Monday, May 29, 2017

ထူးဆန္းတဲ့ ရသတစ္မ်ိဳး

မထူးဆန္းဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အမ်ိဳးလည္းမေတာ္၊ ျမင္လည္းမျမင္ဖူး၊ သိလည္းမသိတဲ့သူ ၁၀ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု တစ္စုလံုးရဲ႕ ေမြးေန႔ေတြကုိ အလြတ္ရေနၾကသတဲ့။ ေမြးေန႔ေတြကို အလြတ္ရရံုတင္ မကဘူး။ သူတုိ႔ မျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ဘုရားရွိခုိးတိုင္း ေမတၱာထည့္ပို႔ၾကသတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုက တစ္ေယာက္တစ္ကြဲစီ။ အေမနဲ႔အေဖနဲ႔ တူမေပါက္စေလး တစ္ေယာက္က ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ တစ္ခုမွာ။ ညီက သေဘၤာေပၚမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က ထုိင္းမွာ။ အမ နဲ႔ တူေလးက တျခား ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမြးေန႔ေတြကုိ အလြတ္ရေနတဲ့ သူေတြကက် ဟိုး မေကြးတိုင္းက ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွာ။

အဲဒီ ျမိဳ႕ေလးမွာ သံဃာတစ္ပါးရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ သံဃာတစ္ပါးက ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ အဘိုးအဘြား ဆယ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၇ ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေတြ ေရာက္တိုင္း အေမက အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြကုိ လွဴေလ့ရွိတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကုိ တစ္ဝက္၊ အဘိုးအဘြားေတြကုိ တစ္ဝက္ေပါ့။ ဦးေလးကေန တစ္ဆင့္ အေမကပဲ အားလံုးကုိယ္စား လွမ္းလွဴတာ။ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ ပုိက္ဆံအလွဴကုိ စာအိတ္ေလး ဆယ္ခုထဲ ခြဲထည့္ျပီး တစ္ေယာက္စီ ေပးတာတဲ့။ စာအိတ္ေပၚမွာ ေမြးေန႔ရွင္ နာမည္ ေရးထားတာေပါ့။ အဘိုးအဘြားေတြက အဲဒီစာအိတ္ေလးေတြကုိ အမွတ္တရ သိမ္းထားၾကတယ္။ ေမြးေန႔ေတြကုိလည္း အလြတ္ရေနၾကေရာ။ တစ္ႏွစ္ကုိ ၇ ၾကိမ္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ၾကားထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေမြးေန႔မွာ ေမ့ျပီး ေက်ာ္သြားရင္ အဘိုးအဘြားေတြက ေမြးေန႔ရွင္ ေနမွ ေကာင္းရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ေနမွေကာင္းရဲ႕လားဆုိျပီး စိတ္ပူၾကသတဲ့။ တစ္ခါ ဦးေလးက အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရာက္တုန္း အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ အဘိုးအဘြားေတြက သူတုိ႔လည္း အေမနဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆုိျပီး အလုအယက္ ဖုန္းေျပာၾကသတဲ့။ အဲဒီကုိ အေမတုိ႔ သြားေတြ႕မယ္ဆုိျပီး တစ္ခါစီစဥ္ေပမဲ့ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။

အလွဴေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕အလွဴေတြက ျပည့္ျပီးသားပင္လယ္ထဲကို ေရတစ္စက္ ထပ္ထည့္ရသလိုပဲ။ အခုလို ေခတ္ရွႈပ္ၾကီးထဲမွာဆို တခ်ိဳ႕အလွဴေတြဟာ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းမိသလိုေတာင္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ အလွဴက်ေတာ့ သူတုိ႔ေရာ ကုိယ္ပါ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ သားသမီး မရွိတဲ့ ကုိယ္ေတြ အသက္ၾကီးလာရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနရမလဲလို႔ ခဏခဏ ေတြးဖူးတယ္။ ဘဝမွာ အဆင္မသင့္ရင္ အထီးက်န္ျပီး ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးနဲ႔ အားကုိရာမဲ့လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာပဲ။ အဲဒါကုိ ေတြးမိတဲ့အခါတုိင္း အေမ့အလွဴရဲ႕ ထူးဆန္းတဲ့ရသတစ္ခုကို ခံစားတတ္လာတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (28 May, 2017) Facebook မွာ အရင္တင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ပါ။

Saturday, April 29, 2017

လႊတ္ေတာ္က အစိတ္သားကုိ လုိအပ္သလို

ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာက ဘရုတပ္ ကုိ လိုအပ္သလုိ
ဆိုကေရးတီးက အဆိပ္ခြက္ ကုိ လိုအပ္သလို
ဆင္ကေလးမိုမုိက တိရစၦာန္ရံုကုိ လိုအပ္သလုိ
မဲဆႏၵရွင္က ပါးပါးလွီးမယ့္အမတ္ကုိ လိုအပ္သလုိ
လႊတ္ေတာ္က အစိတ္သားကုိ လုိအပ္သလို
ဖရီးသင့္ကာ က သာညွိဳးကုိ လိုအပ္သလို
ဂ်ာနယ္လစ္က ပုဒ္မ (၆၆) ကုိ လိုအပ္သလုိ
လူေတြဟာ အခ်စ္ကုိ လိုအပ္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ (ဧျပီ - ၂၉ - ၂၀၁၇)
Facebook မွာ ခုနေလးကတင္ အရင္တင္လုိက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။

Tuesday, March 21, 2017

ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ဟာ
ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္ခဲ့တယ္။

 ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
ဝက္သားစားျခင္းအတတ္ဟာ
ကုိယ္ခံပညာတစ္ရပ္လား။

ေလာ္စပီကာထဲက ဘီလူးၾကိဳက္ ေတးသံဟာ
အာၾကမ္းလွ်ာၾကမ္းနဲ႔
လူမိုက္ဂိုက္ဖမ္းလို႔။

အမုန္းေရာဂါသည္ေတြနဲ႔
မျဖစ္မေန ဆက္ဆံေနရတဲ့အခါ
သည္းခံမွႈကို စုရံုး
ကြန္ဒံုးလို ထုတ္သံုးေနရ။

ေရွးတုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ရတနာေသတၱာရဲ႕ အနက္အရွိႈင္းကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတုိင္းမိေစနဲ႔။
ငွက္ျမတ္ေတြနားတဲ့ ပရမတ္ကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ ေစ်းမျဖတ္မိေစနဲ႔။

အနိဌာရံုေတြ ခုန္ေပါက္ကစားေနက် ေခ်ာက္ထဲမွာမွ
ဇာတိရလာမိတဲ့ ငရဲႏုိင္ငံသားေတြ
ျမင္ျမင္သမွ်အလင္းစ တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ကို
မရမက လိုက္ေကာက္ေနရ။

စိတ္ဒဏ္ရာတစ္စုကုိ
ပြင့္ဖတ္ႏုေတြနဲ႔ကပ္ဖုိ႔
အေမ့အိမ္ကို အေျပးအလႊားေလွ်ာက္
ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္
ဗုဒၶရဲ႕ ဖန္မီးအိမ္မ်က္လံုးထဲမွာ
လူုေတြကုိ သေရာ္ေဝဖန္တဲ့ အျပံဳးေတြ
ရွာၾကည့္ျပီး စိတ္ေျဖရမယ္။

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ကေတာ့
 ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္လို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ (Jan 31 – 2017)
Facebook မွာ ဇန္နဝါရီ ၃၁ တုန္းက တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပါ

Wednesday, March 8, 2017

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္

ျပည္သူ႔အခြန္ေတြ အဝစားထားတဲ့
ေသမင္းတမန္ငွက္
ေလညင္းခံထြက္တာ
ေက်ာင္းတေက်ာင္းပါသြားတယ္။
အိမ္ဆယ္အိမ္ ပါသြားတယ္။
ကေလးတခ်ဳိ႕ ပါသြားတယ္။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္မွာ
ေရဒါပါလာေပမဲ့ ႏွလံုးသားပါမလာဘူး။
အမိန္႔နာခံမယ့္ နား ပါလာေပမဲ့
လူေတြငိုသံျပန္ၾကားမယ့္ နား ပါမလာဘူး။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ေဆးရံုတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
ေျခေထာက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ေျခေထာက္ေတြၾကဲခ်
လက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ လက္ေတြၾကဲခ်

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ဒုကၡသည္စခန္းတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
အေဖအေမ ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ အေဖအေမေတြ ၾကဲခ်
ကစားေဖာ္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ကစားေဖာ္ေလးေတြၾကဲခ်

ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္အရ
ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကိုပုတ္ျပတ္ငွား
တရားလြန္စစ္စခန္းေတြဆီ သြားမယ္။
ၿပီးရင္ သူတုိ႔ဆီမွာ မ်ဳိးတံုးေလာက္ေအာင္ ရွားပါးေနဆဲ
ေနာင္တတရားေတြ ၾကဲခ်လိုက္မယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (January 25 - 2017)

သစ္ခက္သံလြင္ ရသစာေပ စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ "ဗံုးၾကဲေလယာဥ္" ကဗ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ blog မွာ အခုမွ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။