New Year Countdown

တဆယ္..ကိုး
တကယ္ဆိုးတဲ့

ရွစ္..ခြန္
စစ္ႏြံထဲက

ေျခာက္..ငါး
အေၾကာက္တရားေတြကုိ

ေလး..သံုး
အေဝးဆံုးသို ့

ႏွစ္..တစ္
ႏွစ္သစ္မွာ လႊင့္ပစ္ၾကပါစုိ ့။
ေကာင္းကင္ကို

ေမေမ စန္တာကေလာ့စ္

ငယ္ဘဝရဲ ႔ပ်ားရည္တစက္
တခုေသာ ခရစၥမတ္မနက္မွာ
က်ေနာ္ ေစာေစာအႏိုး
ေျခရင္းမွာ လက္ေဆာင္ မေတြ ့လို ့ အိပ္မက္ေလးအက်ိဳး
ေစ်းကျပန္လာတဲ့ ေမေမက
တိုးတိုးေလးေခ်ာ့ျပီး ျပန္အိပ္ခုိင္းတယ္။
စန္တာကေလာ့စ္ ေနာက္က်ေနတာ ျဖစ္မွာပါတဲ့
ဒီလိုနဲ ့က်ေနာ္ မ်က္လံုးေလးျပန္မွိတ္
စိတ္ကေတာ့
ေမေမ အရုပ္တရုပ္ကုိ တိတ္တိတ္ေလး လာထားသြားတာ သိလိုက္တယ္။

ေၾသာ္
ကေလးဘဝတုန္းက ကေလးလိုေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ ေမေမက ဖန္တီးေပးခဲ့တယ္။
လူၾကီးဘဝက် လူၾကီးလိုေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိတ္မွိတ္ဖန္တီးယူေနရတယ္။

ေမေမေရ
သကၠရာဇ္တခုက သေဘာၤတစီးဆိုရင္
သားတုိ ့က တႏွစ္မွတခါ ကမ္းကပ္ခြင့္ရတတ္တဲ့ သေဘာၤသားေလးေတြပါ။

အခုေတာ့
စန္တာကေလာ့စ္ တကယ္မရွိမွန္းလည္း သိျပီ။
ခရစၥမတ္ကာလဆိုတာ ႏွစ္သစ္မွာ တႏွစ္ပတ္လံုး အလုပ္လုပ္ဖုိ ့
ခဏအားျဖည့္ခြင့္ျပဳထားတဲ့ အခ်ိန္ဇယားေလးတခုမွန္းလည္းသိျပီ။

ေမေမေရ…တခါတခါ
သိျခင္းက အရိပ္ကို မေပးစြမ္းဘူး
အမွန္တရားက ေမတၱာလိုမေအးခ်မ္းဘူး

ေမေမေရ
ခရစၥမတ္မွာေပ်ာ္ဖို ့…တြက္ခ်က္ေနရတဲ့သား
စားပြဲေပၚမ်က္ႏွာအပ္လုိ ့မ်က္လံုးေလးကုိ အမွိတ္
ေမာပန္းေနတဲ့စိတ္ထဲ
ခြန္အားေတြ တိတ္တိတ္ကေလး လာထည့္ေပးပါ။
ေကာင္းကင္ကို

စိုးရိမ္ 'စိတ္' မွတ္

ခုဆို ငါ့စိတ္ကမၻာမွာ ရြက္ေၾကြရာသီတခုပဲရွိတယ္။

ႏွလံုးသားနဲ႕ မွားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြကလည္း အဆာမေျပခဲ့။
ေခါင္းနဲ ့စားခဲ့တဲ့ အစာေတြကလည္း အစာမေၾကခဲ့။

ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့သူကုိ ေခါင္းေမာ့ထားသူေတြက တရၾကမ္း ဝင္တုိက္တယ္။
ထြက္ေျပးလာတဲ့သူကုိ ဝိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ဒူေဝေဝသမားေတြက ေလွာင္ၾကတယ္။

ငါးမွ်ားခ်ိတ္ေတြကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာေနရာတကာ

ေၾသာ္…ေလာကမွာ ကုိယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ မယံုႏုိင္ေတာ့တာေလာက္ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတာ ဘာမွမရွိဘူး။
ေကာင္းကင္ကို

RIT (သုိ ့မဟုတ္) အေရးအၾကီးဆံုးဇာနည္အာဂ တအုပ္ရဲ ႔ ေသြးအစည္းဆံုးပါတီဌာနခ်ဳပ္

Video by Ethan Aung

လက္ေဆာင္ (အိုဟင္နရီ ရဲ ့ဝတၳဳ) (ဘာသာျပန္...ေမာင္ထြန္းသူ

ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္နဲ ့ပတ္သတ္တဲ့ အိုဟင္နရီရဲ ့အခ်စ္ဝတၳဳတိုေလးပါ။
လက္ေဆာင္

ႏို ့ရည္ခန္းေနတဲ့ မိခင္

အေဖနဲ ့အေမကေတာ့
လူမခိုးႏုိင္မယ့္ အေမြ
ေပးဖုိ ့ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတာပဲ။

ဒါေပမယ့္
ေပးသူနဲ ့ယူသူၾကားမွာ
ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးေခ်ာ္ေနတဲ့ စနစ္…
မကူးႏုိင္ေသးတဲ့ျမစ္ၾကီးတခု ျခားေနတယ္။

အရာရာတိုင္း မွာ အေကာင္းနဲ ့အဆိုး ဒြန္တြဲေနသတဲ့။
ငါေနခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ အလင္းနဲ ့အေမွာင္ ဘယ္ေလာက္အခ်ိဳးရွိလဲ။
ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရတာေတြကေတာ့
ျမန္မာစာနဲ ့အတူ အလြတ္က်က္ခဲ့ရတဲ့ စာစီစာကံုးေတြ
အဂၤလိပ္စာနဲ ့အတူ အသံထြက္အမွားမ်ားနဲ ့ေဝါဟာရေတြ
သခ်ာၤနဲ ့အတူ ေမးခြန္းခန္ ့မွန္းတြက္ခ်က္မွဳေတြ
ဇီဝေဗဒနဲ ့အတူ သေဘာေပါက္မွဳမပါတဲ့ တပြဲတိုး ဘိုင္အိုသီခ်င္းေတြ
သမိုင္းနဲ ့အတူ ေပၚလစီေရာထည့္ထားတဲ့ မွိဳင္းေတြြ
ဂါရဝ တရားနဲ ့အတူ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ ျပန္မေထာက္ျပရဲတဲ့စိတ္ေတြ….

ေၾသာ္...
ကေလးငယ္ တေယာက္ႏုိ႔ဆာေနသလို
ပညာကုိ ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္ေနသူေတြအတြက္
ေက်ာင္းေတြေတာ့ ရွိပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္…
မတက္လုိ ့လည္းမရ၊ တက္ျပီးေတာ့လည္း ဟန္မက်တဲ့
အဲဒီ့ေက်ာင္းေတြကုိ
အားမနာတမ္း ဥပမာေပးရရင္

ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းေတြဟာ...
ပူျပင္းေျခာက္ေသြ ့လြန္းတဲ့ ကႏၱာရထဲက
ေလာက္ေတြမ်ိဳးပြါးေနတဲ့
ေသာက္ေရအိုးမ်ား။
ေကာင္းကင္ကို

တကၠသိုလ္

ဆံုစည္းျခင္းေတြ စခဲ့တဲ့ေနရာ ၊ ခြဲခြာျခင္းေတြ စခဲ့တဲ့ေနရာ

ေမွ်ာ္ေနခဲ့ျပီး ေရာက္သြားေတာ့မွ မလွပခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလး

ရယ္သံေတြက လႊမ္းလိုက္၊ က်ည္ဆံေတြက ၾကမ္းလိုက္
ဖြင့္လိုက္၊ ပိတ္လိုက္…..ႏိုးလိုက္၊ အိပ္လိုက္နဲ႔.....

အေရးအၾကီးဆံုး ဇာနည္ အာဂတအုပ္ရဲ႕
ေသြးအစည္းဆံုး ပါတီဌာနခ်ဳပ္

ေၾသာ္
ႏွစ္ေတြ ဘယ္လုိပဲ ေဟာင္းေဟာင္း
ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုပဲ မေျပာင္းမေျပာင္း
ေျဗာက္ေဖာက္သူတို ့နဲ ့ေတာက္ေခါက္သူတုိ႔ ရဲ႕
ၾကမ္းလွတဲ့ စစ္ေျမျပင္ကုိပဲ
မွန္းဆလို ့ ခ်စ္ေနခ်င္ေသးတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဒုိင္ယာရီထဲမွ တလြဲမ်ား

လိပ္စာ

“………………………………………………………..”
“……………………………………………….”
“………………………………”
“……………………………………………………………………..”
“ဟုတ္လား…က်ေနာ္သူနဲ ့ေတြ ့ခဲ့တယ္။ တကားတည္းပဲ”
“ဟာ! ဒါဆို လုပ္စမ္းပါဦး။ သူဘယ္မွာ တည္းမယ္ဆိုတာ နင္သိလား။”
“အင္း။ သိတယ္၊သိတယ္။ တက္စီ ငွားခါနီးတုန္းက သူ (……..)မွာ တည္းမယ္လုိ ့ေျပာတာပဲ။ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ ့ က်ေနာ္ သားသားကုိ ေခၚျပီး သူ ့ဆီသြားၾကည့္လုိက္မယ္။”

*******

ဦးေလးနဲ ့က်ေနာ္ ဘုန္းဘုန္းကုိ ဦးခ်လုိက္တယ္။ (ဘုန္းဘုန္းကုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့မသိပါ။) ျပီးေတာ့ ဦးေလးက ဘုန္းဘုန္းကုိ ေလွ်ာက္တယ္။
“တပည့္ေတာ္ ဆင္ေပါက္နဲ ့ေတြ ့ခ်င္လုိ ့ပါဘုရား”
“ဆင္ေပါက္??????? လူကုိေျပာတာလား ဒကာၾကီး”
“ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။ ျမိဳ ႔သစ္ကပါ။ သူ ့နာမည္ရင္းက ကိုတင္ေအာင္စိုးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ေပါက္လို ့ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။
“တင္ေအာင္စုိး??? ဒီကုိမလာပါဘူး။ သူက ဒီမွာ တည္းမယ္လို ့ေျပာသြားလုိ ့လား။”
“တင္ပါ့။ သရက္ေတာေက်ာင္းမွာ တည္းမယ္လို ့ေျပာပါတယ္”
“ဟာ….သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္က ေက်ာင္းခြဲေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိတာ ဒကာၾကီးရဲ ႔။ သူဘယ္ေက်ာင္းခြဲမွာ တည္းမယ္လုိ ့ေျပာတုန္း”
“ဟာ…ဟုတ္လား၊ဘုရား။ တပည့္ေတာ္က တေက်ာင္းတည္းပဲ ထင္ေနတာ။ ဒုကၡပါပဲ”
အနီးနား တဝိုက္မွာ ရွိတဲ့ ကုိရင္ေတြနဲ ့လူေတြက က်ေနာ္တို ့ကုိ ျပံဳးေစ့ေစ့နဲ ့ၾကည့္ၾကတယ္။

ကိစၥက အေရးၾကီးလုိ ့ဦးေလးက လက္ေတာ့ မေလွ်ာ့ေသးပါဘူး။ သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းၾကီးထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ေတြ ့တဲ့ ကုိရင္ တခ်ိဳ ့ကုိ ကုိတင္ေအာင္စုိးကို သိလား ဆုိျပီးေမးေနပါေသးတယ္။ အေမးခံရတဲ့ ကုိရင္ေတြလည္း ျပံဳးေစ့ျပံဳးေစ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေဘးနားကေန ရွက္ေနျပီ။ ဆက္မေမးေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနျပီ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းရဲ ႔ ဂိတ္တခုနားက ခံုတန္းလ်ားမွာ ထုိင္ၾကရင္း ညေမွာင္သည္အထိ ကုိဆင္ေပါက္ ဝင္လာလို ဝင္လာျငား ဦးေလးနဲ ့က်ေနာ္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းၾကီးရဲ ့ဂိတ္ေရွ ႔မွာ ….က်ေနာ္တို ့ရဲ ႔ ေကာက္ရုိးမွ်င္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့ အပ္နဲ ့ ကုိဆင္ေပါက္ ဆိုတဲ့ အပ္…..အပ္ ႏွစ္စင္း မထိလိုက္ပါဘူး။ ကုိဆင္ေပါက္ကုိ က်ေနာ္တို ့မေတြ ့ခဲ့ရပါဘူး။ အဲဒီ့ညက အိမ္ကေန လည္ပင္းတရွည္ရွည္နဲ ့ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ဆႏၵကုိ က်ေနာ္တို ့မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။
ေကာင္းကင္ကို

တခါတခါ ေကာင္းရင္မၾကိဳက္တဲ့ ေလာက

တေယာက္တည္း ငုိေနျပီဆိုရင္
အမ်ားက နားလည္ေပးလိမ့္မယ္။
တေယာက္တည္း ျပံဳးေနျပီဆိုရင္ေတာ့
ထူးဆန္းေနသလိုမ်ိဳး ၾကည့္ၾကေတာ့မယ္။

ေၾသာ္...
လူမ်ားစြာကုိ တျပိဳင္တည္းမုန္းသူေတြေတာင္
လက္ခုပ္သံတခ်ိဳ ႔ ရၾကေသးတယ္။
လူႏွစ္ေယာက္ကုိ တျပိဳင္တည္းအခ်စ္
အဲဒီ့မွာ အျပစ္ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။
ေကာင္းကင္ကို

ကုိယ့္မင္း ကုိယ့္ခ်င္း ဆိုေပမယ့္

သနားဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ
အမွန္နဲ ့မုသား
အခ်ိဳးဘယ္ေလာက္နဲ ့ပဲ ေရာထားေရာထား
ရက္စက္ျခင္းကေတာ့ ထင္ရွားခဲ့တယ္။

ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္၊ေတာင္မၾကီး ရွင္ညိဳ၊ ေျမာက္မင္း ရွင္ျဖဴ၊ ေရႊဖ်ဥ္းၾကီး၊ ေရႊဖ်ဥ္းငယ္၊ မႏၱေလးဘိုးေတာ္၊ ရွင္ကြ
ဘုရင္ေတြ မတရားသတ္လို ့
ေသျပီးျဖစ္သြားၾကတယ္ဆိုတဲ့ နတ္ေတြ
ေခတ္ဆိုးတို ့ရဲ႕ သက္ေသေတြအျဖစ္
နတ္ကြန္းထဲမွာ ေနေနၾကတယ္။

ကဗ်ာေလးထဲမွာ ဆက္အိပ္ပါရေစ

သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ
ကုိယ့္နာမည္ အတိုေကာက္ေလး။
နာမည္ရဲ ႔ေနာက္မွာေတာ့
ေကာင္မေလး တေယာက္
လက္ႏွစ္ဘက္ကုိ ေျမွာက္ျပီး အသည္းပံုဆက္
သူ ့မ်က္ႏွာကလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ျဖာထြက္လုိ ့။

ေၾသာ္..
ရင္ခုန္သံကလြဲလုိ ့…ေလာကၾကီးတခုလံုး အသံတိတ္
အေရျပားေပၚကုိ ၾကက္သီးေလးေတြ လွ်ံဖိတ္
ကုိယ့္ဇာတ္ဝင္ခန္း အထြတ္အထိပ္ေလးကုိ
လက္ေတြ ့ဘဝဆိုတဲ့ လက္သည္းနဲ႕ ဆိတ္မၾကည့္ခ်င္ဘူး
တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ကေလးက်ိဳး
အခ်ိန္မတန္ခင္ ႏိုးမွာစုိးလုိ ့။
ေကာင္းကင္ကုိ

စႏၵာမရွိေတာ့တဲ့ ေကာင္းကင္

အေၾကာင္းမျမင္ရတဲ့ ကံၾကမၼာက ကြက္က်ားေမႊတယ္။
ေကာင္းကင္အပါးမွ စႏၵာက ထြက္သြားေလတယ္။
ေမာင္းဝင္လာတဲ့ ဒဏ္ရာရထား ဆက္သြားေနဆဲ။
ေျပာင္းခ်င္လွလည္း အဖန္တရာမက ဆက္မွားေနဆဲ။

စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းဆိုတဲ့ သတၱဝါက အသက္တအားရွည္တယ္။
ျပႆနာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိလည္း ဆက္ပြါးေနတယ္။
ငါနဲ ့ငါ ထပ္တူမက်ေတာ့တဲ့ ရက္အမွားေတြထဲ
မသိစိတ္နဲ ့ပဲ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ ဆက္သြားေနခဲ့။

ငါ့ရင္ထဲမွာ စိတၱဇတေစၦေတြ က်က္စားေနတယ္။
ျမင္ျမင္သမွ်မွာ တျခားအေရာင္ေတြထက္ အနက္မ်ားေနတယ္။
ေၾကာင္ေနတဲ့နားကလည္း အျပစ္တင္သံေတြပဲ ဆက္ၾကားေနခဲ့
အိပ္မက္ထဲအထိ္ ႏွိပ္စက္ေနတာလည္း သူတို ့မ်က္ႏွာနဲ ့ပါးကြက္သားေတြပဲ။

ရွင္သန္လုိစိိတ္ဆိုတဲ့ ကုိယ္ေစာင့္နတ္ကေတာင္ ငါ့ကုိစြန္ ့ခြာ ထြက္သြားေလတယ္။
ႏွလံုးသားနဲ ့ငါေရႊ ့မိသမွ် ေကာင္းရွံဳးျဖစ္မယ့္ အကြက္မွားေတြပဲ
ငါမထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ငါေတြဟာ ငါ့ရန္သူရဲ ့ဘက္သားေတြပဲ
ရွံဳးနိမ့္ျခင္းဟာ ေအာင္ႏုိင္သူအျဖစ္ ငါ့အျပဳအမူေတြကုိဝင္ပူးျပီး ထြက္ၾကြားေနဆဲ။
ေကာင္းကင္ကို

ကမၻာပ်က္ ကမၼဌာန္း

လူေတြအားလံုး
ပုခံုးေပၚက အိမ္စာ ေတြကိုခ်
ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕ ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကုိ
ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရဖို ့
ကမၻာပ်က္ဖုိ ့ကုိပဲ ဆုေတာင္းေပးရေတာ့မလိုလို…

ေၾသာ္…လူဆိုတာ
မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေတြေအာက္မွာ
ကိုယ့္စိတ္ကုိယ္ ခဏခဏ
သစၥာေဖာက္ေဖာက္ေနၾကရတဲ့ သတၱဝါေတြပါလား။

စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္သင့္တယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း
ခၽြန္းအုပ္လိုက္ရသမွ် စိတ္တိုင္းဟာ
ဆင္ရုိင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
တခါတခါဆို
အေျခအေနေတြကုိ ငဲ့ျပီး
ခ်ိဳးလိုက္ရတဲ့ အညြန္ ့ေလးေတြထဲမွာ
အျပစ္ကင္းတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတြနဲ ့
ခ်စ္ျခင္းရဲ ႔ ‘အရိပ္ဦး’ေလးေတြေတာင္ ပါသြားတတ္တယ္။

ပညာရွိတေယာက္ကေတာ့ ဆုိတယ္။
သင္ဟာ သင္ပီသဖုိ ့နဲ ့
ရလာသမွ် စကၠန္ ့တိုင္းကုိ တန္ဖိုးထားတတ္ဖို ့
ေနေနရတဲ့ ေန ့တုိင္းကုိ
ေနာက္ဆံုးေန ့လို ့သေဘာထားဖုိ႔ လိုသတဲ့။

အဲဒီ့ အဆိုကို
အျပည့္အဝ မေထာက္ခံလို ေပမယ့္
တခါတခါ…ကုိယ့္သတိ ကုိယ္ျပန္ႏွိဳးဖို ့
အဲလုိ ကမၼဌာန္းမ်ိဳးေတာ့ လိုမယ္ထင္တယ္။

တကမၻာတည္းစီး တခရီးတည္းသြားတို ့ေရ…
တန္ဖိုးဆိုတာ ဆံုးရွံဳးသြားမွ သိတတ္တာမို ့
စိတ္ကူးေလးနဲ ့ခဏေလာက္ ရင္ဆုိင္ၾကည့္ၾကရေအာင္။

စိတ္တံခါးကုိသာဖြင့္ထားလုိက္…
အခက္ဆံုးအေျခအေနမွ
မ်က္လံုးေတြက
ပုိျပီးျမင္တတ္တာ။

ယံုပါတယ္
ငါတို ့အရည္အေသြးေတြဟာ
အခက္အခဲေတြနဲ ့ေသြးေပးမွ
ပုိေတာက္ေျပာင္လာလိမ့္မယ္ ဆိုိတာ။
ေကာင္းကင္ကို

ကုိၾကီးေအာင္သာငယ္ tag တဲ့ ပုိ ့စ္ေလးကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးလိုက္တာပါ။

အရသာမဲ့ေသာ ေန ့စြဲမ်ား

ရင္ဘတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေအာ္လုိ ့
ညက အိပ္လို ့မေပ်ာ္ဘူး။

ႏိုးလာေတာ့လည္း
ေပ်ာက္ဆံုးေနဆဲ…သတိ
စိတ္နဲ ့ကုိယ္ကုိ ကပ္ဖုိ ့မရွိဘူး။

ေလွ်ာက္ခ်င္ေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြ ရွိေနတာေတာင္
ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းေတြကုိ မေတြ ့ေတာ့ဘူး။

ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ ့လက္ေတြ ရွိေနတာေတာင္
အသိအမွတ္ျပဳ အႏုိင္ယူမယ့္သူ မရွိျပန္ဘူး။

အားေပးစကားေတြကလည္း
အားေပးစကားေတြပီပီ
လက္ေတြ႕ မက်ၾကေတာ့
ငါ့အတြက္ ေကာက္ရုိးတစ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။

ႏွစ္သိမ့္စကားေတြဆိုတာ
ငါ့ကမၻာ တကယ္ပ်က္သြားေၾကာင္း
သက္ေသထြက္ဆိုခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။

ေလလြင့္ေနတဲ့ စိတ္ကုိကပ္ဖို ့
အာရံုတခုခုကို လိုက္ရွာေနရတာလည္း
ကႏၱာရထဲမွာ ေရရွာေနရသလိုပဲ
ႏွစ္ၾကိမ္ ႏွစ္ခါ ေမာတယ္။

ငါဟာ
လွဳပ္ရွားေနတဲ့ သခ်ိ ၤဳင္ၾကီးထဲမွာ
အရွင္လတ္လတ္ ျမွဳပ္ထားခံရသူတေယာက္
ဘဝကို တာဝန္ၾကီးတခုလုိ ့အဓိပၸါယ္ေကာက္ရင္း
ငါ့စိတ္ေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္ဆင္းေနရတယ္။

ေၾသာ္…
ဘဝဆိုတဲ့ ကစားကြင္းထဲမွာ
ဒဏ္ရာရကစားသမားတေယာက္…
ပြဲသိမ္းဝစီမွဳတ္သံကုိ ေစာင့္ရင္းက
ဖြဖြေလး ထိခုိက္မိရံုနဲ ့ေတာင္
စိတ္ဓာတ္ေတြ နာက်င္ေနေတာ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ခက္တယ္

ခက္တယ္။
ဓာတ္ေငြ ့သုိက္ေတြကို စကားလံုးအရ ပုိင္ဆိုင္ျပီးမွ
ဖေယာင္းတိုင္ကုိ ေခၽြတာထြန္းေနရတာ ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
မျပည့္ေသးပဲ လွ်ံသြားရတဲ့
လူသား သယံဇာတေတြ
ဘယ္သူမွ ျပန္မလာၾကေစဖို ့
တံခါးပိတ္ထားတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
မသံုးရေသးတဲ့ ပုိက္ဆံေတြ
ေငြေဖာင္းပြမွဳရဲ ့အက်ိဳးဒဏ္နဲ ့
အလိုအေလ်ာက္အခိုးခံေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ငရုတ္သီးထုပ္လုိ ့ေကာင္းတဲ့
သတင္းစာစကၠဴေဟာင္းေတြေပၚက
လက္သံုးစံျပ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ
တကယ္အသံုးမခံရလို ့ေခ်ာင္ကုပ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ႏြားေျခရာခြက္ တထြာကုိ
ၾကြားေနတာရွက္စရာမွန္း မသိၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အလုပ္မျဖစ္ မွန္းသိပါလ်က္နဲ ့
အစဥ္အလာေတြကုိထိန္း
ပညာေတြကုိ သိမ္းသိမ္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ေပါက္ေနတဲ့ ခြက္ေတြကို
ေၾကာက္ေနတဲ့ လက္ေတြနဲ ့
လက္ဆင့္ကမ္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ျမန္ႏွဳန္းျမင့္ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ျပိဳင္ပံုေျပာင္း
အားလံုး မုိင္ကုန္ေမာင္းေနၾကခ်ိန္မွာ
တို ့ဆီက ႏုိင္ငံ့သားေကာင္းေတြ
အခ်င္းခ်င္း က်ားေခ်ာင္းသလိုေခ်ာင္း
ေႏွးေအာင္လုပ္ျပီး ေတာင္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
သီးသန္ ့ေနေလ့ရွိတဲ့ ထင္းေခ်ာင္းေတြ
တခါတခါ စုစည္းမိၾကရင္ေတာင္
အခ်ိဳးမခံရဖုိ ့အုပ္စုဖြဲ႕ေနၾကတာထက္
ပုဆိုးလွန္ျပဖို ့အုပ္စုဖြဲ႕ေနၾကတာက
ပုိမ်ားေနေတာ့လည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ေစတနာ လက္တဆစ္နဲ ့
ေၾကျငာခ်က္အသစ္ေတြ
ေနရာအတြက္ျဖစ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အေဝးကေန လွမ္းထုိးႏွက္ေနၾကေပမယ့္
ပုံစံခြက္ၾကီးေတြနဲ ့
ပုန္ကန္လက္သီးေတြပဲ ျဖစ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အသံတူ အၾကံကြဲ တလမ္းထဲမွာ
ထစ္ခနဲဆုိ ႏွစ္ျခမ္းကြဲ
အခ်င္းခ်င္း အရမ္းဆဲေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိစိတ္မွန္းနဲ ့
ေလကုိဖမ္းျပီး ဒန္းဆင္ဆင္
ေရွ ႔ကေတာင္ဟာ ဧ၀ရက္မွန္းနဲ ့
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ ေနမထြက္မွန္း
သိေနတာကလည္း ခက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ငရဲ

မ်က္လံုးကုိစံုမွိတ္
အလုပ္မေပးႏုိင္တဲ့ေနရာကုိ အတင္းဖိတ္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊
လူသားအရင္းအျမစ္ေတြရွားသြားလို ့
သက္မဲ့အရင္းအျမစ္ေတြနဲ ့ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူေနၾကတဲ့သူေတြ၊
တံလွ်ပ္ကို ေရအမွတ္နဲ ့ေက်နပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊
က်ပ္တီးေျမမွာမွ ေရႊအရွာေကာင္းသူေတြ က အစ…

မီးေလာင္ျပင္မွာစြန္ ့စား၊ မီးသတ္ဖုိ ့ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြ၊
အေမွာင္ထဲမွာေနလို ့ ဆီမီးေတြ ေဝေနၾကသူေတြ အဆံုး…
ဘယ္သူေတြ ငါ့ကုိ ဘယ္လုိပဲ ပညတ္ပညတ္…

မျပင္ဆင္ပဲနဲ ့ၾကိဳးဝိုင္းထဲ ဝင္လာခဲ့ရသူေတြ၊
ျမွားမပါပဲနဲ ့ စစ္ထြက္လာခဲ့ရသူေတြ၊
ကံကုိ မယံုရဲေပမယ့္ ဆူးပံုနင္းေနရတဲ့သူေတြြ၊
ကမၻာရြာထဲ ေျပာင္းေနဖို ့အေရး
ေထာင္ေဖာက္ေျပးသလို စြန္ ့စားေနၾကရသူေတြ၊
မြန္းၾကပ္ေသဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ကားစီးဒုကၡသည္ေတြ၊
ေလွစီး ဒုကၡသည္ေတြ၊ ေငြစီးဒုကၡသည္ေတြ၊
ဒုကၡကုိေၾကာက္လို ့ဒုကၡသည္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကသူေတြ၊
အနည္က်ခြင့္ရသြားတဲ့ ဒုကၡသည္တေယာက္ကုိ
ေပါက္ထားတဲ့ ထီလက္မွတ္တေစာင္လို သေဘာထားေနၾကသူေတြ၊
လက္ထပ္ျခင္းကုိ ေဖာင္တခုလို အသံုးခ် ေလွာင္အိမ္ထဲက ထြက္ေနၾကရသူေတြ၊
ေက်ာင္းဆရာ ယူနီေဖာင္းကုိ ခၽြတ္ျပီး ပန္းရန္ဝတ္စံုကုိ ဝတ္ဖို ့လာေနၾကရသူေတြ
အဲလို ထြက္ေျပးလာရသူေတြ ရွိေနမွေတာ့

ငါ့ကို ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိပဲ ပညတ္ပညတ္
ခ်စ္တဝက္ မုန္းတဝက္ အရပ္ကုိ
ငရဲလို ့ပဲ နာမည္ တပ္လိုက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

စာပုိ ့ခုိသုိ ့

သုညေတြ တစ္ေတြနဲ ့
သိမ္းထားတဲ့သီခ်င္းတပုဒ္
ခ်စ္သူ ့ရင္ကုိ ကုိင္လွဳပ္ဖို ့ေပါ့။

ဒီဘက္မွာလည္း စိတ္ေစာေနတဲ့ ဒီေဂ်တေယာက္
အီလက္ထေရာနစ္ ေဘာက္ခ်ာကို ေစာင့္ေနတယ္။
ဟုိဘက္မွာလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ပန္း
သူ႕ စိတ္မေနာပါးစပ္နဲ ့ ၾကမ္းေနမယ္။

ပုဂံနက္ ဆိုတဲ့ စာပုိ ့ခုိေရ
ငါတို ့ကုိ သနားပါဦး
သီးသန္႕ ကမၻာသားကုိ လာခ်စ္မိရွာသူတေယာက္
သူ ့စိုေသာႏွလံုးသားမ်ား မေျခာက္ေသးခင္။
ေကာင္းကင္ကို

အေမ့ရင္ခြင္ရဲ ့အေဝးမွာ(ေရး …သံစဥ္ျဖိဳး)

တက္လိုက္က်လိုက္စိတ္ဓာတ္တစ္ခ်ိဳ႕ရယ္..
လြမ္းဖ်ားလြမ္းနာလို႔နာမည္တပ္လို႔ရတဲ႔ခဏခဏေနမေကာင္းျဖစ္တာေတြရယ္..

ဘာေႀကာင့္လည္းလို႔ေမးခဲ့ရင္ေတာင္အေျဖမရွိတဲ့
တစ္ခ်ိဳ႕ညေတြမွာက်တတ္တဲ့မ်က္ရည္ေတြရယ္ ..

တစ္ခုမကလိုခ်င္လို႕ တစ္ခုခုေပးေတာ့မလိုလို ဂရုစိုက္မႈေတြရယ္ ..

အၿမဲတမ္းအေဖာ္ျပဳေပးေနတတ္တဲ့
ခပ္ရင့္ရင့္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ညေတြရယ္ ..

အဲဒါေတြအားလံုးက သမီးေဘးနားမွာ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့
အေမ့ရင္ခြင္ကို သမီး မတမ္းတပါဘူး
အဲလိုမ်ိဴးေလးေမ့ခ်င္ဟန္ေဆာင္ထားတာေပါ့ ..

၂၂ ႏွစ္အေမ့သမီးကို
၃၂ ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့ ရင့္က်က္မႈမ်ိဴးေတြ လာေတာင္းၾကတိုင္း
အေမေျပာေလ့ရွိတဲ့ ငါ့သမီးကအေမ့မ်က္စိထဲမွာ အၿမဲကေလးပဲဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့
တကယ္သတိရတယ္ အေမရယ္..

Globalization ဆိုေပမယ့္
သမီး၀မ္းနည္းတိုင္း အေမ့ရင္ခြင္ကိုေျပးလာလို႔မရမွေတာ့
အဲဒီ Globalization ကလည္းအသံုးမ၀င္ပါဘူးအေမရာ..

ဒီလိုနဲ႔ အေမ့ရင္ခြင္ရဲ ႔အေဝးကသမီး
ၾကမ္းလိုက္ လြမ္းလိုက္ လမ္းခရီးမွာ
တစ္ခုခုဆို အေမ့အသံကိုပဲ ျပန္ၾကားေယာင္ျပီး
စိတ္ဓာတ္ကုိ အေရာင္ျပန္တင္ေနရတယ္ အေမရယ္။
(သံစဥ္ျဖိဳး)

အေရြ ႔

ဘာသာတရားေတြဟာ
နားခုိသူေတြကုိ အရိပ္ေပးႏုိင္ဖုိ ့
အမွန္တရားဆိုတဲ့ ေနမင္းကုိ
ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ကေန
ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရႊ ႔ထားလုိက္ၾကတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဘာေကာင္ေတြလဲ

ခရမ္း၊မဲ၊ျပာ၊စိမ္း၊ဝါ၊ေမာ္၊နီ
အေရာင္မ်ိဳးစံုပါတာ အျဖဴတဲ့၊
.................................
အေကာင္မ်ိဳးစံုပါတာ... လူ ။

ေကာင္းကင္ကို

ကိုယ့္နည္းကုိယ္ဟန္နဲ ့အိုမာခယမ္

လူေတြကို ဆရာလုပ္ဖို ့
အျမဳေတ ကဗ်ာတပုဒ္လည္းရွိမယ္။

အေဖာ္လုိ ၾကင္နာမဆံုးတဲ့
ေဟာ္လုိဂစ္တာ တလံုးလည္းရွိမယ္။

လွမ္းကာ အျပင္ကမၻာနဲ ့ဆက္ဖုိ ့
အခန္းမွာ အင္တာနက္လည္းရွိမယ္။

ညတာကုိ ေက်ာ္လြန္ကာျဖတ္သန္းဖို ့
ငါ့မွာ…အေဖာ္မြန္စာဖတ္ခန္း လည္းရွိမယ္။

ခြက္ေဘးမွာေနတဲ့ အျမည္းနဲ ့
လက္ေဆးကာေနတဲ့ ဇနီးကေတာ့
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးအတြက္ အာဟာရေပါ့။

အခ်စ္ေတြဆာေလာင္လာတဲ့အခါ
ျမန္ႏွဳန္းျမင့္ရင္ခုန္သံကုိ ေနာက္ခံဂီတအျဖစ္ဖြင့္ျပီး
ကာယကံ၊ ဝစီကံ မေနာကံနဲ ့ယုယၾကမယ္။

လူေတြမရွိခုိက္မို ့ဟန္ေဆာင္ေနဖို ့လည္းမလို
အပူေတြမရွိခုိက္မုိ ့ ရန္ေထာင္ေနဖုိ ့လည္းမလုိ
ေပေလးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္နဲ ့
က်ားတေယာက္နဲ ့ မတေယာက္ပဲရွိတဲ့
ငါ့ စံျပကမၻာငယ္ေလးမွာ
ဓမၼသယံဇာတလည္း ၾကြယ္ခ်င္ေသးတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

အေမတျခား သားတျခား

အေမ တျခား သားတျခားနဲ ့
ရွင္ကြဲနဲ ့ရင္ကြဲေနရတဲ့ေခတ္မွာ
ပါးေပၚမွာ ျဖစ္တဲ့ျမစ္ႏွစ္စင္းနဲ ့
မ်က္ႏွာသစ္ေနတုန္းပဲလား အေမ။

အေမေရ…
ဒီႏွစ္လည္း ကရုဏာေခါင္တဲ့ ကႏၱာရမွာ
မ်က္ရည္ခ်ိန္ ဘယ္ႏွစ္လက္မ ရွိပါသလဲ။

အေမ သားကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သမွ် ရလဒ္ကေတာ့
သားအသက္တႏွစ္ၾကီးလာတိုင္း
အေမပုတီးတပတ္ ပုိစိပ္လာရတာပဲ ရွိတယ္။

အေမေရ…
ျပန္ဆံုစည္းေရးကုိ သားက ေသာကနဲ ့စဥ္းစား
အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာတင္ မ်က္ေစ့လည္သြားတုန္းမွာ
ေလာကဓံတရားက အသာစီးနဲ ့
အကြက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရႊ႕ထားျပီးျပီအေမ။

အေမေရ…
စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခဲ့ရတုန္းကေတာ့
ဒီလုိဇာတ္လမ္းမ်ိဳး အသက္ဝင္လာလိမ့္မယ္လို ့
ကုိယ္တိုင္လည္း ရင္ခြဲ သရုပ္ေဆာင္ရလိမ့္မယ္လုိ ့
မထင္မိခဲ့ဘူးအေမ။

အေမရယ္..
ေသာက ေဖ်ာက္နည္း တခုကေတာ့ ဆိုတယ္။
အနာဂတ္ကုိ ေတြးမပူပဲ တေန ့တခါ ေနပါတဲ့။
ဒါေပမယ့္ အေမရယ္
အိပ္မက္ေတြသီးပြင့္လာမယ့္ ရက္စြဲက မေသခ်ာသလို
အတိတ္နဲ ့ပစၥဳပၸန္မွာလည္း စကၠန္ ့တိုင္းက ခက္ခဲေနမွေတာ့
စိတ္ကုိ ဘယ္ကာလမွာမ်ား သြားထားရပါ့မလဲ။

ဒါနဲ ့အေမေရ..
မုသားေတြနဲ ့သီးသန္ ့ကာထားတဲ့
အပူမ်ားေနတဲ့ က်ီးလန္ ့စာစားကမၻာမွာေရာ
အဆိုးေတြ ေရခ်ိန္ျမင့္
အမ်ိဳးေတြ ေငြတိမ္နစ္ ေနတုန္းပဲလားအေမ။

အေမေရ
လက္ဗလာ ၾကယ္ေတြ
မ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ့ ညထဲမွာ
သားဘဝေလး က်ကြဲသြားလို ့
ခြန္အားသစ္တို ့ပုိ ့ေပးပါ။
ေကာင္းကင္ကို

အိပ္မက္ဆိုး ရာသီ

ရွတတနဲ ့ အယ္(လ္)ကုိေဟာ အခါးရည္ တခြက္
ငါ့ဘဝအတြက္ တကယ္ခ်ိဳေသာ ပ်ားရည္စက္ေပါ့။
အရသာခံလို ့ေမာ့လိုက္တယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို ့၊ အခ်စ္အေၾကာင္းနဲ ့ေတာ့ မျမည္းၾကပါနဲ ့။
ငါက
အရွံဳးသမား က်ားနာတေကာင္
ႏွလံုးသား အစားအစာေရွာင္တယ္။

ေၾသာ္…ငါ့အဘိဓာန္စာအုပ္မ်ားထဲက
အသာထုတ္ထားခဲ့တဲ့ ဘဝမ်ိဳးထဲ
ငါဟာေလ အခုမွပဲ ေမ်ာပါ
နာတာရွည္ ကုမရတဲ့ေရာဂါနဲ ့။

အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း
ပုလဲ တေပါက္ျခင္း ေၾကြေနတဲ့ ကမၻာမွာ
အသည္းမေျခာက္မခ်င္း ေထြေနမယ့္ငါဟာ
ေဆာင္းစရာထီးမရွိေတာ့
ခံစားခ်က္မဲ့ေနတဲ့စိတ္ကုိပဲ
ထီးအစားထုိးလို ့ေဆာင္းလိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ ့
အကာအကြယ္မဲ့သြားတဲ့ ငါ့အေပၚ
တစင္းျပီး တစင္း ညာသံျပင္းျပင္းနဲ ့
ခုန္ဆင္းလာတဲ့ မိုးစက္ပြင့္ေတြကို
အဟုန္ျပင္းစြာ ထုိးႏွက္ခြင့္ေပးလိုက္ရတယ္။

ဂရုထားသူ မရွိတဲ့ အရိပ္မ်ားနဲ ့
ရွဳစားသူ မရွိတဲ့ပိတ္ကားေပၚမွာေတာ့
သဘာဝတရားရဲ ့အစက္အေပါက္ေတြ ေအာက္မွာ
‘အနာ’ရ ထားတဲ့ အစက္အေျပာက္ တေျပာက္
ကမ္းေပ်ာက္ျခင္းအတြက္ ေလေနတယ္။
ေၾသာ္…လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ ့ေသေနတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

သဘာဝ

အၾကမ္းဖက္သမားေတြက လက္နက္နဲ ့
ပန္းဆက္သမားေတြက လက္နက္မဲ့
သဘာဝက်က်ပါပဲ
လွဳပ္မိရင္ တုတ္ၾကည့္ဆိုတဲ့ ေခတ္မွာ
ေသြးနည္းတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္အေနနဲ ့
မစေတးရဲပဲ ေနာက္ဆုတ္ေနခဲ့။

ဒုကၡသည္ေတြက အကန္ ့အသတ္မဲ့
ကုိယ့္မွာက အကန္ ့အသတ္နဲ ့
သဘာဝက်က်ပါပဲ
ကုိယ္ေရြးျပီးကယ္တဲ့ ၾကယ္ငါးက
ကုိယ္ေသြးနီးေနတဲ့ အစြယ္အပါးျဖစ္ခဲ့။

ေၾသာ္…
အိမ္ေရွ ့မွာ တံခါးေခါက္လာသူကုိ မႏွင္ရက္ေပမယ့္လည္း
အိမ္ထဲမွာ အဖ်ားမေပ်ာက္ရွာသူကုိ မျမင္ရက္တာမို ့
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ နည္းလြန္းတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းၾကီးထဲ
သဘာဝ က်က်ပဲ သရုပ္ေဆာင္လိုက္မိတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဇာတ္နာ

ေရွ ႕ဆယ္လွမ္းတိုးဖုိ ့
ေနာက္တလွမ္းဆုတ္လိုက္ကာမွ
ဘဝက ေထာင္ေခ်ာက္ထဲကုိ တည့္တည့္က်တယ္။

ေလာကဓံတရားေရ
မင္းဆက္ထုိးဖို ့မလိုေတာ့ေအာင္ကုိ
ငါ့ပါးရိုးက က်ိဳးျပီးသားပါ။

အထီးက်န္ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလုိက္ပံုကလည္း
အျပီးအပုိင္လမ္းခြဲကာေျပာင္းရမွာကိုေတာင္
လာႏွဳတ္ဆက္ၾကမယ့္သူလည္း တေယာက္မွမရွိ။
သြားႏွဳတ္ဆက္ရမယ့္သူလည္း တေယာက္မွမရွိ။

ေၾသာ္…ေနာက္ဆံုးေတာ့
တံလွ်ပ္ေတြလို
ဘဝကုိပိုေမွာင္ေစတဲ့ အလင္းေတြအတြက္
ဘာကုိမွ မစစ္မေဆး
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ အျပစ္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဖူးစာေရးနတ္သို ့

ညခင္းတို ခဏေလးမွာ
လမင္းလို ညီမေလးက
အဒိႏၷာဒါနာကုိခ်ိဳး
ငါ့အခ်ိန္မ်ား လာလာခုိးတယ္။

မာယာမ်ားတဲ့ ပန္းေလးေရ
ဂါထာမ်ားနဲ ့မန္းေဆးေတြ နင့္မွာရွိလား။
ပ်က္ျပယ္လုသြားတဲ့ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို
အသက္ကယ္ကုစားဖုိ ့
သြားတက္ငယ္ တခုအားနဲ ့
တခ်က္ရယ္ကာ ျပဳစားလွည့္ပါ။

ေစာင္းတလံုးရဲ ႕ ဗီဇေလးမ်ားနဲ ့့ႏွဳတ္ခမ္းလႊာေရ
အေကာင္းဆံုး ဂီတေတးမ်ား ဖြင့္စမ္းပါဦး။
နင့္ရဲ ့
သကာစကားေလးေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့
ငါ အားေဆးေတြထိုးပါရေစ။

ခ်စ္သူကုိ ကဗ်ာတပုဒ္အျဖစ္မွတ္
ႏွလံုးသားနဲ ့ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ဖတ္ၾကည့္ေတာ့
သူ ့အလွအပုိဒ္တိုင္းဟာ
ဘဝဆိုတဲ့ မျမင္မစမ္း ေတာလမ္းတခုက
မရလိုတဲ့ ဘဝင္ႏြမ္း ေမာပန္းမွဳေတြကုိ
အလိုအေလ်ာက္ပဲ သြားဖယ္မယ့္ အရာ
ကုိယ္တေယာက္တည္း နားလည္မယ့္ ကဗ်ာေပါ့။
သူနဲ ့ေတြ ့လိုက္တိုင္းမွာ
ဒုကၡအက်ိတ္ငယ္မ်ားဟာလည္း
လံုးဝ အဆိပ္ျပယ္သြားရတယ္။

ေၾသာ္…
အျမင္ကုိ ဖမ္းစားေနတဲ့ ပင္ကုိဟန္
ရင္ကိုယမ္းသြားေစတဲ့ ရႊင္ခ်ိဳသ႑န္ေလးေတြနဲ ့
သူ ့ုအလွေမွာ္ကို ခံစားခဲ့ရေတာ့
လူ ့ဘဝက အေတာ္ကိုတန္သြားခဲ့ရေပါ့။

ေဟာ ဟုိမွာ ေတြ ့လား
‘အလွ’စင္ေလးတခုေပၚမွာ
‘မ’..ယဥ္ေက်းမွဳေတြ ပန္ထားတဲ့
သူ ့မ်က္ႏွာနတ္ေရကန္ေလးဟာ
ကုိယ့္ ခ်စ္သူ ေငြလမင္းပဲ ဆိုတာကုိ
ဖူးစားေရးနတ္ေရ
ကူးကာေရးမွတ္။
ေကာင္းကင္ကုိ

အခ်စ္ဆိုတဲ့ ထရိုဂ်န္

ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ႏွဳတ္ခမ္းေတြကလည္း ဘဝပြင့္ငယ္ကုိ အပီေထာင္းသြားခဲ့ျပီ။
ေလွ်ာက္မိေနတဲ့လမ္းေတြကလည္း တရာ့ရွစ္ဆယ္ ဒီဂရီ ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီ။

အတိတ္မွာ အရက္စက္ဆံုးျမွားခ်က္နဲ ့စိတ္ပုိင္းဒဏ္ရာ ရခဲ့သည္။
စိတ္ဟာ တက္ခဲ့တုန္းကလို အရွိိန္အတိုင္း ျပန္ကာက်ခဲ့ျပီ။

ဒီလိုနဲ႕
အေတြးေတြက
ေသြးေတြကို
ဝမ္းနည္းျခင္းမ်က္ရည္အျဖစ္ေျပာင္း
လမ္းခြဲျခင္း သက္ေသအသစ္ေပါင္းလိုက္တယ္။

နင္ထပ္မလိုတဲ့ အထီးက်န္ေမတၱာေတြ
ရင္ဘတ္ဆိုတဲ့ မီးခံေသတၱာထဲမွာေသလို ့။

ႏွစ္လိုခဲ့တဲ့ ပရိုဂရမ္
အခ်စ္ဆိုတဲ့ ထရိုဂ်န္ဟာ
ရင္ခုန္သံကုိ ျမန္ေစ၊ ေႏွးေစ၊ ရပ္တန္ ့ေစသလား။

အခ်စ္ဟာ သူ ့ရဲ ့
အလွအႏုဆံုး လက္သီးနဲ ့
ဘဝတခုလံုး ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

နာမည္လုပြဲ

“ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေဟာခဲ့တာပဲ” လို ့ရည္ညႊန္းတဲ့ေနရာမွာ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ) က ေဟာခဲ့တာကို ရည္ညႊန္းတာပါ။

နာမည္လုပြဲ
သူမ်ားပါးစပ္ဖ်ားမွာ
ကုိယ့္စိတ္ကုိ တင္မထားဖို ့
ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေဟာခဲ့တာပဲ။

ဒါေပမယ့္
ခပ္ညံ့ညံ့ အိတ္တလံုးေတာင္
မန္ယူတံဆိပ္ သံုးလိုက္ရံုနဲ ့
တန္ဖိုးခုန္တက္ သြားတာဆိုေတာ့
လူေတြ နာမည္ကုိ မက္ျပီေပါ့။

နာမည္ဆိုတာ
ျပာဖံုးေနတတ္တဲ့ မီးခဲ။
တခါ တခါ အဲဒီ့ျပာေတြက

ဗႏၶဳလသံုးခဲ့တဲ့ နည္းလမ္းေဟာင္းနဲ ့

မဆိုင္သူေတြကုိ ထထေထာင္းမွ
လြင့္ခ်င္လြင့္တတ္တာ။

ဗႏၶဳလလိုမ်ိဳး မီးခဲစစ္ေအာင္

ၾကိဳးစားခဲ့သူေတြက်ေတာ့ ရွားတယ္။

ဒီလုိနဲ ့ေလာကၾကီးမွာ
ထုေထာင္းသံေတြနဲ ့့ဖန္တရာေတ
ဝမရွိတဲ့ ဝိေတြ သံသရာရွည္ခဲ့။

နာမည္ၾကီးရံု သက္သက္ပဲဆိုရင္
အေျမာ္အျမင္ေတြမွ မလိုတာ။
မဟာအၾကံ အေထြအထူးမ်ားနဲ ့
သာမန္ေရကူးသမားမွာလည္း
အိုလံပစ္ ခ်န္ပီယံေတြ ထက္ေတာင္
နာမည္ၾကီးခြင့္ ရွိေသးတာပဲ။

နာမည္ၾကီးရံု သက္သက္ပဲဆိုရင္
ျဖီးႏုိင္ရင္လည္း ရတတ္တာပဲ။
ဒီလိုနဲ ့ပဲ
ကုိယ့္ကုိ္ကုိယ္ေတြက်
အတိုဆံုးေပတံေတြနဲ ့တိုင္း
အခ်ိဳဆံုးေဝဖန္ေနတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းထဲက
တခ်ိဳ ့ႏုိင္ငံေရးကစားပြဲေတြထဲမွာ
တခ်ိဳ ့အေပါစား စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ
တခ်ိဳ ့အထူးနည္းပညာအစည္းအေဝးေတြမွာ
ကန္ ့လန္ ့ကာေတြခ်ျပီး
အေၾကာင္းမသိသူေတြကို လွည့္စား
မွတ္တိုင္မ်ားကုိ လိမ္ျပီးစုိက္
နာမည္ေတြကို အေခ်ာင္ႏွိဳက္ဖို ့
အၾကံတူ ရန္သူတသိုက္ရဲ ့
ပါးစပ္ေတြ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ေနၾကတယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ

နန္းအခ် ခံခဲ့ရတဲ့ ျမိဳ ့

ကုိယ့္ျမိဳ ့ကိုယ္ အိန္ဂ်ယ္လ္တပါးနဲ ့တင္စားမယ္ဆိုရင္ေတာင္
ရန္ကုန္ဟာ
လွ်ပ္စစ္မီးမရတဲ့ညနဲ ့
နတ္ျဖစ္ျပီးမလွတဲ့ဘဝ။

ကုိယ့္အေမ ကုိယ့္ဆီလာတာေတာင္မွ
ေခြးသားၾကီးေတြနဲ ့မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္
ေျပးလႊားျပီး ဧည့္စာရင္းတိုင္ေနရတယ္။

အျပင္ပန္းေတြေျပာျပီး လုပ္စားေနတဲ့ျမိဳ ့မွာ
သင္တန္းေတြေပါျပီး အလုပ္ရွားတယ္။

အေရွ ့ေတာင္အာရွရဲ ့မာနမင္းသားေဟာင္းဟာ
နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားရဲ႕ လက္သီးျပင္းနဲ ့
တစစ ပုိစုတ္သြားေအာင္ ဖ်က္ဆီးျခင္း ခံေနရတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ရင္ဝမွာ နားကိုကပ္
ၾကားတာကုိ ၾကားသလုိမွတ္ၾကည့္ေတာ့
အလုပ္လက္မဲ့ ပြဲစားေတြရဲ ့ေလေရာင္းသံေတြ
မီးလာတုန္းမွာ အလုအယက္ ေရေမာင္းသံေတြ

ကုန္းေအာ္ေနတဲ့ စပါယ္ယာေတြရဲ ့ေရႊေစာင္းသံေတြ
ရံုးေပၚက ကယ္ပါေတြရဲ ့ေငြေတာင္းသံေတြနဲ ့
ရန္ကုန္မွာ
အသံစံုေနေတာ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

1988 Documentary (Videos)

click here