ကံရာဇာငယ် ဆင်ဒရုမ်း

 ( ကံရာဇာငယ် ဆင်ဒရုမ်း )

တဘဝလုံးတလျှောက် ဒိတ်ထားတဲ့ အရာနဲ့

ညလုံးပေါက် အိပ်မထားတဲ့ ကဗျာ

နှလုံးသားချင်း ဆိုင်မိခိုက် ပေါ်လာတဲ့ အရာဟာ

ဒေသနာလား

ဝေဒနာလား။

AI ခေတ်ကြီးထဲက

ကမ္ဘာတလွှားမှာ

မည်ကာမတ္တ ဘုရားတွေ

မတည်ခင်ကတည်းက ပြိုနေကြတယ်။

အုတ်မြစ်မှာ လေခို နေပေမဲ့

ဆုတ်ခေတ်မှာ ရွှေလို တောက်ပ

မြွေလိုပေါက်ပြ ကြမယ့် ဘုရားတွေ။

ပညာရှာမှီးမှုကို

ပိုက်သာဂိုးရပ်စ်က အိုလံပစ်ပွဲတော်နဲ့ နှိုင်းဖူးတယ်။

တချို့က ပွဲတော်မှာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားပြီး ငွေလာရှာတာ

တချို့က ပွဲတော်မှာ အကြိတ်အနယ်ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ဂုဏ်လာရှာတာ။

မြတ်နိုးသူ တချို့ကသာ ပွဲတော်ကို လာလေ့လာကြတဲ့ observer

တကယ်တမ်းကျ

သဘာဝလောက အပေါ်

ပိုက်သာဂိုးရပ်စ်လည်း observer

ဗုဒ္ဓလည်း observer

လောက်ဇူးလည်း observer

ပိုက်သာဂိုးရပ်စ်ရေ

နှစ်ထောင်ချီကြာ ခေတ်ကမို့

ခေတ်မမီ ဂိုဏ်းဆိပ်သင့်တာတွေ ရှိပေမယ့်

တကယ်တမ်းကျ

အလုံးစုံမျှဝေတဲ့ ဘုံစနစ်ကို စခဲ့တာမှာ

ခင်ဗျားတို့က နှစ် ၂၀၀၀ ကျော်တောင် စောခဲ့တယ်။

ပစ္စည်းဥစ္စာတွေပဲ ဘုံထားခဲ့တာမဟုတ်။

ရှာဖွေတွေ့ရှိသူအမည်တွေကိုပါ ဘုံထားခဲ့တာမျိုး

သမိုင်းမှာ အရမ်း ရှားပါးခဲ့။

ဂြိုဟ်တွေကသာ နေကိုပတ်နေကြောင်း

ဟီလီယိုဆန်းထရစ် မော်ဒယ်ကို တင်ပြရုံနဲ့

အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ခံရတဲ့ သိုးမည်း

ဂျော်ဒါးနိုး ဘရူနိုဟာ

ကမ္ဘာ့ တော်လှန်ရေးဘုရားတဆူလိုပဲ။

ရာဇဝင်တခုထဲမှာ အာခီမီးဒီးစ်က ဆိုတယ်

လူကို သတ်ချင်သတ်

စက်ဝိုင်းတွေကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တဲ့။

တချို့ကျောင်းသားတွေက ပြောတယ်။

Pure maths သင်တာ ဘာအတွက်လဲတဲ့

အဲဒီမေးခွန်းကလည်း နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ ကျော် နောက်ကျနေပါတယ်။

ခက်လွန်းတဲ့ ဂျီဩမေတြီ သင်ယူလို့ ဘာပြန်ရမှာလဲ ဆိုတဲ့ ရှေးခေတ် ကျောင်းသားအတွက်

"ဟေ့.... သင်္ချာသင်တာကနေ အကျိုးအမြတ် ပြန်ရဖို့

မျှော်နေတဲ့ကောင်ကို ဒင်္ဂါးလေးတပြား ပေးလိုက်ပါ" လို့

ယူကလစ်က ပြောခဲ့တယ်။

ရာဘာကို သန့်စင်ဖို့ကြိုးစားသလိုနဲ့

စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားသွားရှာတဲ့ ရူးရူးမူးမူးသမား

Charles Good Year

အကြိမ်ကြိမ် အကြွေးတင် အကျဉ်းကျခဲ့တာပေါ့။

မြန်မာပြည်က နွမ်းပါးတဲ့ သင်္ချာသမားရဲ့ အပြုံးနဲ့

မီးခံသေတ္တာတလုံး ဝယ်လိုက်သတဲ့

ရွှေတွေငွေတွေ ထည့်ဖို့မဟုတ်

သင်္ချာစာအုပ်တွေကို အမြတ်တနိုးသိမ်းဖို့။

ဟိန္ဒူဘုရား

ခရစ်ရှနားက ပြောတယ်။

အလုပ်တခုကို လုပ်တဲ့အခါ

ရလဒ်ကို မကြောင့်ကြဘဲ

ဘုရားကို ပူဇော်သလို မြတ်မြတ်နိုးနိုး လုပ်ပါတဲ့။

ဒီတော့...

ပညာကို ချစ်သူလို သဘောထားပါ

သင်္ချာကို ချစ်သူလို သဘောထားပါ

ချစ်သူလေးနဲ့ နေ့တိုင်းထိတွေ့လိုက်စမ်းပါ။

အချစ်သီချင်းတွေ နားထောင်တဲ့အခါ

ပညာကို... ချစ်သူလေးလို မြင်ယောင်လိုက်

ဒါမှမဟုတ် သင်္ချာကို ချစ်သူလေးလို မြင်ယောင်လိုက်ပေါ့

နားညဉ်းအောင် ဘာဒုက္ခမှလည်း မပေး

သံသယ မေးခွန်းတွေလည်း လာမေးမှာ မဟုတ်။

တခုတော့ ရှိတာပေါ့

သူ့အတွက် ရင်းလိုက်ရတဲ့ ဘဝမှာ

စီးပွားရေး သမားတွေလို ငွေလည်း ပြန်မရ

အဆိုတော်တွေလို လက်ခုပ်သံလည်း ပြန်မရ

လူသားချစ်သူ ဆီကလို အနမ်းတွေလည်း ပြန်မရ

သင်္ချာတွေထဲမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ ရှာရအခက်ဆုံး အလှအပကို

လောကရဲ့ ပျမ်းမျှလူသားတွေက

အနုပညာလို့တောင် မြင်ပေးကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

စီးပွားရေးသမားတွေက

ဉာဏ်ရည်စစ် လုံးဝ သုံးစရာမလိုဘဲ

ဉာဏ်ရည်တု သုံးပြီး စီးပွားရှာနည်း သင်တန်းတွေ ဖွင့်နေချိန်

AI ပညာရှင်လိုလို ငွေတွေသဲ့ယူနေကြချိန်မှာ

ညီလေးရေ

AI ရဲ့ အခြေခံ အီကွေးရှင်း

y = mx + c ဆိုတာကနေ

ဉာဏ်ရည်တု ဖြစ်လာသည်အထိ

အလှအပတွေ၊ ဒဿနတွေကို လိုက်ခံစားနေတဲ့မင်းကို

ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်ကြီးက

AI သမားအဖြစ်တောင် အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပညာသမားဟာ စကားပြောဖော် ရှားပါးလာတယ်။

သူများနဲ့ စကားပြောဖို့ နေနေသာသာ

ကိုယ့်ဘဝကတောင် ကိုယ့်ကို နားမလည်ဘူး ဖြစ်လာမယ်။

ညီလေးရေ

နိချရဲ့ Übermensch ဓားကိုသွေး

Amor fati လို့ပဲ တွေးလိုက်ပါ။

စကားပြောဖော် မရှိတဲ့အခါ

ပိုက်သာဂိုးရပ်စ်လို ဂီတ နဲ့ စကားပြောပါ။

စိန့်ဖရန့်စစ်လို့ ပန်းပွင့်တွေနဲ့ စကားပြောပါ။

တက်စ်လာလို ခိုလေးတွေနဲ့ စကားပြောပါ

ဪ

ကမ္ဘာကြီးတခုလုံး

ကံရာဇာငယ် ဆင်ဒရုမ်းနဲ့။

ကောင်းကင်ကို (May 19 )

ပါးပြင်ပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ကနေမယ့်ခေတ်

ဆရာဝန်တွေက

လူတစ်ယောက်ချင်းရဲ့ အနိစ္စတွေနဲ့

နပန်းလုံးရတယ်။

ဂျာနယ်လစ်တွေကတော့

လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် အနိစ္စတွေနဲ့

နပန်းလုံးရတယ်။ 

ဆရာဝန်တွေက

ဆေးကုခန်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ

ရောဂါပုံပြင်တွေကို နားထောင်ရတယ်။

ငါတို့ကတော့

ကမ္ဘာခန်းဆောင် အကျယ်ကြီးထဲမှာ

ဒုက္ခပုံပြင်တွေကို ပြောပြရတယ်။

ရောဂါတွေ ဖော်ထုတ်ရတာချင်း အတူတူ

ဆရာဝန်တွေက ဇီဝရောဂါ အများစုကို

ကုပေးနိုင်တယ်။

ငါတို့ကတော့ လူလုပ်ရောဂါ အများစုကို

ကုပေးခွင့်တောင်  မရဘူး။

အရှိတရားတွေကို တင်ပြတဲ့အခါ

ဖတ်ရှုသူများရင် အောင်မြင်တာပေါ့တဲ့။

နာဂစ်ဖြစ်တဲ့အခါ ဖတ်ရှုသူများတယ်။

ဆူနာမီဖြစ်တဲ့အခါ ဖတ်ရှုသူများတယ်။

တိုင်းပြည်စပျက်တဲ့အခါ ဖတ်ရှုသူများတယ်။

ငါတို့ရဲ့

ခရီးအောင်မြင်ခြင်းတွေ ကို

မီးလောင်ပြင်ကွင်းတွေနဲ့ပဲ တိုင်းတာရတော့မလိုလို။ 

‌

ခေတ်အနာဂတ် အတွက်

စစ်ကြမ္မာကပ် ကို

မဖြစ်သာ ဖြတ်နေရတယ်ဆိုပေမယ့်

သန်းနဲ့ချီတဲ့ ငိုသံတွေတောင်

ရိုးအီထုံကျင်

ဪ….အမျိုးအမည် စုံလင်လွန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ။

ကီဗင်ကာတာရေ

ဒီရင်မှာဟာနေ ပေါ့။

ငတ်သေတော့မယ့် ကလေးနဲ့

စားဖို့ စောင့်နေတဲ့ လဒ (လင်းတ)

ခင်ဗျား ပူလစ်ဇာဆု ရသွားရော။

ဒါပေမယ့်

အောင်မြင်ခြင်းတွေမှာ ခင်ဗျား နေသားမကျ

နောင်ကြဉ်ရင်း သေရွာမှာ ခင်ဗျား ကြွေသွားရတယ်နော်။

ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကို ခင်ဗျားပဲခြွေလိုက်တာ။ 

သုံးဆယ့်သုံးတဲ့

ပြုံးသထက်ပြုံး မော်ကြွားရမယ့် အရွယ်မှာဗျာ။

ခင်ဗျားကို ပြောရဦးမယ်

ခင်ဗျားကသာ

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကိုသုံး

အသံတိတ်နည်းနဲ့ မိုးခြုန်းသွားတာ။

ယီမင်မှာလည်း ငတ်ပြတ်နေတုန်းပဲ။

ဂါဇာမှာလည်း သတ်ဖြတ်နေတုန်းပဲ။

မြန်မာမှာလည်း ရက်စက်နေတုန်းပဲ။ 

ဒီလိုဆိုတော့လည်း

ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တာက

ကင်မရာနဲ့၊ ရေပေါ်မှာ အရုပ်ရေးခဲ့ရ သလိုပါပဲလား။

ရေဆေးပန်းချီကို စက္ကူပေါ်မှာ ဆွဲကြသလို

ဆီဆေးပန်းချီကို ကင်းဗတ်ပေါ်မှာ ဆွဲကြသတဲ့။

မျက်ရည်ဆေး ပန်းချီကိုတော့ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ နှလုံးသားပေါ် သွားမဆွဲနဲ့။

တာရှည်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

သဘာဝ ပြဌာန်းမှုကြီးကိုက

အပင်တွေလို

နေရောင်ခြည်ဆင်းအလာ

ဖိုတိုဆန်းသဇစ် မှော်ပညာနဲ့၊

တိုက်ရိုက် အစာချက်လို့က မရ

အဲဒီအတွက် လူ့လောကမှာ

အရင်းအမြစ်တွေလုကြ

အခင်းစစ်တွေပြုကြ

ငါတို့ကတော့… သတင်းသစ်တွေစုရ။

တယ်လီဗစ်ရှင်းမှာ

ဆယ်လီအတင်းအဖျင်းတွေကြည့်ရင်း

အတွေးတခု ဝင်လာတယ် 

တန်းတူညီမျှ

ဉာဏ်နဲ့ စိတ် လှပမယ့် ကမ္ဘာမှာသာဆိုရင်

အယူတိုင်းက ပန်းလိုကြည်မြ သင်းနေလို့

လူတိုင်းက တန်းတူညီမျှ လင်းနေလို့

ဆယ်လီဆိုတာလည်း မရှိ။

အတင်းချစရာလည်း မလိုတော့။

အလင်းပြစရာလည်း မလိုတော့။

လူလုပ်ဒုက္ခတွေ အကုန်ဆိတ်သုဉ်း

ငြိမ်းချမ်းခြင်းအစစ်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်

ပါးပြင်ပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ကနေမယ့်ခေတ်။ 

By ကောင်းကင်ကို 

(ရေးချိန် - ဒီဇင်ဘာ ၅- မနေ့က ရေးထားတာ)

Photo: Kevin Carter ရဲ့  ပူလစ်ဇာဆုရ ဓာတ်ပုံ

နှုတ်ခမ်းနု သက်တံ့ကွေးသို့

(နှုတ်ခမ်းနု သက်တံ့ကွေးသို့)

အနမ်းနုလက်ကျန်မွှေး

လွမ်းသူ့ ဓာတ်ခံလေးနဲ့

Young Mood FM တေးကို နားဆင်ရင်း 

တမ်းသူ့ မနက်ဖန်လေး ငိုနေပြီ

ပန်း အခုလက်ခံပေးပါ။

ကောင်းကင်ကို (၁ - အောက်တိုဘာ၊ ၂၀၂၀)

Young Mood FM ပေ့ချ်က သီချင်းလေးတွေကို ကြိုက်လို့ လက်တန်း ရေးထားတာပါ။

Facebook မှာ ရေးခဲ့တဲ့ ပို့စ်တွေ စာတွေကို မူရင်းရေးခဲ့တဲ့ တင်ခဲ့တဲ့ ရက်အတိုင်း blog မှာ back date နဲ့ ပြန်တင်တာပါ။ 

OCD (သို့မဟုတ်) စိတ်စွဲလွန်ဝေဒနာ

သူ့ကိုကျွန်တော် စတွေ့တုန်းက

ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အရာရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

အာသာဆန္ဒ အကြောဆွဲမှှုအားလုံး၊

ခေါင်းထဲမှာ တရစပ် ထင်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေအားလုံး

ပျောက်သွားခဲ့တယ်။

ခင်ဗျားမှာ စိတ်စွဲလွန်ဝေဒနာ ရှိပြီဆိုရင်၊ ငြိမ်သက်တဲ့ အခိုက်အတံ့ဆိုတာမျိုး ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

အိပ်ရာထဲမှာတောင် ကျွန်တော်တွေးနေတတ်တယ်။

ငါ တံခါးတွေ သော့ခတ်ခဲ့ရဲ့လား။ ခတ်ခဲ့တယ်။

ငါ လက်ဆေးခဲ့ရဲ့လား။ ဆေးခဲ့တယ်။

ငါ တံခါးတွေ သော့ခတ်ခဲ့ရဲ့လား။ ခတ်ခဲ့တယ်။

ငါလက်ဆေးခဲ့ရဲ့လား။ ဆေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို စတွေ့ခဲ့တုန်းက၊ ကျွန်တော် တွေးနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက

သူ့နှှုတ်ခမ်း အကွေးအညွတ်လေးပဲ။

ဒါမှမဟုတ် သူ့ပါးပေါ်ကျနေတဲ့ မျက်တောင်လေး

သူ့ပါးပေါ် ကျနေတဲ့ မျက်တောင်လေး

သူ့ပါးပေါ် ကျနေတဲ့ မျက်တောင်လေး။

ရင်ခုန်သံဖွင့်ဟ သူ့ကိုစကားစရတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိခဲ့တယ်။

သူနဲ့ကျွန်တော် တစ်နေရာမှာ ချိန်းတွေ့ကြဖို့ စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ ခြောက်ကြိမ်တောင် ကျွန်တော် ကမ်းလှမ်းမိတယ်။

သုံးကြိမ်မြောက်မှာ သဘောတူလက်ခံကြောင်း သူပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က စိတ်မချသေးတော့ ဆက်ပြီး ကမ်းလှမ်းနေမိတော့တာပေါ့။

ပထမအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခဲ့ကြတုန်းက သူနဲ့ကျွန်တော် စကားပြောခဲ့ရတဲ့ အချိန်ထက်တောင်၊ အစားအသောက်ကို တကယ်စားခဲ့တဲ့ အချိန်ထက်တောင်၊ အစားအသောက်အရောင်အပေါ် ကျွန်တော်ဇီဇာကြောင်နေခဲ့တဲ့ အချိန်က ပိုများခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သူသဘောကျသွားပါလေရော။

သူ့ကို ကျွန်တော် နှှုတ်ဆက်အနမ်း ၁၆ ကြိမ် ပေးရတာ၊ တကယ်လို့ အဲဒီနေ့ဟာ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နှှုတ်ဆက်အနမ်း ၂၄ ကြိမ် ပေးရတာကိုလည်း သူ သိပ်သဘောကျခဲ့တယ်။

အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းလျှောက်ကြတဲ့အခါ ပလက်ဖောင်းအက်ကွဲရာတွေကြောင့် ကျွန်တော် တုံ့နှေးစိတ္တဇဖြစ်၊ အတူတူလမ်းလျှောက်ချိန်ကို တစ်သက်တာလောက်ယူပစ်ခဲ့ရတာကိုလည်း သူသိပ်သဘောကျခဲ့တယ်။

အိမ်တစ်လုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူပြောင်းနေကြတဲ့အခါ လုံခြုံလိုက်တာလို့ သူကပြောတယ်။ ကျွန်တေ်ာက တံခါးကို ၁၈ကြိမ်တိတိ သော့ခတ်လေ့ရှိတော့ ဘယ်သူမှ ဝင်မခိုးနိုင်တော့ဘူးပေါ့။

သူစကားပြောတဲ့အခါ သူ့နှှုတ်ခမ်းတွေကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်းကြည့်တယ်။

သူစကားပြောတဲ့အခါတိုင်း ကြည့်တယ်။

သူစကားပြောတဲ့အခါတိုင်း ကြည့်တယ်။

သူစကားပြောတဲ့အခါတိုင်း ကြည့်တယ်။

သူစကားပြောတဲ့အခါတိုင်း ကြည့်တယ်။

ကျွန်တော့်ကိုချစ်တဲ့အကြောင်း သူဖွင့်ဟ စာလုံးပေါင်းတဲ့အခါ၊ သူ့နှှုတ်ခမ်းလွှာအစွန်နှစ်ဘက်ဟာ အပေါ်ကို ကွေးကွေးလေးတက်သွားတယ်။

ညဆိုရင် မီးတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ပိတ်လိုက်တာ၊ ပြန်ဖွင့်လိုက်တာ၊ ပြန်ပိတ်လိုက်တာ၊ ပြန်ဖွင့်လိုက်တာ၊ ပြန်ပိတ်လိုက်တာ၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက် လုပ်နေတာတွေကို သူက အိပ်ရာထက်မှာလှဲပြီး ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့။

သူဟာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ထားပြီး၊ နေ့အလင်းရောင် နဲ့ ညအမှောင်တွေ သူ့ရှေ့မှာ တစ်ဖျပ်ဖျပ် ဖြတ်သန်းပြေးလွှားနေသလိုမျိုး စိတ်ကူးယဉ်လို့ ရခဲ့တာပေါ့။

ဒီလိုနေလာရင်းနဲ့ တချို့နံနက်ခင်းတွေမှာ၊ သူအလုပ်မသွားခင် နှှုတ်ဆက်အနမ်းတွေ ကျွန်တော်စခြွေတဲ့အခါ သူအလုပ်နောက်ကျလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူခပ်သွက်သွက် ထွက်သွားတတ်လာပြီ။

ပလက်ဖောင်းအက်ကွဲရာတွေနား ကျွန်တော်စိတ္တဇပွားပြီး ရပ်နေမိတဲ့အခါ သူတစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်သွားတတ်လာပြီ။

ကျွန်တော့်ကိုချစ်တဲ့အကြောင်း သူ လေးတိလေးကန်စာလုံးပေါင်းတဲ့အခါ သူ့ပါးစပ်ဟာ တင်းတင်းတောင့်တောင့်၊ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းလို ဖြစ်လာပြီ။

ကျွန်တော့်ကို အချိန်တွေ အလွန်အကျွံပေးနေရကြောင်း သူပြောလာပြီ။

ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကစပြီး သူ့အမေအိမ်မှာ သူ ပြောင်းအိပ်ပြီ။

သူ့ကို ကျွန်တော် အရူးအမူးစွဲလမ်းနေတာကို သူ ခွင့်မပြုခဲ့သင့်တဲ့အကြောင်း ကျွန်တော့်နားထဲကို သူ သံရည်ပူလောင်းပြီ။ ဇာတ်လမ်းကြီး တစ်ခုလုံးဟာ အမှားအယွင်းတစ်ခုတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ပွေ့ဖက်ပြီးတိုင်း ကျွန်တော် လက်ဆေးစရာမှမလိုတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အချစ်ဆိုတာ အမှားအယွင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ သူကျတော့ အဝေးကို ထွက်ပြေးနိုင်ပြီး ကျွန်တော်ကျတော့ ထွက်မပြေးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စုတ်သပ်ရင်ကွဲအမြင်က ကျွန်တော့်ကို သေလုမတတ် နာကျင်စေတယ်။

သူ့အကြောင်းပဲ အမြဲတွေးနေမိလို့ နောက်တစ်ယောက်ရှာဖို့ ကျွန်တော် အပြင်မထွက်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် အပြင်မထွက်နိုင်ဘူး။

အရာရာကို ကျွန်တော် အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းမိပါတယ်။ ကျွန်တော့် အရေပြားတလျှောက် ရောဂါပိုးတွေ အလစ်ဝင်ရောက်လာတာကို ကျွန်တော်မြင်ရတယ်။

ကားတွေ တစ်စီးပြီးတစ်စီး၊ ဆက်တိုက်…ဆက်တိုက်…ဆက်တိုက်…ကျွန်တေ်ာ့ကို ဝင်တိုက်တာကို ကျွန်တော်မြင်ရတယ်။

ကျွန်တော်တွယ်ငြိခဲ့သမျှအရာရာမှာ သူသာ ပထမဆုံး အလှအပပါ။

စတီယာရင်ကို သူစတိုင်ကျကျ ကိုင်လိုက်ပုံကို မြင်ယောင်တွေးတောရင်း နံနက်တိုင်းမှာ နိုးချင်တယ်။

မီးခံသေတ္တာဖွင့်သလို စတိုင်နဲ့ ရေပန်းခလုတ်ကို သူလှည့်ပုံ

ဖယောင်းတိုင်တွေကို သူမှှုတ်ငြှိမ်းပုံ

ဖယောင်းတိုင်တွေကို မှှုတ်ငြှိမ်း

ဖယောင်းတိုင်တွေကို မှှုတ်ငြှိမ်း

ဖယောင်းတိုင်တွေကို မှှုတ်ငြှိမ်း

ဖယောင်းတိုင်တွေကို မှှုတ်ငြှိမ်း

မှှုတ်ငြှိမ်း

အခု သူ့ကို တခြားဘယ်သူက နမ်းနေမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တွေးနေမိတယ်။

ကျွန်တော် အသက်တောင် ရှူလို့မရတော့ဘူးဗျာ။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ အဲဒီလူက သူ့ကို တစ်ချက်ပဲနမ်းတယ်။ အဲဒီအနမ်းဟာ ပြီးပြည့်စုံမှှု ရှိမရှိလည်း အဲဒီလူ ဂရုမစိုက်ဘူး။

ကျွန်တော်သူ့ကို အရမ်း ပြန်လိုချင်တယ်။

တံခါးကို ကျွန်တော် မပိတ်ဘဲ ထားလိုက်ပြီ။

မီးကို ကျွန်တော် မပိတ်ဘဲ ထားလိုက်ပြီ။

By နီးလ်ဟီးလ်ဘွန်းန် (Neil Hilborn)

ဘာသာပြန်သူ - ကောင်းကင်ကို

ကဗျာဆရာ နီးလ်ဟီးလ်ဘွန်းန် ရဲ့ “OCD” ဆိုတဲ့ slam poem (စကားပြော ကဗျာ) ပါ။ Slam poem တွေဟာ ပရိသတ်ဆီကို စကားပြောပုံစံနဲ့ တိုက်ရိုက်မက်ဆေ့ ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ Slam poem တွေကို ကော်ဖီဆိုင်တွေ၊ စာအုပ်ဆိုင်တွေမှာလည်း ရွတ်ဆိုတင်ဆက်လေ့ ရှိပါတယ်။ ပထမဆုံး poetry slam ကဗျာရွတ်ဆို တင်ဆက်မှှု ပြိုင်ပွဲကို အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ နယူးယောက်မြို့မှာ ၁၉၈၈ ခုနှစ် သြဂုတ်လက ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၉၀ မှာတော့ အမေရိကန်နိုင်ငံမှာ ပထမဆုံး National Poetry Slam ပြိုင်ပွဲကို စတင်ကျင်းပခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ poetry slam ဟာ အလွန်ရေပန်းစားလာတာမို့ ကဗျာဆရာတွေဟာ အချိန်ပြည့် အလုပ်အကိုင်အဖြစ် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာ လှည့်လည်ပြီး ကဗျာရွတ်ဆိုတင်ဆက်နိုင်လာကြပါတယ်။ အမေရိကန်နိုင်ငံမှာတင်မကဘဲ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေကို လှည့်လည်ပြီး ကဗျာရွတ်ဆိုတင်ဆက်မှှုတွေ ပြုလုပ်လာကြပါတယ်။

နီးလ်ဟီးလ်ဘွန်းန်ရဲ့ ကဗျာဟာ “OCD” စိတ်ရောဂါဝေဒနာ အကြောင်းကို အချစ်အလွမ်း ကြေကွဲမှှုခံစားချက်ကြမ်းကြမ်းနဲ့ ရောစပ်ဖွဲ့ဆိုထားတဲ့ ကဗျာဖြစ်ပါတယ်။ အသက် ၁၈ နှစ်ကနေ ၅၄ နှစ်အတွင်း စုစုပေါင်းလူဦးရေရဲ့ ၂ ရာခိုင်နှှုန်းကျော်ဟာ OCD ဝေဒနာရှင်တွေလို့ OCD ဝေဒနာအကြောင်း ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တစ်ခုက ဆိုပါတယ်။ စိတ်စွဲလွန်ဝေဒနာရှင်တွေရဲ့လက္ခဏာ တချို့ကတော့ လက်ခဏခဏ ဆေးရမှ နေသာထိုင်သာရှိတာ၊ တချို့အရောင်တွေကို ကြောက်ရွံ့တာ၊ တစ်ခုခုလုပ်ရင် ဘယ်နှစ်ကြိမ်ဆိုပြီး အကြိမ်အရေအတွက် အတိအကျ လုပ်ရမှ စိတ်အေးသွားတာ စတဲ့ အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းမှှု မျိုးစုံပါပဲ။

စိတ်စွဲလွန်ဝေဒနာ ပေါ်လွင်အောင် တချို့စာကြောင်းတွေကို ကဗျာဆရာက ထပ်ကာထပ်ကာ ထပ်ကာထပ်ကာ ထပ်ကာထပ်ကာ ထပ်ကာထပ်ကာ ထပ်ကာထပ်ကာ ကျော့ထားပါတယ်။ ကဗျာတတိယပိုဒ်မှာပါတဲ့ “သူ့ပါးပေါ်ကျနေတဲ့ မျက်တောင်လေး” ဆိုတာကလည်း အဓိပ္ပါယ်အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကြယ်ကြွေတဲ့အခါ ဆုတောင်းရင် ဆုတောင်းပြည့်တယ်လို့ အယူရှိကြသလိုမျိုးပဲ ပါးပေါ်မှာ မျက်တောင်လေးတွေ့ခိုက် ဆုတောင်းရင် ဆုတောင်းပြည့်တယ်လို့ တချို့က ယူဆကြသတဲ့။ ကောင်မလေးကို စတွေ့တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ “သူ့ပါးပေါ်ကျနေတဲ့ မျက်တောင်လေး” ဆိုတာကို ကဗျာထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ်ကျော့ထားတော့ ကဗျာဆရာဟာ နိမိတ်ပုံလှလှနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။

နီးလ်ဟီးလ်ဘွန်းန်ရဲ့ “OCD” ကဗျာဟာ YouTube မှာ ၂၀၁၇ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလအထိ စာရင်းအရ ကြည့်ရှှုသူပေါင်း ၁၂သန်းကျော် ရှိပြီး စံချိန်သစ်တစ်ခု တင်ထားပါတယ်။

နင္မလုပ္ခဲ့တာေတြ

မွတ္မိေသးလား?

နင္အျမတ္တႏုိးထားတဲ့ကား၊ ငါ မရမကငွားခဲ့တဲ့ရက္က

ငါ့လက္ခ်က္နဲ႔ နင့္ကားေလး ပိန္ခ်ိဳင့္ရုပ္ပ်က္

နင္ ငါ့ကုိသတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ ေဒါသထြက္လိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ေဒါသမထြက္ခဲ့။

မွတ္မိေသးလား?

ကပြဲကုိ အဝတ္အစားသတ္သတ္မွတ္မွတ္နဲ႔ လာရမယ့္အေၾကာင္း

နင့္ကိုမွာဖုိ႔အေရး ေခါင္းထဲေမ့ေပ်ာက္

နင္ ကုိ႔ရိုးကားရား ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ေရာက္ခ်လာခဲ့

နင္ ငါ့ကုိ နာက်င္စိတ္ကြက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ စိတ္မကြက္ခဲ့။

မွတ္မိေသးလား?

တျခားေကာင္ေလးေတြကုိ ငါညဳတုတုျပဳစား

နင္သဝန္တုိေအာင္ မ်က္ႏွာမ်ားျပတုန္းက

နင္ငါ့ကို ထားသြားေတာ့မယ္လို႔ ငါထင္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ထားမသြားခဲ့။

နင္ဟာငါ့ကို သည္းခံျမတ္ႏုိး၊ ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္မွႈေတြကို အုပ္မုိးေစာင့္ေရွာက္၊ နင္ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တာေတြ မေရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္။

နင္ ဗီယက္နမ္က ျပန္လာရင္ စီကာပတ္ကံုးေျပာျပဖို႔

စကားလံုးေလးေတြျပင္ဆင္ ငါအမ်ားၾကီးစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေပမဲ့

နင္ဟာ ျပန္မလာႏုိင္ခဲ့။

By မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ (Merrill Glass)

ဘာသာျပန္သူ - ေကာင္းကင္ကုိ

ကဗ်ာ စျပီး တင္တဲ့ရက္ (၂၀၁၇ စက္တင္ဘာ ၁)၊ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ (၂၀၁၇ ဇန္နဝါရီ)

ဒန္နိစေကာ့ထ္ရဲ႕ “Discovering Poetry” စာအုပ္ထဲမွာ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ “But You Didn’t” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ “Basic Skills in NEAB GCSE English” စာအုပ္မွာလည္း မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ဒီကဗ်ာေလး ပါခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကေန ျပန္ေရာက္မလာေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာပါ။ အြန္လိုင္းမွာ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ဘာသာျပန္ထားတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာေတာ့ ေလးပုိဒ္ပါတဲ့ ဗားရွင္းနဲ႔ ေျခာက္ပိုဒ္ပါတဲ့ ဗားရွင္း ႏွစ္မ်ိဳးကြဲေနပါတယ္။ အဲဒီဗားရွင္းႏွစ္မ်ိဳးဟာ ေနာက္ဆံုးအပုိဒ္မွာလည္း နည္းနည္း ကြဲျပားေနပါတယ္။ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ဟာ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ ကြင္းစလန္းဇာတိ ကဗ်ာဆရာမ တစ္ေယာက္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း “But You Didn’t” ကဗ်ာကို အေမရိကန္ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇနီးသည္က ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ ဆုိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အမည္မသိေက်ာင္းသူတစ္ဦးက ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ ဆိုၾကျပန္ပါတယ္။ ကဗ်ာရွင္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ပေဟဠိျဖစ္ေနတာကလည္း အေတြးပြားေစပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဲရီးလ္ဂလပ္စ္ လို႔ပဲဲ သံုးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ထားတာကေတာ့ “Discovering Poetry” စာအုပ္ထဲက ေလးပုိဒ္ဗားရွင္းကုိ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုမွာ အုိေကေနေပမဲ့ ဗမာလို တိုက္ရုိက္ဘာသာျပန္လိုက္ရင္ ကဗ်ာပံုစံရသ ေလ်ာသြားတယ္ထင္လိုိ႔ နည္းနည္းေလး ကြန္႔ညြန္႔ထားပါတယ္။

ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ဟာ
ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္ခဲ့တယ္။

 ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
ဝက္သားစားျခင္းအတတ္ဟာ
ကုိယ္ခံပညာတစ္ရပ္လား။

ေလာ္စပီကာထဲက ဘီလူးၾကိဳက္ ေတးသံဟာ
အာၾကမ္းလွ်ာၾကမ္းနဲ႔
လူမိုက္ဂိုက္ဖမ္းလို႔။

အမုန္းေရာဂါသည္ေတြနဲ႔
မျဖစ္မေန ဆက္ဆံေနရတဲ့အခါ
သည္းခံမွႈကို စုရံုး
ကြန္ဒံုးလို ထုတ္သံုးေနရ။

ေရွးတုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ရတနာေသတၱာရဲ႕ အနက္အရွိႈင္းကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတုိင္းမိေစနဲ႔။
ငွက္ျမတ္ေတြနားတဲ့ ပရမတ္ကုိ
ျမန္မာျပည္နဲ႔ ေစ်းမျဖတ္မိေစနဲ႔။

အနိဌာရံုေတြ ခုန္ေပါက္ကစားေနက် ေခ်ာက္ထဲမွာမွ
ဇာတိရလာမိတဲ့ ငရဲႏုိင္ငံသားေတြ
ျမင္ျမင္သမွ်အလင္းစ တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ကို
မရမက လိုက္ေကာက္ေနရ။

စိတ္ဒဏ္ရာတစ္စုကုိ
ပြင့္ဖတ္ႏုေတြနဲ႔ကပ္ဖုိ႔
အေမ့အိမ္ကို အေျပးအလႊားေလွ်ာက္
ဘုရားခန္းထဲေရာက္ရင္
ဗုဒၶရဲ႕ ဖန္မီးအိမ္မ်က္လံုးထဲမွာ
လူုေတြကုိ သေရာ္ေဝဖန္တဲ့ အျပံဳးေတြ
ရွာၾကည့္ျပီး စိတ္ေျဖရမယ္။

မ်က္ေစ့ျပာေနတဲ့ေခတ္ကေတာ့
 ေရႊဝါေရာင္ဝင္းလဲ့ေနတဲ့ျမစ္ထဲ
အမွိႈက္တခ်ိဳ႕ ပစ္လို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ (Jan 31 – 2017)
Facebook မွာ ဇန္နဝါရီ ၃၁ တုန္းက တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပါ

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္

ျပည္သူ႔အခြန္ေတြ အဝစားထားတဲ့
ေသမင္းတမန္ငွက္
ေလညင္းခံထြက္တာ
ေက်ာင္းတေက်ာင္းပါသြားတယ္။
အိမ္ဆယ္အိမ္ ပါသြားတယ္။
ကေလးတခ်ဳိ႕ ပါသြားတယ္။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္မွာ
ေရဒါပါလာေပမဲ့ ႏွလံုးသားပါမလာဘူး။
အမိန္႔နာခံမယ့္ နား ပါလာေပမဲ့
လူေတြငိုသံျပန္ၾကားမယ့္ နား ပါမလာဘူး။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ေဆးရံုတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
ေျခေထာက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ေျခေထာက္ေတြၾကဲခ်
လက္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ လက္ေတြၾကဲခ်

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကုိ ပုတ္ျပတ္ငွား
ဒုကၡသည္စခန္းတခုဆီသြားခ်င္တယ္။
အေဖအေမ ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ အေဖအေမေတြ ၾကဲခ်
ကစားေဖာ္ဆံုးရွံဳးခဲ့သူေတြအတြက္ ကစားေဖာ္ေလးေတြၾကဲခ်

ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္အရ
ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ကိုပုတ္ျပတ္ငွား
တရားလြန္စစ္စခန္းေတြဆီ သြားမယ္။
ၿပီးရင္ သူတုိ႔ဆီမွာ မ်ဳိးတံုးေလာက္ေအာင္ ရွားပါးေနဆဲ
ေနာင္တတရားေတြ ၾကဲခ်လိုက္မယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (January 25 - 2017)

သစ္ခက္သံလြင္ ရသစာေပ စာမ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ "ဗံုးၾကဲေလယာဥ္" ကဗ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ blog မွာ အခုမွ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။

အျပံဳးဖိုဘီးယား

မီးေတာင္တလံုးက
သံတမန္ဆန္ဆန္ ျပံဳးျပတယ္။

မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ ေသနတ္တလက္က
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ငွက္ကုိ ခ်စ္ေရးဆုိသလိုမ်ဳိး။

ေျပလည္ခ်င္ေဇာနဲ႔
ယံုၾကည္မွႈေတြ ပံုေအာလုိက္ဖိ႔ုဆိုတာ
လိမ္ေနက် ကန္ထရုိက္ရဲ႕
ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့တုိက္ကုိ
ႀကိဳပြိဳင့္နဲ႔ ဝယ္လိုက္သူထက္ မိုက္မ်ားမုိက္ေနမလား။

 ေျပးၾကည့္စရာမလိုဘူး
 ေရႊအုတ္အေကာင္းစားနဲ႔ ေရပုပ္ေျမာင္းၾကားထဲမွာ
ဝွက္ထားတဲ့ ဓားတေခ်ာင္းရွိေၾကာင္း။
ေကာင္းကင္ကုိ (ေအာက္တိုဘာ ၂၅)

ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔က သစ္ခက္သံလြင္ စာေပအႏုပညာ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

(( မန်ယူဆန်တဲ့ ဘဝ ))

--------------------------

ဘဝမှာ

ကံကူမယ့်နှစ်ကို စောင့်ရတာ

မန်ယူရဲ့ အဖြစ်လိုပဲ။

နလန်မထူတဲ့စစ်မှာ

အလံဖြူတွေလည်း များလှပြီ

ရန်သူတွေလည်း ဟားလှပြီ။ 

ကောင်းကင်ကို (စက်တင်ဘာ ၁၉) 

[မန်ယူ...၃]

--------------

"မယုံနိုင်အောင်ဘဲ ... နာကျင်ကြေကွဲ... ရောင်စုံအိပ်မက်တွေ။ မှှုန်ရီလွင့်ပြယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ"

သရဲနီ ကွဲပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းငါကြားတိုင်း

"ပုလဲသီ တကွဲစီ" ဆိုတဲ့ သီချင်းစာသား သတိရမိ။

ကောင်းကင်ကို (စက်တင်ဘာ ၁၉)

မန်ယူ (၁)  (ကဗျာအဟောင်းပါ)

-----------

ချဲလ်ဆီးရဲ့ အဟောင်းပန်တော်ကျ နဲ့

သရဲကြီးရဲ့ခေါင်းပြန်ဖော်ရမှာ

သိပ်တော့ မနိပ်။

မော်ရေ...

ပိတ်ဆော့မယ့် ဘတ်စ်ကားကွက်နဲ့တော့

သိပ်ဟော့တဲ့ အမှတ်အသားကို မဖျက်နဲ့နော်။

ကောင်းကင်ကို (သြဂုတ် ၁၃)

Facebook က ဟာကို backdate နဲ့ blog မှာ ပြန်တင်တာပါ။ 

ေဘာလံုး ကဗ်ာမ်ား

Facebook မွာ ၾသဂုတ္ ၁၁၊ ၁၂ နဲ႔ ၁၃ ရက္ေန႔ေတြက တင္ခဲ့တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဘာလံုးကဗ်ာ ေတြပါ။

(မက္ဆီ)
----------
ဘာကာရဲ႕ ရုိးတြင္းျခင္ဆီ
ဂုိးသြင္းခ်င္ျပီ တဲ့။

မန္ယူ (၁)
--------
ခ်ဲလ္ဆီးရဲ႕ အေဟာင္းပန္ေတာ္က် နဲ႔
သရဲၾကီးရဲ႕ေခါင္းျပန္ေဖာ္ရမွာ
သိပ္ေတာ့ မနိပ္။

ေမာ္ေရ...
ပိတ္ေဆာ့မယ့္ ဘတ္စ္ကားကြက္နဲ႔ေတာ့
သိပ္ေဟာ့တဲ့ အမွတ္အသားကုိ မဖ်က္နဲ႔ေနာ္။

မန္ယူ (၂)
--------
ေမာ္ရင္ဟုိကို ျမင္ရံုနဲ႔
ေပ်ာ္ခ်င္သလိုလို ရင္ခုန္ရေပါ့။

အေရာင္ရဲနီ ယူႏုိက္တက္က
ေအာင္ပြဲဆီ အတူလိုက္တက္ဖို႔
ကမၻာေက်ာ္ဖလားလိုက္ မုဆိုးၾကမ္း
စပါယ္ရွယ္ဝမ္းကုိ စာခ်ဳပ္လိုက္ျပီ။

သရဲနီကုိ
ငရဲျပည္ကို ပုိ႔ရက္တဲ့
ဗန္ဟားက်ိန္စာေအာက္က
ခံစားခ်ိန္ လြန္ေျမာက္ေတာ့မလား။

အိပ္မက္ထဲကလို အမွတ္ေတြလွ်ံ
သရဲနီဟန္ပန္ နဲ႔
တစ္ပြဲစီမွန္မွန္ ခ်ီတက္ႏုိင္ပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ပထမ အပုိဒ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးအပုိဒ္က အရင္ ကဗ်ာေဟာင္းထဲကပါ။ 

(ပရီးမီးယားလိဂ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ လက္နက္ဆန္း)
--------------------------------------------
ေမွာ္ဆန္အေတြးစစ္ နဲ႔
ေတာ္လွန္ေရးသစ္ စဖုိ႔
ဂြါဒီယိုလာေရ
လာ... ဒီကုိလာ။

တီကီတာကာ နဲ႔
ညီညီညာညာ ကစားၾကစုိ႔။

Etihad ကြင္းမွာ
အညွိဳးအနာတစ္ေထာင္နဲ႔
မိုးျပာေရာင္အသင္း
ဂိုးရာေထာင္ သြင္းႏုိင္ပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေနာက္ဆံုးအပုိဒ္က အရင္တုန္းက ကဗ်ာေဟာင္းထဲကပါ။

(အာဆင္နယ္)
-------------
ပရီးမီးယားလိဂ္ ျဂိဳလ္အသျပာ မွာ
အေျမာက္ဆံေတြ မ်ိဳးတုံးခဲ့တာ
၂၀၀၄ ခုႏွစ္ကတည္းက။

အာဆင္ဝင္းဂါးေရ
နာက်င္ျခင္းစကားေတြ ေျပာခဲ့ရတာ
၁၂ႏွစ္ ၁၂မိုး ရွိျပီ။

ၾကယ္ေတြ ဝယ္ေပးပါေတာ့ကြယ္။
ဖလားလက္မဲ့ဘဝနဲ႔
တအားရွက္ခဲ့ရတာ မ်ားျပီမို႔
အေျမာက္တပ္သား အာဆင္နယ္ ေတြကုိ
တစ္ေခါက္ထပ္မမွားဖုိ႔ မွာခ်င္တယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ေနာက္ဆံုးအပုိဒ္က ၂၀၁၃ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာ "ပရီးမီးယားလိဂ္ နန္းလုပြဲ အၾကိဳ" ထဲကေန ျပန္ယူသံုးထားတာပါ။
-------------------------------
(ၾကိဳးၾကာနီ)
----------
လီဗာပူး “ဖိုး” - ဘာကာ “ဇီးရုိး” တဲ့။
မ်က္လံုးေတြက ပို႔တဲ့သတင္း
အရွိတရားနဲ႔ေတာင္ ကင္းလြန္းသလို။

Mane ေရ
မင္းရွိေနမယ္ ဆိုရင္
ၾကိဳးၾကာနီတို႔ အတြက္က
ဂိုးကဗ်ာသီဖုိ႔ မခက္လွဘူး။

ပရီးမီးယားလိဂ္ အဆန္ခရီးတစ္ခုကုိ
ဖန္တီးမွႈေတြ နဲ႔ သြားၾကမယ္။

မွတ္ခ်က္။ အလယ္အပုိဒ္က "Mane" ရဲ႕ နာမည္ကလြဲရင္ ... ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္က ကဗ်ာထဲက ျပန္ယူထားတာပါ။
--------------------------------------------------
(Leicester City)
--------------
တကယ္ၾကီး ျမင့္တက္လာတာလား
အလည္ခရီးအျဖစ္ထြက္လာတာလား
ငါ ထီေပါက္ႏုိင္တယ္လို႔ေတာင္ ေတြးခဲ့ဖူးေပမယ့္
မင္းတို႔ ခ်န္ပီယံ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ မေတြးခဲ့ဖူးတာကလည္း
ငါ့ဘဝထဲက အမွားတစ္ခုပဲ။

ေကာင္းကင္ကို (ၾသဂုတ္ ၁၂)

ႏွင္းဆီျခံ ညီႇေစာ္နံေနေၾကာင္း ေခါင္းေလာင္းသံ

ရြာေလးကေျပာတယ္

ကုလားမဝင္ရ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔

သူ ရွိဳးထုတ္မလို႔တဲ့။

ေမေမကေျပာတယ္

နာနာရုိက္ေပးပါ ဆရာမတဲ့

အပုိင္းဂဏန္းငယ္ေလး

ကိန္းျပည့္ျဖစ္ လူလားေျမာက္တဲ့အခါ

ၾကီးႏုိင္ငယ္ညွဥ္း ဘဝႀကိမ္ဒဏ္က

အခု ႀကိမ္ဒဏ္ထက္ပိုနာမွာမုိ႔

တင္ပါးေတြ ခံႏုိင္ရည္ျမင့္ေအာင္

ေလ့က်င့္ေပးပါတဲ့။

ဗုဒၶက မိန္႔တယ္

ဟဲ့...ေယာအတြင္းဝန္ဆုိတဲ့ဒကာ

နင့္စာကိုဖ်က္တာ ျမင္းထိန္းငတာတေယာက္တည္း

ငါ့စာဖ်က္သူေတြကုိ ဒီမွာၾကည့္

အို...ဗုဒၶေထာက္ျပတာ ျမန္မာႏုိင္ငံေျမပံုႀကီးပဲ။

“သမုိင္းသင္တာ မအေအာင္” ဆိုေပမဲ့

“ကြန္စာရွႈ”မခ်စ္တဲ့ သမုိင္းဆရာ...

ဆံသသမားအသြင္

မွိႈင္းကြက္နင္းၿပီး ဝင္လာတယ္။

သူ႔လက္ထဲက ကပ္ေၾကးတလက္နဲ႔

ညႇပ္ၿပီးသြားတဲ့အခါ

ကေလးေတြရဲ႕ ဆံပင္က လံုးဝ...တပံုစံ

တဘက္သတ္အျမင္ေတြ ေခါင္းမွာ ကုိယ္စီပန္လုိ႔။

ေကာင္းကင္ကုိ

(သစ္ခက္သံလြင္ စာေပအႏုပညာ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္က ဇူလိုင္ ၂၉ က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာကုိ blog မွာ ျပန္တင္တာပါ)

တကုိယ္ေတာ္ကဗ်ာသမား ေမြးထားတဲ့ပုိး

Be yourself ဆိုတဲ့ ဇိမ္ခံကား

ကၽြန္ေတာ္ငွားစရာ မလိုဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ ျပႆ       နာက

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္လြန္းျခင္းပဲ။

အာရံုစုိက္မွႈ ဆာေနတဲ့

Narcissist ျမာေတြလို

တမင္လုပ္ယူခ်င္တာမ်ဳိးမဟုတ္။

ပင္ကုိယ္ေလာင္စာျပင္းျပင္းနဲ႔

ကုိယ့္ေျခရာကုိယ္နင္းခ်င္တာ။

ရယ္သံကြဲေျခာက္ေျခာက္ေတြ

အစြယ္နဲ႔ေပါက္မွာ မေၾကာက္ပါဘူး။

အမ်ားအယူအဆ တရုန္းရုန္းနဲ႔

ကုိယ့္အရွိတရားကုိယ္ မဖုံးလိုပါ။

အလာပသလာပ စကားေတြ

ေရႊလိုရွားလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္

ၿမိဳ႕လယ္မွာ ေတာင္ပံခတ္ရင္း

ေတာသစ္တခုငတ္တယ္။

လူနံ႔သူနံ႔ကုိ

တစိမ့္စိမ့္လန္႔တတ္သူရဲ႕

တံခါးနီအုပ္ထားတဲ့ အာအေခါင္းမွာ

Disable လုပ္ထားတဲ့ လွ်ာတေခ်ာင္း ရွိတယ္။

အကို ေလျဖတ္ေနတာလားတဲ့။

ရွည္ၿပီး လိုက္သြားမိတဲ့ ခရီးမွာ

အတန္းငယ္ ေကာင္မေလး တေယာက္ရဲ႕စကား

ဇင္ရဟန္းတပါးနဲ႔

သူ...ကၽြန္ေတာ့္ကုိမွားတယ္။

ႏွႈတ္ခမ္းက အလုပ္မလုပ္ေတာ့

ေခါင္းက ညိတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္။

ေခါင္းညိတ္တိုင္း ေထာက္ခံတာလုိ႔ေတာ့ မထင္နဲ႔။

ညိတ္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းရဲ႕

လွ်ဳိ႕ဝွက္အဓိပၸာယ္ ေထာင္ေသာင္း

ကမၻာ့ဓာတ္ခြဲခန္းေတြ ဦးေႏွာက္ေညာင္းေလာက္ရဲ႕။

အေပါင္းအသင္းနည္းျခင္းဆိုတဲ့ ေလာကဓံတရား

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထုိးေနက် ဓားပဲ။

အထုိးခံရတုိင္း

ေသြးေတြထြက္မလာဘဲ

အေတြးေတြ ထြက္ထြက္လာတယ္။

မတူမတန္သလို ဘဝင္ရုိင္းအထပ္ထပ္နဲ႔

လူေငြ႕ျဖတ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ပင္ကုိယ္ေရခဲမွတ္နဲ႔

ခ်ဳိၿမိန္စကား မတတ္တာပါ။

မေပါင္းခ်င္ရင္ေတာ့ေနေပါ့။

အထီးက်န္လာတဲ့အခါ

ဝတၳဳထဲက

ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔

မ်က္နွာဖံုးမပါတဲ့ စကားေတြေျပာမယ္။

Be yourself ဆိုတဲ့ ဇိမ္ခံကား

ကၽြန္ေတာ္ငွားစရာ မလိုဘူး

ကၽြန္ေတာ့္ ျပႆနာက

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္လြန္းျခင္းပဲ။

ေကာင္းကင္ကို (၂၃ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၆)

သစ္ခက္သံလြင္စာေပအႏုပညာ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္မွာ ဇူလိုင္လ (၂၄) ရက္ေန႔က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာကို blog မွာ ျပန္တင္တာပါ။ 

စီးကရက္ခ်စ္သူ

တရားသေဘာအရ
သံံေယာဇဥ္ဆိုတာ
လြတ္လပ္ျခင္းကို အစိမ္းလိုက္စားမယ့္
သားရဲတိရစာၦန္ပဲ။

ဒါေပမဲ့လည္း
ေဆးလိပ္အႏၱရာယ္ကုိ သိလ်က္နဲ႔ ရွိဴက္သူလို
အရက္အႏၱရာယ္ကို သိလ်က္နဲ႔ ႀကိဳက္သူလုိ
ဓားျပအႏၱရာယ္ကုိ သိလ်က္နဲ႔
အိမ္ေထာင္ေရး ရထားေပၚ
အတၱစိတ္ဆိုတဲ့ လက္ဝတ္လက္စားကုိ
ငါယူလာမိတယ္။

ခ်စ္သူတို႔ ကမၻာမွာ
မလြတ္လပ္မွႈဟာ
အထြတ္အျမတ္ တခုပါကြယ့္။

ၾကည့္စမ္း...
ငါ့ေနာက္ေက်ာမွာ
ႏႈတ္ခမ္းနီဆုိးေနတဲ့ ဓားတလက္။

ေကာင္းကင္ကုိ
"သစ္ခက္သံလြင္" စာေပအႏုပညာ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္မွာ ဇူလိုင္ ၁၂ ရက္ေန႔က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပါ။

တိတၳိတစ္ေကာင္ရဲ႕ အတြင္းပုိင္းစာမ်က္ႏွာ

ငါဟာ

ဘာသာတရားကုိ စြန္႔ခြာခဲ့ေပမဲ့

ဘာသာစကားကုိ ကုိးကြယ္ေနတုန္းပါလား

ငါ့ကိုဆဲတဲ့အခါ... ငါနာတုန္းေလ။

ငါဟာ

ဘုရားသခင္ကို ေဝဖန္ရဲေပမဲ့

အလုပ္ရွင္ကုိ ေဝဖန္ရဲပါ့မလား

ဖီဆန္မွႈကို ကဗ်ာထင္သူဆုိေပမဲ့... ငါဆာတုန္းေလ။

ေၾသာ္...

ဘာသာတရားကို ငါးစာမဟပ္ေပမဲ့

သာယာစကားကုိ တအားငါငတ္ေနပါလား။

လက္ခုပ္တီးမယ့္သူကုိ... ငါရွာတုန္းေလ။

ေကာင္းကင္ကုိ 

တနလၤာသားတစ္ေကာင္ရဲ႕ ဂ်စ္ကန္ကန္ေစတနာ

ဗံုးခြဲသူေတြ လက္ခ်က္နဲ႔

ခ်စ္ကမၻာ မပ်က္ေစေရး

အလႅာဟာ

အေျပးအလႊား ယၾတာေျခေနရွာတယ္။

ေသြးကြက္ေတြနဲ႔ တိုင္းတာၾကည့္လိုက္ပါ။

ကမၻာ့ ဗလီဖ်က္သူေတြ စာရင္းမွာ

ဂုိဏ္းကြဲ မြတ္စလင္ခ်င္း ဗံုးခြဲဖ်က္တာ

အစိမ္းေသေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။

အတူတူပဲ။

ေလးအသေခ်ၤ ကမၻာတစ္သိန္းတန္ နာမည္တစ္လံုးကုိ

ဦးေႏွာက္အရစ္ျပဳန္းေတြက

မီးေမႊးစရာ ထင္းတစ္ေခ်ာင္းလုိ သံုးေနၾကတယ္။

မုဒိမ္းမွႈ ရွာေဖြေသြးထုိးေရး ဦးစီးဌာနမွာ

အရွင္ဘုရားတုိ႔ဒကာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ပါပါသလဲ။

မုန္းသူေတြ သတ္လို႔ မေသခဲ့တဲ့ ဘုရားဟာ

ခ်စ္သူေတြ သတ္လို႔ ေသရေတာ့မွာလား။

ဘုရားစင္ေတြေပၚက ဘုရား

ရင္ဘတ္ကို ဖိဖိထားရတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ

ျမင္ေယာင္လာတယ္။

သကၤန္းဝတ္ထားေပမဲ့

သီလ ဝတ္မထားဘူးဆိုရင္ေတာ့

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေဝဖန္မွႈေတြကုိပဲ

လွဴဖြယ္ဝတၳဳလို႔ မွတ္လိုက္ပါ ဘုန္းဘုန္း။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇြန္ ၂၉ – မေန႔က ေရးထားတာပါ။)

တိုက္ၾကက္ေတြေပါတဲ့ကမၻာ

လူေတြဟာ

ဘုရားသခင္ရဲ႕ လွည္းက်ိဳးကုိ ထမ္းေနရဆဲ။

ေခတ္ပ်က္ တက္ဘုရားကုိ

ေမးခြန္းမဲ့ လူသားေတြက

နာခံမွႈနဲ႔ ပူေဇာ္လိုက္ၾကတဲ့အခါ

အမုန္းတရားေတြဟာ ခါးပတ္နက္။

(အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ကို မျငိဳျငင္ေပမဲ့)

ႏုိင္ငံေတာ္ဟာ အခြန္လြတ္ေစ်း မဟုတ္လို႔

ေဒါသေတြကုိ တရားနာသူေတြဆီ မေရာင္းပါနဲ႔။

ေျမြေပြးထက္ျပင္းေသာ အဆိပ္မ်ား

ဟုိဆရာေတာ့္ ႏွႈတ္ဖ်ားမွာ ရွိတယ္။

ႏူကလီးယားထက္ ဆိုးတဲ့ လက္နက္ပုန္း

ဟိုဗလီဆရာရဲ႕ ကန္းမ်က္လံုးမွာ ရွိတယ္။

အမ်ိဳးသမီးအဂၤါေတြကုိ မီးခံေသတၱာထဲ သိမ္းခ်င္တာလား?

ကုိယ့္ဘုရားနိဂံုး ကုိယ္

အေသခံဗံုးေတြနဲ႔ သီကုံးခ်င္တာလား?

ကမၻာဖ်က္နီတိေတြ ထြက္ထြက္လာတဲ့ေခတ္မွာ

အရိုးနံရံ အေပါက္အျပဲၾကားက ၾကည့္လိုက္။

ကမၻာေလကမၻာလြင့္ ဟာ

အမွိႈက္ပံုးထဲက ပုပ္သုိးေနတဲ့ ေမတၱာတရားကုိ

အငမ္းမရ စားလို႔။

ေကာင္းကင္ကုိ

ဆာမူရုိင္း

တင္စားမွႈမပါဘဲ ေျပာရမယ္ဆုိရင္

ပင္လယ္ကို မဟာဇနက လက္ပစ္ကူးခဲ့သလို

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဧဝရက္ေတာင္ကုိ မ်က္ေစ့မွိတ္ျပီး ေနာက္ျပန္ တက္ေနတုန္းပဲ။

မတူတာ တစ္ခုက

ဆုေၾကးနည္းျပီး ဒဏ္ေၾကးမ်ားတဲ့ ေလာကမွာ

ေသျခင္းတရားသာ ေမခလာပဲ။

တကယ္လို႔ ဘဝဆိုတာ

tragedy ေက်ာရုိးမွာ

comedy သေဘာမ်ိဳး ညွပ္ထည့္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ဆုိရင္

ငါဟာ

ဖ်က္အားျပင္းလက္နက္ေတြကို

ခဲတံခၽြန္ဓားနဲ႔ ခုခံေနရတဲ့ ဆာမူရုိင္း။

ေကာင္းကင္ကုိ (၂၆ ဇြန္၊ ၂၀၁၆)

မဟာကရုဏာရွင္ၾကီးမ်ား ခင္ဗ်ား

ေရွးေခတ္ၾကမ္းၾကမ္းက

ပေဟဠိတန္းလန္းနဲ႔ ဥာဏ္ကြန္႔ စကားေတြ

အေငြ႕ပ်ံ... တက္သြားေလသလား။

ေကာင္းကင္မွာ

ေရႊေရာင္ဝင္းဝင္းအရုပ္ေတြနဲ႔... ေသြးေရာင္ရဲရဲ အရုပ္ေတြ

ၾကည့္ရွႈသူေတြရဲ႕ ႏွလံုသားေပၚမူတည္ျပီး

အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆာင္ေနၾကတယ္။

အမုန္းအိမ္သာထဲက

ေရဆြဲခ် မထားတဲ့ က်ိန္စာေတြကို

ဘုရားသခင္ေရးခဲ့တာပါလို႔

ဘယ္မသာ credit ေပးခဲ့တာလဲ။

အဓိပၸါယ္ လြဲသြားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြနဲ႔

အဆိပ္မျပယ္ အျမဲမွား အျမင္ကန္းတာေတြ

လက္ထပ္ထိမ္းျမားၾကတဲ့အခါ

ငရဲျပည္တစ္ခု ေမြးဖြားလာတယ္။

သာသနာျပဳသူေတြရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ ေဗြပါၾကသလို

အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ DNA မွာလည္း အေတာင္ပံပါၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီငရဲဟာ ေဒသအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ၾကြလာခဲ့တယ္။

အဲဒီငရဲဟာ 9/11

အဲဒီငရဲဟာ မိတၳီလာ

အဲဒီငရဲဟာ ခ်ာလီဟက္(ဘ္)ဒို အၾကမ္းဖက္မွႈ

အဲဒီငရဲဟာ ေအာ္လန္ဒုိေဂးကလပ္

အာဏာရွင္သူခုိးေတြနဲ႔

ဘာသာဝင္ဆုိးေတြ

ပါလာရင္...

ဇာတာခြင္ ဆုိးေတာ့တာပဲ။

ၾကည့္စမ္း။

ျပည္သစ္တည္ေရး ဓားေတြ အလကားျဖစ္ကုန္ျပီ

အႏွီ ခ်စ္ၾကည္ေရး စကားေတြ မတရားညစ္ကုန္ျပီ

အျငိဳးနဲ႔ မီးပ်ိဳးလာတာကုိ ရပ္ပါေတာ့။

အရုိးနဲ႔ စည္းရုိးကာမွာကုိ ရပ္ပါေတာ့။

ဘုရားရွင္ နဲ႔ ဘုရားသခင္ ခမ်ာ

အုတ္ဂူမွာ တံေတြးေထြးခံေနရေတာ့

ေျပာေရးဆိုခြင့္ နဲ႔ ေျပာႏုိင္ဆုိႏိုင္စြမ္းသာ ရွိေသးရင္

ဥာဏ္အလင္းရခဲ့တာ မွားတယ္လုိ႔မ်ား ေဟာေလမလား။

ဖန္ဆင္းျပခဲ့တာ မွားတယ္လို႔မ်ား ေျပာေလမလား။

လူသတ္ ဝါသနာအိုးေတြ လက္ခ်က္နဲ႔...

အပူသတ္ သာသနာ မိုးေတြ

အဆိပ္ျဖစ္လိုျဖစ္

စနိပ္(ခ္) ျဖစ္လိုျဖစ္နဲ႔။

မဟာကရုဏာရွင္ၾကီးမ်ား ခင္ဗ်ား

ဝမ္းနည္းပါတယ္။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေကာင္းေတြ

အသက္ေထာင္ေသာင္း ေျခြ ေနေလရဲ႕။

ေကာင္းကင္ကုိ (ဇြန္ ၁၃ - ၂၀၁၆)

(ေအာ္လန္ဒုိ ေဂးကလပ္ အၾကမ္းဖက္မွႈကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ျခံဳငံုေရးလိုက္တာပါ)

 

လွေသာအကြက္

တမင္မေတြ႕ဟန္ေဆာင္
ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္ခဲ့ျပီး
မေရြ႕..အလယ္ေခါင္ရပ္
ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ နဲ႔
အခက္ေတြ႕ကာမွ
အကြက္ေရႊ႕တာလွသတဲ့
ၾကံဖန္ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္။


အဲဒီ ျပႆနာဟာ
ငံုထားသင့္တဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။
ျမံဳထားသင့္တဲ့ အနာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။


ဆိုပါစုိ႔
ပန္းတစ္မ်ိဳး ကုိ ပညတ္တပ္တဲ့အခါ
ဘယ္လိုေတြ မေခၚရဘူးလို႔ နာမည္ ၁၀၀ ခ်ျပမယ့္အစား
ႏွင္းဆီလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဆူးပန္းလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
မွန္မွန္မွားမွား
စပ္စပ္...ခါးခါး
ျပတ္ျပတ္သားသား
ဆတ္ဆတ္... နား နဲ႔ ၾကားခ်င္တယ္။


ေကာင္းကင္ကုိ

အိမ္တြင္းပုန္း

အာေရာဂ်ံ ပရာမံ လာဘံ ဆုိေပမဲ့

ကံကုိယံုျပီး ကန္ေတာ္ၾကီးတစ္ပတ္ မေျပးရဲဘူး။

ကေလးသူခုိးမုိက္ ဆုိျပီး

ေဆးထုိးလိုက္တာနဲ႔

ေဘးဆိုးဆိုက္ႏုိင္တဲ့ေခတ္မို႔

အိမ္တြင္းပုန္းေနရတယ္။

အလိမၼာစာမွာရွိတယ္ ဆုိေပမဲ့

စာအုပ္ဆုိင္ေတြထဲမွာ

ငါ့ လူႏွင္ဒဏ္သင့္ လိပ္ျပာေလး... တစ္နံနက္ခင္းလံုး မနားခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဘာသာေရးမ်က္ႏွာဖံုးတပ္ ဂမၻီရစာအုပ္ေတြ

အလကၤာသံုး နာဇီလက္သီးေတြ နဲ႔

ကြန္ဒံုးစြပ္မထားတဲ့ အဆီျပန္ စကားလံုးေတြက

အသင့္ေစာင့္ေနၾကတာမို႔

allergy ရွိတဲ့ငါ့ခမ်ာ

အိမ္တြင္းပုန္းေနရတယ္။

မူးယစ္ဆန္႔က်င္ေရးလည္း မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။

သိပ္ရမ္းခ်င္တဲ့

အဆိပ္ပန္းဘုရင္ေတြ

ထိပ္တန္းဝင္ ဗိုလ္က်ေနတဲ့ေခတ္မွာ

အခန္႔မသင့္ရင္ ေဆးရံုေရာက္သြားႏုိင္တာမုိ႔

ကမ္းလွမ္းလက္ေတြကုိ

ကမန္းကတန္းဝွက္ျပီး

အိမ္တြင္းပုန္းေနရတယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ (ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၆ - ၂၀၁၆)