ျမန္မာ့လက္ေဝွ႕

စိတ္ၾကြေဆးစားထားတဲ့ ဝါဒ

လက္ခုပ္သံေတြၾကား ၾကြက္သားျပေနတယ္။

ျငိမ္းခ်မ္းေရးလား?

ၾကိဳးဝိုင္းထဲမွာ

အရုိးအျပိဳင္းျပိဳင္းပဲ။

ေကာင္းကင္ကုိ (ႏုိဝင္ဘာ ၁၇၊ ၂၀၁၃)

ခြ(ဂြ)က်မွႈၾကီး

Free Will လား Determinism လား
အခန္းထဲမွာတင္ စၾကဝဠာ ပတ္တိုင္း 
ရုပ္ဝါဒကို လက္ခံမိခ်ိန္မ်ိဳးမွ
အနတၱကုိ ျမင္မိတယ္။ 
ဘယ္စာအုပ္မွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အစုိးမရဘူးေလ။
ေကာင္းကင္ကုိ (ႏိုဝင္ဘာ ၇၊ ၂၀၁၃)

မဲ့

မရွိတဲ့အရာ

ရွိေၾကာင္းသိေနၾကျခင္းက

ေလာကေနနည္းျဖစ္ေၾကာင္း

သိသြားတဲ့ တေယာက္မွာ

ေလာကေနနည္း မရွိေတာ့ဘူး။

လွည့္စားနည္းကုိ မသိမွ

မ်က္လွည့္ပြဲ ၾကည့္ရတာ စိတ္လွႈပ္ရွားမယ္။

အရြယ္ေရာက္လာသူ တစ္ေယာက္ဟာ

တူတူပုန္းတမ္း ကစားခြင့္ကုိ

ကေလးေတြကို ေပ်ာ္ေစခ်င္မွ ျပန္ရသလုိ….

အလြယ္မေလွ်ာက္ႏုိင္သူ တစ္ေယာက္ဟာ

အိပ္မက္ ယံုစတမ္း ကစားခြင့္ကုိ

မိတ္ေဆြေတြကုိ ေပ်ာ္ေစခ်င္မွ ျပန္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (ေအာက္တိုဘာ ၁၈၊ ၂၀၁၃)

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္၊ ေဒသခ်စ္စိတ္ မရွိတဲ့သူ

နီရူဒါရဲ႕ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။

But I love even the roots of my little cold country.

If I had to die a thousand times,

there I would want to die.

If I had to be born a thousand times,

there I would want to be born.

ဒါေပမဲ့ ေအးျမတဲ့ ငါ့ႏုိင္ငံေလးရဲ႕ သစ္ျမစ္ေတြကုိေတာင္ ငါခ်စ္တယ္။

တကယ္လုိ႔ အၾကိမ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေသရမယ္ ဆုိရင္လည္း

အဲဒီမွာပဲ ငါေသခ်င္တယ္။

တကယ္လုိ႔ အၾကိမ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေမြးဖြားခံရမယ္ ဆုိရင္လည္း

အဲဒီမွာပဲ ငါေမြးဖြားခံခ်င္တယ္….. လို႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ (ဆရာျမသန္းတင့္ (ေမာင္သစ္တည္) ဘာသာျပန္ထားတာေတာ့ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္စာသား ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့လို႔)

အရင္တုန္းက အဲဒီ ကဗ်ာေလးကုိ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။အခုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္မွာ အဲဒီလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးေတာ့ မရွိေတာ့။ အရင္တုန္းက ရွိခဲ့တယ္ ဆုိိတာကလည္း ေသခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမယ့္ ေနရာျဖစ္လုိ႔ စြဲလမ္းသလိုလို ျဖစ္ခဲ့တာကုိး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဗဟုိျပဳျပီး စြဲလမ္းခဲ့တာပဲ။

အၾကိမ္တေထာင္ေတာင္ ဒီမွာပဲ (ျမန္မာႏုိင္ငံမွာပဲ) ျပန္ အေမြးခံခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူတိုင္းကုိလည္း တခ်ိဳ႕ကုိ တကယ္ယံုေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ကုိ မယံုေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕  အဲဒီလုိေျပာျပီး တျခားႏုိင္ငံကုိ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ျပီး၊ တခါတခါ လိမ္ညာျပီး ႏုိင္ငံျခားကုိ အျပီး ထြက္သြားတာေတြလည္း ရွိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ အဲလုိထြက္သြားတာကိုလည္း အျပစ္မျမင္ေတာ့ဘူး။ လူတုိင္းမွာ ကုိယ္ၾကိဳက္တဲ့ေနရာကို ေရြးျပီး ေနထုိင္ခြင့္ ရွိတာကုိး။ အဲဒါ သူတုိ႔ အခြင့္အေရးပဲ။

ကုိယ္ကေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ ျပန္မေမြးခ်င္။ ဘဝ ထပ္မရခ်င္။ ဘဝသစ္တစ္ခု ထပ္ရလိမ့္မယ္လို႔လည္း မယူဆေတာ့ အဲဒီ ကိစၥ ျပႆနာ မရွိ။ တကယ္လုိ႔ ဘဝသစ္ တစ္ခု ထပ္ရမယ္ ဆိုရင္ေတာင္.... ကုိယ္က မမွတ္မိေတာ့ .... ဘဝသစ္မွာ အခု ဒီဘဝရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ စိတ္ေတြ မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတြက္... ဘဝသစ္က ေကာင္ဟာ ကုိယ္မဟုတ္ေတာ့သလိုမို႔ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ေတာ့လို႔ ဘာပဲျဖစ္သြားျဖစ္သြား၊ ဘယ္မွာပဲေမြးေမြး ျပႆနာ မရွိ။ ေမြးခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ေမြးပါေလ့ေစေတာ့။ ဒီဘဝမွာေတာ့၊ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိသေလာက္ေလးထဲကပဲ အဆင္ေျပမယ့္ ေနရာ၊ အဆင္ေျပမယ့္ ျမိဳ႕ကုိ တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ ေရြးျပီး ေနသြားဖို႔ပဲ စဥ္းစားထားတယ္။ သိပ္ေရြးစရာ မရွိေတာ့လည္း၊ ၾကံဳတဲ့ ေနရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကံဖန္ ေနရံုေပါ့။

ျပီးေတာ့ ဇာတိႏုိင္ငံမွာ ျပန္လူျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆုိရံုနဲ႔လည္း၊ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာကုိယ္ ေခါင္းခ်ခ်င္တယ္ ဆိုရံုနဲ႔လည္း ခ်ီးက်ဴးစရာလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး။ အာဏာနဲ႔ အခြင့္အေရးရတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ ခရုိနီေတြ၊ လာဘ္အရမ္းစားလို႔ ေကာင္းတဲ့ အရာရွိၾကီးေတြဆုိ တျခားႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ေနခ်င္ပါ့မလဲ။ ကုိယ္ ဘုရင္ ျဖစ္မယ့္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံမွာပဲ ေနခ်င္မွာေပါ့။ ျမန္မာမွာ ေမြးျပီး၊ ျမန္မာမွာ ေသရံုနဲ႔ေတာ့ ခ်ီးက်ဴးစရာ မဟုတ္။ အဲလိုပဲ ျပည္ပမွာေနရံုနဲ႔လည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ မဟုတ္။ ဘာလုပ္လဲ ဆိုတာေပၚမွာ မူတည္တာပါ။

ဟန္ေဆာင္ျပီး ကုိယ္တုိင္ေတာင္ မလုပ္တဲ့ စကားလံုး အၾကီးၾကီးေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာကုိေတာ့ မုန္းလာတယ္။ တဘက္မွာ….ဘယ္မွာပဲေနေန၊ အပုိစကားေတြလည္း သိပ္မေျပာ၊ ကုိယ္ေတြလုိ တကုိယ္ေကာင္းလည္း မဆန္ဘဲ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕ရတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ ခ်ီးက်ဴးမိျပန္ေရာ။

ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကုိယ့္မွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ မရွိတာတင္ မကဘူး။ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္၊ ေဒသခ်စ္စိတ္မ်ိဳးေတြပါ မရွိတာကုိ အမွန္အတုိင္း သိလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ႏုိင္ငံ ဘယ္လူမ်ိဳးကုိမွ ဒုကၡေရာက္ေစခ်င္စိတ္ေတြ၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးစိတ္ေတြ မရွိတာကုိပဲ ေက်နပ္ေနေတာ့တယ္။ ႏုိင္ငံခ်စ္တယ္လို႔ တဖြဖြေျပာျပီး ႏုိင္ငံကုိ မီးရွိဳ႕ေနတဲ့သူေတြ၊ နုိင္ငံကေန ရသမွ် သိမ္းက်ံဳးယူေနသူေတြနဲ႔ စာရင္ ကုိယ္က အမ်ားၾကီး သာေသးတယ္ေလ။

ေအာက္က "ေျဖာင့္ခ်က္" ဆိုတဲ့ post ကေတာ့ ေမ ၁၁၊ ၂၀၁၂ တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ဟာပါ။ blog မွာလည္း တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေျဖာင့္ခ်က္

တခါတခါက်လည္း ကိုယ့္ comfort zone ေလးထဲက မထြက္ခ်င္တာကုိပဲ တိုင္းျပည္ကုိ ခ်စ္သေယာင္ ထင္တတ္ၾကတယ္။ တကယ္က ကုိယ္စားခ်င္တာေတြ အလြယ္တကူစားႏုိင္တဲ့ေနရာ၊ ကုိယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ အလြယ္တကူ ေျပာဆို ဆက္သြယ္ႏုိင္တဲ့ ေနရာ၊ ကုိယ့္လိုအျမင္ရွိသူေတြ မ်ားတဲ့ ေနရာကို လြမ္းၾကတာပဲ မ်ားပါတယ္။ တကယ္သာခ်စ္ရင္ ရြာေလးေတြမွာပဲ စာသင္ေပးဦး…ထမင္းေတာ့ ငတ္မွာ မဟုတ္ပါ။ Internet ေတြ iPhone ေတြ ေတာ့ ဘယ္ရေတာ့မလဲ။ အြန္လိုင္းကေန တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္ျပလို႔လည္း ဘယ္ရေတာ့မလဲ။ အဲလိုတကယ္တမ္းလုပ္ျပီဆုိ ဘဝမွာ အဆင္မေျပတဲ့ ကိစၥေတြ အခက္အခဲေတြေတာ့ ရင္ဆိုင္ရမွာေပါ့ေလ။

က်ေနာ္လား။ အဲ့ေလာက္ထိ မခ်စ္ႏုိင္ေသးဘူးဆိုတာ ဝန္ခံေနစရာေတာင္ လိုမယ္ မထင္ပါ။ က်ေနာ္ လက္ရွိေနေနတဲ့ ေနရာရယ္၊ လုပ္ရပ္ေတြရယ္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သိႏုိင္ပါတယ္။  ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္ comfort zone ေလးထဲမွာေနျပီး ကုိယ့္ကို လက္ရွိထမင္းေကၽြးေနတဲ့ ႏုိင္ငံကုိ ေနရာတကာမွာ အဆိုးျမင္ေနမွာ မဟုတ္သလို ေနရာတကာ အေကာင္းလည္း ျမင္ေနမွာ မဟုတ္ပါ။ မိခင္ႏုိင္ငံကုိေရာ လက္ရွိေနေနတဲ့ ႏုိင္ငံကုိပါ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ စာေပျမတ္ႏုိးသူ တေယာက္အေနနဲ႔ ကုိယ့္မိခင္ ဘာသာစကာကုိလည္း အမ်ားၾကီး ပုိျပီး ထြန္းကားေစခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိ ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္စာဖတ္သူေတြ ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္ကုိ ပညာသင္ေပးတဲ့ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္ကုိ ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္တာမို႔ ႏုိင္ငံကုိ တိုးတက္ ေကာင္းစားေစခ်င္စိတ္လည္း ရွိပါတယ္။ လက္ရွိေနေနတဲ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေျပာရရင္ေတာ့ ေနေနတဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ဆိုးတဲ့အပုိင္းေတြကို အဆိုးအျဖစ္ ျမင္ျပီး အဆိုးေျပာမိမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ ကုိယ့္မိခင္ႏုိင္ငံကုိ ခ်စ္ေၾကာင္းျပရံုသက္သက္ေတာ့ လက္ရွိေနေနတဲ့ ႏုိင္ငံကို ေက်းဇူးကန္းျပီး အရာရာတိုင္းမွာ လိုက္ျပီး အပုပ္ခ်မွာ မဟုတ္ပါ။ 

ကုိယ့္မိခင္ႏုိင္ငံရဲ႕ စာေပကုိ တတ္နုိင္သမွ် ျမတ္နုိးတယ္။ (အဲဒါက က်ေနာ့္အတြက္ တကူးတက လုပ္ေနစရာ မလိုပါ) ကုိယ့္ဇာတိစြဲေလးနဲ႔ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ ေကာင္းေစခ်င္တယ္။ ကုိယ္ေနခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ေနာက္ေနရမယ့္ ေနရာ၊ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ ရွိေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေလးမို႔ တိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ထိခုိက္ေစမယ့္ မွိႈင္းေတြ ကင္းစင္ေစခ်င္တယ္။ ကုိယ္ေမြးဖြားတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ စစ္ပြဲေတြ၊ အားၾကီးသူက အားနည္းသူကုိ အနုိင္က်င့္ျခင္းေတြ မေတြ႔ခ်င္ပါ။ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ ဆိုတာမ်ိဳးထက္ က်ေနာ့္မွာ အဲ့လိုစိတ္မ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကုိယ့္တိုင္းျပည္ထဲ ျပန္လာျပီး အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ေျပာၾကတဲ့ အခါ….က်ေနာ့္ကုိယ္ က်ေနာ္ေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံ ဘယ္လူမ်ိဳးအတြက္ပဲ အလုပ္လုပ္ရမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားတာမ်ိဳး မရွိပါ။ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာပဲ ေနျဖစ္မွာပါ။ ကုိယ္ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံကုိ ေကာင္းေစခ်င္သလို ကုိယ္လက္ရွိ ေနထုိင္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြအတြက္ တတ္ႏုိင္သမွ် အဆင္ေျပေအာင္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္လုိ႔ ခံယူထားပါတယ္။ မဂၤလာတရားထဲက လိုပါပဲ။ ကုိယ္နဲ႔ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ေနထုိင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲလိုေနထုိင္ရင္း ကုိယ္လက္ရွိေနေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ကုိယ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တတ္ႏုိင္သမွ်ေလး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္ရင္ပဲ ေက်နပ္ပါျပီ။ တကမၻာလံုး အက်ိဳးျပဳဖုိ႔ ၊ တႏုိင္ငံလံုး အက်ိဳးျပဳဖုိ႔ ဆိုတာကေတာ့ အခုလက္ရွိ က်ေနာ့္စြမ္းအားေတြ၊ ေစတနာ အတုိင္းအတာေတြနဲ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘယ္တို္င္းျပည္၊ဘယ္လူမ်ိဳးကိုမွ မုန္းတီးေနတဲ့ စိတ္မရွိျခင္း၊ အက်ိဳးယုတ္လိုေစတဲ့ စိတ္မရွိျခင္းကုိက ေက်နပ္စရာလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ 

(ေကာင္းကင္ကုိ)

ဒီမုိကေရစီ လက္ထပ္ပြဲ

ဘယ္လို ျငင္းမလဲကြယ္…

မီဒီယာတခ်ိဳ႕က ေအာင္သြယ္

ခရုိနီေတြက ဥစၥာေငြေၾကး

ပြဲငတ္သူေတြက…အခါေတာ္ေပးလိုက္တဲ့အခါ

ဒီအစုိးရကပဲ သတို႔သားေလာင္း

ျပည္သူက သတို႔သမီးေလာင္း

ေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ တရားရံုးေပါ့

ဒီလိုနဲ႔…

တရားဝင္ လက္မွတ္ထုိးလိုက္အျပီး

ဒုကၡတရားေတြ ၾကြလာတဲ့အခါ

ေသြးေတြကို ေကာ္ေဇာနီအျဖစ္ ခင္းျပီး ၾကိဳဆိုလိုက္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ ((((
(ေအာက္တိုဘာ ၃၊ ၂၀၁၃)

ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္

တိုင္းျပည္ဆိုတဲ့ ေျမကြက္ၾကီး
"တလက္မေလးေတာင္ အပါမခံႏုိင္ဘူး" ဆိုသူေတြက
ကုိယ့္လယ္ကြက္ ကုိယ္ျပန္ေတာင္းသူေတြကို
"မွားေနတယ္" လုိ႔ ေျပာၾကသတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။ 

ဒီေျမမွာေမြးခဲ့တဲ့ ဘာသာျခား ေက်ာင္းဆရာကို
မေန႔တေန႔ကမွ ဒီေျမၾကီးေပၚ လူျဖစ္လာတဲ့ ကေလးေပါက္စက
"ဧည့္သည္" လုိ႔ ေခၚသတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

မိတၳီလာမွာ ကေလးေတြေသလို႔ ငိုတဲ့မူစလင္တစ္ေယာက္က
ဆက္ဒမ္နဲ႔ ဘင္လာဒင္ကိုက်ေတာ့ ကုိးကြယ္ျပန္သတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

မႏၱေလးေကာလိပ္ ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့
ဦးရာဇတ္ရဲ႕ ရုပ္တု
မႏၱေလးတကၠသိုလ္မွာ ထားေရး ဆုိင္းငံ့ခံရသတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

"ကုလား"လုိ႔ ေခၚတာ မၾကိဳက္တဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားတေယာက္က
“တရုတ္”ကို “တယုတ္”လို႔ ေရးလိုက္သတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

"တမလြန္ဆုိတာ ပံုျပင္ေတြ" လို႔ ေျပာလုိက္တဲ့ စတီဖင္ေဟာကင္းထက္
ရြာဦးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္က
စၾကဝဠာ အေၾကာင္း ပုိသိသတဲ့
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းမွာ ေမြးတဲ့ကုလားက
သူ႔ကုိယ္သူက် "ပသီ" လို႔ေျပာျပီး
ျပည္နယ္တစ္ခုမွာ ေမြးခဲ့တဲ့ကုလားကုိ
"က်ဴးေက်ာ္သူေတြ ထြက္သြား"တဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

“ပါဏာတိပါတာ လုပ္သင့္ေသာအခါ” ကို
ေရးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာဓါတ္ေၾကာင့္
ပရိတ္ေရေတြေတာင္ ဆူကုန္သတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

"ဒီေကာင္ေတြကို ဗံုးၾကဲပစ္သင့္တယ္"လုိ႔ ဆိုခဲ့သူက
လူ႔အခြင့္အေရး စာအုပ္ထုတ္လိုက္သတဲ့။
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

အင္စတီက်ဴးရွင္း ေတြ မွိႈလိုေပါက္လာေပမဲ့
စားလို႔မရတဲ့ မွိႈေတြျဖစ္ေနေသးေတာ့
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

ျပိဳင္တူတြန္းလွ်င္ ေရြ႕ႏုိင္ပါသည္ဆိုေပမဲ့
ေခ်ာက္ထဲကို ျဖစ္ေနေတာ့
ငိုခ်င္ေပမဲ့ ရယ္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကို (စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၃)

ေကာ္ပီသီခ်င္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ လွ်ပ္တျပက္ အေတြး

music ပိုင္း ဖန္တီးမွႈ မပါဘဲ အကုန္ ကူးခ်ထားတာ ဆိုရင္ (melody နဲ႔ arrangement အပိုင္းက) အႏုပညာ သေဘာဘယ္သက္ေရာက္ေတာ့မလဲ။ အတုပညာ ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ creation သိပ္မပါေတာ့ေလ။ (လံုးဝ မပါၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး)

ဒီေနရာမွာ စကားစပ္လို႔ ေျပာခ်င္တာက မူရင္း အဓိပၸါယ္ ေကာင္းလြန္းတဲ့ သီခ်င္းေတြကို၊ အက်ိဳးျပဳ သီခ်င္းေတြ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရး သီခ်င္းေတြကို ဖ်က္ဆီးမပစ္ဘဲ မူရင္း စာသားနဲ႔ နီးစပ္တာေတြ၊ မူရင္း အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေတြ ျပန္ရေအာင္ ေရးတာကိုေတာ့ ၾကိဳဆုိပါတယ္။ (ခြင့္မေတာင္းရေကာင္းလား၊ ေကာ္ပီ လုပ္ရေကာင္းလား ဆုိသည္အထိ) က်ေနာ္ အျပစ္လုိက္ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြါးေရး အေျခအေန၊ ခြင့္ေတာင္းဖုိ႔ ခက္တဲ ့အေနအထား၊ အမ်ားစုအတြက္ (ဝမ္းေရးေၾကာင့္) တခုခုကုိ ေဇာက္ခ်ေလ့လာဖုိ႔ ခက္တဲ့အေနအထား ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ အဲဒီ့အထဲကေန ေကာ္ပီ မေရးဘဲ ကုိယ္ပုိင္ melody ေတြ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ဆရာ စုိင္းခမ္းလိတ္ ကုိေတာ့ အမ်ားၾကီး ေလးစားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဓိက ဆုိးတာက credit ေပးေလ့ မရွိၾကတာ၊ တခါတခါ ေကာ္ပီမွန္းေတာင္ ေျပာေလ့ မရွိၾကတာပဲ။ ဘာသာျပန္ စာေရးဆရာေတြ နဲ႔ ႏွိႈင္းယွဥ္ၾကည့္။ သူတို႔ဆုိ မူရင္းစာေရးသူ နာမည္ေရာ၊ မူရင္းစာအုပ္နာမည္ေရာ အျမဲလိုလို ထည့္ၾကတယ္။

ေကာ္ပီ သီခ်င္းေရးတာက ထားေတာ့။ ႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြါးေရး အေျခအေနနဲ႔လည္း နည္းနည္းဆုိင္တယ္။ (ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြ မဖြံ႕ျဖိဳးေပမဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံထက္ ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္ ပုိထြက္တယ္) ဒီမွာက သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေကာ္ပီနဲ႔ မလြတ္သေလာက္ ျဖစ္ေနျပီး တခါတခါဆို ႏုိင္ငံျခား သီခ်င္း တပုဒ္ထဲကို ဒီမွာ ၂ပုဒ္ ၃ပုဒ္ ျဖစ္ေနေရာ။ ေၾကာ္ျငာေတြဆုိရင္လည္း တျခားအုိင္ဒီယာေလးေတြနဲ႔ ရုိက္ရင္ ရရဲ႕သားနဲ႔ (သီခ်င္း လုိသည္ ျဖစ္ေစ မလိုသည္ျဖစ္ေစ) ဆိုင္ဆုိင္မဆုိင္ဆုိင္ ေကာ္ပီသီခ်င္းေတြပဲ သံုးၾကေရာ။ ေကာ္ပီထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕သလို ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ေနာက္ျပီး သူတို႔က အႏုပညာရွင္ အျဖစ္ ခံယူထားသူေတြဆုိေတာ့ credit ေပးဖုိ႔ ကိစၥမွာ သာမန္လူေတြထက္ကို ပုိသိရမွာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဲဒါမ်ိဳး ဘယ္သူမွ credit ေပးေလ့ မရွိလုိ႔ မေပးၾကတာ ဆိုရင္ ဂီတေလာကၾကီး တခုလံုး အဲဒီ့ က်င့္ဝတ္အပုိင္းမွာ နိမ့္က်ေနတဲ့သေဘာပဲ။ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ဘာသိဘာသာ ဆက္ေနေနၾကတာ ဆိုရင္လည္း အဲဒီ့အပုိင္းမွာ အသိတရား နည္းေနၾကတဲ့ သေဘာပဲ။ တဦးတေယာက္ခ်င္း အသိတရား နည္းတယ္ ဆုိတာထက္ ျဖစ္သင့္တဲ့ အေလ့အထကုိ မေမြးၾကပဲ တခ်ိဳ႕က တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့ၾကတာ။ တခ်ိဳ႕က မရုိးသားၾကတာပါ။ သာမန္လူေတြ မဟုတ္ဘဲ အႏုပညာရွင္လုိ႔ ခံယူထားသူေတြ၊ ပရိသတ္ဆီက ေမတၱာနဲ႔ ေငြေၾကးကုိ ရယူထားသူေတြမို႔ ပိုျပီး အသိတရား ရွိသင့္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ထင္မိပါတယ္။

ကုိယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း သီခ်င္းဆုိ အဲလုိလုပ္လုိ႔ မရဘူး မဟုတ္လား။ ကုိယ့္ အႏုပညာ ပစၥည္းတစ္ခုကို တျခားသူ တေယာက္ေယာက္က credit မေပး၊ ဘာမေပးနဲ႔ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္သြားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ။

အနည္းဆံုးေတာ့ ဘာသာျပန္ စာေရးဆရာေတြလိုမ်ိဳး မူရင္းကို credit ေပးၾကတာမ်ိဳးကို အတုယူသင့္တယ္။ ကာဗာေလးမွာ မူရင္း သီခ်င္း နာမည္ေလးေတြ ေသးေသးေလး ရုိက္ေပးတာက ေနရာလည္း အရမ္းမယူပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ပီမွန္းသိေပမဲ့လည္း လူေတြက နားေထာင္ၾကဦးမွာပဲ။ ေကာ္ပီကုိ ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္လိုလုိနဲ႔ လိမ္တာကုိ သိသြားရင္ေတာင္မွ လူေတြ စိတ္မကြက္ဘဲ ဆက္နားေထာင္ၾကေသးတာ။ credit ေပးရံုနဲ႔ အထင္ေသးသြားျပီး နားမေထာင္ေတာ့ဘူးဆိုတာလည္း မရွိႏုိင္ဘူး။

အခုေတာ့ ေကာ္ပီေတြ ေလွ်ာ့ျပီး ကုိယ္ပုိင္ သံစဥ္ေတြ မ်ားမ်ား ဖန္တီးေရးဆိုတာကို အသာထား၊ မူရင္းကို credit ေပးေရးကိုေတာင္ ကုိယ့္ဆီက ေကာ္ပီသမားေတြ ေတာ္ေတာ္ လုပ္ယူရဦးမယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ

Reality

Reality
Equality is still considered as a low-key affair,
but incurable optimists are building a castle in the air.

Speaking metaphorically,
what we have to do is to climb the Mount Everest, not to live in an ivory tower.
And the sun will not rise in the witching hour.

by Kaung Kin Ko (September 9, 2013)
(Adaption of my own Burmese poem)

က်ေနာ့္ရဲ႕ ခက္တယ္ ဆုိတဲ့ ျမန္မာကဗ်ာ (http://kaungkinko.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.html) ထဲက ေနာက္ဆံုး အပုိဒ္ကို အဂၤလိပ္လို “ျပန္ေရး” ထားတာပါ။

ခက္တယ္ 
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုစိတ္မွန္းနဲ႔
ေလကုိဖမ္းျပီး ဒန္းဆင္ဆင္
 ေရွ႕ကေတာင္ဟာ ဧဝရက္မွန္းနဲ႔
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ ေနမထြက္မွန္း ..
သိေနေတာ့လည္း ခက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ (ေအာက္တိုဘာ ၂၀၊ ၂၀၀၉)

“ဘာသာျပန္တယ္” လို႔ မသံုးဘဲ ျပန္ေရးတယ္လို႔ သံုးထားတာက တိုက္ရုိက္ ဘာသာျပန္တာ မဟုတ္ဘဲ အဲဒီ့ အပုိဒ္ရဲ႕ theme နဲ႔ metaphor တခ်ိဳ႕ ျပန္ယူထားလို႔ပါ။

မူရင္းကဗ်ာမွာ “ေရွ႕ကေတာင္ဟာ ဧဝရက္မွန္းနဲ႔၊ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ ေနမထြက္မွန္း” ဆိုတဲ့ အတြဲလိုက္ နေဘ ထည့္ေရးထားတာမို႔ ၊ အဂၤလိပ္လိုမွာလည္း rhyme ပါရင္ ေကာင္းမယ္ ဆိုျပီး ခံစားမိလို႔ ေနာက္ဆံုးစာလံုးေတြကုိ rhyme ပါေအာင္ ေရးထားတာပါ။ “affair” နဲ႔ “air” ၊ “tower” နဲ႔ “hour” ေပါ့။

ေလကိုဖမ္းျပီး ဒန္းဆင္တယ္ ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စာ မရွိဘူး။ daydreaming လို႔လည္း ရုိးရုိးမသံုးခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေလထဲမွာ ရဲတိုက္ေဆာက္ေနၾက တယ္ “building a castle in the air” လို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္။ “air” နဲ႔ ကာရန္ယူခ်င္တာေရာ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ equality ဆိုတာ မရွိေသးတာေရာ ထည့္ခ်င္လို႔ အေပၚမွာ “Equality is still considered as a low-key affair” ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းကုိ အပုိထည့္လိုက္ပါတယ္။

ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ကုိ ရုိးရုိး midnight လို႔ မသံုးဘဲ witch ေတြက်က္စားတဲ့ အခ်ိန္ (the witching hour) လို႔ သံုးလုိက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ witch က female သေဘာကိုရည္ညႊန္းခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေကာင္းဆုိးဝါးေတြ ကုိ ရည္ညႊန္းတာပါ။ ျမန္မာမွာလည္း မေကာင္းဆုိးဝါးေတြ က်က္စားေနတုန္းပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ the witching hour ဆိုျပီးေတာ့ မေကာင္းဆုိးဝါးေတြ က်က္စားတဲ့ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္အခ်ိန္မွာ ေနမထြက္ဘူး လို႔ ရည္ညႊန္းတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။

 ျပီးေတာ့ အဓိပၸါယ္ အံဝင္ခြင္က်လည္း ျဖစ္ေစမယ့္၊ ေရွ႕အပုိဒ္မွာ ေျပာထားတဲ့ (incurable optimists) ေတြနဲ႔ လုိက္ဖက္မယ့္၊ ေအာက္စာေၾကာင္း hour နဲ႔လည္း rhyme မိမယ့္ tower .... “ivory tower” ဆင္စြယ္ဘံုနန္း ဆုိတဲ့ဟာကုိလည္း က်ေနာ့္ ျမန္မာကဗ်ာမွာ မပါေပမဲ့ အပိုထည့္ထားပါတယ္။

ဘာသာစကားေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝ မတူေတာ့ ကဗ်ာေတြကို မ်ားေသာအားျဖင့္ တုိက္ရုိက္ ဘာသာမျပန္ခ်င္ဘူး။ တိုက္ရုိက္ဘာသာျပန္လို႔ မရတာလည္း မ်ားတယ္။ ျပန္လုိက္ရင္လည္း မူရင္းကေန အမ်ားၾကီး ဆံုးရွံႈးသြားေရာ။ ကာရန္ေတြ၊ ရစ္သမ္ေတြ ျပန္မပါေတာ့တာတင္ မဟုတ္ဘူး။ မူရင္း ဘာသာစကားမွာ ကြက္တိျဖစ္ေနေပမဲ့ ေနာက္ဘာသာစကားနဲ႔ အံမကိုက္ေတာ့တာေတြ၊ တင္စားမွႈေတြက ေနာက္ဘာသာစကားနဲ႔ အံမဝင္ေတာ့တာေတြ၊ မူရင္းဘာသာစကားရဲ႕ အသံုးအႏွႈန္းမ်ိဳး၊ တင္စားမွႈမ်ိဳး ေနာက္ဘာသာစကားမွာ မရွိတာေတြ စသည္ျဖင့္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆိုရင္ တခုပိုလုပ္လုိ႔ ရတာက တိုက္ရုိက္ ဘာသာမျပန္ဘဲ မူရင္း ကုိယ့္ကဗ်ာကုိယ္ အေျခခံျပီး မူရင္း theme ေတြ metaphor ေတြနဲ႔ ကစားလို႔ ရတာေတာ့ ရွိတယ္။ တျခား ကဗ်ာဆရာ တေယာက္ ေရးထားတဲ့ဟာကို ဆုိရင္ေတာ့ တိုက္ရုိက္ ဘာသာျပန္မွပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ကုိယ့္အာေဘာ္ေတြ ေလွ်ာက္ထည့္လို႔၊ အပုိေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ကြန္႔လို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။

စကားစပ္မိလို႔ ေျပာရရင္...တခါတခါ တခ်ိဳ႕ေတြ လြဲေနတာ ရွိတယ္။ မူရင္းကုိ မဖတ္ဖူးဘဲ ျမန္မာ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပီးေတာ့ ျမန္မာလိုမွာ စာေခ်ာရံုနဲ႔ ဘာသာျပန္ေကာင္းတယ္တဲ့။ တကယ္က မူရင္းကို အကုန္အစင္ မဖတ္ဖူးဘဲ ဘာသာျပန္ ေကာင္းလိုက္တာလို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး။ စာေခ်ာတာပဲ ရွိတာ။ မူရင္းထဲက ဘာေတြ ခ်န္ခဲ့လဲ၊ က်န္သြားလဲ၊ အဓိပၸါယ္ေတြ လြဲသြားေသးလား စသည္ျဖင့္ တိုက္ၾကည့္ျပီးမွ၊ ဘာသာစကား ႏွစ္ခုၾကားက မတူညီမွႈေတြ၊ အခက္အခဲေတြ၊ ခြက်မွႈ (ဂြက်မွႈ) ေတြမွာ ဘယ္လုိခ်ိန္ဆထားလဲ၊ ဘယ္လို ေျပျပစ္ေအာင္ အားထုတ္ထားလဲ၊ မူရင္းက ေျပာတာေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ဘာသာျပန္မွာ ျပန္ျပီးပါလာလဲ၊ ျမန္မာလိုမွာေရာ စာေခ်ာရဲ႕လား စသည္ျဖင့္ အဲဒါေတြ အကုန္ေလ့လာျပီးမွ အဲဒီ့ဘာသာျပန္ ေကာင္းမေကာင္း ဆံုးျဖတ္လုိ႔ ရမွာ။ က်ေနာ္ အခုလုပ္ထားတာကေတာ့ ဘာသာျပန္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ adaption ပါ။

စကားေျပကို ဘာသာျပန္ရင္ေတာ့ ကဗ်ာကုိ ျပန္ရသေလာက္ ခြမက်ဘူး။ ဘာသာစကားေတြရဲ႕ သဘာဝခ်င္း မတူၾကေပမဲ့ လိုအပ္ရင္ စကားေျပထဲမွာ မွတ္ခ်က္အေနနဲ႔ ထည့္ရွင္းျပလို႔ ရတာရယ္၊ ဒုတိယ ဘာသာစကားမွာ မရွိတဲ့ စကားလံုးမ်ိဳးကုိ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး စကားလံုးအတြဲေတြနဲ႔ သံုးလုိက္လို႔ ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္။ ကဗ်ာမွာက်ေတာ့ အဲလုိ ရွင္းျပေနရရင္ ကဗ်ာပ်က္ျပီေပါ့။ ပြေယာင္းေယာင္း ျဖစ္ကုန္မယ္။ စကားေျပမွာက အဓိပၸါယ္ ကုိပဲ အဓိက ျပန္ၾကရတာ မ်ားတယ္။ ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္တာမွာက် (မ်ားေသာအားျဖင့္) အဓိပၸါယ္အျပင္ မူရင္းကဗ်ာရဲ႕ တျခားအလွအပေတြ၊ ဂုဏ္သတၱိေတြကုိပါ ျပန္ပါေအာင္ အားထုတ္ရတာဆုိေတာ့ မလြယ္လွဘူး။ ဘာသာျပန္လုိ႔ ရသည့္တိုင္ေအာင္ (မ်ားေသာအားျဖင့္) မူရင္းကေန အမ်ားၾကီး ဆံုးရွံဳးသြားေရာ။

ေကာင္းကင္ကုိ (စက္တင္ဘာ ၉၊ ၂၀၁၃)

မ်ိဳးခ်စ္ၾကီးမ်ား ႏွစ္ျခမ္းကြဲျခင္း

ပင္လယ္နီၾကီး ႏွစ္ျခမ္းကြဲခဲ့ မကြဲခဲ့ ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္မသိ။ ျမန္မာျပည္က မ်ိဳးခ်စ္ၾကီးေတြေတာ့ ႏွစ္ျခမ္း ကြဲခဲ့ပါတယ္။

နန္းခင္ေဇယ်ာ အေရးေတြ၊ ခင္ဝင့္ဝါ အေရးေတြမွာေပါ့။

ဘယ္လိုႏွစ္ျခမ္းကြဲၾကသလဲ?

***

(၁)  “ဟာ…ျမန္မာမ မဟုတ္တဲ့ အတုိင္းပဲ။ လူမ်ိဳး ဂုဏ္သိကၡာကို ဖ်က္ဆီးေနတယ္။ အရွက္မရွိတဲ ့ဟာမေတြ” လို႔ လူတိုင္း အလြတ္ရေနတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္ျပမွာက တစု

(၂) “ျမန္မာကို ကမၻာက သိဖုိ႔ “ဗုတ္” ၾကပါ။ ျမန္မာမယ္ ႏုိင္သြားလို႔ ႏုိင္ငံ့ ဂုဏ္သိကၡာ တက္လာရင္ ျမန္မာ passport ကိုင္ရတာ မ်က္ႏွာငယ္စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ ျမန္မာမယ္ သာလွ်င္ ဆုနဲ႔ အထုိက္တန္ဆံုး” ဆိုျပီး ဇြတ္ခ်စ္ျပမွာက တစ္စု။ (သူတုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္သလို ျဖစ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းသား။ ဒါဆို မေလးတို႔ ထုိင္းတို႔က ျမန္မာေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ဗုတ္ ပြဲေတြမွာ ျမန္မာေတြ ဗိုလ္စြဲခဲ့တာ တစ္ၾကိမ္ မကေတာ့ပါဘူး)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ….အဲဒီ့ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုကို ေရြးရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒုတိယ တစ္ခုကို လက္မေထာင္ ေပးပါမယ္။ အျပဳသေဘာ ေဆာင္သလို ရွိလို႔ေလ။ အဲ….အာဖရိကန္မယ္ေတြကို “မည္းမည္းသည္းသည္း အခြက္ေတြနဲ႔ မယ္ဝင္ျပိဳင္ေနေသးတယ္” ဆိုျပီး နင္ပဲငဆ အပုပ္မခ်ၾကဘူး ဆိုရင္ေပါ့။

ေကာင္းကင္ကို (စက္တင္ဘာ ၅၊ ၂၀၁၃)

Nine Six Nine

There’s a gang called ‘Nine-Six-Nine’
Most of its members are religiously blind

They urge people to shun a religious community
Mobsters united against victims are creating disunity

So-called Buddhists illogically cry that they love Buddhism
But they dare not know that they are trapped in racism

So if someone highlights their racial and religious discriminations
They will label him ‘a Kalar’, making groundless allegations
 [Note: Kalar = a pejorative term for people of Indian descent and Muslims]

The one allowed to spread hate speech is a ‘969-Buddhist vicar’
Contrarily you can be sentenced to two years just for removing a ‘969-sticker’

But even some human rights champions are reluctant to say that it is not fair
Consequently sectarian violence may be in the air

Some people wonder whether there is a mastermind
Surely! Certainly! The Big Brother has a political axe to grind

Moreover some ordinary people are also expressing their racial animosity
Some familiar faces are creating Timelines full of prejudice, a real moral monstrosity

Despite the government’s serious wrongdoings
Blaming it alone to hide our communal hysteria is not an effective solution
I often timidly dream that we put ourselves in victims’ shoes and make a moral revolution

by Kaung Kin Ko [27 August 2013]

ပရီးမီးယားလိဂ္ နန္းလုပြဲ အၾကိဳ (၂၀၁၃-၂၀၁၄)

ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ျဖဳန္းျဖဳန္း

အမွတ္ေပးဇယားရဲ႕ ထိပ္ဆံုးကို

မဲျပာပုဆိုးလို ျဖစ္ေစခဲ့သူေတြကပဲ

သရဲနီဟန္ပန္ နဲ႔

တပြဲစီမွန္မွန္ ခ်ီတက္မွာလား။

ဒါမွမဟုတ္…

ခ်ီလီသား အင္ဂ်င္နီယာရဲ႕

အညွိဳးအနာတေထာင္နဲ႔

မိုးျပာေရာင္ေတြကမ်ား

ဂိုးဆာေလာင္ေနၾကမလား။

ေဘာလံုးရာသီ မစေသးေပမဲ့

ေမာ္ရင္ဟုိကို ျမင္ရံုနဲ႔

ေပ်ာ္ခ်င္သလိုလို ရင္ခုန္ခဲ့ျပီ။

မယိုင္မလဲ ျခေသၤ့ျပာမ်ား

ႏုိင္ပြဲ အစဥ္ေတြ႕မွာလား။

ဝယ္ပါေတာ့ကြယ္…

ဖလားလက္မဲ့ဘဝနဲ႔

တအားရွက္ခဲ့ရတာ မ်ားျပီမို႔

အေျမာက္တပ္သား အာဆင္နယ္ ေတြကုိ

တေခါက္ထပ္မမွားဖုိ႔ မွာခ်င္တယ္။

စပါးဆိုတဲ့ ဖ်က္ျမင္း၊

ေဘးလ္း ဆက္မေနရင္လည္း အသက္ျပင္းပါေစ။

ေဆာ္လဒ္ဒိုးရဲ႕ ေျခစြမ္းနဲ႔

ျပိဳင္ဘက္ေတြကုိ ေျမြဖမ္းျပီး

ဝိွႈက္ဟတ္လိန္းမွာ

လိုက္အမွတ္သိမ္းႏုိင္ပါေစ။

မသြားပါနဲ႔ ဆြာရက္ဇ္ေရ

ျပီးေတာ့

လူမ်ိဳးေရးလိုလို ခြဲျခားျပီးလည္း မမိုက္နဲ႔ေတာ့

လူဆိုးေလးလိုလို ပဲမ်ားျပီးလည္း မကုိက္နဲ႔ေတာ့။

တကယ္က

မင္းဆက္ရွိေနမယ္ ဆိုရင္

ၾကိဳးၾကာနီတို႔ အတြက္က

ဂိုးကဗ်ာသီဖုိ႔ မခက္လွဘူး။

ေကာင္းကင္ကုိ (၈.၈.၂၀၁၃)

မႏွစ္ကပြဲမွာ ၁ ကေန ၇ အထိ ရခဲ့တဲ့ အသင္းေတြထဲကေန အဲဗာတန္ကုိ ခ်န္ခဲ့ျပီးေတာ့ အစဥ္လိုက္ ေရးထားတာပါ။ 

ကြင္းထဲမွာ “ဘုရင္”လိုက်င့္၊ ကြင္းျပင္မွာ “သူေတာင္းစား”လိုက်င့္

ေဘာလံုးသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာဘဝ ေတြမွာ အက်င့္ဆုိးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဂ်ေမကာ ေဘာလံုးသမားေတြမွာလည္း အတူတူပါပဲ။ [ဒါေၾကာင့္ ကစားကြင္းျပင္ပ ဘဝမွာလည္း] ဘယ္လုိက်င့္ၾကံေနထုိင္ျခင္းအားျဖင့္ ေကာင္းမြန္တဲ့ လူသားေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ေၾကာင္း ေဘာလံုးသမားေတြကုိ ျပသေပးျခင္းနဲ႔၊ ခုနကေျပာခဲ့တဲ့ အခ်က္ကို က်ေနာ္ ေခ်ဖ်က္ခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ကစားကြင္းထဲမွာ မာန္ပါပါနဲ႔ ကစားျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယံုၾကည္မွႈ ရွိေနၾကမယ္ ဆုိရင္ [ျပိဳင္ဘက္ေတြ အေနနဲ႔] သူတို႔ကို အႏုိင္ယူဖို႔ ခက္ၾကမွာပါ။ [အဲဒီလိုပဲ] သူတုိ႔ဟာ တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ၊ သူေတာင္းစား တေယာက္လို တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမွႈမ်ိဳးနဲ႔ ရုိးရုိးကုုပ္ကုပ္ ေနႏုိင္မယ္ဆုိရင္…လူသားေတြ အေနနဲ႔ ဘယ္လို ျပဳမူသင့္ေၾကာင္း နည္းလမ္းမွန္ကုိ က်ေနာ္တို႔ကို ျပသခဲ့တဲ့ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ပံုစံအတိုင္း ေနထုိင္က်င့္ၾကံျခင္းပါပဲ။

(၁၉၉၇ ခုႏွစ္က ဂ်ေမကာ ေဘာလံုးအသင္း နည္းျပ ဘရာဇီးလူမ်ိဳး Rene Simoes အင္တာဗ်ဴး တခုမွာ ေျဖသြားခဲ့တဲ့ စကားပါ။ http://www.fifa.com/worldfootball/news/newsid=71965.html )
ဘာသာျပန္သူ … ေကာင္းကင္ကုိ

Many footballers have bad personal habits, and Jamaica is no different. I want to counteract this by showing the players how they can be good human beings too. If they show pride and self-confidence on the pitch and behave like kings they will be hard to beat. If they can be modest at other times, satisfied with little as a beggar would be, then they are living in the image of Christ who showed us the correct way to behave as human beings. (Rene Simoes)

ဆာေဗး

ေနရာသစ္ အတြက္
ေသခ်ာစစ္ ရမယ္ေဟ့။

ထမင္းခေတြ အေရးထက္
ပုလင္းခေတြ ေစ်းၾကီးမၾကီး။

မီတာခေတြ အေရးထက္
ဘီယာခေတြ ေစ်းၾကီးမၾကီး။

ေကာင္းကင္ကုိ (၃၁.၇.၂၀၁၃)

လင္းျဖိဳးေမာင္နဲ႔ ခ်တ္ရင္းနဲ႔ အေတြးရသြားတာပါ။ :D

ဘာသာေရး အိပ္မက္ဆိုး

(၁)
ဘာသာတိုင္းမွာ လူေကာင္းေတြေရာ လူဆိုးေတြေရာ ရွိတာေပါ့။ ဥပမာ ျပရရင္ Boko Haram ဆိုတဲ့ အစၥလာမ္မစ္ အစြန္းေရာက္ အဖြဲ႕ကုိ ၾကားဖူးတယ္။ Boko Haram ဆိုတဲ့ နာမည္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိက “အေနာက္တိုင္းပညာေရးဟာ အကုသိုလ္္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးတဲ့။ မူစလင္ေတြထဲမွာ အဲလို အစြန္းေရာက္သူေတြ ရွိသလို … တာလီဘန္ အစြန္းေရာက္ေတြကို သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ မာလာလာ လို မူစလင္ေတြလည္း ရွိတာပဲ။

 (၂)
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မာလာလာ လို လူေတြပဲ ရွိပါေစ။ အစြန္းေရာက္ ဘာသာေရး သမားေတြ မရွိပါေစနဲ႔။ ဘာသာတိုင္းမွာ လူေကာင္းေတြေရာ၊ လူဆိုးေတြေရာ ရွိမွာမို႔ ျမန္မာမွာလည္း မြတ္စလင္ အစြန္းေရာက္ေတြ၊ ဟုိမေရာက္ ဒီမေရာက္ နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ မ်က္ႏွာမေဖာ္ရဲဘဲ ဆဲေနတဲ့ မြတ္စလင္ တခ်ိဳ႕ေတြ ရွိေပမဲ့၊ အဲလိုေကာင္ေတြက ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ ေျပာပေလာက္တဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္လို႔ ၊ ၾသဇာေညာင္းတဲ့ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္လို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ အယာတိုလာ ခါေမနီတို႔လို မြတ္စလင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျမန္မာမွာ မရွိလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

အစၥလာမ္ဘာသာ ဘုရားစာကို လိုသလို ဆြဲသံုးျပီး hate speech ျဖန္႔မယ့္ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္း ျမန္မာမွာ မရွိလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

(၃)
အဲလိုေလး အေကာင္းဘက္က ရွာၾကံေတြးရင္း သက္ျပင္းေလးခ်ျပီး ႏွပ္မလို႔ ရွိေသး အသံနက္ၾကီး တသံ ေပၚလာတာ လန္႔ေတာင္ လန္႔တယ္။

        “ရွိတယ္။ အစၥလာမ္ဘာသာ ဘုရားစာကို လိုသလို ဆြဲသံုးျပီး hate speech ျဖန္႔မယ့္ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ရွိတယ္”

အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေျပေျပလည္လည္ ေဖးေဖးမမ ျပန္ေျပာရတာေပါ့ဗ်ာ။ “ျမန္မာျပည္က မြတ္စလင္ေတြက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွႈနဲ႔ အရမ္း နီးစပ္ပါတယ္။ hate speech ေျပာဖို႔ ေနေနသာသာ ဦးဝီရသူကုိေတာင္ ကာကြယ္ေပးျပီး မိတ္ဆံုစားပြဲေတြ လုပ္ေနတဲ့ မြတ္စလင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြေတာင္ ရွိေသးတာ။ ခင္ဗ်ားက...Facebook ထဲကေန အာက်ယ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြကို ေတြ႕လာျပီထင္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြက ခံရတာေတြ၊ အဆဲခံရတာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ျပီး ပုဆိုးျခံဳထဲကေန ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္ လုပ္ေနတာပါ။ အမ်ားစုက identity အစစ္ကိုေတာင္ မေဖာ္ရဲၾကဘူး မဟုတ္လား။ ကုိယ့္ရုပ္ကုိယ္ ခ်ျပရဲဖုိ႔ကေတာ့ ေဝလာေဝး”

        အသံနက္ၾကီးက “မဟုတ္ဘူး။ ရုပ္ပံုကုိလည္း ေဖာ္ရဲတယ္”

“ရုပ္ကို ေဖာ္ဦးေတာ့ဗ်ာ။ အရူးေတြကေတာ့ ရွိမွာပဲ။ အဲလို ေျပာတဲ့သူက ဘာသာေရး ဝန္ထမ္းေတြ မဟုတ္ ျပီးတာပဲ”

         အသံနက္ၾကီးက ျပန္ေျပာျပန္တယ္။ “အဲလိုေျပာတဲ့သူက ဘာသာေရးဝန္ထမ္း။ အစၥလာမ္ဘာသာ ဘုရားစာကို ဆြဲအသံုးခ်ျပီး ေျပာထားတာ”

 က်ေနာ္က ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမးတယ္။ “ေထာက္ခံတဲ့ သူေတြေကာ ရွိလို႔လား”

         “ရွိတယ္” အသံနက္ၾကီးက ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျပန္ေျဖတယ္။ ေတာက္! ရုတ္တရက္မုိ႔ က်ေနာ္ ေသြးဆူသြားတယ္။ ဟာ! ငါတုိ႔ ႏုိင္ငံမွာလည္း အစြန္းေရာက္ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္းေတြ ရွိေနျပီပဲ။ ငါေတာ့ ေလွ်ာ့တြက္မိတာ မွားျပီ။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ၊ ခရစ္ယာန္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ၊ ဘာသာမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ ကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ ငါတုိ႔ႏုိင္ငံကုိ လာျပီးေတာ့ ဒါမ်ိဳးလုပ္လုိ႔ ဘယ္ရမလဲ။ မုတ္ဆိတ္ေမြး ေတြကို တပင္ခ်င္း ဆြဲႏုတ္ပစ္လိုက္မယ္။

ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ အသံနက္ၾကီးကုိ က်ေနာ္ ေအာ္ေျပာပစ္လုိက္တယ္။ “ေပးစမ္းပါ။ ေပးစမ္းပါ။ အဲလို လုပ္တဲ့ အစြန္းေရာက္ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္းရဲ႕ link ကို ေပးစမ္းပါ။ အကုန္လံုးကုိ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ မရမ္းလိုေပမဲ့ အဲလုိလုပ္လာတဲ့ တေယာက္ကုိေတာ့ ေသြးမနည္းေၾကာင္း ျပရမယ္”

အသံနက္ၾကီးဆီက ဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဘယ္ၾကားရမလဲ။ က်ေနာ္က ပုဂၢိဳလ္ အေကာင္အထည္ မရွိတဲ့ အသံနက္ၾကီး၊ အိပ္မက္ထဲက အသံနက္ၾကီး ဆီက link သြားေတာင္းေနတာကုိး။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ကုိ ဘယ္လိုလုပ္ link လာေပးမွာလဲ။ က်ေနာ္ Facebook သံုးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာပဲ။

တိုက္ဆိုင္တာမ်ားလား။ ႏုိးလာေတာ့ Facebook မွာ link တခု ေတြ႕လို႔ သြားၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့မွာ အသံနက္ၾကီး ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္း ဆိုတာကုိ သြားေတြ႕ေတာ့တာပဲ။

အာရဗီစာေတြ ရြတ္ျပီးေတာ့ “အစၥလာမ္ဘာသာဝင္မွအပ က်န္ဘာသာဝင္မ်ားအား ေခ်မွႈန္းေတာ္မူပါ” လို႔ ေဟာေနတဲ့ ဘာသာေရး ဝန္ထမ္းကို ေတြ႕ပါျပီ။ ‘နီညိဳေရာင္ သကၤန္း’ ၾကီးနဲ႔။

 ေၾသာ္… ဗုဒၶဘာသာ တရားပြဲ တခ်ိဳ႕မွာ… ပါဠိေတြ ရြတ္ျပီး တရားေဟာရာကေန အာရဗီစာေတြ ရြတ္ျပီး ေဟာတဲ့ ဓေလ့ တေခတ္ဆန္းလာေတာ့မွာ ပါလား။ ေခတ္ျပိဳင္ တရားပြဲ ပံုစံေတြ လာျပီ။ သေကာင့္သား တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အခြက္ေတြေပၚမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြ သမ္းလို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇူလိုင္ ၁၆၊ ၂၀၁၃)

အဆက္အစပ္ link (https://www.facebook.com/photo.php?v=1392555024297137)

ေၾသာ္...သကၤန္း သကၤန္း

(၁)

သူငယ္ခ်င္း က က်ေနာ့္ကို ""

"ဟာ... ေလွ်ာက္ေဝဖန္ေနတယ္။ မင္းေတာ့ ကံၾကီးထုိက္ေတာ့မွာပဲ။ ဘုရားရဲ႕ သကၤန္းကုိေတာ့ အားနာပါဦး။ လူကုိ မေလးစား ေပမဲ့ သကၤန္းကုိေတာ့ ကန္ေတာ့ရမယ္။ သကၤန္းျခံဳထားရင္ ကန္ေတာ့ရမယ္။ ဆဒၵန္ဆင္မင္းလို တိရစၦာန္ေတာင္ သကၤန္းျခံဳလိုက္တဲ့ သားသတ္သမား မုဆုိးကုိ......"

"သူ႔ဘာသာသူ အရက္ပဲေသာက္ေသာက္၊ ဖာပဲခ်ခ်၊ လိမ္ပဲစားစား၊ လူသတ္ၾကေအာင္ပဲ ေသြးထုိးေသြးထုိး၊ ငါတုိ႔က လူကုိ ကန္ေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ သကၤန္းကုိ ကန္ေတာ့တာ"

(၂)

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က သတင္းတပုဒ္။ ။
သကၤန္းဝတ္၍ သံဃာေယာင္ ေဆာင္ေသာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏုိင္ငံသား ႏွစ္ဦးကုိ ဖမ္းဆီးမိ

(၃)

ေၾသာ္...အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္းသာ ဒီသတင္းကုိ ဖတ္မိရင္

"ဟာ... ေလွ်ာက္ဖမ္းေနတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြ ကံၾကီးထုိက္ေတာ့မွာပဲ။ ဘုရားရဲ႕ သကၤန္းကုိေတာင္ အားမနာၾကဘူး။ လူကုိ မေလးစားေပမဲ့ သကၤန္းကုိေတာ့ ကန္ေတာ့ရမယ္။ သကၤန္းျခံဳထားရင္ ကန္ေတာ့ရမယ္။ ဆဒၵန္ဆင္မင္းလို တိရစၦာန္ေတာင္ သကၤန္းျခံဳလိုက္တဲ့ သားသတ္သမား မုဆုိးကုိ......" ဆိုျပီး ေျပာႏုိင္ဦးမလား ေတြးမိ၍ ျပံဳးမိပါေသးေတာ့သည္။

ေကာင္းကင္ကုိ

(ဇူလိုင္လ ၁၂ ရက္ မနက္ပုိင္းက Facebook မွာ အရင္တင္ခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္ပါ)

ေရြးခ်ယ္ခြင့္

ပါတီတိုင္းမွာ

နာဇီရုိင္းေတြ

နာရီတိုင္း

ဘာမထီ‘ဆိုင္း’ နဲ႔

အသာတၾကည္ မွိႈင္းတိုက္ႏုိင္တာမို႔

‘ဗလာခ်ီ’သမုိင္းဆိုက္ႏုိင္တာမို႔

ေျပးေပါက္ၾကိဳရွာ အတင္းသြားရင္း

အေတြးေလွ်ာက္ပုိကာ စဥ္းစားမိတယ္။

“ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုတာ

ေသဒဏ္က်ျပီးသား လူတေယာက္ကို

လွ်ပ္စစ္ကုလားထုိင္ နဲ႔ ၾကိဳးမိန္႔

တခုခု ေရြးခုိင္းေနသလိုပဲ”

ေကာင္းကင္ကုိ

ေခတ္ေမာင္းဂ်ာနယ္ အတြဲ (၂) အမွတ္ (၆) ထဲကပါ။ 

အေမြ

ငါတုိ႔ ေျခေတြ လက္ေတြ မျပတ္ရင္ေတာင္
ႏုိင္ငံေတာ့ ေျခေတြ လက္ေတြ ျပတ္သြားႏုိင္တယ္။

ေျမျမွဳပ္မိုင္းလို အရာေတြ
ေန႔စဥ္ သတင္းစာ တခ်ိဳ႕ေပၚကုိ ေရာက္လာျပီေလ။

ေကာင္းကင္ကို (ဇြန္ ၂၈)

ကုိေတဇာ (လေရာင္လမ္း) ရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ ဖတ္ျပီး စိတ္ကူးရလာတာပါ။

ေဟာရခက္တဲ့ လကၡဏာ

(၁)

“ငါ”ဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာသူေတြ ထဲမွာ
 “ငါတို႔” အတြက္ “သူတို႔” ကုိ ရွင္းပစ္ရမယ္ ဆိုသူေတြလည္း ပါတယ္။

ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ခြင့္ကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သူေတြထဲမွာ
သံုးေယာက္ေျမာက္ ကေလးငယ္ကို လူစာရင္း မသြင္းခ်င္သူေတြလည္း ပါတယ္။

လမ္းေပၚကေခြးေလးကို သနားတဲ့ သူေတြထဲမွာ
ကေလးေတြ သတ္ခံရတာကို ဝမ္းသာတဲ့သူေတြလည္း ပါတယ္။

ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို code လုပ္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ
ျမိဳ႕ပ်က္ၾကီး တခုလည္း ပါတယ္။

(၂)

မ်က္မျမင္ ေတြထဲမွာ
ဧဝရက္ကုိ ေအာင္ႏုိင္သူလည္း ပါတယ္။

နားမၾကားေတြထဲမွာ
ဂီတ ဘုရားတပါးလည္း ပါတယ္။

တိရစၦာန္ေတြထဲမွာေတာင္
ကမၻာေက်ာ္ေတြ ပါတယ္။

ေဆးစြဲေနသူေတြထဲမွာေတာင္
ငါတုိ႔ ဦးညြတ္သင့္သူေတြ ပါတယ္။

 ေကာင္းကင္ကုိ (ဇြန္ ၁၃၊ ၂၀၁၃)

ဂႏၶီရဲ႕ ဆုေတာင္း

[ေနာင္ဘဝအျဖစ္] အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားခံရမွာကုိ က်ေနာ္ မလိုခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လို႔ က်ေနာ္ ျပန္လည္ ေမြးဖြားခံရမယ္ ဆိုရင္ အနိမ့္ဆံုးအလႊာဝင္ ဇာတ္နိမ့္တေယာက္ အျဖစ္ ျပန္လည္ အေမြးခံသင့္ပါတယ္။ ဒါမွ အနိမ့္ဆံုးအလႊာက ဇာတ္နိမ့္ ေတြရဲ႕ ဝမ္းနည္းပူေဆြးမွႈေတြ၊ နာက်င္မွႈေတြ၊ အေစာ္ကားခံရမွႈေတြကို မွ်ေဝခံစားႏုိင္မွာ ျဖစ္ျပီး၊ က်ေနာ္နဲ႔တကြ သူတုိ႔ေတြ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ အေျခအေနေတြကေန လြတ္ေျမာက္လာေအာင္ က်ေနာ္ အားထုတ္ေကာင္း အားထုတ္မိမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ...က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘဝအသစ္ ရသင့္တယ္ ဆုိရင္ ျဗဟၼဏ၊ ခတၱိယ၊ ေဝႆ ဒါမွမဟုတ္ သုဒၶ အႏြယ္ဝင္ တေယာက္ အျဖစ္ ေမြးဖြားခံရမယ့္မယ့္ အစား [အနိမ့္ဆံုးျဖစ္တဲ့] အတိသုဒၶ အႏြယ္ဝင္ အျဖစ္ပဲ ေမြးဖြားပါရေစ လို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။

(ဂႏၶီ)
(translated by Kaung Kin Ko)

I DO NOT want to be reborn. But if I have to be reborn, I should be born an untouchable, so that I may share their sorrows, sufferings, and the affronts leveled at them, in order that I may endeavour to free myself and them from that miserable condition. I, therefore, prayed that, if I should be born again, I should do so not as a Brahmin, Kshatriya, Vaishya or Shudra, but as an Atishudra.
(Gandhi)

ေခတ္ဆန္စြာ ဝတ္စားဆင္ယင္မွႈနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္က Facebook group တခုမွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်ေနာ့္ကဗ်ာ တပုဒ္ကုိ ႏွစ္သက္လို႔ share လုပ္ထားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေခတ္နဲ႔အညီ ဝတ္စားဆင္ယင္တာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ကဗ်ာပါ။

အဲဒီ့ share ထားတဲ့ ကဗ်ာရဲ႕ ေအာက္မွာ လူတေယာက္ ေရးထားတဲ့ ကြန္မန္႔က "ကဗ်ာေရးတဲ့သူရဲ႕ ႏွမေတြ၊ အေမေတြ၊ ရည္းစားေတြကို အဲလိုဝတ္ခုိင္းပါ့လား၊ အဲလိုဝတ္ေတာ့မွ အရသာခံျပီး ၾကည့္မယ္" ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ေရးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ကဗ်ာေရးသူကုိ၊ share လုပ္တဲ့သူက အဲဒီ ကြန္မန္႔ေၾကာင့္ အားနာသြားလု႔ိလား မသိဘူး။ ကဗ်ာကုိ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တာ ေတြ႕တယ္။ တကယ္ေတာ့ ရပါတယ္။ ကုိယ္ လက္ခံႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးလိုက္တာပါ။ က်ေနာ့္ ႏွမေတြက သူတို႔ ဆႏၵနဲ႔သူတုိ႔၊ ေပၚေအာင္ဝတ္မယ္ ဆိုရင္လည္း က်ေနာ့္မွာ တားခြင့္မရွိပါ။ တားခြင့္ရွိမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တားခ်င္စိတ္ မရွိပါ။ သူတို႔စိတ္ကုိ သူတို႔ပဲ ပုိင္ပါတယ္။

သူတို႔ အဲလို ေခတ္ဆန္ဆန္ ဝတ္ၾကလို႔ ေယာက်ာ္းေတြက အရသာခံၾကည့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္နဲ႔ ျပစ္မွားတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း က်ေနာ့္အတြက္ စိတ္ဆိုးစရာ မဟုတ္ပါ။ အဲလိုၾကည့္ရံု၊ စိတ္နဲ႔ျပစ္မွားရံု သက္သက္က က်ေနာ့္ႏွမေတြ အေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွာမွ မဟုတ္တာ။ ကဗ်ာကုိလည္း ဒုတိယ အၾကိမ္ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။  (ဇြန္ ၄၊ ၂၀၁၃)

ေခတ္ကဆြဲဖြင့္လိုက္တဲ့ အလွ

အခု ငါဖတ္ေနတဲ့ ကဗ်ာက
စကတ္ တုိတိုေလးနဲ႔။

ငါလည္း
ေသြးနဲ႔ကုိယ္ သားနဲ႔ကုိယ္ပဲ
ကုိင္ထားတဲ့ သစ္သားမီးျခစ္က မီးေတာက္
ငါ့လက္ကုိလာမဟပ္မီအထိ
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေငးၾကည့္မိတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ
ငါ့မ်က္ႏွာေပၚမွာဖံုးထားတဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာ
ဖံုးမရဖိမရ ကြာက်သြားလို႔
ဝါက်ႏွစ္ေၾကာင္းေတြ႕လိမ့္မယ္။
‘အေပ်ာ္ဖတ္’ ဆိုရင္ မၾကိဳက္ဘူး
‘အျပတ္ေဖာ္’ ရင္ေတာ့ ၾကိဳက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ယဥ္ေက်းမွႈ အေၾကာင္း လာမေျပာပါနဲ႔
ယဥ္ေက်းမွႈဆိုတာ ရွႈေထာင့္တခုပါပဲ
တခ်ိဳ႕က အေရျပားတေထာက္စာ နီတိနဲ႔ ေျပာၾကတယ္
လုပ္ခ်င္တာလုပ္…အျမင္မရိုင္းေစနဲ႔တဲ့။
တကယ္ေတာ့
အေပၚယံယဥ္ေက်းမွႈဆိုတာ
အကုသိုလ္ဆန္ျပီးသား လူ႔သဘာဝမွာ
ဟန္ေဆာင္မွႈတခု ထပ္တိုးလို္က္တာပဲ ရွိတယ္။

ေရးသူနဲ႔ ဖတ္သူ
ၾကည္ျဖဴေနသမွ်
ေလာကီမွာ ဓမၼ ပါပဲ။

ေရစီးေၾကာင္းကို ဓားနဲ႔ ပုိင္းဖို႔ေျပာတဲ့
လူၾကီးမင္းတုိ႔ကို
တခုေတာ့ ေမးခ်င္တယ္။
ေခတ္က ဆြဲဖြင့္လုိက္တဲ့အလွကုိ
မခံစားဖူးတဲ့သူ ဘယ္သူရွိလို႔လဲ။

ေကာင္းကင္ကို (ဇန္နဝါရီ ၂၄၊ ၂၀၁၁)