Monday, December 10, 2007

၁၉၆၂ သမဂၢအေဆာက္အဦး ျဖိဳခ်ခံခဲ့ရတဲ့ 7 July အေရးအခင္း။ မွိဳင္းရာျပည့္အေရးအခင္း၊၁၉၇၄ အလုပ္သမားအေရးအခင္း။ဦးသန္ ့အေရးအခင္း နဲ ့ ၉၆ဒီဇင္ဘာလွဳပ္ရွားမွဳ

၁၉၇၄ အလုပ္သမားအေရးေတာ္ပံု
၁၉၇၄ ဇြန္မွာ မီးရထားအလုပ္သမားေတြက စလိုက္တဲ့ သပိတ္တိုက္ပြဲဟာ တျပည္လံုးက အလုပ္သမားေတြဆီကို ကူးစက္ပ်ံ ့ႏွံ ့သြားပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြဟာ ပိုမိုျမင့္မားတဲ့ လခရရွိေရးနဲ ့အလုပ္သမား သမဂၢလြတ္လပ္စြာ ဖြဲ ့စည္းခြင့္ ရရွိေရးကို ေတာင္းဆို ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေနဝင္းအစိုးရက ပယ္ခ်ခဲ့ျပီး အလုပ္သမားေတြကို အၾကမ္းဖက္ျဖိဳခြင္းခဲ့ပါတယ္။ သမိုင္းက textile factory နဲ ့ဆင္မလိုက္သေဘာၤက်င္းက အ အလုပ္သမားမ်ားစြာ(အတိအက်မသိ) အသက္ေပးခဲ့ရျပီး တခ်ိဳ ့လည္းႏွစ္ရွည္ ေထာင္ခ်ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲမွာ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့လဲ အလုပ္သမားေတြနဲ ့အတူပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။


ဦးသန္ ့အေရးအခင္း
၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ ဦးသန္ ့အေရးအခင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးသန္ ့အေရးအခင္းကို ဒီမွာ အက်ယ္ဖတ္လို ့ရပါတယ္။ ဦးသန္ ့ကို ေနဝင္းအစိုးရက သာမန္သျဂၤိဳလ္ဖို ့ဆံုးျဖတ္ရာကေန ေက်ာင္းသားထုက မေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး ဦးသန္ ့အေလာင္းကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ေနဝင္း အစိုးရ ဖ်က္ဆီးျဖိဳခ်ခဲ့တဲ့ သမဂၢအေဆာက္အဦးေနရာေဟာင္းမွာ ဂူဗိမာန္ေဆာက္ျပီး ခမ္းခမ္းနားနား သျဂၤိဳလ္ဖို ့ၾကိဳးစားရာကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေရးအခင္းပါ။
ဦးသန္ ့အေရးအခင္းအျပီးေက်ာင္းေတြ ျပန္အဖြင့္မွာ လည္းအေရးေတာ္ပံု ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီးေက်ာင္းသား အေယာက္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရပါတယ္။

မွိဳင္းရာျပည့္ အေရးေတာ္ပံု
၁၉၇၆ မတ္လ ၂၃ မွာေတာ့ မွိဳင္းရာျပည့္ အေရးေတာ္ပံု ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ အသီးသီးက ေက်ာင္းသား ၂၃၀ ေက်ာ္ အဖမ္းခံခဲ့ရျပီး စစ္ခံုရံုးတင္ကာ ေထာင္ ၁၄ႏွစ္ အထိ ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ရာနဲ ့ခ်ီတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းအထုတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခ်င္းတိုင္းရင္းသား ျဖစ္တဲ့ RASU ေက်ာင္းသား ကိုတင္ေမာင္ဦးဟာ ၁၉၇၆ ဇြန္မွာ ၾကိဳးေပးခံခဲ့ရပါတယ္။ ကိုတင္ေမာင္ဦးဟာ ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒ ဥပေဒေပၚေပါက္လာျပီးေနာက္ပိုင္း ပထမဆံုး ၾကိဳးေပးခံခဲ့ရသူျဖစ္ပါတယ္။ ရခုိင္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦးပညာသီရိ ဟာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္းေရးသားခဲ့တဲ့ ေခြးဋီကာ ကို မွီျငမ္းျပီး ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကို ေဝဖန္ခဲ့လို ့ေထာင္ ၆ႏွစ္ အခ်ခံခဲ့ရပါတယ္။


၁၉၈၈ အေရးအခင္းကေတာ့ သိတယ္သူမ်ားလို ့မေရးေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ဗီြဒီယိုေတြ ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ၾကည့္လုိ ့ရပါတယ္။

၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလွဳပ္ရွားမွဳ (ကိုယ္ေတြ ့)
၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလွဳပ္ရွားမွဳ ကေတာ့ ၁၉၉၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀ မွာ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းမွာ ျဖစ္ပါြးခဲ့တဲ့ ရန္ပြဲမွာ ရဲဝန္ထမ္းတခ်ိဳ ့ရဲ ့ စက္မွဳတကၠသို္လ္ေက်ာင္းသားေတြကို ရုိက္ႏွက္မွဳ ကေန စတင္ေပါက္ဖြားခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာလ မွာ မႏၱေလး မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားလွဳပ္ရွားမွဳ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေရဒီယိုကေန တစ္ဆင့္ သိခဲ့ပါတယ္။ စက္မွဳတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္မွာ MIT ကေက်ာင္္းသား အေယာက္ ၁၀၀ ကို RIT ကိုေပးေျပာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ (ေလွ်ာက္လႊာတင္ရျပီး အမွတ္နဲ ့လူျဖတ္ခ်ပါတယ္။) ကၽြန္ေတာ္တို ့ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သီတင္းကၽြတ္နဲ ့ေရာျပီး ေက်ာင္းခဏ ပိတ္ထားပါတယ္။ တကယ္က ပိတ္ေလ့ပိတ္ထ မရွိဘူးတဲ့။ အဲဒီ့ တုန္းက ေက်ာင္းေတြက အကုန္တျပိဳင္တည္းဖြင့္ေသးပါတယ္။ RIT ေက်ာင္းသားေတြေနတဲ့ အေဆာင္နဲ ့ Eco စတဲ့ တျခားေက်ာင္းသားေတြ အေဆာင္က နီးနီးေလးပါ။ ဒီဇင္ဘာ ၂ရက္ေန ့လို ့ထင္ပါတယ္။ (တနလာၤေန ့) မွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ပထမႏွစ္ စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘာမွ မသိေသးဘူး။ အတန္းၾကီးေတြက ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ေအာ္ျပီး အတန္းထဲကို ဝင္လာေတာ့ ဆရာမက ထိန္းဖို ့ၾကိဳးစားေသးတာေပါ့။ ဘယ္ရလိမ့္မတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေက်ာင္းသားေတြက လက္ခုပ္ေတြတီးျပီး ဝင္ေပါင္းေတာ့ ဆရာမလဲ အခန္းထဲကေန ထြက္သြားတာပဲ။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုစိုးထြန္း က ေက်ာင္းသားေတြကို ေစာ္ကားတဲ့ ပစ္စာကို ဖတ္ျပတယ္။ ပစ္စာမွာ ေက်ာင္းသားလွဳပ္ရွားမွဳကို ရွဳတ္ခ်ထားျပီး ျငိမ္းခ်မ္းစြာပညာသင္ၾကားလိုသူမ်ားလို ့အမည္ခံထားတယ္။ ပထမပိုင္းေက်ာင္းထဲမွာ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ ့လွည့္လည္ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းညေနေလာက္မွာ အျပင္ထြက္ဖို ့လုပ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ သေဘာမတူခ်င္ၾကဘူး။ အဲဒီ့ေန ့က ေက်ာင္းထဲမွာ လွည့္လည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အျပင္ထြက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္းက ကန္တင္း ေရာက္ေနလို ့လိုက္မသြားျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျပန္ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ မရွိၾကေတာ့ဘူးဗ်။ ထြက္သြားၾကျပီ။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဒီဇင္ဘာ ၃ရက္ ေန ့နံနက္ခင္းမွာ ဘုရားႏွစ္ဆူၾကားမွာ အရုိက္ခံခဲ့ရတယ္လို ့သိရပါတယ္။ ေနာက္ဘယ္ေန ့တုန္းမသိဘူးဗ်။ ေသာၾကာေန ့မတိုင္ခင္တရက္ရက္ပဲ။ အမ်ိဳးသားေန ့မတိုင္ခင္တရက္ထင္တယ္။ ကိုစိုးသိန္းတို ့ျပန္လြတ္လာျပီး အခ်ဳပ္တြင္း အေတြ ့အၾကံဳေတြ ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန ့မွာေတာ့ အမ်ိဳးသားေန ့ဆုိျပီးေက်ာင္းပိတ္ပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ေက်ာင္းသားကတ္စစ္ျပီး ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ဖမ္းတယ္လို ့ၾကားပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေန ့အပါအဝင္ ေန ့တိုင္း အေဆာင္ကေန ေက်ာင္းကိုသြားျပီး ေဟာေျပာတာေတြ နားေထာင္ပါတယ္။ ကိုစိုးထြန္းတို ့အခ်ဳပ္ထဲက ေနျပန္လြတ္လာျပီး အမာခံ ၁၀ ေယာက္အဖြဲ ့ဖြဲ ့လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ ကိုစိုးထြန္းနာမည္ပဲမွတ္မိပါတယ္။ ကိုစိုးထြန္းက ေခါင္းတံုးစေတာက္နဲ ့ဗ်။ ႏုိင္ငံေရးတရားေဟာရင္ ေလေအးေအးနဲ ့ တရားေတြ ၾကားညွပ္ျပီးေဟာတယ္။ ဒီလို နဲ ့အမ်ိဳးသားေန ့ျပီးေနာက္တရက္ ေသာၾကာေန ့မွာ လမ္းမေပၚထြက္ၾကတယ္ဗ်ာ။ ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတယ္။ Mainကို ခ်ီတက္မလို ့လို ့ထင္တာပဲ။ အေဖာ္ေတြက မလိုက္ရဲၾကဘူးဗ်။ ဟာဗ်ာ၊ ေက်ာင္းကေနေတာင္သိိပ္မေရာက္ေသးဘူး။ လမ္းမွာ လံုထိန္းေတြကားေတြနဲ ့ေရာက္လာတယ္။ တုတ္ေတြကိုင္ထားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို ့YIT ကေက်ာင္းသားက နည္းနည္းေလး။ သူတို ့အင္အားက ပိုမ်ားတယ္။ ညေနပိုင္းေလာက္မွာ။ လူေတြက ရုိက္ရင္ ေနာက္ကိုပဲ ေျပးလို ့အၾကံေပးၾကတယ္။ ဟိုဘက္လမ္းကို မေျပးနဲ ့တဲ့။ ဟိုဘက္မွာလဲ ေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ လမ္းအေနအထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွလည္း ထြက္ေျပးလို ့မရဘူး။ ထိတ္လန္ ့ျပီး ရုတ္ရုတ္သဲသဲ မျဖစ္ေအာင္ အစည္းမေျပေအာင္ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့ လက္ခ်င္းတြဲျပီး ကာရံေပးထားတယ္ဗ်။
လံုထိန္းေတြက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုဆုတ္ဖို ့ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့က မဆုတ္ဘူး။ ေနာက္္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ ့ကိုယ္ လွည္းတန္းမွာ ဆံုၾကဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ဗ်။ လိုင္းကားမရွိဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ခုစင္ကာပူကို ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ၾကားကား ႏွစ္ဆင့္သံုးဆင့္ဆီးျပီး သြားၾကတယ္။ သူက လမ္းကၽြမ္းတယ္္ဗ်။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြေတာ္ေတာ္စံုတယ္ဗ်ာ။ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသားေတြ။ ေဟာေျပာၾကတယ္။ ကိုစိုးထြန္းကိုေတာ့ မေတြ ့ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါတယ္ဗ်။ ေရသန္ ့ေတြ သၾကားလံုးေတြ ေဝတယ္။မုန္ ့ေတြလည္းေဝတယ္ထင္တယ္။အဲဒါေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ည ၇နာရီေလာက္ထင္တယ္။ စစ္ကားတခ်ိဳ ့ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့ရယ္ ထြက္ေျပးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္လို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ျပန္ထုိင္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ည ၉နာရီေလာက္ေရာက္လာေရာဗ်။ စစ္တပ္က ဝိုင္းထားျပီးျပီ။ ေနာက္က်ျပီးမွ ေရာက္လာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို အထဲအဝင္မခံေတာ့ဘူး။ အထဲမွာ ထိုင္သပိတ္ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအျပင္ထြက္ျပီးျပန္ခ်င္ရင္ေတာ့ ျပန္ခြင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္ဗ်။ ျပန္မလား၊ဆက္ထိုင္မလားတဲ့။ ျပန္ရင္လည္းခုျပန္မွ ရမယ္တဲ့ ။ ညက်ရင္ Taxi မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ရုိက္မယ္လို ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မထင္ထားဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တံုးခဲ့တာေနမွာေပါ့။ မရုိက္ခ်င္ရင္ စစ္ကားေတြ ဘယ္ခ်ထားလိမ့္မတုန္းဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အေဆာင္ျပန္ေရာက္ျပီး ည၁ခ်က္ ၂ခ်က္ေလာက္မွာ ရုိက္ေနျပီဆိုတဲ့ သတင္းၾကားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့ ေတာင္စိတ္ပူလို ့ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုက္ရွာေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လွည္းတန္းကိုသြားမွန္းသိလို ့။ အဲဒီ့မွာ လမ္းမီးေတြကို မီးသတ္ပိုက္နဲ ့ျငိမ္းျပီး ေက်ာင္းသားေတြကို ႏွိမ္နင္းတယ္လို ့ၾကားတာပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြ မလြင့္ေအာင္ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ဖက္ထားရတယ္လို ့ၾကားတယ္။ ဂ်ပန္သတင္းေထာက္လဲ အရုိက္ခံလိုက္ရတယ္လို ့ၾကားတယ္ဗ်။ စေလာင္းမွာ ရုိက္တာၾကည့္ရတယ္တဲ့။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ေက်ာင္းသားအင္အားနည္းသြားေပမဲ့ အေဆာင္္မွာ ေက်ာင္းသားနည္းနည္းခ်င္း ေၾကြးေက်ာ္သံေတြ ေၾကြးေက်ာ္ျပီးဆႏၵျပေနၾကတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚတဲ့ ဦးေလးကေတာင္ သူတို ့သတၱိကိုခ်ီးက်ဴးတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ၃ရက္ေလာက္ေနေတာ့အိမ္ကလာေခၚသြားပါတယ္ဗ်ာ၊ေနာက္ရက္ေတြမွာ ဆက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ေတြ ့မသိေတာ့ဘူးဗ်။ သိတဲ့လူေတြ ေရးထားတဲ့စာအုပ္ကို ဒီမွာ download လုပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ Mr Balance ဆီက တဆင့္ရပါတယ္။
ဒီလိုိုနဲ ့ေက်ာင္းေတြပိတ္သြားျပီးေတာ့ ၉၈ မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့စက္မွဳတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းေတြ တတန္းခ်င္း(တပတ္ပဲတက္ရတယ္။ျပီးတာနဲ ့စာေမးပြဲစစ္တာ။)ျပန္ဖြင့္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး first year နဲ ့ second year ေပါင္းဖြင့္တဲဲ့ အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ လွိဳင္သာယာကိုေက်ာင္းေရႊ ့မေရႊ ့ ကိစၥနဲ ့ပတ္သတ္ျပီး ေက်ာင္းသားေတြ မေက်နပ္လုိ ့ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုင္တဲ့ Poster ကိုမွတ္မိပါေသးတယ္။ “We must fight for our right” တဲ့။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို ့၇ရက္တပတ္ပညာေရးအလိုမရွိဆိုျပီး ဆႏၵျပလိုက္တာ ၆ရက္နဲ ့ေက်ာင္းပိတ္ျပီး စာေမးပြဲစစ္ခ်လိုက္ပါေရာလား။ ရက္စက္တာကဗ်ာ…ေက်ာင္းသားေတြကို ခ်က္ခ်င္းမဖမ္းဘူး။ စာေမးပြဲေပးေျဖတယ္။ ေနာက္မွ ဧည့္စာရင္းစစ္ျပီး ဝင္ဖမ္းတယ္တဲ့ဗ်ာ။ Second year က ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုပဲဖမ္းတာပါ။ ေထာင္ ၁၄ ႏွစ္ခ်ပစ္တယ္လို ့ၾကားတယ္ဗ်ာ။
မွတ္မွတ္ရရရွိေသးတာ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို ့တုန္းက ျမန္မာစာ ပါတယ္ဗ်။ လဂြန္းအိမ္အေၾကာင္းသင္ရတယ္။ “သူရဲေကာင္းလဂြန္းအိမ္ဟာ မေၾကာက္မရြံ ့ ပဲ မင္းဧကရာဇ္ကိုေတာင္ အမွန္တရားကို ရဲရဲ ဝံ့ဝံ့ ေျပာရဲတယ္” လို ့ပါတယ္။ စာေတြက အလြတ္ပဲ က်က္ေျဖရတာမို ့လား။ ဆရာမက အဲဒီ့ အပိုဒ္ကို ျဖဳတ္ခုိင္းလိုက္တယ္ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကေတာင္ အဲဒီ့ တပိုဒ္က လဂြန္းအိမ္ရဲ ့အသက္လို ့ေတာင္ေျပာေသးတယ္။ အဲဒီ့ အပုဒ္က ေမးခြန္းထုတ္ျပီးသားမို ့ေမးမွာ ေသခ်ာလို ့ဆရာမက အဲဒီ့ အပိုဒ္ကို ျဖဳတ္ခိုင္းလိုက္တာ။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အေရးအခင္း(၇ ဇူလိုင္ အေရးအခင္း) (ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦးျဖိဳခ်ခံရမွဳ)
On 2 March, 1962, a man named General Ne Win took control of state power for the second time.

On 4 May, 1962, the leaders of the All Burma Federation of Students' Union (ABFSU) discussed the case of a student who had been expelled from his hostel because he did not get on well his warder.

On 9 May, 1962, Pioneer Ko Mya Than, Ko Thet, Ko Tha Ban and Ko Zaw Win were arrested for demonstrating at the Dutch Embassy. Ne Win told the University Council that as the teachers had misbehaved and among the students there was political influence, the University Council
had to be abolished. The Union commented that the governing body of the university had been taken over by the Revolutionary Council.

On 11 May, 1962, the Rangoon University Rector Dr. Tha Hla handed in his resignation and the Burmese Professor U Aye Maung retired; U Wun (Minthuwun) changed his faculty.

On 12 May, 1962, some wardens and
assistant wardens from the Rangoon University hostels resigned.

On 17
May, 1962 the Revolutionary Council's order No.30 was announced and the University Council was reformed. The Adipadi (Chancellor) was Brigadier General Than Pe, Brigadier General San Yu, Col. Than Sein and Col. Tin Soe were included. The Rector was the former Education Minister U Kar of the 1958 Caretaker Government.

On 26 May, 1962 five tutorial school were closed down due to the leakage of questions.

On 18 June, 1962 more unjust rules of the hostels were announced. For example, the people who ate vegetarian food were not allowed to eat it for one or two days unless they ate it the whole year.

On 2 July, 1962 the high school leaving examination was abolished. The All Burma Federation of Students' Union (ABFSU) requested a discussion with the authorities.

On 3 July, 1962 in the hall of the Union there was a meeting to discuss
the abolition of the system of education, and the unjust hostel rules.

On 4 July, 1962, the embryonic Burmese Socialist Programme Party (BSPP) was formed.

On 5th July, 1962, a strike at the Dutch Embassy was carried out by three big unions. The military authorities then stated that the people involved in the strike did not really represent the unions. The Students' Union felt that the statement made their Union appear insignificant so they objected.

On 6 July, 1962, the Revolutionary Council reformed the University Senate and the Hostel Committee according to their wishes.

On 7 July, 1962, at 1:00 p.m. the Students' Union held a meeting to discuss the reform and after that the students went on a protest march through the university campus. At first the Security Police (Lone Htein) arrived and they tried to control the situation by throwing tear gas. In the evening at about 5:30 p.m. two army trucks arrived and along Mandalay Hall, Ramanya Hall and Chancellor Road the soldiers started shooting at the students with automatic rifles. The soldiers were from No. 4 Burmese Rifles Battalion and the shooting order was 3 minutes shooting 2 minutes rest and 3 minutes shooting. The guns were made by a joint venture of a Burmese and German Company. They were G-3 and G-4 rifles which had never been used in any battle field.

The military government declared that 17 students died, but in Mandalay Hall alone more than 17 students died according to the official records and altogether over a hundred students died. Ko Kyaw Win, a student from Myaung-mya had written on the wall of Mandalay Hall with blood from his body "7-7-62, do not forget it". Ko Kyaw Win had taken refuge at the Union Building.

On 8 July, 1962, at dawn the Union Building, which had a prominent standing in the history of Burmese Independence, was destroyed by dynamite because the military government had said that it was the headquarters of the above ground communists and the refuge place of the student leaders. It was an act which had not even been committed by the colonialist foreign government. It was bloodthirsty fascists who had cruelly destroyed the Union building by dynamite. Ko Kyaw Win of Myaung-mya, who was in bed with injuries, had been blown up together with the building.

The next morning at 8 a.m. when the news was announced from the radio, the military dictator called General Ne Win said, referring to the students' uprising, "If it was done purposely to oppose us, I have nothing more to say except that we will face them with sword against sword, and spear against spear, that is the only solution. " With these words he insulted the students. (ဓားဓားခ်င္း လွံလွံခ်င္းလုိ ့ေျပာျပီးေတာ့ လက္နက္မရွိတဲ့သူေတြကို ေသနတ္နဲ ့ပစ္ခဲ့တာပါ။)

ဒီ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ လွဳပ္ရွားမွဳမွတ္တမ္းကို English version ျဖစ္ေနလို ့ေနာက္ဆံုးမွ တင္လိုက္တာပါ။ source က http://www.burmalibrary.org/reg.burma/archives/199508/msg00021.html
Download book
အေရးေတာ္ပံု (၄) ေစာင္တြဲ (၁၉၇၄ အလုပ္သမားသပိတ္
+ဦးသန္ ့အေရးအခင္း+မွိဳင္းရာျပည့္)(
www.myanmarisp.com) မွ တဆင့္ရရွိသည္။ download
၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလွဳပ္ရွားမွဳ (Mr Balance ဆီမွတဆင့္ရရွိသည္။) download


3 comments:

Nyo Htet Nyo said...

ကိုေကာင္းကင္ကိုေရ၊ဒီပို႔(စ္)ေလးဖတ္ရတာကြၽန္ေတာ္လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁နွစ္ကိုၿပန္ေရာက္သြားရသလိုပါပဲဗ်ာ။အဲဒီတုန္းကကြၽန္ေတာ္ကဒုတိယနွစ္ေပါ့။ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ခင္ဗ်ား Dec 6 ရက္ေန႔မွာလံုထိန္းေတြနဲ႔တူတူေတြ႔ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ကြၽန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ရက္ေတြေပါ့ဗ်ာ။ယံုၾကည္တာလုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ပဲေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာမဟုတ္လား။ကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္နာမည္ကကိုစိုးထြန္းခင္ဗ်။ကိုစိုးသိန္းမဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ကြၽန္ေတာ့္ဒိုင္ယာရီထဲမွာလည္းကိုစိုးထြန္းလို႔ပဲေတြ႔တယ္။ေက်ာင္းေတြပိတ္ၿပီးေလးငါးလအထိသူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တယ္။အဲဒီတုန္းက GTI ကေနကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းေၿပာင္းခြင့္ရတဲ့ civil ကအစ္မၾကီးကားတိုက္ခံရလို႔ဆံုးသြားတယ္။တိုက္တဲ့သူကရန္ကုန္ကိုေၿပာင္းလာတဲ့ ဝ ေတြ၊သူတို႔က driver ကိုလူစားထိုးဖို႔လုပ္တယ္၊အဲဒီမွာကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔အမွဳရင္ဆိုင္ရေတာ့တာပဲဗ်ာ၊ကိုစိုးထြန္းနဲ႔တရားရံုးအပတ္တိုင္းေတြ႔ၿဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ေၿပာစရာေတြေတာ့အမ်ားၾကီးပဲဗ်ာ၊နာမည္ေလးတစ္ခ်က္ၿပင္ေပးဖို႔ပါ။ကြၽန္ေတာ္မွားရင္လဲေၿပာပါ။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ကိုစိုးထြန္းလို႔လံုးဝေသခ်ာတာပါပဲ။လူငယ္ေတြအမွတ္မွားမွာစိုးလို႔ပါ။ကြၽန္ေတာ္ညိဳထက္ညိဳပါ။ 'smsy' ကပါ။

မဆုမြန္ said...

ေဖာင့္အေရာင္းေျပာင္းေပးတာ ေက်းဇူးတင္တယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ ငါတို႕ဒဂံုက ဒီဇင္ဘာကိုးရက္ေလ..မေမ့ေသးဘူး မေန႕ကလိုပဲ...

မန္းသူ said...

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြမသိခဲ့ ရတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို သိခြင့္ရလို႕ေက်းဇူးတင္တယ္
ကဗ်ာေတြ အေရးအသားၾကိဳက္တယ္.
သေရာ္စာေတြကိုေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး