Monday, October 17, 2011

အနမ္းေလွမဲ့ ကမ္းေျခႏွစ္ဘက္

ေျခာက္ကပ္ျပီး ပတ္ၾကားအက္ေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသား ဥယ်ာဥ္မွာ
ကႏ ၱာရတို ့အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနတယ္။

ညေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ေစာင့္တာေတာင္
ငါေမွ်ာ္ေနတဲ့ လမင္းက
အခုထိ မသာဘူး။

ငါဟာ
အခ်စ္ရဲ ့ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို
ငါ့ဘဝေလွငယ္မွာ ရြက္တပ္ဖို ့
မဝံ့မရဲ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူပါ။

ေျခလွမ္းတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း
အထီးက်န္မွဳေတြက
ငါ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္။

ေၾကြရွာတဲ့ သစ္ရြက္ေတြမွာေတာင္
ခိုစရာေျမျပင္ရွိေသးတယ္၊
ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။

ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။

ေၾသာ္...
ငါ့ပါးႏွစ္ဘက္ကမ္းေျခမွာ
အားတက္ေစမဲ့ “အနမ္းေလွ” ဟာ
ဘယ္အခ်ိန္လာေရာက္ ဆိုက္ကပ္ေလမလဲ။
ေကာင္းကင္ကို
လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းပါ။ blog ေတြ ျပန္ပြင့္လာျပီမို႔ အသစ္မေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဟာင္းကုိ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။

6 comments:

မဒမ္ကိုး said...

လာပါေတာ႕မယ္ ေစာင္႕သာေနပါေလ း)

ေမသိမ့္သိမ့္ ေက်ာ္ said...

ေစာင့္ေနတာ ရက္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာျပီပဲ။ သံုးႏွစ္သံုးမိုးေပါ့...။


ခင္တဲ့
ေမသိမ့္

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ညေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ေစာင့္တာေတာင္
ငါေမွ်ာ္ေနတဲ့ လမင္းက
အခုထိ မသာဘူး......
ဒါဆုိရင္အဲဒီလမင္းကုိ ဆက္ျပီးေစာင္႔အုန္းမွာလား
ခင္မင္တဲ႔ jasmine

မ..မ said...

ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။

ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။

ေကာင္းကင္ေဒါင္းသခင္ေရ
သိတ္ေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာေလးခံစားရ၏

ma ma said...

ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။

ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။

Anonymous said...

ခံစားဖူးသူမ်ားႀကိဳက္မယ္ထယ္ပါတယ္