နှုတ်ခမ်းနု သက်တံ့ကွေးသို့

(နှုတ်ခမ်းနု သက်တံ့ကွေးသို့)

အနမ်းနုလက်ကျန်မွှေး

လွမ်းသူ့ ဓာတ်ခံလေးနဲ့

Young Mood FM တေးကို နားဆင်ရင်း 

တမ်းသူ့ မနက်ဖန်လေး ငိုနေပြီ

ပန်း အခုလက်ခံပေးပါ။

ကောင်းကင်ကို (၁ - အောက်တိုဘာ၊ ၂၀၂၀)

Young Mood FM ပေ့ချ်က သီချင်းလေးတွေကို ကြိုက်လို့ လက်တန်း ရေးထားတာပါ။

Facebook မှာ ရေးခဲ့တဲ့ ပို့စ်တွေ စာတွေကို မူရင်းရေးခဲ့တဲ့ တင်ခဲ့တဲ့ ရက်အတိုင်း blog မှာ back date နဲ့ ပြန်တင်တာပါ။ 

နင္မလုပ္ခဲ့တာေတြ

မွတ္မိေသးလား?

နင္အျမတ္တႏုိးထားတဲ့ကား၊ ငါ မရမကငွားခဲ့တဲ့ရက္က

ငါ့လက္ခ်က္နဲ႔ နင့္ကားေလး ပိန္ခ်ိဳင့္ရုပ္ပ်က္

နင္ ငါ့ကုိသတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ ေဒါသထြက္လိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ေဒါသမထြက္ခဲ့။

မွတ္မိေသးလား?

ကပြဲကုိ အဝတ္အစားသတ္သတ္မွတ္မွတ္နဲ႔ လာရမယ့္အေၾကာင္း

နင့္ကိုမွာဖုိ႔အေရး ေခါင္းထဲေမ့ေပ်ာက္

နင္ ကုိ႔ရိုးကားရား ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ေရာက္ခ်လာခဲ့

နင္ ငါ့ကုိ နာက်င္စိတ္ကြက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ စိတ္မကြက္ခဲ့။

မွတ္မိေသးလား?

တျခားေကာင္ေလးေတြကုိ ငါညဳတုတုျပဳစား

နင္သဝန္တုိေအာင္ မ်က္ႏွာမ်ားျပတုန္းက

နင္ငါ့ကို ထားသြားေတာ့မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ထားမသြားခဲ့။

နင္ဟာငါ့ကို သည္းခံျမတ္ႏုိး၊ ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္မွႈေတြကို အုပ္မုိးေစာင့္ေရွာက္၊ နင္ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တာေတြ မေရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္။

နင္ ဗီယက္နမ္က ျပန္လာရင္ စီကာပတ္ကံုးေျပာျပဖို႔

စကားလံုးေလးေတြျပင္ဆင္ ငါအမ်ားၾကီးစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ျပန္မလာႏုိင္ခဲ့။

By မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ (Merrill Glass)

ဘာသာျပန္သူ - ေကာင္းကင္ကုိ

ကဗ်ာ စျပီး တင္တဲ့ရက္ (၂၀၁၇ စက္တင္ဘာ ၁)၊ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ (၂၀၁၇ ဇန္နဝါရီ)

ဒန္နိစေကာ့ထ္ရဲ႕ “Discovering Poetry” စာအုပ္ထဲမွာ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ “But You Didn’t” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ “Basic Skills in NEAB GCSE English” စာအုပ္မွာလည္း မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ဒီကဗ်ာေလး ပါခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကေန ျပန္ေရာက္မလာေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာပါ။ အြန္လိုင္းမွာ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ဘာသာျပန္ထားတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာေတာ့ ေလးပုိဒ္ပါတဲ့ ဗားရွင္းနဲ႔ ေျခာက္ပိုဒ္ပါတဲ့ ဗားရွင္း ႏွစ္မ်ိဳးကြဲေနပါတယ္။ အဲဒီဗားရွင္းႏွစ္မ်ိဳးဟာ ေနာက္ဆံုးအပုိဒ္မွာလည္း နည္းနည္း ကြဲျပားေနပါတယ္။ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ဟာ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ ကြင္းစလန္းဇာတိ ကဗ်ာဆရာမ တစ္ေယာက္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း “But You Didn’t” ကဗ်ာကို အေမရိကန္ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇနီးသည္က ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ ဆုိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အမည္မသိေက်ာင္းသူတစ္ဦးက ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ ဆိုၾကျပန္ပါတယ္။ ကဗ်ာရွင္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ပေဟဠိျဖစ္ေနတာကလည္း အေတြးပြားေစပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ လို႔ပဲဲ သံုးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ထားတာကေတာ့ “Discovering Poetry” စာအုပ္ထဲက ေလးပုိဒ္ဗားရွင္းကုိ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုမွာ အုိေကေနေပမဲ့ ဗမာလို တိုက္ရုိက္ဘာသာျပန္လိုက္ရင္ ကဗ်ာပံုစံရသ ေလ်ာသြားတယ္ထင္လိုိ႔ နည္းနည္းေလး ကြန္႔ညြန္႔ထားပါတယ္။

က်ေနာ့္ ဖီးၾကမ္းေလးကုိ ေက်ာပြတ္သိပ္ခ်ိန္

ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ နာရီစင္က
ဒုတိယမၸိ သက္ျပင္း ဆယ္ခ်က္ ခ်လိုက္ျပီ။

က်ေနာ္ကေတာ့
ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူကုိ
ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဘဲ ခ်စ္တတ္ေၾကာင္း
ျပေတာ့မယ္။

ခ်စ္သူေရ...
အေမာမ်ားေျပကာပ်က္ေရးအတြက္
ေက်ာသားေနရာထက္မွာ ေရးတဲ့
သေဘာထားေၾကညာခ်က္ေလးမွာ

မနက္ဖန္အတြက္ အားေဆးလည္း ပါတယ္
အိပ္မက္ဆိုးေတြ တားေဆးလည္း ပါတယ္။
အိပ္ေပ်ာ္ေစမယ့္ ဂီတလည္းပါတယ္။
အရွႈပ္အရွင္းကင္းတဲ့ သီလလည္းပါတယ္။

က်ေနာ္ေလ...
ဒႆဂီရီလို မ်က္ႏွာမမ်ားခ်င္ေပမဲ့
ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားလို လက္ဆယ္ဘက္ ရွိခ်င္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

ႏုိဝင္ဘာ ေမြးေန႔ရွင္ရယ္
လိုခ်င္တာ ေရြးေစ့ခ်င္တယ္ လို႔
ကုိယ္ရင္မွာ ေထြးေပြ႕ရင္းနဲ႔
ၾကိဳတင္ကာ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့

လိုခ်င္တာ အစစ္က
ခ်ိဳၾကင္နာ အခ်စ္တဲ့။

ေကာင္းကင္ကုိ
(၂၅.၁၁.၂၀၁၂) ေမြးေန႔အမွတ္တရ

လက္ေျမွာက္ခ်ိန္

ဝါက်ေတြကုိ ဓါးလိုေသြး

မာနေတြကို က်ားလိုေမြးေနသူတေယာက္၊

သူ႔အသည္းႏွလံုးက

"ဒူေပနာေပ"ခံသတဲ့

လူေတြကို ညာေနျပန္တယ္။

ဒါေပမဲ့…

ႏွစ္ကုိယ္သိကမၻာမွာ

ထုိငတိကဗ်ာဆန္ပံုကက်

ခ်စ္သူက သူ႔ကို ေသနတ္နဲ႔ေတာင္ မခ်ိန္ရေသးဘူး

သူက လက္ကေလး ေျမွာက္လုိ႔။

(ေကာင္းကင္ကုိ) 

ခေရငယ္အတြက္ ေရးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ကဗ်ာအသစ္ပါ း-)

သံေယာဇဥ္

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ
ေမြးရင္းရလာတဲ့အနာ
ေတြးရင္းလွလာတဲ့ကဗ်ာပဲ။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

ပုစၦာလိုလို

(၁)

သူက လက္ေတြ႕ မဆန္တာလား

က်ေနာ္က လက္ေတြ႕ မဆန္တာလား

ပုစၦာေလး တပုဒ္ရွိဖူးတယ္။

(၂)

ညေနခင္းထဲသတၱိေလး ေပါင္းေတာ့

ရင္ခုန္စရာအခြင့္အေရး တခုရတယ္။

လူနဲ႔သမင္ စကားေျပာတတ္တာက် သူယံုတယ္။

က်ေနာ့္ႏွလံုးသားေလး စကားေျပာတတ္တာက် သူမယံုဘူး။

(by ေကာင္းကင္ကုိ)

ဆိုးေဆးေတြေတာ့ မသံုးေၾကး

ဆံပင္ေတြ မည္းတုန္းေတာ့
အျမင္ေတြ ကြဲဦးေပါ့ေလ။

ဆံပင္ေတြ ျဖဴလာမွ
အျမင္ေတြ တူလာမလား ၾကည့္မယ္
ဆိုးေဆးေတြေတာ့ မသံုးေၾကး။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

ရင့္ေရာ္ရာ

တကယ္ကုိ ၾကမ္းဖို႔
အစြယ္ကုိ စမ္းမွ
အရြယ္အိုမွန္း သိရတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

သူရဲေကာင္း

(i)
၁…၂…၃…၄
ေသြးေၾကာင္သူေတြ ထြက္ေျပးပေလ့ေစ။

(ii)
သူက
နားရြက္မွန္သမွ်
မီးရွိဳ႕ျပာခ်တတ္တဲ့
ဘီလူးမင္းသမီးလို႔
အထူးသတင္းၾကီးေနရင္ေတာင္

ငါက
အဲဒီ့မင္းသမီးနဲ႔
တဂူတည္းေအာင္းရဲတဲ့
သူရဲေကာင္း။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္

စြက္စြက္ဖက္ဖက္ ပါးစပ္ဖ်ားေတြ ဆိုတာ
ရက္ရက္စက္စက္ ေသနတ္၊ဓါး ေတြ လိုပဲ။
ဒါေပမဲ့ … အသက္ကုိ ရန္ရွာမယ့္အစား
အရွက္ကို ရန္ရွာလိမ့္မယ္။

တခါတခါ
ေဝဖန္ ပါးစပ္မ်ိဳးဆိုတာ
ေစတန္ နတ္ဆုိးလုိပဲ။
ေကာင္းခန္းဆုိ
ေသာင္းက်န္းတတ္တယ္။

အသစ္အဆန္းစကား ထုိးကြက္ေတြနဲ႔လည္း
အခ်စ္လမ္းတံတား က်ိဳးပ်က္သြားေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္တယ္။

သူတုိ႔က ေျမြဖမ္းသမားေတြကြယ့္
ကေလး… ေျခလွမ္းမမွားေစနဲ႔။

ကေလးေရ…
လူမွႈ စက္ဝုိင္းဇုန္ၾကီး တခုလံုး
ဝဲဂယက္ အရွႈပ္တေထာင္နဲ႔
ကြဲအက္ပုပ္ေရာင္ ေနတာကုိ ျမင္ရဲ႕လား။

ဒါေပမဲ့လည္း ျဖတ္သန္းရမွာမို႔
တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ေလးေရ
တြဲလက္မျပဳတ္ေအာင္ ကုိင္ထား။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

လက္နက္မဲ့ စစ္ဆင္ေရး

လိမ္ေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။
နင္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေမတၱာနဲ႔ ဝန္ေဆာင္မွႈေပးလိုက္တာပါ။

နင့္အလိုဆႏၵေတြ ေရွ႕ေနာက္ မညီသေရြ႕
ငါ့ကတိေတြလည္း ေရွ႕ေနာက္ ညီမွာ မဟုတ္ဘူး။
နင္ စံပယ္လိုရင္ စံပယ္၊ နင္ ႏွင္းဆီလိုရင္ ႏွင္းဆီ
ငါ့ႏွႈတ္ခမ္းေတြက ခ်က္ခ်င္းပြင့္ေပးမွာ။

ငါ့ရဲ႕မိရိုးဖလာ စကား...
သၾကားအုပ္ထားတာ ဆုိေပမဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ
အႏွစ္ေရာ အကာပါ ပါတယ္။

အထီးက်န္သီခ်င္းကုိ ဆုိေနက်
ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ ႏွႈတ္ခမ္းေတြေတာင္
ၾကည့္စမ္း…
အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္အဆန္းနဲ႔ လန္းလို႔။

တကယ္ေတာ့ ဒါက
မတရား တံဆိပ္ကပ္ခံေနရတဲ့ သဘာဝ၊
ျပီးေတာ့ ဒုကၡေတာထဲက အာဟာရေပါ့။

အဲဒီ့ေန႔က
ခ်စ္ေသာမ်က္လံုးေတြနဲ႔
တေယာက္ အတြင္းသားကုိ တေယာက္ ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီ့ေန႔က
ေမတၱာလက္နက္နဲ႔
တေယာက္ခါးကို တေယာက္ လက္ထိပ္ခတ္ခဲ့တယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)

ထြက္ခြာ နံနက္ခင္း (by ခေရငယ္)

မင္းသားက မင္းသမီးနဖူးကိုအနမ္းမွာ
ဇာတ္ေပါင္းခန္းနဲ႔ ဆုံးလုိက္ခ်င္ေပမဲ့ . .

အခုေတာ့ . .
ဗလာျဖစ္လုရင္ထဲက စကားလုံးအပိုင္းေတြ
အလြမ္းေရာင္ ပိတ္ကားေပၚမွာ
တစစီ ဆက္ေနခြင့္သာရွိတယ္ . . ။

အိမ္နားက ပိေတာက္ပင္လည္း နဂိုထက္ အရြက္ပိုေၾကြ
ျပတင္းတံခါးနား လာေနက်ငွက္ေတြလည္း စကားနည္း
မွန္ထဲက အရိပ္မွာလည္း တက္ၾကြျခင္း“ ကြယ္” လို႔ . . ။

“ ငိုထားသလား” အေမးေတြကို
မၾကားေယာင္ေဆာင္ . .
အေႏြးဓါတ္မျပယ္ေသးတဲ့ လက္တဘက္ကုိ
ေယာင္နနအၾကည့္နဲ႔ ေငး . . ။

လြမ္းဖို႔ကလြဲလို႔ ဘာမွမသိဘဲ
ရင္ထဲ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲရြတ္ေနမိတာက
တစ္ေၾကာင္းတည္း . .

“ ဘယ္ေတာ့ ထပ္လာႀကိဳရဦးမွာလဲ ”

ခေရငယ္

အနမ္းေလွမဲ့ ကမ္းေျခႏွစ္ဘက္

ေျခာက္ကပ္ျပီး ပတ္ၾကားအက္ေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသား ဥယ်ာဥ္မွာ
ကႏ ၱာရတို ့အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနတယ္။

ညေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ေစာင့္တာေတာင္
ငါေမွ်ာ္ေနတဲ့ လမင္းက
အခုထိ မသာဘူး။

ငါဟာ
အခ်စ္ရဲ ့ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို
ငါ့ဘဝေလွငယ္မွာ ရြက္တပ္ဖို ့
မဝံ့မရဲ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူပါ။

ေျခလွမ္းတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း
အထီးက်န္မွဳေတြက
ငါ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္။

ေၾကြရွာတဲ့ သစ္ရြက္ေတြမွာေတာင္
ခိုစရာေျမျပင္ရွိေသးတယ္၊
ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။

ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။

ေၾသာ္...
ငါ့ပါးႏွစ္ဘက္ကမ္းေျခမွာ
အားတက္ေစမဲ့ “အနမ္းေလွ” ဟာ
ဘယ္အခ်ိန္လာေရာက္ ဆိုက္ကပ္ေလမလဲ။
ေကာင္းကင္ကို
လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းပါ။ blog ေတြ ျပန္ပြင့္လာျပီမို႔ အသစ္မေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဟာင္းကုိ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။

အျမိဳက္

ေလာက နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔
ဓမၼေရစီးေၾကာင္းထဲက
ဘဝေနနည္းေကာင္းေတြေတာင္ မလုိေတာ့ဘူး။

ခ်စ္သူ႔မ်က္ႏွာ ေခ်ာကဗ်ာအလွက
က်ေနာ့္အတြက္ အိုေအစစ္ ေကာဌာသေပါ့
သူ႔သ႑န္ကုိ အထပ္ထပ္ရွႈ
ေအးျမတဲ့ မီးေတာက္ေလးကုိပဲ အေဖာ္ျပဳမယ္။
(ေကာင္းကင္ကို)

လွ်ာနဲ႔သြားရဲ႕ ကၾကိဳး (by ေကာင္းကင္ကို + ခေရငယ္)

နံနက္တိုင္း က်ေနာ္ ဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းက
အၾကင္နာေတြ ထည့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီတခြက္
အရန္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း။

ေန႔လယ္တုိင္း က်မ ဖန္တီးခ်င္တဲ့ လက္ရာက
ခ်စ္ေမတၱာအပူေပးလို႔ အၿမဲေႏြးမယ့္
ယုယမႈႏုိင္းခ်င္းနဲ႔ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေလး။

ညေနတုိင္း က်ေနာ္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းက
စကားေတြစြတ္ ဇြတ္တရြတ္ ေျပာေနတဲ့
ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ ေလး။

ညတိုင္း က်မ မက္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္က
ကေလးဆန္ ႏြဲ႕ဆိုးကုိ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ေထြးဖက္မယ့္
အားကိုးယုံၾကည္ရတဲ့ သူ႔လက္ေတြ . . . ။
(By ေကာင္းကင္ကုိ + ခေရငယ္)

မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ဖိုထုိးျခင္း

မနက္တုန္းကေတာ့
ငါ့ဦးေႏွာက္ရဲ႕ညာေတာင္ပံက
စကားလံုးေတြကုိ ကုလားဖန္ထုိး
မ်က္ရည္နဲ႔ ဖုိထုိးၾကည့္ေသးတယ္။

ၾကာပြတ္တေခ်ာင္းရဲ႕ အနမ္းရယ္၊
ဆံုးရွံဳးသြားတဲ့ ဝဋ္တခုရယ္ကုိ
လြမ္းတယ္။

ခုေတာ့ ငါဟာ
ေသာကနတ္ဘုရားနဲ႔ ဖန္ခြက္ခ်င္းတိုက္
brand မေရြးေတာ့တဲ့ လူမုိက္ပါကြယ္။

တေန႔ တေန႔
မခ်စ္ပဲ ယူေနရတဲ့ ကေတာ္
စားဝတ္ေနေရးဆိုတဲ့ လက္တြဲေဖာ္ အတြက္
အာရံုေတြကို ဇြတ္အတင္း ဖမ္းခ်ဳပ္
လူသားစက္ရုပ္ လုပ္အျပီးမွာေတာ့

ေန႔တေန႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစာတမ္းထုိးအျဖစ္
နည္းနည္းက်န္ေသးတဲ့ ဖန္ခြက္တလံုးရယ္
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ လူတေယာက္ရယ္ကုိ ေတြ႕လိမ့္မယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ (June 2011)

ခေရ

(၁)
အခုဆို
ငါ့စိတ္ရြက္ျပတ္ေတာမွာ
အေတြးေလးေတြ ကဗ်ာစ်ာန္သင့္
ခေရအျဖစ္ ပြင့္တယ္။

(၂)
သူက
သာမန္မိန္းကေလး တေယာက္
ဒါေပမယ့္ တန္ခုိးရွင္
ေသာက အၾကိဳအၾကားထဲက ငါ့ကို
ဆြဲထုတ္ကယ္တင္ခဲ့တယ္။

(၃)
အတိတ္မွာေတာ့ ငါက
ေနဝင္ေနထြက္တိုင္း
ကုိယ့္ေပ်ာ့ကြက္နဲ႔ကုိယ္ ထုိင္းမွိႈင္းခဲ့တဲ့သူ။

(၄)
ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္မထင္
သက္တန္႔မီးေရာင္ေရွ႕ ေျခလွမ္းအေကြ႕
နိမိတ္ဆန္းတခု ေတြ႕လိုက္တယ္။
လူ႔ဘဝကုိ သုညလို႔ အပုပ္ခ်ခဲ့သူတေယာက္
‘ခေရ’ရိပ္ရဲ႕ေအာက္မွာ
ဘဝအဓိပၸါယ္မ်ားစြာ ေကာက္လို႔။

ေလာကဓံပီး သြားတဲ့ ငါ့ေျခရင္းမွာလည္း
ဒုကၡ ‘ပါးျပင္း’ေတြ ခယဝပ္ဆင္းလို႔။

(၅)
ဒီလိုနဲ႔
ရွႈပ္ရွႈပ္ေထြးေထြး အရာ… ‘ကံ’ဆိုတာရဲ႕
မ်က္ႏွာသာေပး ကစားကြက္မွာ
အားတက္သြားျပီး ငါေၾကြးေၾကာ္မိတယ္။
“ငါ့ဘဝက ဘယ္ေတာ့မွ မရွံဳးဘူး။
သူ႔ သံေယာဇဥ္ေနဝန္း၊
အေနာက္ဘက္ဆီ မယြန္းသေရြ႕။”

(၆)
လက္ရွိအေျခအေနလား?
မနက္ေစာေစာစီးစီး
ႏွလံုးသားက အခ်က္ေပးတယ္
သြားတက္ေလးနဲ႔
တသက္မေဝးခ်င္ဘူးတဲ့။

လက္ရွိအေျခအေနလား?
ကဗ်ာေရးေနရင္းနဲ႔
မ်က္လံုးမ်ားက သူ႔ပံုရိပ္ဆီ ထြက္ေျပးတယ္
ဦးေႏွာက္ အမိန္႔ေပးမွႈစနစ္ကုိ
တစံုတေယာက္က အႏုနည္းနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္သတဲ့။

(၇)
ေက်ာင္းေနတုန္းက
အေရးပါတဲ့ စာေတြေဘးမွာ
ခေရပြင့္ ျပခဲ့ၾကတယ္။
အခု ငါ့အျဖစ္က
ေက်ာ္လႊားခံေနရတဲ့ ဖတ္စာ
ခေရပြင့္ေလးေရ
ငါ့ဘဝ ထဲကုိခုန္ခ်
ငါအေရးပါေၾကာင္း ျပလွည့္ပါ။
ေကာင္းကင္ကုိ

ရိုမီယို ဂ်ဴးလိယက္တို႔ လားရာဘံု

ရင္ဘတ္မွာလည္း ျမွားတစင္း
နံၾကားမွာလည္း ျမွားတစင္း
ေနာက္ေက်ာမွာလည္းျမွားတစင္း
ဒါေပမယ့္ ငါက အသက္ျပင္းတယ္။

ေနာက္ဆံုးအသက္ကို အျပတ္ရွင္းမယ့္ျမွား
ငါျမင္ႏုိင္စြမ္းေတာင္ ရွိပါဦးမလား။

ငါရွင္လ်က္နဲ႔ ေသေတာ့မယ္
ဘယ္လိုလူ႔ငရဲမွာ ငါလားဦးမလဲ။

အက္ဆစ္ခ်ိဳေတြေသာက္သံုး
ငါတေလွ်ာက္လံုး ပူေဇာ္ခဲ့တာကေတာ့
ကုိးကြယ္သူုေတြကုိ ငရဲခ်တတ္တဲ့ ဘုရား။
ေကာင္းကင္ကုိ

Autosuggestion

အခ်စ္ဆိုတာ
ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္လႊင့္ျပီး
ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ယံုၾကည္ေနတဲ့
ေကာလာဟလ။
ေကာင္းကင္ကို