Tuesday, July 18, 2017

ဆူဆိုက္

မေနာစည္းရုိး ယိမ္းထုိးပူေလာင္
တေစၦေဖာ္ကုိေတာင္ ေမွ်ာ္ရတဲ့ည
ဘဝအနာေတြအေၾကာင္း ရင္ခြဲေျပာဖုိ႔
နားရြက္ငွားမယ့္သူ ရခ်င္လို႔။

ျပန္႔ကားလွဲအိပ္ေနတဲ့ ေျမျပင္ကုိ
ရင္ဖြင့္ၾကိဳဆိုမယ့္ တစ္ဦးတည္းေသာသူ အသြင္
ေသာကဆို႔နင္နင္ နဲ႔ ၾကည့္ရတယ္။

ပစၥဳပၸန္ေတြ Auschwitz ဆန္လာတဲ့အခါ
အဖန္ငါးရာငါးကမၻာဟာ
လက္ရွိဝဋ္ တစ္လုတ္စာေလာက္ မၾကာေတာ့ဘူး။

လမ္းေပ်ာက္ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္က ယဲ့ယဲ့ ရွင္သန္လုိစိတ္ကုိ
ေလးလံေပါ့ပါးစြာ အလဲထုိးလိုက္တဲ့အခုိက္
ေနာက္ဆံုးပုဆိန္ခ်က္ဆန္ဆန္...တရားခံျဖစ္သြားတဲ့ ညခါးခါး
စစ္ရွံဳး ဆာမူရိုင္းရဲ႕ ဓားလို
ေမွာင္မည္းေတာက္ပလို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇူလိုင္ ၁၈ - ၂၀၁၇)

Wednesday, June 28, 2017

လက္ရွိ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန

ကုိယ္ထင္တာေတြ မွန္လာတဲ့အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။

အဲဒီတုန္းက ႏိုဝင္ဘာ၈ကုိ ကုိယ္က ရင္သိပ္မခုန္လို႔ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိ ဆဲခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ အခု အစိုးရကို တအားဆဲေနတာေတြ႕ေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာပဲ။

ကုိယ္အဆိုးျမင္ခဲ့တယ္ဆုိတာကလည္း ဘာမွလုပ္ပိုင္ခြင့္ သိပ္မရွိတဲ့ေနရာမွာ ကုိယ္ေလးစားခဲ့ရသူေတြ ဝင္နာမည္ခံရျပီး နာမည္ပ်က္သြားမွာ စုိးတာလည္းပါတယ္။ ဘာမွ ထူးမလာမယ့္အတူတူ သူရဲေကာင္းေတြ ဆံုးရွံဳးလိုက္ရမွာကုိး။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔အရွိန္အဝါေၾကာင့္... အတုကုိ အစစ္လို႔ လူေတြ ထင္သြားၾကမွာကုိ စုိးရိမ္တာလည္း ပါတယ္။

စိတ္မေကာင္းအျဖစ္ဆံုးကေတာ့ ... လက္ရွိေခါင္းေဆာင္ကုိ ေဝဖန္တဲ့ေနရာမွာ... ခံစားခ်က္ေတြ လြန္ကဲျပီး မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ဟာ စစ္ေလာ္ဘီေတြလို ေအာက္လံုးသံုးတဲ့ အဆင့္မ်ိဳးအထိ ထိုးက်သြားတာကုိပဲ။ အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ လူထုနဲ႔မဆုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေရး ကိစၥေတြပါ ပါလာၾကတယ္။ တခါဆို စစ္ေလာ္ဘီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပို႔စ္ကုိ ရွယ္တာေတာင္ ေတြ႕မိေသးတယ္။ အရင္လူေတြက ပိုေကာင္းသလိုေတာင္
အသံထြက္လာၾကတယ္။ အရင္စစ္အစိုးရက လူေတြအမ်ားၾကီး သတ္ခဲ့တာကို
တခ်ိဳ႕က ေမ့သြာၾကတယ္။ အဓိက အရင္းအျမစ္ကုိ၊ အဓိက အခ်ဳပ္ကိုေတာ့ မ်က္ေျခမျပတ္ဖုိ႔ လိုတာပဲ။

လက္ရွိကုိ အားမရေပမဲ့ ၊ ေဝဖန္သင့္ေပမဲ့ ... အရင္ စစ္အစိုးရကုိ ပိုေကာင္းသေယာင္ ေျပာတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဓိက ျပႆနာေပးသြားတာက သူတို႔ပဲေလ။ အခု ဒုကၡေရာက္ေနတာေတြမွာလည္း သူတို႔ ဆက္ဒုကၡေပးေနတာေတြ ပါတယ္။

ေလာ္ဘီခ်င္း ယွဥ္ရင္ေတာင္ အန္အယ္ဒီေလာ္ဘီထဲမွာ ... တုိင္းရင္းသားေတြကို စာနာတဲ့သူေတြ၊ လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခားတဲ့သူေတြ ပါေသးတယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ မွ်တတဲ့သူ ဆယ္ေယာက္မွာ ငါးေယာက္ေလာက္ပဲ ပါတယ္ထား။ ဟုိဘက္မွာက ေလာ္ဘီ ဆယ္ေယာက္မွာ ကုိးေယာက္ေလာက္က ေသြးထုိးေနတဲ့သူေတြ။ နာဇီေတြ။

Friday, June 23, 2017

အမ်ိဳးသမီးဝါဒီအတု သည္းသည္းလွႈပ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ပန္ဆယ္လိုရဲ႕ ဗီြဒီယိုကုိ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ gender discrimination ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေတြ႕ေတာ့႔ ဒီေန႔ ေတြးမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွိမ္ခ်မွႈေတြ ရွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ တကယ္ဟုတ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အခုေျပာခ်င္တာက တျခားအေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးးတစ္ေယာက္(ပန္ဆယ္လို မဟုတ္) ဟာ သူ႔ကုိ ေယာက်ာ္းေလးတခ်ိဳ႕က ရုိင္းရုိင္းစုိင္းစုိင္းဆဲေတာ့ ... သူ ျပန္တံု႔ျပန္ပံုက ရွင္တုိ႔ႏွမေတြ၊ ရွင္တုိ႔အေမေတြ ဘာညာဆုိျပီး ပက္ပက္စက္စက္ ျပန္ဆဲေရာ။ သူကုိယ္တိုင္ေတာင္မွ ဆဲတဲ့ငနဲေတြကို တိုက္ရုိက္ျပန္မဆဲဘဲ မဆိုင္တဲ့ အမေတြ၊ အေမေတြကို ဆဲေနမွေတာ့ အဲဒီ gender discrimination ဆိုတာၾကီးက ဘယ္လုိလုပ္ ေပ်ာက္ေတာ့မလဲ။
ေနာက္တစ္ခု မၾကိဳက္တာကက်.... sensitive ျဖစ္လြန္းတာေတြကုိ။ ကုိယ့္မွာ ခြဲျခားႏွိမ္ခ်ခ်င္စိတ္ မရွိေပမဲ့.... ... လူ႔သဘာဝအရ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ေတြကို လွတဲ့အေၾကာင္း၊ လန္းတဲ့အေၾကာင္း၊ ကိတ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာမိရင္ဘဲ ... မိန္းမေတြကုိ ေယာက်ာ္းေတြက ပါးစပ္ အရသာခံဖုိ႔ေလာက္ပဲ ေတြးတယ္လို႔ ေလွနံဓားထစ္ စြပ္စြဲၾကတာမ်ိဳး။ တကယ္က မိန္းမေတြလည္း ေယာက်ာ္းေတြကို အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကပါတယ္။ အမယ္…မိန္းမေတြလည္း ဘရာဇီးက ဘူတာရံုေစာင့္ ကုိက အစ ပါးစပ္အရသာခံျပီး ေျပာၾကတာပဲ။ ဒါကက် လူ႔သဘာဝေလ။ တမင္ ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်တာနဲ႔ မဆုိင္ဘူးထင္တယ္။
ေနာက္တခါ ကိုယ့္အေလးစားဆံုး ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေျပာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာလည္း ၾကံဳရတယ္။ သံုးေယာက္ေလာက္ပဲ ေျပာခုိင္းတာကုိး။ ဒီေတာ့ ကုိယ္ေလးစားတဲ့ အမ်ားၾကီးထဲကေန စိတ္ထဲ ေပၚလာတဲ့ သံုးေယာက္ေလာက္ကို ရုတ္တရက္ ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဒါဝင္၊ အိုင္းစတိုင္း၊ ကားလ္မာ့က္စ္လုိ႔။ တကယ္ေတာ့ နာမည္ေတြသာ ရုတ္တရက္ ေပၚလာခဲ့မယ္ဆုိရင္ မဒမ္က်ဴရီတုိ႔၊ ဂ်ဳန္းေအာ့ဖ္အာ့ တို႔၊ Hypatia တို႔ နာမည္ေတြထဲက တခုခုကုိလည္း ထည့္မိမွာပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အရွင္လတ္လတ္ မီးရွိဳ႕ခံရဲတဲ့ ေဂ်ာ္ဒါးႏုိးဘရူႏုိတန္းတူ Hypatia ကုိ တန္ဖိုးထားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီခ်ာတိတ္မ ေမးလာတာက သံုးေယာက္တည္းေလ။ ကုိယ့္အၾကိဳက္ဆံုးကုိ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ေျပာရတဲ့ ေနရာမွာ … ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ကုိယ္လိမ္ျပီး gender balance လုပ္သင့္သလား။ gender balance မလုပ္မိခဲ့ရင္ မဟာဖုိဝါဒီ ျဖစ္သြားေရာလား။ အၾကိဳက္ဆံုး သံုးေယာက္ကုိ ေမးလာတဲ့ ခ်ာတိတ္မ က မက္ဆီတုိ႔ ဆြာရက္ဇ္တို႔ ကုိ အသည္းစြဲၾကိဳက္တဲ့ ဘာစီလိုနာ ပရိသတ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ မီယာဟမ္းတို႔ ၊ ဟုပ္ဆယ္လို တုိ႔ ကုိ သိလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အဲဒီ ကမၻာေက်ာ္ အမ်ိဳးသမီး ေဘာလံုးသမားေတြကုိ သူ မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ …ေမာ္နီကာဆဲလက္စ္ ကိုေရာ သိလားလို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ဓားနဲ႔ ထုိးခံခဲ့ရပါလ်က္ ေနာက္ပုိင္း သရဖူျပန္ေဆာင္းႏုိင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလ။ အဲဒါလည္း အဲဒီ ကေလးမ မသိပါဘူး။
ဟီး။ ညမအိပ္ဘဲ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေလွ်ာက္ေရးေနတာ။  တကယ္ေျပာခ်င္တာက ကုိယ္တုိင္ကစျပီး မခြဲျခားပါနဲ႔။ ေနရာတကာ သည္းသည္းမလွႈပ္ဘဲ
လူု႔သဘာဝကုိလည္း ထည့္တြက္ပါဦးလုိ႔။ ျပီးေတာ့ ကုိယ့္တာကုိယ္ အရင္လုံေအာင္လုပ္ပါ။ သူမ်ားကုိခ်ည္း အရမ္းမစြပ္စြဲၾကပါနဲ႔လို႔။

Saturday, June 3, 2017

အျဖဴေတြကို အထင္မၾကီးဘူး ဆုိေပမဲ့

အျဖဴေတြကို အထင္မၾကီဘူး၊ အျဖဴေတြကုိ ဘယ္လုိေျပာပစ္လို႔ သူတုိ႔ ဘယ္လိုမ်က္လံုးျပဴးသြားတာ ဆုိတာကုိ ခဏခဏ ေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မႏၱေလးစက္မွႈတကၠသိုလ္ Civil Engineering ေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေပါ့။ သူ႔ကို ယန္းေပါဆတ္ နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ရမ္းေပါျမတ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ၾကိတ္ျပီး နာမည္ေျပာင္ ေပးထားတယ္။သူက အျဖဴေတြကုိ အထင္မၾကီးဘူးဆိုေပမဲ့ တခါလာလည္း အျဖဴေတြနဲ႔ ဘယ္လိုအရက္ေသာက္တာ၊ တခါလာလည္း အျဖဴေတြကုိ ဘယ္လုိေျပာပစ္တာ ဆုိတာေတြပဲ ထပ္ေနေတာ့ နားေထာင္တဲ့ သူေတြေတာင္ အလြတ္ရလာေရာ။ အျဖဴေတြနဲ႔ အရက္အတူေသာက္တဲ့ ေလးငါး ခါေလာက္အေၾကာင္းကုိ အခါေလးငါးဆယ္ေလာက္ ေျပာေနေရာ။ အျဖဴေတြကုိ အထင္သာ မၾကီးတာ၊ သူ႔ပါးစပ္ဖ်ားကေန အျဖဴဆုိတာကုိ တသသနဲ႔ မခ်ေတာ့ဘူုးေလ။

အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အူတက္ေအာင္ ရယ္လိုက္ရတာ တစ္ခါရွိတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကရင္တို႔၊ ကယားတို႔လို တိုင္းရင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဂၤလိပ္နာမည္ေတြနဲ႔။ John တို႔၊ David တုိ႔၊ Felix တို႔။ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေဖာ္ ကယားတိုင္းရင္းသား တစ္ေယာက္ ရဲ႕ နာမည္က Benny Paul တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ဂ်ီေတာ့ ေခတ္။ ဂ်ီေတာ့မွာ ခုနက Civil ေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လွမ္းခ်တ္ရင္းနဲ႔ … ငါ Benny Paul နဲ႔ ဘီယာ သြားေသာက္ျပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ေလကန္လုိက္ဦးမယ္လုိ႔ သူ႔ကို တမင္တကာ ေျပာပစ္လိုက္တယ္။ သူက တကယ္ကုိ အံ့ၾသသြားတဲ့ ပံုစံနဲ႔ “ဟာ… အျဖဴနဲ႔ ေသာက္မလို႔ေပါ့” တဲ့။ ဂ်ီေတာ့ကေန ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ sign out လုပ္ျပီး တစ္ေယာက္တည္း အူတက္ေအာင္ ရယ္ေနလိုက္ရတယ္။ ဟီး။ တကယ္ဆို အျဖဴနဲ႔ ဘီယာေသာက္တာ စာဖြဲ႕စရာမွ မဟုတ္တဲ့ဟာ။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇြန္ ၃ - ၂၀၁၇) Facebook မွာ အရင္တင္ခဲ့တဲ့ဟာပါ။

Monday, May 29, 2017

ထူးဆန္းတဲ့ ရသတစ္မ်ိဳး

မထူးဆန္းဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အမ်ိဳးလည္းမေတာ္၊ ျမင္လည္းမျမင္ဖူး၊ သိလည္းမသိတဲ့သူ ၁၀ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု တစ္စုလံုးရဲ႕ ေမြးေန႔ေတြကုိ အလြတ္ရေနၾကသတဲ့။ ေမြးေန႔ေတြကို အလြတ္ရရံုတင္ မကဘူး။ သူတုိ႔ မျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ဘုရားရွိခုိးတိုင္း ေမတၱာထည့္ပို႔ၾကသတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုက တစ္ေယာက္တစ္ကြဲစီ။ အေမနဲ႔အေဖနဲ႔ တူမေပါက္စေလး တစ္ေယာက္က ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ တစ္ခုမွာ။ ညီက သေဘၤာေပၚမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က ထုိင္းမွာ။ အမ နဲ႔ တူေလးက တျခား ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမြးေန႔ေတြကုိ အလြတ္ရေနတဲ့ သူေတြကက် ဟိုး မေကြးတိုင္းက ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွာ။

အဲဒီ ျမိဳ႕ေလးမွာ သံဃာတစ္ပါးရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ သံဃာတစ္ပါးက ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ အဘိုးအဘြား ဆယ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၇ ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေတြ ေရာက္တိုင္း အေမက အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြကုိ လွဴေလ့ရွိတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကုိ တစ္ဝက္၊ အဘိုးအဘြားေတြကုိ တစ္ဝက္ေပါ့။ ဦးေလးကေန တစ္ဆင့္ အေမကပဲ အားလံုးကုိယ္စား လွမ္းလွဴတာ။ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ ပုိက္ဆံအလွဴကုိ စာအိတ္ေလး ဆယ္ခုထဲ ခြဲထည့္ျပီး တစ္ေယာက္စီ ေပးတာတဲ့။ စာအိတ္ေပၚမွာ ေမြးေန႔ရွင္ နာမည္ ေရးထားတာေပါ့။ အဘိုးအဘြားေတြက အဲဒီစာအိတ္ေလးေတြကုိ အမွတ္တရ သိမ္းထားၾကတယ္။ ေမြးေန႔ေတြကုိလည္း အလြတ္ရေနၾကေရာ။ တစ္ႏွစ္ကုိ ၇ ၾကိမ္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ၾကားထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေမြးေန႔မွာ ေမ့ျပီး ေက်ာ္သြားရင္ အဘိုးအဘြားေတြက ေမြးေန႔ရွင္ ေနမွ ေကာင္းရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ေနမွေကာင္းရဲ႕လားဆုိျပီး စိတ္ပူၾကသတဲ့။ တစ္ခါ ဦးေလးက အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရာက္တုန္း အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ အဘိုးအဘြားေတြက သူတုိ႔လည္း အေမနဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆုိျပီး အလုအယက္ ဖုန္းေျပာၾကသတဲ့။ အဲဒီကုိ အေမတုိ႔ သြားေတြ႕မယ္ဆုိျပီး တစ္ခါစီစဥ္ေပမဲ့ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။

အလွဴေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕အလွဴေတြက ျပည့္ျပီးသားပင္လယ္ထဲကို ေရတစ္စက္ ထပ္ထည့္ရသလိုပဲ။ အခုလို ေခတ္ရွႈပ္ၾကီးထဲမွာဆို တခ်ိဳ႕အလွဴေတြဟာ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းမိသလိုေတာင္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ အလွဴက်ေတာ့ သူတုိ႔ေရာ ကုိယ္ပါ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ သားသမီး မရွိတဲ့ ကုိယ္ေတြ အသက္ၾကီးလာရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနရမလဲလို႔ ခဏခဏ ေတြးဖူးတယ္။ ဘဝမွာ အဆင္မသင့္ရင္ အထီးက်န္ျပီး ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးနဲ႔ အားကုိရာမဲ့လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာပဲ။ အဲဒါကုိ ေတြးမိတဲ့အခါတုိင္း အေမ့အလွဴရဲ႕ ထူးဆန္းတဲ့ရသတစ္ခုကို ခံစားတတ္လာတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (28 May, 2017) Facebook မွာ အရင္တင္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ပါ။

Saturday, April 29, 2017

လႊတ္ေတာ္က အစိတ္သားကုိ လုိအပ္သလို

ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာက ဘရုတပ္ ကုိ လိုအပ္သလုိ
ဆိုကေရးတီးက အဆိပ္ခြက္ ကုိ လိုအပ္သလို
ဆင္ကေလးမိုမုိက တိရစၦာန္ရံုကုိ လိုအပ္သလုိ
မဲဆႏၵရွင္က ပါးပါးလွီးမယ့္အမတ္ကုိ လိုအပ္သလုိ
လႊတ္ေတာ္က အစိတ္သားကုိ လုိအပ္သလို
ဖရီးသင့္ကာ က သာညွိဳးကုိ လိုအပ္သလို
ဂ်ာနယ္လစ္က ပုဒ္မ (၆၆) ကုိ လိုအပ္သလုိ
လူေတြဟာ အခ်စ္ကုိ လိုအပ္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ (ဧျပီ - ၂၉ - ၂၀၁၇)
Facebook မွာ ခုနေလးကတင္ အရင္တင္လုိက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။

Tuesday, March 21, 2017

ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ဟာ
ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္ခဲ့တယ္။

 ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
ဝက္သားစားျခင္းအတတ္ဟာ
ကုိယ္ခံပညာတစ္ရပ္လား။

ေလာ္စပီကာထဲက ဘီလူးၾကိဳက္ ေတးသံဟာ
အာၾကမ္းလွ်ာၾကမ္းနဲ႔
လူမိုက္ဂိုက္ဖမ္းလို႔။

အမုန္းေရာဂါသည္ေတြနဲ႔
မျဖစ္မေန ဆက္ဆံေနရတဲ့အခါ
သည္းခံမွႈကို စုရံုး
ကြန္ဒံုးလို ထုတ္သံုးေနရ။

ေရွးတုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ရတနာေသတၱာရဲ႕ အနက္အရွိႈင္းကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတုိင္းမိေစနဲ႔။
ငွက္ျမတ္ေတြနားတဲ့ ပရမတ္ကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ ေစ်းမျဖတ္မိေစနဲ႔။

အနိဌာရံုေတြ ခုန္ေပါက္ကစားေနက် ေခ်ာက္ထဲမွာမွ
ဇာတိရလာမိတဲ့ ငရဲႏုိင္ငံသားေတြ
ျမင္ျမင္သမွ်အလင္းစ တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ကို
မရမက လိုက္ေကာက္ေနရ။

စိတ္ဒဏ္ရာတစ္စုကုိ
ပြင့္ဖတ္ႏုေတြနဲ႔ကပ္ဖုိ႔
အေမ့အိမ္ကို အေျပးအလႊားေလွ်ာက္
ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္
ဗုဒၶရဲ႕ ဖန္မီးအိမ္မ်က္လံုးထဲမွာ
လူုေတြကုိ သေရာ္ေဝဖန္တဲ့ အျပံဳးေတြ
ရွာၾကည့္ျပီး စိတ္ေျဖရမယ္။

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ကေတာ့
 ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္လို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ (Jan 31 – 2017)
Facebook မွာ ဇန္နဝါရီ ၃၁ တုန္းက တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပါ

Wednesday, March 8, 2017

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္

ျပည္သူ႔အခြန္ေတြ အဝစားထားတဲ့
ေသမင္းတမန္ငွက္
ေလညင္းခံထြက္တာ
ေက်ာင္းတေက်ာင္းပါသြားတယ္။
အိမ္ဆယ္အိမ္ ပါသြားတယ္။
ကေလးတခ်ဳိ႕ ပါသြားတယ္။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္မွာ
ေရဒါပါလာေပမဲ့ ႏွလံုးသားပါမလာဘူး။
အမိန္႔နာခံမယ့္ နား ပါလာေပမဲ့
လူေတြငိုသံျပန္ၾကားမယ့္ နား ပါမလာဘူး။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ေဆးရံုတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
ေျခေထာက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ေျခေထာက္ေတြၾကဲခ်
လက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ လက္ေတြၾကဲခ်

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ဒုကၡသည္စခန္းတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
အေဖအေမ ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ အေဖအေမေတြ ၾကဲခ်
ကစားေဖာ္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ကစားေဖာ္ေလးေတြၾကဲခ်

ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္အရ
ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကိုပုတ္ျပတ္ငွား
တရားလြန္စစ္စခန္းေတြဆီ သြားမယ္။
ၿပီးရင္ သူတုိ႔ဆီမွာ မ်ဳိးတံုးေလာက္ေအာင္ ရွားပါးေနဆဲ
ေနာင္တတရားေတြ ၾကဲခ်လိုက္မယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (January 25 - 2017)

သစ္ခက္သံလြင္ ရသစာေပ စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ "ဗံုးၾကဲေလယာဥ္" ကဗ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ blog မွာ အခုမွ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။