Saturday, July 5, 2008

ေအးဘက္ဆိုတဲ့ တကၠသိုလ္

ေလာကၾကီးမွာ
ေငြေၾကးနဲ ့ဝယ္ယူဖို ့လည္း မလို
ေတာင္းယူစရာလည္းမလို၊
အလွတရားကို ဖတ္တတ္တဲ့ မ်က္လံုးရွိသူတိုင္း
ခံစားလို ့ရႏုိင္တဲ့ စည္းစိမ္တစ္မ်ိဳးရွိတယ္။

အျဖဴအနက္ေက်ာင္းဝတ္စံုေတြနဲ ့
အားလံုးအေရာင္တူေအာင္ညွုိထားလိုက္တာေတာင္
အလွေရာင္စံုထြက္ေနေသးတဲ့ ႏုႏုဖတ္ဖတ္ ပန္းပြင့္ေလးေတြ
သူႏုိင္ကိုယ္ႏိုင္အလွခ်င္းျပိဳင္ေနၾကတဲ့ နံနက္မွာ
ငါ့မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္္ အစာရွာထြက္ဖုိ ့အတြက္
ငါ…ေအးဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။

ပန္းေလးေတြကို မခူးမဆြတ္ပဲ
မသိမသာခိုးၾကည့္ျပီး
သူတို ့ရဲ ့အလွအပေတြကို အသိအမွတ္ျပဳျခင္းဟာ
အျပစ္မရွိဘူးလို ့ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္ရင္းနဲ ့ေပါ့။

ဒီလိုနဲ ့…
ေအးဘက္ဝင္းထဲ ေျခအခ်ခ်မွာ
စကတ္တိုတိုနဲ ့ပန္းေလးတစ္ပြင့္က
သူ ့ျဖစ္တည္မွဳ သူ ့အလွနဲ ့
ခပ္မိုက္မိုက္ ပြင့္ျပတယ္။

ေဟာ…ဟိုမွာ
သံုးေယာက္တြဲျပီးေလွ်ာက္လာတဲ့
ပန္းေလး တစ္ခက္၊
သူတုိ ့အလွကိုယ္စီနဲ ့ငါ့မ်က္လံုးကို ႏွဳတ္ဆက္တယ္။

ဟိုမွာေတာ့
ဟန္းဖုန္းေျပာရင္းနဲ ့ ျပံဳးေနတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက၊္
ေဝးလ်က္နဲ ့နီးေနရတဲ့ အရသာကုိ ခံစားျပီးေတာ့ ျပံဳးေနတာလား။

ဒီလိုနဲ ့ဆက္ျပီးအေလွ်ာက္
ေရကန္ေလးနား အေရာက္မွာ
အလွေမြးထားတဲ့ ငွက္ကေလးက
“ဖီးခ” ဆိုျပီးႏွဳတ္ဆက္တယ္။

ေရကန္ထဲမွာလည္း
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားေနတဲ့ ဘဲကေလးႏွစ္ေကာင္
တစ္ေကာင္က ေျပးလို ့၊ တစ္ေကာက္က လိုက္လို ့။

ထုိင္ခံုေလးတစ္ခုံမွာေတာ့
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
အပ်င္းေျပ ထုိင္ေနၾကတာလား။
အခ်စ္ေတြ ျပိဳင္ေနၾကတာလား။

ဒီလိုနဲ ့ငါသြားျပီးထုိင္ေနက် E building ေရွ ့အေရာက္မွာ
ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ မ်က္လံုးထဲက ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ ့ခက္ေတာ့မယ့္
ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ဆီးၾကိဳေနတယ္။
ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ပန္းပြင့္ပ်ိဳ တစ္သိုက္
ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ္ဂရုစိုက္ျပီး
ေမာ္ဒန္အက တိုက္လို ့၊
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကို ေမ့ေလ်ာ့ေနသလိုလို ။
ယံုၾကည္ခ်က္ အေငြ ့အသက္ေတြ စြက္ေနတဲ့
‘က’ဟန္ ‘က’ခ်က္ ေတြနဲ ့
ေကာင္းကင္ဆီကိုပဲ ခ်က္ျခင္း ပ်ံတက္ေတာ့မလိုလို။

ပန္းပြင့္ေလးေတြက ရူပါအဆင္း ျပိဳင္ေနရံုတင္မကဘူး၊
သူတို ့စုမိတဲ့ေနရာနားတစ္ဝုိက္ဟာ
ဂီတဝိုင္းတစ္ခုလိုပဲ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္၊
ျပိဳင္ပြဲထဲက ငွက္ကေလးေတြလို
ေတးဆိုျပိဳင္ေနၾကတာလား။
သူတို ့ေျပာေနၾကတဲ့ စကားလံုးဝဲဝဲေလးေတြကုိ
နားမလည္ေပမယ့္
သူတုိ ့ေျပာလိုက္တဲ့စကားလံုးေတြဟာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြနဲ ့အေရာင္လက္လို ့
ေၾသာ္…သူတို ့ရဲ ့အနာဂတ္ေတြကလည္း အေရာင္လက္လို ့။

ေအးဘက္ဆိုတာ
လူငယ္ေတြရဲ ့ရင္ခုန္သံစစ္စစ္နဲ ့
ေလာကတံခါးသစ္ေတြကို ဆြဲဖြင့္ပစ္မယ့္ေက်ာင္းလား။
ပန္းပြင့္တုိ ့ရဲ ့မလိုင္ေတြ
အလွခ်င္းျပိဳင္ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းလား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏို ့တစ္ခြက္မွာ မလိုင္မ်ားတာဟာ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနပါ။

နယ္ကၽြံသြားတဲ့ အေတြးေတြ
အလည္လြန္ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ ့
သူတို ့မ်က္ႏွာေပၚက စကားလံုးေတြကို သြားဖတ္ၾကည့္တယ္။
သူတို ့မွာ အနာဂတ္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ မရွိဘူး။
ပ်ံသန္းရမွာ ေၾကာက္ေနတဲ့ လကၡဏာေတြ မရွိဘူး။
သူတို ့မွာ ကမၻာၾကီးကို စားပြဲေပၚတင္ဖတ္ဖို laptop ကိုယ္စီရွိတယ္။
တစ္ေက်ာင္းလံုးအႏွံ ့ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျပီး ပ်ံေနတဲ့ ဝါယာလက္(စ္) အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္လည္း ရွိတယ္။

မိုင္ ၃၆၀ ေလး ေဝးသြားတာနဲ ့
အခြင့္အေရးေတြက တစ္ကမၻာစီေလာက္ျခားသြားရသလား။
နယ္နိမိတ္မ်ဥ္းပါးပါးေလး ျခားလုိက္တာနဲ ့့
ငွက္ေတြရဲ ့ဘဝဟာ ေလလြင့္သစ္ရြက္ျဖစ္တဲ့အထိ ထုိးက်သြားရသလား။

ေၾသာ္...
အလွတရားခံစားရင္းနဲ ့
မက်က္ေသးတဲ့ အနာေပၚကိုတုတ္က်
ေျခေတြလက္ေတြလွဳပ္လို ့မရခဲ့တဲ့ ဘဝကို ျပန္ျပီးသတိရမိတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့
လွ်ပ္စီးလက္တုန္း ခဏေလးမွာ လင္းခြင့္ရေနတဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခ်ပ္
ငွက္ခဏ ျဖစ္ခြင့္ရေနတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ေကာင္ ဟာ
ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြကို ကိုယ္ျပန္သိမ္း
လန္ ့ႏိုးလာတဲ့ ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြကုိ ျပန္ျပီးေခ်ာ့သိပ္
ဒုကၡေတြ အိမ္ငွားေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကို ျပန္ပိတ္ျပီး
ေအးဘက္ေက်ာင္းဝင္းထဲကေန
တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။

ေကာင္းကင္ကို

မွတ္ခ်က္။ ။ေအးဘက္ (Assumption University) မွာ Bachelor ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဟာ အျဖဴအနက္ ေက်ာင္းဝတ္စံု ကို ဝတ္ရပါတယ္။ Master ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ဝတ္လို ့ရပါတယ္။

ဖီးခ ဆိုတာ ထုိင္းလို “အစ္ကိုရွင့္” (or) “အစ္မရွင့္” ဆိုျပီးႏွဳတ္ဆက္တာပါ။

“ျပိဳင္ပြဲထဲက ငွက္ကေလးေတြလို ေတးဆိုျပိဳင္ေနၾကတာလား” ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တင္စားရံုသက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ ငွက္ကေလးေတြ ေတးဆိုျပိဳင္တဲ့ပြဲေတြ ရွိပါတယ္။

15 comments:

Admin said...

အဖိ...ဒီးထိစို႔

ညိမ္းညိဳ said...

အကိုႀကီးေရ ႏိႈင္းယွဥ္ခံစားမသြားတာလား။ ကဗ်ာဖတ္သြားတယ္ဗ်။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ :)

သင္ကာ said...

ဆ၀ပ္ဒီခပ္

သင္ကာ
က်န္းမို္င္မဟာ၀ိထ်ာလိုင္

Mhu Darye said...

ေအးဘက္ ကိုေရာက္ဖူးသြားၿပီ။ ေက်းဇူးပါ..။

Pinkgold said...

ABAC မွာ ေက်ာင္းလာတက္တာပါ

Mintasay said...

အဖိ ...ဒီးထိစို႔ ဆိုတာက်ေနာ္ဗ်....admin ပဲေပၚလို႔

Mintasay said...

ဆဗိုင္းဒီး......ေအးေဆးပဲလား

Anonymous said...

"ေနာက္ဆံုးေတာ့
လွ်ပ္စီးလက္တုန္း ခဏေလးမွာ လင္းခြင့္ရေနတဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခ်ပ္
ငွက္ခဏ ျဖစ္ခြင့္ရေနတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ေကာင္ ဟာ
ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြကို ကိုယ္ျပန္သိမ္း
လန္ ့ႏိုးလာတဲ့ ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြကုိ ျပန္ျပီးေခ်ာ့သိပ္
ဒုကၡေတြ အိမ္ငွားေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကို ျပန္ပိတ္ျပီး
ေအးဘက္ေက်ာင္းဝင္းထဲကေန
တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။"
ကဗ်ာေလးကို နွစ္သက္စြာ ခံစားသြားပါတယ္....:D

တန္ခူး said...

ေအးဘက္ကို မေရာက္ဘူးေပမယ့္ ရင္းႏွီးေနတယ္… အဲဒီမွာ RITကအရမ္းေတာ္တဲ့ ဆရာၾကီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ… ပင္စင္သြားတဲ့ အရြယ္ေပမယ့္ ေအးဘက္က ပင္စင္ဘယ္ေတာ့မွမသြားတဲ့ သူတို ့ပညာကို တန္ဖိုးထားတယ္…

ဒါထက္ ေအးဘက္သြားတာ ခက္ခက္သိရင္ စိတ္ေကာက္ျပီး ဟုိတခါလို ေပ်ာက္သြားဦးမယ္ေနာ္…

ေမျငိမ္း said...

အင္းးး အမ ထိုင္းကိုေရာက္စ ခ်င္းမိုင္တကၠသိုလ္ထဲ သြားေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ်မွာ ခံစားရတာ အဲသလိုပဲ..။ ပိုဆိုးတာက ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တကၠသိုလ္၀န္းက်င္ေတြမွာ က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ အနာတရေတြနဲ႔မို႔ အမ်ားၾကီး ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားရပါတယ္..။

Anonymous said...

အရမ္းကုိေကာင္းတယ္ ၀င္္အားေပးတယ္ ေက်းဇူးေပးဗ်ာ

Anonymous said...

ေကာင္းတယ္ ဆရာ။ မိုက္တယ္။

December Cinderella said...

နယ္ကၽြံသြားတဲ့ အေတြးေတြ
အလည္လြန္ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ ့
သူတို ့မ်က္ႏွာေပၚက စကားလံုးေတြကို သြားဖတ္ၾကည့္တယ္။
သူတို ့မွာ အနာဂတ္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ မရွိဘူး။
ပ်ံသန္းရမွာ ေၾကာက္ေနတဲ့ လကၡဏာေတြ မရွိဘူး။
သူတို ့မွာ ကမၻာၾကီးကို စားပြဲေပၚတင္ဖတ္ဖို laptop ကိုယ္စီရွိတယ္။
တစ္ေက်ာင္းလံုးအႏွံ ့ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျပီး ပ်ံေနတဲ့ ဝါယာလက္(စ္) အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္လည္း ရွိတယ္။

မိုင္ ၃၆၀ ေလး ေဝးသြားတာနဲ ့
အခြင့္အေရးေတြက တစ္ကမၻာစီေလာက္ျခားသြားရသလား။
နယ္နိမိတ္မ်ဥ္းပါးပါးေလး ျခားလုိက္တာနဲ ့့
ငွက္ေတြရဲ ့ဘဝဟာ ေလလြင့္သစ္ရြက္ျဖစ္တဲ့အထိ ထုိးက်သြားရသလား။

ေၾသာ္...
အလွတရားခံစားရင္းနဲ ့
မက်က္ေသးတဲ့ အနာေပၚကိုတုတ္က်
ေျခေတြလက္ေတြလွဳပ္လို ့မရခဲ့တဲ့ ဘဝကို ျပန္ျပီးသတိရမိတယ္။



great, greater, greatest ....
but ... after reading poems ...i feel sth .. so sad ..
Brother .. thanks for being there !!!

Anonymous said...

အရမ္းေကာင္းပါတယ္ ကိုေကာင္းကင္ကိုေရ၊
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအးဘက္မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားတစ္ဦးပါ။ ကိုေကာင္းကင္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုအျပင္မွာေတြ ့ရင္သိမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းတက္ေနတာ၂ႏွစ္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ကိုေကာင္းကင္ကိုလိုကၽြန္ေတာ္မႏိုွင္းယွဥ္ခဲ့မိဘူး။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏုိင္ငံကလူငယ္ေတြနဲ ့ေတာ္ေတာ္ကိုကြာသြားၿပီ၊ အရမ္းရမ္းကြာသြားၿပီဆို ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ သူတို ့မ်က္ႏွာေတြမွာအနာဂတ္မဲ့ေနတဲ့ အရိပ္အေရာင္မ်ိဳးေတြမရွိဘူး။ အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္တက္ႀကြ ေနတာပဲဗ်ာ။ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဒီကဗ်ာကို ေတာ့လံုး၀ခံစားလို ့ရတယ္ဗ်ာ။ အရမ္းေကာင္း။

MELODYMAUNG said...

ကဗ်ာေခါငး္စဥ္ေတာင္ ေျပာင္းခ်င္တယ္
မိုးနဲ႕ေျမကိုႏႈိင္းယွဥ္ျခင္း ဆုိျပီး နာတို႕ ညန္မာက တကၠသိုလ္နဲ႕ ေလ အဟက္ဟက္