိေသးတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ေနာ္။ ကုိယ္ဝန္ရသြားတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးမွာ ေယာက်ာ္းေလးက ပစ္သြားတာမ်ိဳးဆိုရင္ မိန္းကေလးဘက္က ေတာ္ေတာ္နစ္နာပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး ပစ္သြားတာကုိေတာ့ လက္ခံေပးလုိ႔ မရဘူး။

တရားဥပေဒေတြ မွ်တမွႈ မရွိတာကုိလည္း ဇာတ္ေကာင္က ေထာက္ျပထားတယ္။ ဒါကလည္း လူတိုင္းသိေနတဲ ့ကိစၥဆုိေတာ့ အသစ္အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အေထြေထြ

၉၆၉ နဲ႔ မဘသ ကုိ ဆန္႔က်င္ထားတာလည္း ပါတယ္။ အေနာက္ဘက္ ျခံစည္းရုိးတစ္ဝိုက္မွာ လူမ်ိဳး တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး လူသားအသိအျမင္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ေနတယ္ ဆုိတာ ေရးထားတယ္။ “အေမွာင္ေခတ္လြန္ သုိ႔မဟုတ္ အရူးေခတ္လြန္ ၉၆၉ စင္တီမီတာ” တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသစ္အဆန္းမဟုတ္ေပမဲ့ လူသားဝါဒေလး ရွိေနတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲလိုဟာေတြ ထည့္ထားပံုက သက္သက္၊ ဝတၳဳက သက္သက္လုိ တျခားစီ ျဖစ္ေနတယ္။ အတင္းၾကီး ညွပ္ထည့္ထားသလုိျဖစ္ေနတယ္။

 ၾကားထဲမွာ အုိရွိဳးအယူအဆေတြ ထည့္ထားတယ္။ ဒါကလည္း အိုရွိဳးဖတ္ဖူးျပီးသားသူေတြ အတြက္ဆုိ သိပ္အထူးအဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။

စာမ်က္ႏွာ ၁၁၁ မွာေတာ့ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ေပမဲ့ လွပတဲ့ သေဘာထားေလးကို ေတြ႕ရတယ္။ စံႏွႈန္းေတြကို ပစ္ပယ္ထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ရုိမန္းေဘာ့ထ္ရဲ႕ စံႏွႈန္းတစ္ခုကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ “ဟင့္အင္း… သူတို႔ကို (ေယဘုယ်က်င့္ဝတ္ေတြကို လုိက္နာတဲ့သူေတြကုိ) ကြန္ဆာေဗးတစ္ေတြလိုိ႔ ကုိယ္မစြပ္စြဲခ်င္ပါဘူး။ သူတုိ႔အျမင္မွာ အဲဒါကုိ ေကာင္းမြန္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားလုိ႔ ယံုၾကည္ေနမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းမွႈလို႔ သတ္မွတ္ထားမယ္ဆုိရင္ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူကုိ လုပ္တာကို ကုိယ့္အေနနဲ႔ အျပစ္တင္စရာမွ မလိုအပ္တာ။ သူတုိ႔ တန္ဖုိးစံႏွႈန္းနဲ႔ သူတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျပဳမူက်င့္ၾကံ ႏုိင္ပါတယ္။ အဲ…. ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က သူတုိ႔သာ ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားပုိင္ရွင္ေတြျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ ကုိင္စြဲထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္တန္ဖုိးစံႏွႈန္းေတြနဲ႔ ေသြဖည္ေနတဲ့သူေတြကုိ ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္ယြင္းေနသူေတြလုိ႔ စြပ္စြဲေျပာဆိုလာမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ဆန္႔က်င္ျငင္းဆန္ရလိမ့္မယ္” တဲ့။

“ကုိယ့္တန္ဖုိးစံႏွႈန္းကိုမွ အမွန္တရား၊ ေကာင္းမွႈလို႔ စြဲလမ္းဆုပ္ကုိင္ထားျပီး ကုိယ္နဲ႔မတူတဲ့ တျခားတန္ဖုိး စံႏွႈန္းေတြကို အမွား၊ မေကာင္းမွႈလို႔ သတ္မွတ္ယူဆမယ္ဆုိရင္၊ ဥပမာ မိစၦာဒိဌိလို႔ ေျပာမယ္ဆုိရင္ အဲဒါ တရားမွ်တမွႈ မရွိတဲ့ အျပဳအမူ တစ္မ်ိဳးပဲေလ” ဆိုျပီး ေရးထားပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အုိရွိဳးက စကားဝိုင္းထဲ ဝင္လာျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့ ဒႆနေတြကို အတံုးလုိက္ အတစ္လုိက္ ခ်ျပဖို႔အတြက္ အတင္းၾကီး ညွပ္ထည့္ထားသလုိျဖစ္ေနတယ္။ (ဇာတ္လမ္းထဲက) အုိရွိဳးက ဝင္ေျပာတယ္။ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာ ကုိယ္က်င့္တရား၊ လူမွႈက်င့္ဝတ္၊ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မွႈေတြပဲ လႊမ္းမုိးၾကီးစုိး အျမစ္တြယ္ေနတာ” တဲ့။  Gay Right ကုိ ေထာက္ခံထားျပီး ပုဒ္မ-၃၇၇ ကုိ ဆန္႔က်င္ထားတယ္။ သိပ္အထူးအဆန္း မဟုတ္ေပမဲ့ တိုးတက္တဲ့ အျမင္လို႔ေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့။

အခန္း (၁၁) မွာေတာ့ ရပ္ဆဲလ္ တုိ႔ အုိရွိဳးတုိ႔ ျမသန္းတင့္တုိ႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြအျပင္ ရုိမန္းေဘာ့ထ္စာအုပ္ကုိ အမွာစာ ေရးေပးထားတဲ့ မင္းခက္ရဲ တို႔ မေလး တို႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္ ရုိမန္းေဘာ့ထ္က စိတ္အာရံု ႏွစ္ျမွဳပ္ထားသတဲ့။ ေၾသာ္….ရုိမန္းေဘာ့ထ္က ေအာင္ရင္ျငိမ္းရဲ႕ စာအုပ္ မဖတ္လို႔ေတာ္ေသး။ :D

ဇာတ္လိုက္တစ္ေယာက္္တည္း တစ္ကုိယ္ေတာ္ ဆႏၵျပတဲ့အခါမွာေျပာတဲ့၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ တစ္ခုတည္းကပဲ တရားမွ်တမွႈကို ထိခုိက္ေစတာ မဟုတ္ဘူး၊ တျခား ဥပေဒ အေဟာင္းအႏြမ္းေတြကလည္း တရားမွ်တမွႈကုိ ထိခုိက္ေစတယ္ ဆုိတာေတာ့ သေဘာက်တယ္။

ဇာတ္သိမ္းေလးလည္း မဆုိးပါဘူး။

ဒီစာအုပ္ ဖတ္သြားျပီးေတာ့ erotica လို႔ေတာ့ မထင္ေတာ့ဘူး။ ကာမရာဂ စိတ္ ဆြမွ ဆြမေပးႏုိင္ပဲကုိး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေနတာ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဆိုအမိန္႔ေတြ၊ အတံုးလိုက္ အတစ္လုိက္ စုထည့္ထားတဲ့ အဆုိအမိန္႔ေပါင္းခ်ဳပ္လားလို႔ သံသယ ျဖစ္သြားတယ္။  အဆိုအမိန္႔ေတြတင္ မကဘူး၊ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနေတြလည္း အတံုးလုိက္ အတစ္လုိက္ ထည့္ထားတယ္။ အဆုိအမိန္႔ေတြနဲ႔ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ တည္ေဆာက္ႏုိင္တယ္လို႔  လက္ခံႏုိင္ေပမဲ့ ဝတၳဳထဲမွာ စာေရးဆရာ အဆုိအမိန္႔ေတြကို ထည့္သံုးထားပံုက ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ မရွိလွဘူးလို႔ ထင္တယ္။

အႏုပညာေတာ္လွန္ေရးလုိ႔ ေျပာရေအာင္က်ေတာ့လည္း ဒီဝတၳဳထဲက အေတြးေတြဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ေတာ့ ခုမွ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနႏုိင္ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ အသစ္အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဆိုအမိန္႔ေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆ နည္းသလိုလည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ပါတဲ့ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆေတြကလည္း အသစ္အဆန္းေတာ့ မဟုတ္လွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ျပန္ၾကားေရး ဝန္ၾကီးဌာနရဲ႕ လုပ္ပံု၊ လူအမ်ားစုရဲ႕ ေတြးပံုေခၚပံုေတြေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေလးကပဲ ေတာ္လွန္ေရးတစ္ရပ္လိုေတာင္ ျဖစ္သြားေရာ။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇြန္ ၂၇၊ ၂၀၁၄)

Friday, June 13, 2014

ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္

ပြင့္ကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ျပီး…အဝလြန္သူကုိ ေလွာင္တယ္။
ေဗလုဝကုိယ္တုိင္ သရုပ္ေဆာင္ျပီး…ရုပ္ဆုိးသူေတြကို ေလွာင္တယ္။

ပီေခ်းကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ျပီး…ကုလားေတြကုိ ေလွာင္တယ္။
ဂြစာေသာင္းေသာင္းကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ျပီး…မိန္းမလ်ာေတြကုိ ေလွာင္တယ္။

ဘာဟုတ္ေသးလဲ
အစိုးရကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ျပီး…အစုိးရကုိ ေလွာင္တယ္။
ျပည္သူေတြကုိယ္တိုင္သရုပ္ေဆာင္ျပီး…ျပည္သူေတြကိုေလွာင္တယ္။


ေကာင္းကင္ကုိ (June 13, 2014)

Saturday, May 31, 2014

Stockholm Syndrome (စေတာ့ဟုမ္း လကၡဏာစု) (by Kang Shin Juu)

ဘာသာျပန္သူ။ Sunwu Kang (ေဝႏြယ္ႏွင္းစုိး) (s2sunwus2@hanmail.net) 

ေနာက္ခံအခ်က္လက္။   ။ ဓားျပေတြက ဓားစာခံအျဖစ္ ေခၚေဆာင္သြားခံရတဲ့ သူေတြဟာ ဓားျပေတြႏွင့္ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ေနရင္း ဓားျပေတြကုိ သနားျပီး ဒီ ဓားျပေတြကုိ ဖမ္းဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ရဲေတြကုိ ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ပစ္တဲ့ စိတ္အေျခအေနကုိ ဆုိလုိပါတယ္။

ဒီ လကၡဏာစု ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ ေနာက္ခံသမုိင္း။   ။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ ဆီြဒင္နုိင္ငံ Stockholm ျမိဳ႕မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဓားစာခံဖမ္းဆီးမွႈ အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံတဲ့ ေ၀ါဟာရ ျဖစ္ပါတယ္။ ဓားျပေတြေၾကာင့္ အင္မတန္ဆုိး၀ါးလွတဲ့ ေနရာေတြေရာက္ျပီး ဓားစားခံအျဖစ္ အဖမ္းခံလာရတဲ့ သူေတြဟာ၊ အဲဒီ ဓားျပေတြကုိပဲ ေထာက္ခံသြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ဘယ္္ေလာက္ထိလဲဆုိရင္ ဓားျပေတြနဲ႔ အတူတူ ပူးေပါင္းဖုိ႕အထိပါ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလုိ အေျခအေနဆုိးတစ္ရပ္မွာ အဖမ္းခံထားရသူေတြဟာ၊ အစဦးပုိင္းမွာေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕မႈေတြ ခံစားၾကရေပမဲ့၊ ဓားျပေတြနဲ႔ အတူတူေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မ်ားလာတာႏွင့္ အမွ် တျဖည္းျဖည္း ဆုိသလုိပဲ သူတို႕ေတြကုိ ကရုဏာေတြျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မိမိတုိ႕ကုိ လာကယ္ဖုိ႕ ေရာက္လာတဲ့ ရဲေတြကုိေတာင္ ျပန္လည္တုိက္ခိုက္ဖုိ႕ အေနအထားအထိေအာင္ ျဖစ္သြားတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးလို႔ ပညာရွင္ေတြက ေရးသားၾကပါတယ္။

Stockholm လကၡဏာစုႏွင့္ ဆက္စပ္ျပီး ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတာ ဘယ္လုိ အရာမ်ဳိးလဲဆုိတာကုိ ရွင္းျပထားတဲ့ စာအုပ္ထဲမွ အေၾကာင္းအရာကုိ ဘာသာျပန္ထားပါတယ္။

ကုိရီးယား Philosopher ပညာရွင္လည္းျဖစ္ စာေရးဆရာလည္း ျဖစ္တဲ့ Kang Shin Juu ရဲ႕ စာအုပ္ကုိ ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းစဥ္။   ။ ႏုိင္ငံဆိုတဲ့ သက္တမ္းအရင့္ဆံုး ဒ႑ာရီပံုျပင္တစ္ပုဒ္~~။
      국가라는 오래된 신화
ခင္ဗ်ားတုိ႕တေတြ Stockholm လကၡဏာစု [Stockholm syndrome]
ဆုိတဲ့ စကား ၾကားဖူးၾကတယ္မဟုတ္လား။ ၁၉၇၃ခုႏွစ္ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံ Stokcholm ျမိဳ႕ ဘဏ္တစ္ခုမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဖမ္းဆိး လုယက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေ၀ါဟာရ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ဓားျပေတြေၾကာင့္ အင္မတန္ဆုိး၀ါးလွတဲ့ ေနရာေတြေရာက္ ဓားစားခံအျဖစ္ အဖမ္းခံလာရတဲ့ သူေတြဟာ မိမိရဲ႕ အသက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ အင္အားၾကီးမားသူ ဓားျပရဲ႕ လႊမ္းမုိုးမႈေၾကာင့္ ဒီ ဓားျပကုိပဲ ေထာက္ခံဖုိ႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘယ္္ေလာက္ထိလဲဆုိရင္ အတူတူ ပူးေပါင္းဖုိ႕အထိပါ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဓားစားခံအျဖစ္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ခံရတဲ့ဆုိတဲ့ အျဖစ္ဟာ အျဖစ္ဆုိးေတြထဲက အဆုိး၀ါးဆံုး အေျခအေနလုိ႕လည္း ေျပာလုိ႕ရတယ္မဟုတ္လား။ ဒီ ဓားျပေတြဆီက မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ အဆိုးဆံုုးအေျခအေနက အသက္ေသသြားတဲ့အထိ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ဒီလို အေျခအေန ဆုိက္ေရာက္ျပီး ကုိယ့္ကုိ ကယ္တင္ႏုိင္မယ့္ အင္အား၊ ရဲေတြမွာလည္း မရိွဘူးဆုိရင္ ဓားစားခံေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က်မႈဟာ အရမ္းအရမ္းကုိ ျဖစ္ပြားလာႏုိင္တယ္ဆုိတာ ဧကန္မလြဲပါပဲ။

ဒီလုိအေျခေနမ်ဳိး ေရာက္ျပီဆုိရင္ ဓားစားခံေတြဟာ ဘယ္လုိ တံု႕ျပန္မႈေတြ ရိွေနမလဲ။ သူတုိ႕ေတြကုိ ကယ္တင္ေပးမယ့္ ရဲေတြ၊ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း(society)ေတြထက္ သူတုိ႕ကုိ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ဓားျပေတြရဲ႕ ဘက္ကို လုိက္ေပးဖုိ႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စကားအရဆုိရင္ ၊ ဓားစာခံေတြ ခံစားဖုိ႕ ျဖစ္လာတဲ့ Stockholm လကၡဏာစု ဟာ အခ်က္၃ခ်က္ ရိွေနပါတယ္။

(၁) မိမိတို႕ရဲ႕ အသက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ ဓားျပေတြဟာ ဓားစာခံအျဖစ္ပဲ အသံုးခ်ျပီး အသက္ကုိ ဒုကၡမေပးပါလားဆုိျပီး ဓားစာခံေတြက ေက်းဇူးေတြတင္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူတုိ႕ေတြကုိ ၾကင္နာတဲ့စိတ္ေတြအထိ ျဖစ္ေပၚလာတာလို႔ ေျပာပါတယ္။

(၂) ဓားစာခံေတြဟာ မိမိတုိ႕ကုိ လာကယ္တဲ့ ရဲေတြကုိေတာင္ ျပန္လည္တုိက္ဖုိ႕လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ရဲေတြဟာ မိမိတို႕နဲ႔ ဓားျပေတြၾကားမွာ ရိွတဲ့ သံေယာဇဥ္ကုိ ဖ်က္ဆီးျပီး မိမိတို႕ရဲ႕အသက္ကုိေတာင္ ထိခုိက္လာႏုိ္င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

(၃) ေနာက္ဆံုးအခ်က္က - ဓားျပေတြဟာ ဓားစာခံေတြအေပၚ ခင္မင္သြားပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ဓားစာခံနဲ႕ ဓားျပေတြဟာ အတူတကြ ေၾကာက္ရြံ႕မႈဆုိတဲ့ စိတ္ခံစားမႈ ျဖစ္ေပၚပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ဒီ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ၾကားမွာ “ငါတုိ႕(we)” ဆုိတဲ့ အင္မတန္ေတြးရခက္တဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

သမုိင္းကုိ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံအသီးသီးဟာ အေျခအေနဆုိး တစ္ရပ္ကုိ ရင္ဆုိင္ရျပီဆုိရင္ စစ္ပြဲကတစ္ဆင့္ တုိင္းျပည္အတြင္းမွာ ရိွေနတဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြကုိ ဖံုးကြယ္ဖုိ႕လုပ္ပါတယ္။ ဘာလုိ႕ ဒီလုိလုပ္တယ္လုိ႕ ထင္ပါသလဲ။ ဒါဟာဆုိရင္ တုိင္းသူျပည္သားေတြကုိ Stockholm လကၡဏာစု ထဲ ေခ်ာက္ခ်ဖုိ႕ ဆုိတဲ့ စီမံကိန္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ အတိုက္အခံအဖြဲ႕ေတြ၊ အတိုက္အခံ လူပုဂၢိဳလ္ေတြဟာလည္း တခ်ိဳ႕ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အာဏာရွင္နဲ႔ မိမိတုိ႕ေတြဟာ အေျခအေနတူတဲ့ ကံၾကမၼာမွာ က်ေရာက္ေနတယ္လို႕ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႕ေတြဟာ “ႏုိင္ငံ” ဆုိတဲ့ ျပႆနာကုိ အေျခခံကအစ ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႕ရာခက္ခဲတဲ့ အေၾကာင္းရင္းဟာ Stockholm လကၡဏာစု ထဲ ေရာက္ရိွေနလုိ႕ မဟုတ္လား။
ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတာၾကီးဟာ တကယ္တမ္းေတာ့တုိင္းသူျပည္သားေတြအေပၚ လႊမ္းမုိးႏုိင္တဲ့ အာဏာေတြ ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ အရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထပ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေတာ္ အာဏာဆိုတဲ့ အရာၾကီးကုိ ကုိင္ေဆာင္ျပီး ႏုိင္ငံသားေတြကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း က်ေနာ္တုိ႕ကုိ သတ္ေတာင္ပစ္ႏုိင္ျပီး အတြင္းတစ္ေနရာမွာ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံဟာ က်ေနာ္တုိ႕ေတြကုိ ႏုိင္ငံေတာ္က သတ္မွမသတ္တာ။ သတ္ဖုိ႕ေနေနသာသာ က်ေနာ္တုိ႕အဖုိ႕ဆုိျပီး မူ၀ါဒေတြေတာင္ လုပ္ေပးတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ေက်ဇူးေတာင္တင္လုိ႕ရေနတယ္ေလ။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕တေတြဟာ ဓားစာခံေတြ ဓားျပေတြအေပၚ ၾကင္နာစိတ္ ျဖစ္ေပၚသလုိမ်ဳိး ႏုိင္ငံေတာ္အေပၚမွာလည္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ အကယ္၍မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္က ႏုိင္ငံကုိ ျပႆနာအျဖစ္ လုပ္လာျပီဆုိရင္၊ က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ စိတ္ေတြဟာ အင္မတန္ စုိးရိမ္လာပါတယ္။ ဓားစာခံေတြဟာ မိမိတုိ႕ရဲ႕ အသက္ကုိ ကာကြယ္ေပးဖုိ႕ ရဲေတြက ဓားျပကုိ တုိက္ခုိက္တာ မလုိလားသလိုမ်ိဳးပဲေပါ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဒီလုိမ်ဳိး ပံုစံေတြနဲ႕ နုိင္ငံဆုိတာ ရိွကိုရိွရမယ့္ အရာ၊ မရိွရင္ မျဖစ္တဲ့ အရာအျဖစ္ ထင္ေယာင္ထင္မွားစိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ဓားျပေတြဆီကုိ ဦးတည္လာတဲ့ က်ည္ဆံေတြကုိ ကာကြယ္ေပးတဲ့ ဓားစာခံေတြရဲ႕ အေျခအေနမ်ိဳးလုိေပါ့။

ႏုိင္ငံဆုိတာနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး က်ေနာ္တုိ႕ႏုိင္ငံ(ေတာင္ကုိရီးယား)က ျပည္သူေတြ Stockholm လကၡဏာစု ကုိ ခံစားဖုိ႕ ျဖစ္လာရတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ပက္ေဂ်ာင္းဟီလက္ထက္(1917~1979)[1] ကေနစတင္လာတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္လုိ႕ ေျပာရပါ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္တုိ႕ တုိင္းသူျပည္သားတခ်ဳိ႕ဟာ Stockholm လကၡဏာစု ကုိ ခံစားေနရတဲ့ ဓားစာခံေတြလုိ ပက္ေဂ်ာင္းဟီကုိ တသသျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ ရိွေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕တေတြဟာ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ဆန္လုပ္ရပ္ေတြကုိေတာ့ ေမ့လုိ႕ေနၾကတယ္ေလ။ ပုိျပီးေတာင္ ဆုိးတာက သူ႕ကုိ တုိးတက္ေအာင္လုပ္ေပးသူ၊ ဟန္ျမစ္ရဲ႕ အင္အားကုိ ၾကီးထြားေအာင္ လုပ္ေပးသူ၊ တုိင္းျပည္အငတ္ဆင္းရဲေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးသူအျဖစ္ အမွတ္ရခ်င္ေနၾကပါတယ္။ ဒီလုိဆုိရင္ ပက္ေဂ်ာင္းဟီဟာ က်ေနာ္တုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ကုိ ဘယ္လိုမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူလဲဆုိတာ ေသခ်ာ သိဖုိ႕ လုိလာျပီ။ အခုေလာေလာဆယ္ လူငယ္ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ေဂ်ာင္းအင္းဂြမ္(1957~2005) ဟာ ဒီလုိမ်ိဳး ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္။

ပက္ေဂ်ာင္ဟီရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေတြးကေတာ့ မူလအစအားျဖင့္ Nationalism အေတြးအေခၚေတြ ရိွေနတယ္လုိ႕ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႕ ရပါတယ္။သူရဲ႕Nationalism အေတြးအေခၚဟာဆုိရင္ မိမိရဲ႕ သိသာထင္ရွားလွတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတဲ့ အရာၾကီးကုိ ဗဟုိထားျပီး ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မႈဆုိတာကုိ ေပါင္းစပ္ျပီး ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အရာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ အသက္ရွင္ေနထုိင္ႏုိင္မႈဟာဆုိရင္ နုိင္ငံေတာ္ကပဲ တာ၀န္ယူရမယ္လုိ႕ ေျပာပါတယ္။ ပက္ေဂ်ာင္းဟီရဲ႕ Nationalism အေတြးအေခၚေတြဟာဆုိရင္ မ်ဳိးႏြယ္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္တာေတြ၊ တုိင္းသူျပည္သားေတြေနတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ တုိးတက္ေရးေတြ၊ ျမိဳ႕ေတာ္ တည္တံ့ခုိင္ျမဲေရးေတြ စတဲ့ ပညာေရးပုိင္းဆုိင္ရာ ကိစၥ ေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။သူရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈထဲက အထင္ရွားဆံုးအရာဟာ [National Chart of Education_국민교육 헌장- 國民敎育憲章] ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ [National Chart of Education]ဟာဆိုရင္၊ အားလံုးကုိ ခ်ဳံၾကည့္မယ္ဆုိရင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို နုိင္ငံေတာ္ဆုိတဲ့ ဦးတည္ခ်က္ၾကီးထဲကုိ ထည့္သြင္းတဲ့ အေတြးအေခၚပုိင္းဆုိင္ရာ ပံုစံကုိ ျပသပါတယ္။ အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြက အေျခခံထားပါတယ္။ ျပီးေတာ့
“တုိင္းသူျပည္သားေတြ က်န္းမာသန္စြမ္းျခင္းဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အင့္အား” လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္လည္း ေခတ္စားခဲ့ပါတယ္။

ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ေဂ်ာင္းအင္းဂြမ္(1957~2005)က၊ ပက္ေဂ်ာင္းဟီရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚဟာ Nationalism ပါလုိ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ ဒီမွာေျပာတဲ့ Nationalism ဆုိတာ သူေျပာသလုိပဲ “တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို နုိင္ငံေတာ္ဆုိတဲ့ ဦးတည္ခ်က္ၾကီးထဲကုိ ထည့္သြင္းထားတဲ့ အေတြးအေခၚ” ေပါ့။ သူဆုိလိုတာက တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီဟာ၊ ႏုိင္ငံေတာ္က လုိအပ္ရင္သံုးဖုိ႕ အေထာက္အကူပစၥည္းသာသာပဲျဖစ္ျပီး ႏုိင္ငံေတာ္ကေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစကားအရ ပက္ေဂ်ာင္းဟီအတြက္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ ႏုိင္ငံေတာ္တုိးတက္ဖုိ႕အေရး အသံုးခ်ခံရတဲ့ အေထာက္အကူပစၥည္းသာ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ သေဘာေပါ့။ သူ႕အတြက္ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ ၀င္ေရာက္တားဆီးလုိ႕ မရႏုိင္တဲ့ အာဏာလုိ႕ ေျပာလုိ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာဆုိလုိတာပါလဲ။ ပက္ေဂ်ာင္းဟီးေတြးထားတဲ့ အေတြးတုိင္းသာ စဥ္းစားရမယ္ဆုိရင္၊ ဘယ္သူမွ တုိင္းျပည္ကုိ ျပႆနာတစ္ရပ္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ဆိုတာကုိ သံသယေတာင္ ျဖစ္စရာမလုိဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီလုိ ျဖဴစင္သန္႕ရွင္းျပီး ၾကီးက်ယ္လွတဲ့ နုိင္ငံေတာ္နွင့္ ပတ္သတ္ျပီး သံသယေတြ ျဖစ္စရာမလိုဘူး_ ဆုိတဲ့ သေဘာေပါ့။ ဒီလုိဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႕တေတြဟာ ပက္ေဂ်ာင္းဟီရဲ႕ Nationalism အယူကုိ မ်က္ကန္းယံု ယံုျပီး အလံုးစံု ပံုအပ္ျပီး ေနာက္ကေန လုိက္မလား။ ဒါမွမဟုတ္ ႏုိင္ငံေတာ္ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သံသယျဖစ္ျပီး ဘက္စံုကေန စဥ္းစားၾကည့္မလား။

ပက္ေဂ်ာင္းဟီ သြတ္သင္းထားတဲ့ Nationalism အယူအဆကေန လြတ္ေျမာက္ဖုိ႕ရာ
အတြက္ဆုိရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတဲ့ Stockholm လကၡဏာစုကေန လြတ္
ေျမာက္ဖုိ႕အတြက္ဆိုရင္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတဲ့ အရာကုိ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္တဲ့အခါ ျဖစ္ပြားလာႏုိင္တဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြကို သည္းခံႏုိင္တဲ့ အားေတာ့ ရိွရမွာေပါ့။

ဘာသာျပန္သူ။ Sunwu Kang (ေဝႏြယ္ႏွင္းစုိး) 

Tuesday, May 27, 2014

ေလာကဓံ



ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး
အစြန္းေရာက္ေတြရဲ႕ Profile ပံုျဖစ္သြားမွာ ေၾကာက္တယ္

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး
လမ္းေဘးမွာ ခ်ေရာင္းခံရမွာ ေၾကာက္တယ္

တန္ခုိးၾကီေစတီ မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ဆုေတာင္းသူေတြအတြက္...ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္ရမွာ ေၾကာက္တယ္။

ဘုရားမျဖစ္ခ်င္ဘူး
တံေတြးခြက္ေတြထဲ ပက္လက္ေမ်ာရမွာ ေၾကာက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ (ေမ ၂၇၊ ၂၀၁၄)

Friday, May 2, 2014

Hypocrite


ဘာသာမဲ့ဆိုျပီး ...

အျမင္ကတ္စရာ ေထြရာေလးပါးနဲ႔
ခ်ဥ္ဖတ္ဆရာ ေသနာေလးတစ္ပါးေရ
ဘဝင္ဟပ္လာေအာင္ ေစတနာေလးထားျပီး
ရင္ဘတ္တစ္ရာကုိ ေနရာေပးမွ
မင္းလူယဥ္ေက်းျဖစ္မွာတဲ့။
ခုေတာ့
သိပၸံပညာနဲ႔တိုင္းျပပံုက
ပိတ္ကန္ခ်င္စရာရုိင္းလွသတဲ့။
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ဆံုးမတယ္။

ဒါေပမဲ့….ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့
အဲဒီမိတ္ေဆြပဲ ပလိန္းဆဲတယ္
နတ္ေတြကို “အစိမ္းသရဲ” တဲ့။

ေကာင္းကင္ကုိ (ေမ ၂၊ ၂၀၁၄)

Wednesday, April 23, 2014

Playlists

၁။ ပထမဆံုး Playlist ကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျဖည့္ (ျမန္မာ+အဂၤလိပ္) သီခ်င္းေတြပါ။ အားရင္အားသလို ေနာက္ထပ္ ထပ္ျဖည့္ပါဦးမယ္။ www.youtube.com/playlist?list=PLgi2Nf-t3v6eW5u2lu_oCuidrGLMYu-1y

၂။ ဒုတိယဟာကေတာ့ ျမန္မာ existential song ေတြ စုထားတဲ့ playlist ပါ။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြရဲ႕စာသားေတြက ရုိးရုိးေလးေတြေပမဲ့ (တခါတခါ existential သေဘာနဲ႔ မဆိုင္သလို ရွိေနေပမဲ့) နားေထာင္တဲ့အခါ existential အရသာကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ခံစားရလုိ႔ ဒီစာရင္းထဲ ထည့္ထားတာပါ။ http://www.youtube.com/watch?v=Vl065b6bGcI&list=PLgi2Nf-t3v6dvFzgV5rO_t0RYEdZNTTay

၃။ တတိယ တစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာ interracial/interfaith love song ေတြပါတဲ့ playlist ပါ။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြကုိ သိေပမဲ့ Youtube မွာ ရွာမရေသးလို႔ မထည့္ရေသးပါဘူး။ List ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထပ္ျဖည့္သြားပါမယ္။ http://www.youtube.com/playlist?list=PLgi2Nf-t3v6fOACl1vVlpclJO2IbeZHd1 (သတိထားမိသေလာက္ကေတာ့....ရွမ္းနဲ႔ ျမန္မာက အမ်ားဆံုးပဲ။ က်န္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္) အဲ...ဒီ playlist လုပ္လို႔ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒနဲ႔ေတာ့ မျငိေလာက္ပါဘူးေနာ္ :D

Saturday, April 5, 2014

ဒီေလာက္ေလးေတြ



လူမ်ိဳးေရး၊ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္းေတြ ခဏခဏ ျဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မအံ့ၾသေတာ့ဘူး။ ဒီလို အစိုးရ၊ ဒီလိုလႊတ္ေတာ္၊ ဒီလုိႏုိင္ငံေရးသမားေတြ လက္ထဲမွာ “ဒီေလာက္ေလးေတြပဲ” ျဖစ္ေနတာကိုသာ အံ့ၾသေနတာ။ လူေတြ ထိခုိက္ေသေၾကေနရတဲ့၊ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ ကိစၥေတြကို “ဒီေလာက္ေလးေတြပဲ” လုိ႔ သံုးရတာေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိအခင္းအက်င္းေအာက္မွာ ဒီထက္ပိုၾကီးတဲ့၊ ဒီထက္ အေသအေပ်ာက္ပုိမ်ားမယ့္ ဟာမ်ိဳးေတြ ခဏခဏ ျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ထင္ထားလို႔ “ဒီေလာက္ေလးေတြပဲ” လို႔ သံုးလိုက္တာ။

လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေျပာရရင္၊ အစိုးရက လႊတ္ေပးထားတာေတြ၊ ေနာက္ကြယ္က ေျမွာက္ေပးသလုိလုပ္တာေတြနဲ႔ တခ်ိဳ႕လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္ေနတဲ့ အမုန္းေတြကိုသာ ျမင္မယ္ဆိုရင္၊ “ဒီေလာက္ေလးေတြပဲ” ျဖစ္တာကမွ အံ့ၾသဖုိ႔ ေကာင္းတာ။ 

ဒါေပမဲ့၊ တခ်ိဳ႕လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အမုန္းတရားေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေနရွိေန၊ အစိုးရက ဖိဖိစီးစီး အေရးယူျပီး၊ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပညာေပးမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိေတြ ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ခါတေလပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ မလုပ္ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကုိ အစုိးရ၊ မီဒီယာေတြ နဲ႔ ၾသဇာေညာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက ဝိုင္းျပီး ပညာေပးမယ္၊ ေဝဖန္ရွႈတ္ခ်သင့္တာကို ေဝဖန္ရွႈတ္ခ်မယ္ဆုိရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ 

ဥပမာ... ဦးဝီရသူဆိုရင္ တရားဓမၼနဲ႔ မဆီေလ်ာ္တာေတြ မၾကာခဏ ေျပာေနေပမဲ့ ျမန္မာမီဒီယာအမ်ားစုမွာဆုိရင္ (အမ်ားအားျဖင့္) သူ ဘာသာေပါင္းစံုျငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ေနတာေတြေလာက္ပဲ ပါတတ္တယ္။ သူ ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္ေဟာေျပာထားတာေတြကုိက် ဗီြဒီယိုသက္ေသ အေထာက္အထားေတြ ရွိပါလ်က္နဲ႔ ျမန္မာမီဒီယာေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက သူ႔ကုိ အခ်က္အလက္နဲ႔ ေဝဖန္တာမ်ိဳးကက် ရွားတယ္။ (ရွိေတာ့ရွိေပမဲ့ ရွားတယ္) တခ်ိဳ႕မီဒီယာေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဆို ဦးဝီရသူကုိအကာအကြယ္ေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါက ဦးဝီရသူနဲ႔ပဲ ဥပမာေပးတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ မီဒီယာေတြ နဲ႔ လႊတ္ေတာ္က မထိရဲတဲ့ နာမည္ၾကီး ပုဂၢိဳလ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ တကယ္က ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးက်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားၾကီး သက္ေရာက္ေစႏုိင္တဲ့ နာမည္ၾကီးပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို မီဒီယာေတြနဲ႔၊ လူထုကေလးစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ျပတ္ျပတ္သားသား ေဝဖန္ေထာက္ျပသင့္တာေပါ့။

သာမန္မထင္မရွားသူေတြက ေဝဖန္တာမ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကက် ထင္သေလာက္ မထိေရာက္ဘူးေလ။ တစ္ခါတေလဆို သာမန္လူတစ္ေယာက္က ေဝဖန္လိုက္မွ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကို ပိုဆြေပးသလို ျဖစ္သြားျပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ရလဒ္ေတြ ထြက္ကုန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့ အစုိးရကျဖစ္ေစ၊ ထင္ရွားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ၊ အႏုပညာရွင္ေတြကျဖစ္ေစ ေဝဖန္ေထာက္ျပၾကတာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ထိေရာက္သင့္သေလာက္ ထိေရာက္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲလိုေဝဖန္ေထာက္ျပမွႈမ်ိဳးက ရွားေနတယ္။ သတၱိဆုိတာကလည္း ထူးဆန္းတယ္ေလ။ တခါတေလက် ေထာင္ထဲဝင္ရမွာ မေၾကာက္ေပမဲ့ လူမုန္းခံရမွာကို ေၾကာက္ခ်င္ေၾကာက္ျပန္ေရာ။ ထားပါေတာ့။

ဒါမ်ိဳးေတြ ခဏခဏ ျဖစ္ေနရျခင္းမွာ၊ အဓိက အျပစ္တင္ရမွာက ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီး မဟုတ္ဘူး။ လူေတြကို အျပစ္သြားတင္ေနလည္း အပုိပဲ။ ဘာမွထူးလာမွာမွ မဟုတ္တာ။ အျပစ္ေပးမခံရဘူးဆိုရင္၊ ဆြေပးမယ့္သူေတြရွိေနမယ္ဆုိရင္၊ အဲလိုေသာင္းက်န္းရတာ ေဝဖန္မခံရဘဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိသူေတြအျဖစ္ လက္ခုပ္ဝိုင္းတီးမယ့္သူေတြ မ်ားေနမယ္ဆိုရင္ ဒါမ်ိဳးေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမဆုိျဖစ္မွာပဲ။

ဒါေတြက ဘာသာေရးကိုခ်စ္တာနဲ႔လည္း မဆုိင္ဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာေရးကုိယ္ တကယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြဆုိ၊ ဘာသာတူသူေတြထဲမွာ အဲလိုလူဆိုးေတြရွိလုိ႔ စိတ္ပ်က္ေနၾကရတာ။ အဲဒါကို မဆီမဆိုင္ ဘာသာေရးေတြကို အျပစ္သြားတင္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊ သိမ္းက်ံဳးျပီးဆဲေနတဲ့သူေတြလည္း လြဲေနတယ္။ ပုိဆိုးရံုပဲ ရွိေတာ့မေပါ့။ ကုိယ္လြတ္တိုင္း ေလွ်ာက္ျပီး မရမ္းသင့္ဘူးေလ။ ျပီးေတာ့၊ ကုိယ့္အုပ္စုကုိ အဲဒီလိုမ်ိဳး သိမ္းက်ံဳးျပီး ေျပာရင္ေရာ ၾကိဳက္ၾကလို႔လား။

ဒီိလုိျပႆနာေတြမွာ အဓိက အက်ဆံုးကေတာ့ အစုိးရပါပဲ။ တစ္ခုခုျဖစ္တုိင္း အစိုးရကုိခ်ည္း အျပစ္တင္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္မယ္။ ‘ဘာျဖစ္ျဖစ္ အစိုးရကုိခ်ည္း အျပစ္တင္ၾကတဲ့ အျဖစ္’ ကုိ ဟာသလုပ္ေရးထားတာလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိ ဟာသမလုပ္ခင္ ကုိယ့္အစုိးရက ဘယ္ေလာက္တာဝန္ေက်သလဲ ဆိုတာကုိ တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ၾကည့္ဦးမွေပါ့။ ကုိယ့္အိမ္အဖ်က္ဆီးမခံရသေရြ႕၊ ကုိယ့္လယ္ေျမေတြအသိမ္းမခံရသေရြ႕၊ အစိုးရကို အကာအကြယ္ေပးတဲ့ ေပါ့ျပက္ျပက္ဟာသမ်ိဳးလုပ္ဖို႔၊ ေဝဖန္မွႈကုိ သေရာ္တဲ့ ဟာသမ်ိဳး လုပ္ဖုိ႔က လြယ္ပါတယ္။

အစုိးရက လႊတ္ေပးထားတာေတြ ရွိေနသေရြ႕၊ လူမ်ိဳးေရးဘာသာေရးကို အသံုးခ်ျပီး မဲဆြယ္ခ်င္ေနသေရြ႕၊ လႊတ္ေတာ္က တကယ္ အလုပ္မလုပ္သေရြ႕၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသေရြ႕၊ တကယ့္အနာကုိ မကုသေရြ႕၊ အေပၚယံ ဘာသာေပါင္းစံုခ်စ္ၾကည္ေရးပြဲေတြမွာ၊ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ ဦးေဆာင္ေသြးထုိးေနတဲ့သူေတြကို (အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္) ေနရာေပးေနသေရြ႕ ၊ အတိုက္အခံေတြက (အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္) ဒီလိုကိစၥကုိေဘးခ်ိတ္ထားသေရြ႕၊ ဆြေပးတုန္းက ဆြေပးျပီး တစ္ခုခုျဖစ္မွ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသမားေယာင္ေယာင္ ေဆာင္ခ်င္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္စာေရးသူေတြရွိေနသေရြ႕ ဒါမ်ိဳးေတြက ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။

ဘုရားဘုရား!... မေနႏုိင္တဲ့သူေတြအဖို႔ကေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ရင္ေမာရံုေပါ့ေလ။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဧျပီ ၅၊ ၂၀၁၄)