အလုပ္ရံုး
အခ်ဳပ္၊ျမံွဳး
အဟုတ္ရုန္း
အျပဳတ္ျပဳန္း
ေၾသာ္...ပရုတ္လံုး။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Friday, February 17, 2012
Sunday, February 12, 2012
ဦးထုပ္နက္အေတြး
ညွိျပီးသား အလဲအထပ္နဲ႔
သိျပီးသား ဖဲတခ်ပ္ကုိ
ဆြဲရေတာ့မယ္ April Fool ရယ္။
ႏွစ္အသစ္မွာ
ေခတ္အသစ္ကုိ စဖုိ႔
သၾကၤန္ေတးေတြက
အသံေပးေနၾကေပမဲ့လည္း
တန္ခူးအိပ္မက္သစ္ ႏုိင္ငံေရးမွာ
ေမႊးပိေတာက္တြဲလဲနဲ႔
အေျပး ဘယ္ေလာက္ႏႊဲႏႊဲ
ေခၽြးဘယ္ေလာက္ ရႊဲရႊဲ
အေကြး အေကာက္အလြဲလြဲနဲ႔
သူတို႔ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ
စာေမးပြဲ တခုမဟုတ္လို႔
၄၀ ေက်ာ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာင္
ေအာင္မွတ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
သိျပီးသား ဖဲတခ်ပ္ကုိ
ဆြဲရေတာ့မယ္ April Fool ရယ္။
ႏွစ္အသစ္မွာ
ေခတ္အသစ္ကုိ စဖုိ႔
သၾကၤန္ေတးေတြက
အသံေပးေနၾကေပမဲ့လည္း
တန္ခူးအိပ္မက္သစ္ ႏုိင္ငံေရးမွာ
ေမႊးပိေတာက္တြဲလဲနဲ႔
အေျပး ဘယ္ေလာက္ႏႊဲႏႊဲ
ေခၽြးဘယ္ေလာက္ ရႊဲရႊဲ
အေကြး အေကာက္အလြဲလြဲနဲ႔
သူတို႔ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ
စာေမးပြဲ တခုမဟုတ္လို႔
၄၀ ေက်ာ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ေတာင္
ေအာင္မွတ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Tuesday, February 7, 2012
နတ္ေရကန္ထဲက ငရဲ
Digital နတ္ေရကန္ထဲမွာ
အကၡရာေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္
လူၾကီးေတြဟာ ကေလး ျဖစ္လာတယ္။
ေဒါသစုိလက္ေနတဲ့ ဖရုႆဝါစာမ်ား
ဖန္သားျပင္ေပၚ ခုန္တက္လာတဲ့အခါ
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အျဖစ္ ခန္႔ညား
ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္ အျဖစ္ ခန္႔ညား
ေၾသာ္…Wall တခုလံုး
မွိႈႈင္းေဝ မီးခုိးလံုးေတြနဲ႔။
အသိမ္အဖ်င္းစကား ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေတြၾကားမွာ
စိတ္အတြင္းသားေတြက ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔မို႔
တကယ္ဆုိရင္ လိပ္ျပာရွက္ဖြယ္။
ဘီလူးမင္းသားေတြရဲ႕
ဆူးခင္းစကားေတြမွာ
အဆင့္အတန္းတမ်ိဳးကိုလည္း
ဝမ္းနည္းပက္လက္ စာတမ္းထုိးထားေသးတယ္။
ဒ႑ာရီထဲမွာေတာ့
ေျမြဆိုးေတြစုလာေအာင္ ညွိဳ႕စားနုိင္တာက “ပုေလြ”သံေတြတဲ့
အျပင္ေလာက… ဒုတိယ ဘဝ မွာေတာ့
လူဆုိးေတြ စုလာေအာင္ ညွိဳ႕စားႏိုင္တာက “မေအ”သံေတြျဖစ္တယ္။
Wall တခုက ေျပာတယ္။
“ေရာ့…ငါ့ ဆီမွာ
အေမြဆိုးေတြ ေျခေထာက္ေဆးတဲ့ ႏြားေျခရာခြက္ငယ္
မင္းတုိ႔ ႏွစ္သက္ရင္ေတာ့ ပင္လယ္
ၾကိဳက္သေလာက္ ရွယ္” တဲ့။
ညီ၊ညီမေလးတို႔ေရ
Facebook စုိက္ခင္းထဲမွာ
“အာဃာတ” အသီးေတြ ေတာ္ေတာ္မွည့္ျပီလား။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
အကၡရာေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္
လူၾကီးေတြဟာ ကေလး ျဖစ္လာတယ္။
ေဒါသစုိလက္ေနတဲ့ ဖရုႆဝါစာမ်ား
ဖန္သားျပင္ေပၚ ခုန္တက္လာတဲ့အခါ
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အျဖစ္ ခန္႔ညား
ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္ အျဖစ္ ခန္႔ညား
ေၾသာ္…Wall တခုလံုး
မွိႈႈင္းေဝ မီးခုိးလံုးေတြနဲ႔။
အသိမ္အဖ်င္းစကား ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေတြၾကားမွာ
စိတ္အတြင္းသားေတြက ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔မို႔
တကယ္ဆုိရင္ လိပ္ျပာရွက္ဖြယ္။
ဘီလူးမင္းသားေတြရဲ႕
ဆူးခင္းစကားေတြမွာ
အဆင့္အတန္းတမ်ိဳးကိုလည္း
ဝမ္းနည္းပက္လက္ စာတမ္းထုိးထားေသးတယ္။
ဒ႑ာရီထဲမွာေတာ့
ေျမြဆိုးေတြစုလာေအာင္ ညွိဳ႕စားနုိင္တာက “ပုေလြ”သံေတြတဲ့
အျပင္ေလာက… ဒုတိယ ဘဝ မွာေတာ့
လူဆုိးေတြ စုလာေအာင္ ညွိဳ႕စားႏိုင္တာက “မေအ”သံေတြျဖစ္တယ္။
Wall တခုက ေျပာတယ္။
“ေရာ့…ငါ့ ဆီမွာ
အေမြဆိုးေတြ ေျခေထာက္ေဆးတဲ့ ႏြားေျခရာခြက္ငယ္
မင္းတုိ႔ ႏွစ္သက္ရင္ေတာ့ ပင္လယ္
ၾကိဳက္သေလာက္ ရွယ္” တဲ့။
ညီ၊ညီမေလးတို႔ေရ
Facebook စုိက္ခင္းထဲမွာ
“အာဃာတ” အသီးေတြ ေတာ္ေတာ္မွည့္ျပီလား။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Friday, February 3, 2012
"ပဟာသ" ငရဲ
အတုကမၻာကုိ မင္တဲ့
အႏုပညာရွင္ ေတြ
ငရဲလားလိမ့္မယ္လို႔
က်မ္းမ်ားက ဆိုလည္း
ယမ္းအားက မျပိဳကြဲ။
အႏုပညာ…ခ်စ္တဲ့ငါ
အခုရင္မွာ ျဖစ္တဲ့အရာက
စာအလွ ပုလဲသီကုိ
မၾကာခဏ တြဲစီခ်င္တဲ့ အစြဲအလန္းမို႔
“ပဟာသ” ငရဲခန္းမွာ
ထာဝရ အျမဲတမ္း က်မယ္ဆိုလည္း က်ပေလ့ေစ။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
အႏုပညာရွင္ ေတြ
ငရဲလားလိမ့္မယ္လို႔
က်မ္းမ်ားက ဆိုလည္း
ယမ္းအားက မျပိဳကြဲ။
အႏုပညာ…ခ်စ္တဲ့ငါ
အခုရင္မွာ ျဖစ္တဲ့အရာက
စာအလွ ပုလဲသီကုိ
မၾကာခဏ တြဲစီခ်င္တဲ့ အစြဲအလန္းမို႔
“ပဟာသ” ငရဲခန္းမွာ
ထာဝရ အျမဲတမ္း က်မယ္ဆိုလည္း က်ပေလ့ေစ။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Sunday, January 29, 2012
ႏွင္းဆီခုိင္ နဲ႔ ကုိကုိ …. Free Will, Determinism နဲ႔ အနာဂတ္ကို အလံုးစံု ၾကိဳသိႏုိင္တဲ့့ဉာဏ္ (by ေကာင္းကင္ကုိ)
(၁)
လူတေယာက္ အက်ၤီ ကၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။
(၂)
ေလွနံဓါးထစ္ အေျဖေတြကို သေဘာမက်လို႔ ကုိယ့္ဘာသာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း အေျဖမရဘဲ ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပဲ တခုျပီး တခု ထြက္ထြက္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း လူတခ်ိဳ႕က ေတြးေခၚတယ္ဆုိတာ အခ်ည္းႏွီးတို႔၊ အက်ိဳးမရွိဘူးတို႔ ေျပာၾကတာ ေနမယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့ထြက္လာတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိက အသီးအပြင့္ေတြပါပဲ။ ဦးေႏွာက္ကုိ အဲဒါေတြနဲ႔မွ အစာမေကၽြးရရင္ ဘာေတြနဲ႔ ေကၽြးရမွာလဲ။
ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ ပါေမာကၡ ဦးကုိ ရုတ္တရက္ ျခံအျပင္ဘက္ကုိ တခ်က္လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက သူ အက်ၤီကၽြတ္နဲ႔ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကပါလား။ တေယာက္..ႏွစ္ေယာက္…သံုးေယာက္…ေလးေယာက္။ အရူးထင္လို႔လား မသိဘူး။ မျဖစ္ဘူး..မျဖစ္ဘူး။ အိမ္ထဲျမန္ျမန္ ျပန္ဝင္မွ။ ဦးကုိ ရွက္ရွက္နဲ႔ အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္သြားတယ္။
(၃)
ဦးကို တေယာက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး မရေသးတဲ့ အေျဖမထြက္ေသးတဲ့ စစ္ပြဲ တခုအေၾကာင္း ေတြးေနတယ္။ ဒႆန နယ္ပယ္က စစ္ပြဲ။ Free Will (လူေတြဟာ ျပင္ပလႊမ္းမိုးမွႈ မပါဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္ၾကိဳက္ ဆံုးျဖတ္နုိင္ၾကတယ္ (သုိ႔မဟုတ္) ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ ဝါဒ) နဲ႔ Determinism (အျပဌာန္းခံဝါဒ) စစ္ပြဲ။ အခုထိေတာ့ သူကုိယ္တိုင္လည္း မျပတ္သားေသးဘူး။ အဲဒီ့အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြကုိ သိလာေစခ်င္တာ တခုေတာ့ ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ Free Will နဲ႔ “အနာဂတ္ကုိ အကုန္ၾကိဳသိျမင္ႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္” ဆုိတာ ႏွစ္ခုက အတူတူ မရွိႏုိင္ဘူး၊ တခုနဲ႔ တခု mutually exclusive ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။
အဲလုိသိလာေစဖုိ႔ lecture လည္း မရုိက္ခ်င္ဘူး။ တပည့္ဆုိတာက lecture ရိုက္ရင္ အမ်ားစုက စိတ္မဝင္စားၾကတာ၊အာရံုမစုိက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ကုိယ္တိုင္ပါဝင္ရတဲ ့အခါက်မွ ဦးေႏွာက္ေတြ အလုပ္လုပ္ျပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အျမင္ေလးေတြလည္း ထြက္လာၾကလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ဘာလုပ္ေပးမလဲ။ ထံုးစံအတုိင္း စကားရည္လုပြဲေပါ့။
(၃)
တိုက္ပံု မီးခုိးေရာင္၊ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ အစိမ္းနဲ႔ ခပ္ငယ္ငယ္ ပါေမာကၡေလး ဦးကုိ ရဲ႕ အသံက အခန္းထဲမွာ ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ သူ႔ႏွႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ စကားေတြပါပဲ။ သူက ပါေမာကၡဆုိေပမဲ့ သူ႔ကုိယ့္သူ က်ေနာ္လုိ႔ပဲ သံုးေလ့ရွိတယ္။
“………………….။ က်ေနာ္က အဲလို က်ေနာ့္ ဆရာမကုိ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာမ မ်က္ႏွာ နီရဲသြားတယ္။ ေနာက္မွ ဘာျပန္ေျပာတယ္ ထင္လဲ။ သားတုိ႔က ႏုိင္ငံျခားက စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တာကုိးတဲ့။ ျပည္ပက ပ်က္စီးေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ဝင္ကုန္မွာေပါ့တဲ့”
ေအာက္က ပရိသတ္ေတြ ဝါးခနဲ ပြဲက်သြားတယ္။
“အဲဒီ့တုန္းက က်ေနာ္က ၁၇ ႏွစ္ ေလာက္။ ဆရာမက ၄၃ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနျပီ”
ဦးကုိ ရဲ႕ အသံကုိ နားေထာင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ အုပ္စုေတြထဲမွာ ညိဳေခ်ာ ေကာင္မေလး တေယာက္လည္း ပါတယ္။ သူက ကုိယ္ခႏၵာေသးငယ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းမွာေတာ့ စတားတပြင့္ပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာက အနည္းငယ္ ႏြမ္းေနသေယာင္ ရွိတယ္။
“မိုး…ေနမေကာင္းဘူးလား” ႏွင္းဆီခုိင္က ညိဳေခ်ာေလး မိုး ကို ေမးလိုက္တယ္။ “အင္း…ေခါင္းနည္းနည္း မူးသလို ျဖစ္ေနရံုေလးပါ။ အခု ေကာင္းသြားျပီ”
မိုးကုိ ေမးလိုက္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆိုတာ ကေတာ့ မိုးထက္ေတာင္ ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္အလွေလးေပါ့။
ဦးကိုကေတာ့ ေတာ္ကီေတြ ေျခြလို႔ ေကာင္းတုန္း။ “လူဆိုတာ ျငင္းစရာ လူမရွိရင္ေတာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ ကုိယ္ ျငင္းခုန္ေနရမယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ရွင္းမျပႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ ျငင္းခုန္ပစ္ရမယ္။ ဒါမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ မျငင္းႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ ရွင္းလင္းသြားလိမ့္မယ္”။ ဟ…ဘာေတြလဲ။
“တခ်ိဳ႕ စကားရည္လုပြဲေတြမွာ ဘာသာေရးအေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း စကားရည္ မလုရဘူး ဆုိျပီး ကန္႔သတ္ထားေလ့ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး မကန္႔သတ္ခ်င္ဘူး။ ဘာသာေရး အေၾကာင္း စကားရည္ မလုရေအာင္ ဘာသာေရးဆုိတာ အာဏာရွင္ စနစ္ တရပ္မွ မဟုတ္တာ။ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြ လက္ထက္မွာေတာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးလို႔ ရတဲ့ သာဓကေတြ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆုိၾကတယ္ မဟုတ္လား”
“တခ်ိဳ႕က အေတြးေတြဟာ ဘယ္ကုိမွ မေရာက္ႏုိင္ဘူး၊ အက်ိဳးမရွိဘူးလုိ႔ ထင္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ကိစၥမဆုိ အေတြးကေန စရတာပါပဲ။ ဘုရားဆုိရင္ေတာင္မွ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ က်င့္ဖုိ႔အတြက္ ေတာထြက္ျပီး တရားက်င့္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့အေတြး၊ တကုိယ္ရည္ ျငိမ္းခ်မ္းမွႈကုိ ရယူခ်င္တဲ့ လူတေယာက္ဆိုရင္ေတာင္ တရားရွႈမွတ္မွ ျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ စၾကရတာပါပဲ မဟုတ္လား။ ရည္မွန္းခ်က္ တခုကုိ သြားရာမွာ ဘယ္ဟာကုိ လုပ္သင့္တယ္ ဘယ္ဟာကုိ မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာကို အေတြးနဲ႔ပဲ အရင္ဆံုး တန္ဖုိးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ရေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အေတြးဆိုတာကုိ ပစ္ပယ္လုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ မေတြးအပ္တဲ့ အေတြး ဆုိတာလည္း မရွိပါဘူး”
ဦးကုိ စကားေတြ ေျခြေနစဥ္မွာ ကုိကုိကေတာ့ စိတ္လွႈပ္ရွားေနတဲ့ အတြက္ ၾကားတခ်က္၊ မၾကားတခ်က္။ တကယ္ဆုိ သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ စိတ္လွႈပ္ရွားစရာ အေၾကာင္းကို မရွိဘူး။ အကုန္လံုးက ကုိယ္သိေနတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ။ ကုိယ့္အုပ္စုမွာေတာ့ ကုိယ္ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အုပ္စုသားေတြကလည္း ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ။ တဘက္ယွဥ္ျပိဳင္ရမယ့္ အုပ္စုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ကလည္း သူအသက္ေလာက္ ခ်စ္ရတဲ့ သူ႔ကုိလည္း ထပ္တူျပန္ခ်စ္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္။ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆိုတာက သန္႔စင္ၾကည္လင္ လွပလြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးတခု ပုိင္ဆိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလး။ လွပတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္ ေျပာရမလား၊ မလိုက္ဖက္ဘူး ေျပာရမလား? သူ႔မွာ အရမ္းထူးျခားတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ရွိေနတယ္။ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးမွာ ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာေတာင္ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ္ ့သူ႔ကုိ ဘာသာမဲ့လို႔ သြားေခၚရင္ေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး။ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ Free Thinker လို႔ သံုးေလ့ရွိတယ္။ သူက ဘာသာတရား အားလံုးကုိ ကုိးကြယ္စရာထက္ အသံုးခ်စရာ Tool အျဖစ္ပဲ သေဘာထားတဲ့သူ။ အသိပညာမွန္သမွ်ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျပီး အယူဝါဒေတြ အားလံုးကုိ tool တခုခု အျဖစ္ပဲ သူက သေဘာထားသတဲ့။
သူ႔ဒုိင္ယာရီ ထဲမွာလည္း ဒီလိုေတြ ေရးထားတယ္။ “ပံုေသ မရွိဘဲ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ tool ကုိသံုးမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ရတဲ့အတြက္ ဘဝက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလာတယ္။ အႏုပညာ တရပ္လိုျဖစ္လာတယ္။ ဝါဒေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ တပုိင္းကုိ လက္ခံတာနဲ႔ က်န္တဲ့အပိုင္းကုိ လက္ခံလုိက္စရာမလို သလို တပုိင္းကုိ ပယ္တာနဲ႔ ေနာက္တပုိင္းကို လိုက္ပယ္စရာ မလိုပါဘူး။”
“Free thinker သာမွန္ရင္ စဥ္းစားစရာေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနလိမ့္မယ္။ ေမးခြန္းေတြကို ေသသည္အထိ ဆက္တုိက္ ထုတ္ရင္း တတ္ႏုိင္သမွ် အသိ့ဉာဏ္ေဘာင္ကုိ ခ်ဲ႕သြားလိမ့္မယ္။ ဝါဒ တခုခုကုိ အေသတိုက္ခုိက္စရာ တခုခုကုိ အေသ လိုက္ျပီး ကာကြယ္ေပးစရာေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ မၾကိဳက္တဲ့အယူအဆေတြ႕ရင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ခ်င္ ေဝဖန္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အသိပညာလုိ႔ ထင္တဲ့အပုိင္းေတြကုိေတာ့ ဘယ္ဝါဒထဲမွာ ပါေနေန ျမတ္ႏုိးလိမ့္မယ္။ Free Thinker ဆိုတာ ဘယ္ဝါဒနဲ႔မွ အေသ ဆိုင္မေနနဲ႔အတြက္ ကုိယ့္ကဗ်ာကုိ ကုိယ္တိုင္စပ္ရတဲ့သူ။ ကုိယ့္စာအုပ္ကို ကုိယ္တိုင္ ေရးေနတဲ့သူ။ ျဖတ္ညွပ္ကပ္ျပီးေတာ့တဖံု၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္တနည္း လူအုပ္ၾကီးနဲ႔ကြဲျပားတဲ့ ဘဝေနနည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနတဲ့သူ။”
ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲမွာ အဲလုိ သူ႔အေတြးေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သူ႔ဒုိင္ယာရီ တအုပ္လံုးမွာ အဲလုိအေတြးေလးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။
ကုိကုိနဲ႔ ႏွင္းဆီခုိင္ ၾကားမွာ အယူအဆေတြ မတူေပမဲ့ ျပႆနာ မရွိဘူး။ ကုိကုိကလည္း ႏွင္းဆီခုိင္ ရွိမွ။ ႏွင္းဆီခုိင္ ကေရာ…ႏွင္းဆီခုိင္က အရာရာမွာ အစြဲအလမ္း အရမ္းနည္းတဲ့သူလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့ နည္းလြန္းတဲ့ အစြဲအလမ္းေတြ ဆီက ခြဲတမ္းေတြက ကုိကုိ႔ ကုိ စြဲလမ္းမွႈဆီမွာ သြားစုေနသလားပဲ ။ကုိကုိ မရွိရင္ သူလံုးဝ ေနလုိ႔မရဘူး။ သူ႔ကုိယ္သူ free thinker လို႔ ဆုိေပမဲ့ ကုိကုိမရွိရင္ မေနတတ္ေတာ့ ကုိကုိက ႏွင္းဆီခုိင္ ကုိ love-oriented free thinker လို႔ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။
စိတ္လွႈပ္ရွားလြယ္သူ ကုိကုိက ဦးကုိရဲ႕ စကားေတြကုိ မၾကားပဲ သူ႔လိပ္ျပာဟာ ေလလြင့္ေနေပမဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ကေတာ့ ပါေမာကၡရဲ႕ စကားေတြကုိ အာရံုစုိက္ နားေထာင္ေနတယ္။
“သူတို႔ တင္ျပတဲ့ အထဲမွာ လက္ခံႏုိင္တာေတြ ပါမယ္။ လက္မခံႏုိင္တာေတြလည္းပါမယ္။ တကယ္က လက္ခံျခင္း၊ လက္မခံျခင္းက အေရးမၾကီးပါဘူး။ စဥ္းစား့ဉာဏ္ကုိ ဆြေပးႏုိင္ျခင္း ရွိမရွိကပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။ လေရာင္က ျငိမ္းခ်မ္းတာ လူတိုင္းသိတယ္။ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္က ေအးခ်မ္းတာ လူတိုင္း ေရးေနၾကတယ္။ မိဘေမတၱာ ၾကီးမားတာ လူတုိင္းသိတယ္။ ဒါေတြကို ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေန ေရးေန လို႔ ဘာစဥ္းစားစရာ အသစ္ရမွာလဲ။ မေျပာရဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြခ်ည္းပဲ၊ လူတုိင္းသိျပီးသား အရာေတြခ်ည္း လိုအပ္တာထက္ ပုိျပီး ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေနရင္ ဦးေႏွာက္ေတြဟာ ထုိင္းမွိႈင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ သိျပီးသားေတြကုိ လိုအပ္တာထက္ ပုိျပီး ျပန္ၾကားရ၊ ျပန္ဖတ္ရတာဟာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လက္ခံတာ လက္မခံတာ အပထား၊ ကုိယ္ပုိင္ အယူအဆေတြ၊ ထူးျခားဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြကိုလည္း တင္ဆက္ႏုိင္ဖုိ႔လိုတယ္”
“ျဖစ္ေနတာ တခုက… အေတြးအေခၚ တခု ဒါမွ မဟုတ္ စာတပုဒ္ ထူးျခားလာျပီ၊ အျငင္းပြါးစရာ ျဖစ္လာျပီဆုိရင္ တခ်ိဳ႕က အဆိပ္လို႔ အလြယ္တကူ တံဆိပ္ကပ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ အပ်င္းထူမွႈနဲ႔ ၾကက္တူေရြး ဓေလ့ကုိ ျပလိုက္တာပဲ။ စာတပုဒ္ေရးတဲ့ အခါ ဒါမွမဟုတ္ အေတြးအေခၚတခုကုိ တင္ျပတဲ့ အခါမွာ အဓိကက လက္ခံဖုိ႔ မလက္ခံဖုိ႔ထက္ စဥ္းစားေအာင္လုိ႔ ေျပာၾက ေရးၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အလြယ္တကူ တံဆိပ္ ကပ္တတ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ လူတုိင္းမွာ စဥ္းစား့ဉာဏ္ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကို မေတြးမိၾကဘူး။ စာဖတ္သူေတြ အားလံုးကုိလည္း သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔နဲ႔ ႏွိႈင္းျပီး စဥ္းစား့ဉာဏ္မရွိၾကဘူးလို႔ သိမ္းၾကံဳး အထင္ေသးၾကေတာ့တာပဲ။ သူတုိ႔ ့ဉာဏ္မမီတဲ့ ကိစၥဆိုလည္း ၾကိဳးစားျပီး စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ အဆိပ္ဆိုျပီး တံဆိပ္ကပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ”
ဦးကုိက တဘက္သတ္ စကားေၾကာရွည္ေနတာကို ခဏရပ္လုိက္ျပီး စကားရည္လုမယ့္ သူ႔တပည့္အုပ္စု ႏွစ္ခုကုိ တခုခ်င္း အဓိပၸါယ္ပါပါ ၾကည့္လိုက္တယ္။ “က်ေနာ့္ တပည့္ေတြဟာလည္း လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚျပီး ကုိယ့္အေတြးအေခၚကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တင္ျပရဲတဲ့သူေတြမို႔ သူတုိ႔အေတြးအေခၚေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕အေတြးအေခၚေတြက အမ်ားအျမင္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတာေတြ ပါပါလိမ့္မယ္။ ဆန္႔က်င္ေနလို႔ သူတုိ႔ေျပာတာေတြကုိ လက္မခံခ်င္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြကုိ မျငိဳျငင္ပဲ စဥ္းစားစရာ ရွႈေထာင့္အသစ္ေတြ ရေစတယ္လို႔ သေဘာထားျပီး လူငယ္ဆုိတဲ့ ေက်ာက္ရုိင္းေလးေတြကုိ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ေလးေတြ ျဖစ္လာေရးအတြက္ ကူညီၾကပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာၾကားလိုပါတယ္”
ထံုးစံမဟုတ္တဲ့ စကားေတြ ေျပာအျပီးမွာေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း လက္ခုပ္သံေတြ ထြက္လာတယ္။
စကားရည္လုပြဲကေတာ့ Free Will နဲ႔ Determinism ကုိ ဘာသာေရး ရွႈေထာင့္ကေန ခ်ဥ္းကပ္ရမွာပါ။ စကားရည္လုပြဲလို႔သာ နာမည္တပ္ထားေပမဲ့ စနစ္ၾကီးေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးမယ့္ စကားရည္လုပြဲမ်ိဳး၊ ဆုေပးမယ့္ စကားရည္လုပြဲမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ပါေမာကၡ ဦးကုိက Free Thinker လို႔ ခံယူထားတဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕ကုိ တမင္ Determinism ဘက္မွာ ေနခုိင္းလိုက္တယ္။ တခါတခါ တမင္တကာ ဘက္ေျပာင္းျပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘယ္တုန္းကနဲ႔မွ မတူတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ ရလာတတ္တယ္ မုိ႔လား။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းဆီခုိင္ တို႔ကုိ ျပဌာန္းခံရမွႈ ဘက္မွာ အေနခိုင္းလိုက္တယ္။
ကုိကုိ တို႔အုပ္စုမွာေတာ့ ကုိကုိနဲ႔ မင္းမင္းကလြဲရင္ ဒံုးေဝးတဲ့သူမ်ားတယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ကုိကုိ႔ထက္ေတာ္တယ္။ အေတြးအေခၚက ႏွင္းဆီခုိင္လိုပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ထက္ျမက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ အားနည္းခ်က္က စကားကုိ လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ မေျပာတတ္တာပဲ။ ဘယ္ေျပာတတ္ပါ့မလဲ။ သူ႕မွာ ေျပာခ်င္စိတ္၊ တဘက္သားကုိ ရွင္းျပခ်င္စိတ္မွ မရွိတာ။ မင္းမင္းက သူ႔ဘာသာသူေတြးေနရတာကုိပဲ ေက်နပ္ေနတဲ့သူ။
စကားရည္လုပြဲ စေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးဆန္ဆန္ မ်က္လံုးေလးက ပရိသတ္ကုိ တခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကုိက႔ုိ ကုိ စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္ရင္းဆုိတယ္။ မ်က္လံုးေလးက ကေလးဆန္ေပမဲ့ သူ႔ႏွႈတ္ခမ္းလႊာက ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ ကေလးမဆန္ဘူး။ သားသတ္သမား ဆန္ေနတယ္။ သူ႔ဟန္ပန္က ေဟာလိဝုဒ္ ဇာတ္ကားထဲက ပုဆိန္သြား လက္နက္ ကုိင္ထားတဲ့ မင္းသမီးတလက္လိုပဲ။
“……………….။ ဘာသာေရးေတြရဲ႕ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပုိင္းေတြဟာ ဆိုရင္လည္း Determinism ကုိ ေထာက္ခံေနၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ကုိပဲၾကည့္ပါ။ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းေတြဟာ Determinism ဆန္ေနပါတယ္”
ဟင္! ဘယ္လိုပါလိမ့္။ အကုန္လံုး အံ့ၾသသြားၾကတယ္။
“ဗ်ာဒိတ္ေတြကို ပဲၾကည့္။ မီးနဲ႔ ၇ၾကိမ္ ျပီးရင္ ေရနဲ႔ ၁ၾကိမ္ ေနာက္ျပီး ၆၄ ၾကိမ္ေျမာက္က် ေလနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆိုတာေတြဟာ အေသျပဌာန္းျပီးသား ေဖာ္ျမဴလာေတြလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကမၻာၾကီး ဘယ္နည္းနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ လူသားေတြ ဒါမွမဟုတ္ ဘံုသားေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မွႈေတြအေပၚ မူတည္မေနဘဲ လူသားေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ရွိမေနဘဲ ပံုေသဇာတ္ညႊန္း ေရးထားသလိုၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ သဘာဝတရားၾကီးကေန (ဒါမွမဟုတ္) တစံုတရာကေန ၾကိဳျပီး ဒီတိုင္းပဲျဖစ္ရမယ္ဆိုျပီး ဇာတ္ညႊန္းေရးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္”
ပရိသတ္ထဲကေန အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ကုိကုိကေတာ့ စိတ္လွႈပ္ရွားေနလုိ႔ ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာေနတာကုိပဲ မနည္း အာရံုစုိက္ နားေထာင္ေနရတယ္။
“ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္မယ္လုိ႔ ေဟာတဲ့ ဗ်ာဒိတ္ေတြကုိပဲၾကည့္။ ဘယ္ကမၻာ ဘယ္ေဒသက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္နာမည္နဲ႔ ဘယ္အပင္ေအာက္မွာ ပြင့္မယ္ ဆိုတာက အစ ဇာတ္ညႊန္းေရးျပီးသား။ အကုန္လံုး ဇာတ္ကြက္ခ်ျပီးသား။ ဒါေတြဟာ Determinism ကုိ ျပေနပါတယ္” ႏွင္းဆီခုိင္က ပရိသတ္ကုိ ဦးညြတ္ရင္း သူ႔အဆိုကုိ အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။
ကုိကုိ ရုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျပာသင့္မွန္း စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ မင္းမင္းကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ေတြးေနပံုရတယ္။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း တေယာက္မွ ဟန္မယ့္ပံု မေပၚဘူး။ ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာသြားတဲ ့အထဲမွာ မီးေတြ၊ ေရေတြ၊ ေလေတြ နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အဲဒီ့ အစီအစဥ္အတုိင္းပဲ ကမၻာပ်က္ရမယ္ ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိ ကုိကုိ ဘယ္လိုေခ်ပလိုက္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကုိကုိ႔ အတြက္ ကံေကာင္းသြားတာက ႏွင္းဆီခုိင္က ဘုရားပြင့္မယ္ဆုိတဲ့ ဗ်ာဒိတ္ ကိစၥကုိ အစထုတ္လိုက္ျခင္းပဲ။ ကုိကုိ႔ ေခါင္းထဲမွာ အၾကံတခု ရုတ္တရက္ လင္းလက္သြားျပီးေတာ ့သူ႔ေကာင္ေတြကုိ ေျပာျပၾကည့္တယ္။ မင္းမင္းကလြဲျပီး အကုန္လံုးက လက္မေထာင္ ၾက တယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ကုိကုိေျပာတာကို မၾကားသလိုလို ဂရုမစုိက္သလုိလို အမူအရာနဲ႔… မထံုတက္ေတး။
ကုိကုိက ျပန္ေခ်ပလိုက္တယ္။ “ဘုရားျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ဗ်ာဒိတ္ေပးတဲ့ ကိစၥက အေၾကာင္းတရားကုိ ၾကည့္ျပီး အက်ိဳးတရားကုိ ေဟာတဲ့ ကိစၥပါ။ မ်ိဳးေစ့ေလးကုိ ၾကည့္ျပီး သစ္ပင္ျဖစ္မယ္လို႔ ေဟာတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး၊ စာၾကိဳးစားတဲ့ ေက်ာင္းသား စာေမးပြဲ ေအာင္မယ္လုိ႔ ဆရာက ေျပာတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းအက်ိဳးနဲ႔ ကင္းလြတ္မေနပါဘူး။ ၾကိဳတင္ျပဌာန္းသတ္မွတ္ထာျခင္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာၾကိဳးစားေနလို႔သာ စာေမးပြဲ ေအာင္မယ္လုိ႔ ေဟာလုိက္တာပါ။ လုပ္ယူမွ ရတာမ်ိဳးပါ”
ကုိကုိ႔ စကားသံဆုံးေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြ ထြက္လာတယ္။ လက္ခုပ္သံေတြရဲ႕ သက္တမ္းက ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလး။
ႏွင္းဆီခုိင္ ကေတာ့ လဲ့ရည္ဝင္းနဲ႔ ၾကိတ္ၾကိတ္ ၾကိတ္ၾကိတ္ တိုင္ပင္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏွင္းဆီ ႏွႈတ္ခမ္းေလးက ဆိုျပန္္တယ္။ “ဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ စကား ေတြက ရာႏွႈန္းျပည့္မွန္တယ္လို႔ အဆုိရွိတယ္ မဟုတ္လား” ေျပာရင္းနဲ႔ ႏွင္းဆီခုိင္က ကုိက႔ုိ ကုိ တခ်က္ၾကည့္လုိက္တယ္။ “ခုနက ေျပာသလုိ စာၾကိဳးစားတာကုိ ၾကည့္ျပီး စာေမးပြဲေအာင္မယ္လို႔ ေဟာတာမ်ိဳး ဆိုပါေတာ့။ တကယ္လုိ႔ စာေမးပြဲနီးမွ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး စာေမးပြဲ မေျဖႏုိင္ေတာ့ရင္ စာေမးပြဲ က်ေတာ့မယ္ေလ။ ဒီေတာ့ တြက္ျပီးမွ မွန္းဆ တာမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းတရားကုိ ၾကည့္ျပီးမွ အက်ိဳးတရားကုိ ေျပာတာမ်ိဳးဟာ ခန္႔မွန္းတာမ်ိဳးဟာ တြက္ခ်က္တာမ်ိဳးပါ။ အေၾကာင္းတရား တခုခု ေခ်ာ္သြားတာနဲ႔ အက်ိဳးတရားလည္း ေျပာင္းသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဥပမာ…အေဟာခံရသူေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြ ေျပာင္းျပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြေျပာင္းသြားရင္ အက်ိဳးဆက္ေတြ ေျပာင္းမသြားႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆိုရင္ ဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ဟာ လြဲသြားသလို ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္စကား မွန္ရင္ လံုးဝ မလြဲဘူးလို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ …ဘဝေပါင္း သိန္းနဲ႔ သန္းနဲ႔ ခ်ီျပီး ေျမာက္မ်ားစြာကို ၾကိဳေဟာလို႔ ရျပီး အဲဒါက ဒက္ထိမွန္ရမယ္ ဆိုထားေတာ့ ဘုရားေဟာတဲ့ ဗ်ာဒိတ္က မလြဲရဘူးလို႔ ဆိုထားေတာ့ အေဟာခံရတဲ့သူက… (ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရား ေဟာတုိင္းတဲ့အတုိင္းပဲ မလြဲမေသျဖစ္ရေတာ့မွာမုိ႔) အဲဒီ့လူမွာ free will ဆုိတာ ရွိေသးရဲ႕လား။ Determinism ပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ၾကိဳေဟာလို႔ ရျပီး အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ျဖစ္ရေၾကးဆုိရင္ free will ဆိုတာ မရွိပါဘူး”
ကိုကုိတို႔ တအုပ္စုလံုး ရုတ္တရက္ ဘယ္လို ျပန္ေခ်ပရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ မင္းမင္းကိုေတာ့ အားကုိးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ သူက တကုိယ္ေတာ္ ဝါဒီ။ သူေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္မွ သူ႔ဘာသာ ထေျပာလိမ့္မယ္။
တိုက္ပြဲအေျခအေနအရ ကိုကုိတို႔ အုပ္စုရဲ႕ အေနအထားက Free Will ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ဆက္ျပီးဆုပ္ကိုင္ထားမယ္ ဆုိရင္ ဗ်ာဒိတ္ေတြဟာ လြဲႏုိင္ေၾကာင္း (ဒါမွမဟုတ္) ဗ်ာဒိတ္ေတြဟာ ဘုရားေဟာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ဝန္ခံဖို႔ နည္းေတြပဲ က်န္ေတာ့တဲ ့ အေနအထားလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကုိကုိ႔လို မိရုိးဖလာ အယူအဆထဲက မလြတ္ေသးတဲ့သူက်ျပန္ေတာ့လည္း အဲလိုလည္း မလုပ္ဝံ့ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
ကုိကုိ႔ခမ်ာ ေခ်ပစရာ အကြက္ကုိ ဖ်စ္ညွစ္ စဥ္းစားေနရရွာတယ္။ သူမက္ေမာစြာ နမ္းခဲ့ရဖူးတဲ့ ႏွင္းဆီ ႏွႈတ္ခမ္းေလးရဲ႕ တိုက္စစ္ကလည္း အရမ္းျပင္းေနတယ္။ သူအပါအဝင္ သူ႔ေကာင္ေတြရဲ႕ အေတြးေတြကလည္း အရမ္းဖ်င္းေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ ကုိကုိပဲ ထေျပာရတယ္။
“သည္းေလး…အဲ။ ႏွင္းဆီ” အေရးထဲမွာ ကုိကုိက အေခၚအေဝၚ မွားသြားေသးတယ္။ “ႏွင္းဆီ အေနနဲ႔ အလံုးစံုကုိ ၾကိဳတင္သိျမင္တဲ့ ့ဉာဏ္ကုိ လက္ခံတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆုိရင္ ၾကိဳသိႏုိင္တာက ဘာဆန္းလဲ။ အလံုးစံုကုိ သိေနတဲ့ အတြက္ မွားစရာ အေၾကာင္းလည္း ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးေလ”
ႏွင္းဆီခုိင္က ျပံဳးလုိက္တယ္။ တကယ္ဆုိ အဲဒီ့ စကားကုိ ေျပာမွ ေျပာလာပါ့မလားလို႔ေတာင္ သူ႔မွာ စုိးရိမ္ေနရေသးတယ္။ ျပိဳင္ဘက္အုပ္စုဟာ သူတုိ႔ အဓိက ဆုပ္ကုိင္ထားရမယ့္ Free Will ဆိုတာကိုပဲ အကာအကြယ္ ေပးရမယ့္အစား သူတုိ႔ရဲ႕ ကာကြယ္မွႈက ဘုရားရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ေတြ မွန္ျခင္း မွားျခင္းဘက္ဆီကုိ ေရြ႕သြားျပီ။ သားေကာင္ဟာ ပစ္ကြင္းထဲကုိ ဝင္လာျပီ။ သူ႔အေနနဲ႔ ပစ္ခ်လိုက္ဖုိ႔ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
“ကုိကုိက အလံုးစံုကုိ ၾကိဳသိႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ ့ဉာဏ္ဟာ Free Will နဲ႔ အတူတူ ယွဥ္တြဲျပီး ႏွစ္ခုလံုး အတူတူ ရွိႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္လို႔လား။ အလံုးစံုကို ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့့ဉာဏ္ ရွိတယ္ဆုိတာေတာ့ လက္ခံတယ္ မဟုတ္လား”
“အင္း။ ဒါေပါ့။ အဲလို့ဉာဏ္ရွိရမယ္။ သဗၺညဳတ ့ဉာဏ္လို႔ အမ်ားက ေျပာၾကတယ္မုိ႔လား”
“တကယ္ေတာ့ အလံုးစံုကို ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္ဟာ Determinism နဲ႔ပဲ တြဲျပီး ရွိလို႔ ရပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ကုိ ၾကိဳတင္ က်ိန္းေသေပါက္ သိႏုိင္ဖုိ႔ ဇာတ္လမ္းၾကိဳရွိေနမွပဲ အကုန္သိႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ၾကိဳတင္ဇာတ္လမ္းသာ မရွိဘူးဆုိပါေတာ့။ အက်ိဳးဆက္ကို ‘ျဖစ္လာေစမယ့္ အေၾကာင္းရင္း’ ေတာင္ မလုပ္ရေသးခင္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ ရမွာလဲ။ အျပန္အလွန္အားျဖင္ ့စဥ္းစားၾကည့္ရင္ …ရာႏွႈန္းျပည့္ ၾကိဳတင္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ လည္းရတယ္…ေဟာတဲ့ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္…တျခားျဖစ္ႏုိင္ေျခ လံုးဝမရွိဘူး ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါကို မွ Determinism လို႔ မေခၚရင္ ဘာကုိသြားျပီး Determinism လို႔ ေခၚရမလဲ”
ကုိကုိတုိ႔ အုပ္စုဝင္ေတြ ေခါင္းကုတ္ေနတယ္။
ႏွင္းဆီခုိင္က ဆက္ေျပာတယ္။ “ေခါင္းမကုတ္ပါနဲ႔။ ႏွင္းဆီေျပာတာ ရွႈပ္သြားလား။ အခု ကုိကုိတုိ႔ အုပ္စု ျဖစ္ေနတာက… အရာရာကုိ ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္ေတာ္ ဆိုတာကုိ ရွိတယ္လို႔ လက္ခံၾကတယ္။ အဲဒီ့ ့ဉာဏ္ေတာ္ဟာ လည္း လံုးဝ မမွားႏုိင္တဲ့ အတြက္ ေဟာလိုက္ရင္ ‘ေဟာတဲ့အတုိင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရေတာ့မယ္၊ မွတပါး အျခား ျဖစ္စရာမရွိ’ လို႔ လက္ခံၾကတယ္။..အဲ တဘက္မွာက် free will လို႔ ေျပာျပီးေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ အမ်ားၾကီး ပြင့္ေနလိမ့္မယ္လို႔လည္း ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ခုဟာ လံုးဝေရွ႕ေနာက္ မညီပါဘူး။ “ေဟာတဲ့အတုိင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရေတာ့မယ္၊ မွတပါး အျခားမရွိ” ဆိုရင္ေတာ့ determinism ကို လက္ခံမွပဲ ေရွ႕ေနာက္ညီပါလိမ့္မယ္။ Determinism ေတာင္မွ hard determinism ကုိ လက္ခံမွ ေရွ႕ေနာက္ညီမွာပါ”
ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာခ်င္ေနတာကုိ ကုိကို သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ႏွင္းဆီခုိင္ကေတာ့ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ ဆက္ေျပာေနတယ္။ ကုိကုိကေတာ့ တဘက္က ေျပာခ်င္တာကို သေဘာေပါက္သြားျပီလုိ႔ ထင္လိုက္တာနဲ႔ တျပိဳင္တည္း ေျပာေနတာေတြကို အာရံုစူးစုိက္မွႈ ေလ်ာ့က်သြားျပီး သူ႕စိတ္ကုိ ခပ္ေဝးေဝးဆီကို ရြက္လႊင့္ပစ္လုိက္တယ္။ “ေသနတ္ရဲ႕ ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္မွာသာ ႏွိပ္လုိက္စမ္းပါ ေကာင္မေလးရယ္။ ေသနတ္နဲ႔ မပစ္ခင္မွာ ရုပ္ရွင္ထဲကလို စကားေတြ အရွည္ၾကီး ေျပာျပီး မႏွိပ္စက္စမ္းပါနဲ႔။ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မက္မက္ေမာေမာ နမ္းခဲ့ရတဲ့ ႏွႈတ္ခမ္းေလက ခုေတာ့ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ငါ့ကို အရွက္ခြဲေနျပီ။ ေနႏွင့္ဦးေပါ့။ အဲဒီ့ႏွႈတ္ခမ္းကုိ ညေနဘက္က်မွ လက္စားေခ်ပစ္ရမယ္။ အင္း လက္စားေခ်တယ္လို႔သာ မဟာဖုိဝါဒီ အစဲြနဲ႔ ေျပာၾကတာ။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ နမ္းတယ္ဆုိတာ win-win အေျခအေန တရပ္ပဲ မဟုတ္လား”
ပါေမာကၡ ဦးကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ စကားကုိ ဆက္ေတြး ေနမိတယ္။ “အဲလုိ ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတိုင္းသာ ရာႏွႈန္းျပည့္ အတိအက် ျဖစ္ေၾကး၊ မွတပါး အျခားမျဖစ္ေၾကး ဆုိရင္ေတာ့ hard determinism ျဖစ္သြားျပီ။ ပြင့္လာမယ့္ ဘုရားရွင္ေတြ အပါအဝင္ လူေတြ သတၱဝါေတြ အကုန္လံုးဟာ ၾကိဳတင္ရွိျပီးသား ဇာတ္ညႊန္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ အဆင့္ကို ေလွ်ာက်သြားလိ္မ့္မယ္။ ပါရမီျဖည့္ရတာေတြ၊ တရားက်င့္ရတာေတြ၊ လုပ္ယူရတာေတြကလည္း…. ဥပမာ..ရုပ္ရွင္ထဲမွာ စာေမးပြဲေအာင္မယ့္ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ယုတၱိရွိေအာင္ စာၾကည့္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြ ကုိ ထည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုးပိတ္မွာ တရားရမယ့္ ဇာတ္လိုက္အတြက္ ပုိယုတၱိရွိေအာင္ ေရွ႕ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြမွာ တရားက်င့္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းထည့္ေပးသလိုမ်ိဳးေလာက္ပဲ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ ဘယ္ပုဂိၢဳလ္ဟာ တရားေတြက်င့္ျပီး ဘယ္ေဒသ ဘယ္အပင္ေအာက္မွာ ဘာအမည္နာမနဲ႔ ဘုရားျဖစ္ကုိ ျဖစ္ရမယ္၊ မွတပါးအျခားမရွိလုိ႔ ဗ်ာဒိတ္ေပးထားတယ္ မဟုတ္လား။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ mutually exclusive ျဖစ္ေနတဲ့ အရာေတြကိုလည္း တျပိဳင္တည္း လက္ခံေနၾကေတာ့ ဒါေတြကို ဘယ္စဥ္းစားမိပါ့မလဲ"
ကုိကုိတို႔ အုပ္စုထဲက ေက်ာ္စြာက တခု ထေျပာျပန္တယ္။ “ထားပါေတာ့။ အဲလုိ အေသ ျပဌာန္းထားတယ္ပဲ ထားပါေတာ့။ ဒါဆုိ ျပဌာန္းသူက ဘယ္သူလဲ။ God ေတြက ျပဌာန္းထားတာလုိ႔ ဆုိလိုတာလား”
ခက္ပါ့။ စကားရည္လုပြဲ အသြင္ကေန ႏွင္းဆီခုိင္က ကုိကိုတို႔ အုပ္စုကုိ lecture ရုိက္ေနရတဲ့ အသြင္ကုိ ေျပာင္းသြားတယ္။ အလွဘုရင္မေလး ပုိျပီး မာန္တက္သြားေတာ့တာေပါ့။
“အဲလို Theological (ဘာသာေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့) determinism ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ Nature နဲ႔ Nurture က ျပဌာန္းထားတာပါ။ ျမန္မာလိုေတာ့ ဗီဇနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္လို႔ ဘာသာျပန္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ လူတေယာက္ကုိ software + hardware အျဖစ္ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ။ သူ႔ကုိ အယူအဆ တခုခုကုိ နားခ်မယ္ ဆုိပါစုိ႔။ (hardware + software) က လက္ခံမွသာ ရတာပါ။ ဆုိပါစုိ႔… အခု ႏွင္းဆီက ဘာသာေရးေတြကုိ မယံုၾကည္ဘူး ဆုိပါစုိ႔။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာသာမဲ့ရတာက စိတ္ပင္ပန္းလြန္းတယ္၊ အားကုိးရာ မဲ့လြန္းတယ္လုိ႔ ခံစားမိျပီး ဘာသာတခုခုကို ကုိးကြယ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ဘာသာရွိသူ ျဖစ္လာခ်င္ရင္ေတာင္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔တုန္း ဆုိေတာ့ ႏွင္းဆီ မယံုႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ယံုခ်င္တယ္ဆုိျပီး အတင္းလုပ္ယူလုိ႔မွ မရတာ။ ႏွင္းဆီ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ႏွင္းဆီ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ေပါင္းခဲ့တဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြ ရယ္ ႏွင္းဆီရဲ႕ ဗီဇရယ္ အဲဒါေတြ အားလံုးရဲ႕ ရလဒ္ (software + hardware ၾကီးေပါ့) … အဲဒါေတြက ဘာသာေရးကို ဘာသာေရးဆုိတာကုိ ခ်က္ျခင္းၾကီးေတာ့ ဘယ္လုိမွ လက္ခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္မွာ “ဘာသာရွိ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ” (Will) ရွိေနရင္ေတာင္ အဲဒီ့ Will အတိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဥပမာ အတိတ္က ႏွင္းဆီဖတ္ခဲ့တဲ့စာေတြရယ္၊ ႏွင္းဆီရဲ႕ ေတြးေခၚႏုိင္တဲ့ဗီဇရယ္က ဘာသာေရးကို လက္မခံနဲ႔လုိ႔ ျပဌာန္းလိုက္သလို ျဖစ္သြားျပီ။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာသာရွိခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျဖစ္ေနလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ အရုိးစြဲသြားျပီ။ အဲလိုပဲ ဘာသာရွိတဲ့ လူတေယာက္ကုိလည္း ဘာသာမဲ့ဖုိ႔ ႏွင္းဆီက ဘယ္ေလာက္ပဲ စည္းရံုးစည္းရံုး...ကုိယ္သြင္းေပးလုိက္မယ့္ Inputေတြ (နားခ်မယ့္ အယူအဆေတြ) နဲ႔ နားအခ်ခံရတဲ့သူ (hardware+ softwareၾကီး) က အလုပ္မလုပ္တတ္ရင္ သူကုိယ္တုိင္က ဘာသာမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေနရင္ေတာင္ ခ်က္ျခင္းၾကီး ျဖစ္လာႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္တုိ႔ အေတြးတို႔ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းယူရင္ေတာ့ ရႏုိင္တာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ “ေျပာင္းယူလုိ႔ ရႏုိင္တယ္” ဆိုတာကုိ ျပျပီး လြတ္လပ္မွႈ ရွိေသးတယ္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္လုိ႔ ျမင္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့ ေျပာင္းလိုစိတ္ေလး ျဖစ္လာတာကိုက Nature ေတြ Nurture ေတြ၊ အတိတ္က လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ မကင္းႏုိင္ပါဘူး”
ကုိုကုိတုိ႔ အုပ္စုက ေဇာ္ေဇာ္က ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္းနဲ႔ ထေျပာျပန္တယ္ “ဟာဗ်ာ။ ႏွင္းဆီကလဲ။ ထားပါေတာ့။ က်ေနာ့္ အားလပ္ရက္ ကမ္းေျခကုိ သြားျပီးအပန္းေျဖဖုိ႔ စဥ္းစားထားတာမွာ အေျခအေနေတြ အားလံုးက ေခ်ာင္းသာကုိ သြားဖုိ႔ အေျခအေန ေပးေနတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီ့ အခ်ိန္မွာ ႏွင္းဆီက လာေျပာမယ္။ အေျခအေနေတြအရ က်ေနာ္ ေခ်ာင္းသာကုိ သြားကုိ သြားရမယ္လို႔။ ဘယ္ရမလဲ။ က်ေနာ့္မွာ Free Will ရွိတယ္။ Free Will ရွိေၾကာင္း ျပခ်င္တယ္။ က်ေနာ္ ေခ်ာင္းသာကုိ မသြားေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္လို႔လည္း ရတာပဲ။ ကဲ…ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ”
သက္ရွိႏွင္းဆီေလး ခဏျငိမ္သြားတယ္။ ကုိကုိ႔ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ Determinism ေတြ Free Will ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ႏွင္းဆီ ဆီကုိ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္။ ေၾသာ္..ႏွင္းဆီ။ ႏွင္းဆီရဲ႕ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ အေတြးအေခၚေတြေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကလည္း ႏွင္းဆီကုိ အျမင္ကတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူေတြ အျမင္ ဘယ္လုိပဲ ကတ္ပါေစ၊ ကုိကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီကုိ ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ အခုလည္း ေဇာ္ေဇာ္က ေခ်ာင္းသာကိစၥကုိ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ျပီ။ ႏွင္းဆီ ဘယ္လုိ ေျဖမလဲ? ခုေလာေလာဆယ္မွာ ျပိဳင္ဘက္ ျဖစ္ေနေပမဲ့လည္း ကုိကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီေျပာမယ့္စကားကုိ ခ်စ္ေသာ ႏွလံုးသားနဲ႔ နားဆင္ဖုိ႔ အသင့္။
ႏွင္းဆီကေတာ့ ဆက္ေျပာေနတယ္။ “ဘာသာေရးေတြရဲ႕ Determinism ကုိ ခဏဖယ္ထားရင္ Determinism ဆုိေပမဲ့ ႏွင္းဆီတုိ႔ဟာ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလို အေသေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြထက္ ဂိမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပုိတူပါလိမ့္မယ္။ Nature နဲ႔ Nurture က ႏွင္းဆီတုိ႔ကုိ input ေတြ ေပးျပီး ကစားေနပါလိမ့္မယ္။ ေခ်ာင္းသာကိစၥကုိ ဟပ္မိေအာင္ ေနာက္တမ်ိဳး ဘယ္လုိ ေျပာရပါ့မလဲ။ ကြန္ပ်ဴတာ ပရုိဂရမ္းမင္း ကုိ ေလ့လာဖူးရင္ေတာ့ If..Else statement ေတြကုိ သိပါလိမ့္မယ္။ အင္း…အဲဒါက ခ်ေရးျပမွ ရမွာဆုိေတာ့ ဘယ္လို ရွင္းျပရပါ့မလဲ” ႏွင္းဆီစကား ခဏရပ္သြားတယ္။
ဦးကုိုိက “ေရာ့၊ သမီး…marker” ဆိုျပီး ယူလာေပးတယ္။ ႏွင္းဆီက marker ကုိ ယူေပမဲ့ မေရးဘူး။ “ႏွင္းဆီ မေရးျပေတာ့ဘူး။ ရွင္းျပဖုိ႔ အၾကံရျပီ။ ဆိုပါစို႔ ေခ်ာင္းသာကုိ သြားမယ္ မသြားဘူး “will (သြားလိမ့္မယ္)” နဲ႔ “will not” ေပါ့။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။ Program ေရးထားခံရတယ္လုိ႔ သေဘာထားၾကည့္။ Will (သြားလိမ့္မယ္) အတြက္လည္း ေရးထားမယ္။ မလုပ္ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္မယ့္ will not အတြက္လည္း ေရးထားလိမ့္မယ္။ လုပ္ရင္ ဘာျဖစ္ မလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္ ဆုိျပီး ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ေရးထားလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ျပီ။ ေခ်ာင္းသားကုိ သြားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ “will (သြားလိမ့္မယ္)” ရဲ႕ ေအာက္မွာ condition ထပ္စစ္မယ္။ ကုိေဇာ္ေဇာ္ဟာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ free will ရွိေၾကာင္း ျပခ်င္ မျပခ်င္ ဆုိတဲ့ condition။ အဲဒီ့ condition မွာ yes ဆုိရင္ (မခံခ်င္စိတ္ရွိတယ္ဆိုရင္) မူလဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္လုပ္မွာမို႔ “will not” လမ္းေၾကာင္း ေခ်ာငး္သာကုိ မသြားေတာ့ဖူး ဆုိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းထဲကုိ ျပန္ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဆိုလိုတာက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပန္ျပန္လိမ့္မယ္။ သေဘာက ေခ်ာင္းသာကုိ သြားမယ္ဆုိရာကေန မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်င္းဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ Free Will ရွိေၾကာင္းျပခ်င္လုိ႔ ကုိေဇာ္ေဇာ္ရဲ႕ မခံခ်င္စိတ္ရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈ အရ ဆံုးျဖတ္လုိက္ျခင္းမဟုတ္လား။ ဆိုလိုတာက ေရြးခ်ယ္လို႔ေတာ့ ရတယ္။ ပရုိဂရမ္ထဲမွာ စီးဆင္းတဲ့ flow ေတာ့ ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းသြားမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ပရုိဂရမ္ထဲက ေန ထြက္သြားႏုိင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ကစားခံေနရတဲ့ ဂိမ္းဇာတ္ေကာင္ သေဘာမ်ိဳးပါပဲ။ ပရုိဂရမ္က လူတေယာက္ ေရြးခ်ယ္လာမယ့္ လမ္းေၾကာင္းတုိင္းအတြက္ ေရးထားတယ္ ဆုိပါေတာ့။”
ေဇာ္ေဇာ္က မျပီးေသးဘူး။ “ကမၻာၾကီးကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေလးေထာင္ ဆီကုိ ျပန္ရစ္လိုက္မယ္ဗ်ာ။ Time machine နဲ႔ ျပန္သြားလိုက္မယ္။ အဲဒီ့မွာ အဲဒီ့တုန္းက လူေတြ အကုန္လံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ျပင္ခြင့္ရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ခုခ်ိန္မွာ ကမၻာၾကီးက ဒီ version အတုိင္းပဲ ရွိေနဦးမလား။ ဆိုလိုိတာက အခု အျဖစ္အပ်က္ေတြ အတိုင္းပဲ အားလံုးျဖစ္ေနမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေျပာင္းသြားမွာလား”
ေဇာ္ေဇာ့္ႏွယ္…လွ်ာရွည္ရန္ေကာ။ ႏွင္းဆီေလးေတာ္ေတာ္ ေမာေရာေပါ့။ ကုိကုိ႔အေတြးေတြကေတာ့ စကားရည္လုပြဲမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ရင္ေမာစရာ တခုဆီကုိ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ မိဘေတြက သူနဲ႔ သေဘာမတူတဲ့ ကိစၥ။
ခဏေနေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ အသံကုိၾကားမွ ကုိကုိ သတိျပန္ဝင္လာတယ္။ “ဘာသာေရးေတြရဲ႕ Theological determinism ဆိုရင္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတိအက် ေပးလို႔ရတဲ့ hard determinism ဆုိရင္ ေတာ့ မွတပါး အျခားမရွိဆုိတဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြအတိုင္း ျဖစ္ေနမွာပါ။ အဲဒါဆုိ ျပန္ရစ္လည္း ဒီအခ်ိန္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ႏွင္းဆီတုိ႔ စကားရည္လုပြဲ လာႏႊဲေနရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ soft determinism ဆုိတာ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကမွ ႏွင္းဆီ လက္ခံႏုိင္တဲ့ determinism ပါ။ အဲဒါက ဘာလည္းဆုိေတာ့ ကမၻာၾကီးကို အတိတ္ဆီကုိ ျပန္ရစ္လုိက္ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ျပင္လိုက္ရင္ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားပါလိမ့္မယ္။လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ႏွင္းဆီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေတာင္ ရွိလာခ်င္မွ ရွိလာေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းသြားတယ္ ဆိုေပမဲ့ ပရိုဂရမ္ၾကီးရဲ႕ တျခားလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း တျခား flow အတိုင္း ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာပါ။ ဂိမ္းေဆာ့တဲ့ အခါ တပြဲနဲ႔ တပြဲ ထပ္တူ မက်တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ အေသးစိတ္ေတြေတာ့ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ကမၻာၾကီးမွာ ရွိတဲ့ နုိင္ငံ စုစုေပါင္း အေရအတြက္ေတြ ဘာညာေတြ ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြ အတၱအက်ိဳးအတြက္ ျပိဳင္ဆုိင္ေနၾကတယ္ လွႈပ္ရွားေနၾကတယ္၊ survival အတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကတယ္ ဆုိတဲ့ ဇာတ္လမ္းေက်ာရုိးကေတာ့ ေျပာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပရုိဂရမ္ ဆိုတဲ့ Nature + Nurture ရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈေအာက္ကေတာ့ လြတ္မသြားပါဘူး။ အခုကမၻာၾကီးနဲ႔ ဇာတ္ကြက္ေတြ တူေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာရုိးကေတာ့ တူေနလိမ့္မယ္။ Flow ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ programၾကီး ထဲက တျခား flow ကုိ ေရာက္သြားတာကုိး”
ႏွင္းဆီေျပာျပီးေတာ့ ခဏ တိတ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့…
အလို။ ၾကားသားမိုးၾကိဳး။ မ်က္စိရွိလို႔သာ ျမင္ရတယ္။ မင္းမင္းက ေျပာဖုိ႔ ထေနျပီ။ ေျပာခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာပံု ရတယ္။
“Compatibilism ဗ်ာ။ ပါေမာကၡ ..ဟုိဟာဗ်ာ။ ပါေမာကၡ ဟုိဟာ၊ ထားေတာ့။” ေအာက္က ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က လွမ္းေအာ္တယ္။ “ပါေမာကၡ ဦးကုိုိ” လို႔ လွမ္းေအာ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ လွမ္းေနာက္တာ။
မင္းမင္းက ဆက္ေျပာတယ္။ “ဦးကုိ မဟုတ္ဘူး။ သူမဟုတ္ဘူး။ ထားေတာ့။ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးတာ။ “will not” နဲ႔ “cannot” မတူတာကုိ ေျပာမွာ။ က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ…တေယာက္ေယာက္လက္ထဲမွာ ဟုိဟာရွိတယ္ဗ်ာ။ ဟုိဟာ ရွိတယ္”
ေက်ာင္းသားေတြ ဝါးကနဲ ပြဲက်သြားျပန္တယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။ “က်ေနာ္လက္ထဲမွာ ခၽြန္ထက္တဲ့ ေဘာပင္တခုကုိ က်ေနာ္က ကုိင္ထားမယ္။ တျခားတေယာက္က ေတာ့ လက္ႏွစ္ဘက္လံုး ျပတ္ေနတယ္။ သူကလည္း ေဘာပင္ တခုကုိ ကုိင္ထားမယ္”
လက္ႏွစ္ဘက္ ျပတ္ေနတဲ့လူက ေဘာပင္ကုိ ကုိင္ထားမယ္ ဆုိိလု႔ိ ေက်ာင္းသားေတြ ပြဲက်သြားျပန္တယ္။
“မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္ဆုိလိုတာကဗ်ာ။ က်ေနာ္က အဲဒီ့ေဘာပင္နဲ႔ က်ေနာ့္မ်က္လံုးကုိ ထိုးပစ္ႏုိင္စြမ္း ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္မထိုးဘူး။ အဲလိုပဲ လက္ႏွစ္ဘက္ျပတ္ေနတဲ့ လူကလည္း မ်က္လုံးကုိ ေဘာပင္နဲ႔ ထုိးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မတူဘူး။ တူေပမဲ့ မတူဘူး။ က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျပာရင္ ေကာင္းမလဲ” မင္းမင္း ေျပာခ်င္တာကို လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ မေျပာႏုိင္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ မုိးျပိဳေတာ့တာပဲ။
မိုးျပိဳေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ မိုးျပိဳေတာ့ ပြဲပ်က္သြားတာေပါ့။ ပြဲပ်က္သြားေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ မင္းမင္းလည္း ၾကိဳးစားျပီး ေျပာမေနရေတာ့ဘူးေပါ့။ နားေထာင္တဲ့သူေတြလည္း ဝဋ္ကၽြတ္သြားတာေပါ့။
တကယ္ေတာ့ မိုးျပိဳတယ္ ဆိုတာက ႏွင္းဆီခုိင္က “မိုး…ေနမေကာင္းဘူးလား” လို႔ အေမးခံရတဲ့ မိုးဆုိတဲ့ ညိဳေခ်ာေကာင္မေလး မူးလဲသြားတာကုိ ေျပာတာပါ။ ေျပးျပီး ထူမ မယ့္သူ ထူမ၊ ယပ္ခတ္ေပးမယ့္သူေပး၊ ဖုန္းသြားဆက္မယ့္သူ ဆက္နဲ႔ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပါေမာကၡ ဦးကုိလည္း ပ်ာယာခတ္သြားတာေပါ့။ စကားရည္လုပြဲကလည္း အဲဒီ့မွာတင္ ျပီးသြားတယ္။
(၄)
ႏွင္းဆီခုိင္ကေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္ စေပးလိုက္တဲ့ time machine အေၾကာင္းေတြးေနတယ္။ “Time machine ဆုိတာ တကယ္ရွိႏုိင္ပါ့မလား။ အဲလုိသာ ရွိေၾကးဆုိရင္ လူအားလံုးရဲ႕ အခုိက္အတန္႔ေတြ အားလံုးဟာ တေနရာရာမွာ အစဥ္အျမဲ ရွိေနမွာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြ အားလံုး အျမဲရွိေနျပီး ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ ရသလုိေလ။ ဒါဆိုရင္ လူေတြဆိုတာကေရာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ လူလို႔ထင္ေနတဲ့ screen ေပၚက အရုပ္ေတြလား။ ဒါေပမဲ့ လူေတြရဲက အခ်ိန္ကုိ ျပန္ရစ္ျပီး သြားလုိ႔ ရတယ္ပဲ ထားပါဦး။ လူေတြကိုယ္တုိင္ကေတာ့ အဲဒါကုိ အခ်ိန္ကုိ ျပန္ရစ္ႏုိင္စြမ္း ရွိမယ္ မထင္ဘူး။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြေတာင္ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔ ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ မရသလိုမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီ့ရုပ္ရွင္ေတြကုိ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လူသားေတြကသာ ေနာက္ကိုရစ္ ေရွ႕ကုိေက်ာ္ လုပ္ႏုိင္တာကုိး။ ဒါဆုိ ရင္ လူသားေတြကုိေရာ ဘယ္သူက ရစ္ၾကည့္ႏုိင္မလဲ။ ျဂိဳလ္သားေတြကမ်ား ရစ္ၾကည့္ႏုိင္မလား။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လိုခ်င္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းကုိ ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ ရေၾကးဆိုရင္ေတာ့ ကုိကုိနဲ႔ ၾကည္ႏူးစရာ ဇာတ္ဝင္ခန္းေလးေတြကုိပဲ အထပ္ထပ္ ရစ္ၾကည့္ပစ္လုိက္မယ္။”
ႏွင္းဆီခုိင္ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ကုိကုိေရာက္လာတယ္။ မိုးအေၾကာင္း၊ စကားရည္လုပြဲအေၾကာင္းနဲ႔ တျခားအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာၾကတယ္။ လက္ထပ္ဖုိ႔ ကိစၥေရာက္သြားလို႔ ကုိကုိ က ေမးေတာ့
ႏွင္းဆီခုိင္က “သူတုိ႔ သေဘာမတူလည္း ဘာျဖစ္လဲ။ ႏွင္းဆီ သေဘာတူရင္ ျပီးျပီ မဟုတ္ဘူးလား။ တကယ္က လူေတြကသာ ေလာကၾကီးမွာ လူမ်ိဳးေတြ ေလွ်ာက္ခြဲေနတာ။ တကယ္က လူမ်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးတည္းရွိတယ္”
“ဘာလဲ။ လူေကာင္းနဲ႔ လူဆုိးကုိ ေျပာတာလား”
“ဟုတ္ဘူး။ ေယာက်ာ္း နဲ႔ မိန္းမ”
ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ အရႊတ္အေနာက္ကုိ ကုိကုိ သေဘာက်သြားတယ္။ “ဟားဟား၊ ၾကံၾကံဖန္ဖန္”
Love-oriented free thinker ႏွင္းဆီေလးက မေျပာမဆိုနဲ႔ သူ႔ႏွင္းဆီႏွႈတ္ခမ္းေလးကို ကုိကုိ႔ႏွႈတ္ခမ္းဆီကုိ ကပ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ ကုိကုိ႔အေနနဲ႔ လက္စားေခ်မယ္ဆိုတဲ့ Free Willၾကီး နဲ႔ လက္ဦးမွႈ ယူျပီး ကုိယ္ကစေန စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
အခု ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ နမ္းေနတာကေရာ ဓာတ္သေဘာေတြရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈလား။ Neuropsychology အရ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ အသိရွိရွိနဲ႔ နမ္းတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ဓာတ္သေဘာေတြ အရပဲ နမ္းနမ္း၊ အသိရွိရွိနဲ႔ပဲ နမ္းနမ္း…အနမ္းထဲမွာ နစ္ေမ်ာေနတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကေတာ့ ဒါေတြကုိ ေတြးေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေလ။ ပစၥဳပၸန္မွာ လွိႈက္ဖုိရင္ခုန္မွႈနဲ႔ ေနထုိင္လိုက္ရံုပဲ။
ေကာင္းကင္ကုိ (၂၉.၀၁.၂၀၁၂)
လူတေယာက္ အက်ၤီ ကၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။
(၂)
ေလွနံဓါးထစ္ အေျဖေတြကို သေဘာမက်လို႔ ကုိယ့္ဘာသာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း အေျဖမရဘဲ ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပဲ တခုျပီး တခု ထြက္ထြက္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း လူတခ်ိဳ႕က ေတြးေခၚတယ္ဆုိတာ အခ်ည္းႏွီးတို႔၊ အက်ိဳးမရွိဘူးတို႔ ေျပာၾကတာ ေနမယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့ထြက္လာတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိက အသီးအပြင့္ေတြပါပဲ။ ဦးေႏွာက္ကုိ အဲဒါေတြနဲ႔မွ အစာမေကၽြးရရင္ ဘာေတြနဲ႔ ေကၽြးရမွာလဲ။
ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ ပါေမာကၡ ဦးကုိ ရုတ္တရက္ ျခံအျပင္ဘက္ကုိ တခ်က္လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက သူ အက်ၤီကၽြတ္နဲ႔ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကပါလား။ တေယာက္..ႏွစ္ေယာက္…သံုးေယာက္…ေလးေယာက္။ အရူးထင္လို႔လား မသိဘူး။ မျဖစ္ဘူး..မျဖစ္ဘူး။ အိမ္ထဲျမန္ျမန္ ျပန္ဝင္မွ။ ဦးကုိ ရွက္ရွက္နဲ႔ အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္သြားတယ္။
(၃)
ဦးကို တေယာက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး မရေသးတဲ့ အေျဖမထြက္ေသးတဲ့ စစ္ပြဲ တခုအေၾကာင္း ေတြးေနတယ္။ ဒႆန နယ္ပယ္က စစ္ပြဲ။ Free Will (လူေတြဟာ ျပင္ပလႊမ္းမိုးမွႈ မပါဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္ၾကိဳက္ ဆံုးျဖတ္နုိင္ၾကတယ္ (သုိ႔မဟုတ္) ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ ဝါဒ) နဲ႔ Determinism (အျပဌာန္းခံဝါဒ) စစ္ပြဲ။ အခုထိေတာ့ သူကုိယ္တိုင္လည္း မျပတ္သားေသးဘူး။ အဲဒီ့အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ သူ႔တပည့္ေတြကုိ သိလာေစခ်င္တာ တခုေတာ့ ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ Free Will နဲ႔ “အနာဂတ္ကုိ အကုန္ၾကိဳသိျမင္ႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္” ဆုိတာ ႏွစ္ခုက အတူတူ မရွိႏုိင္ဘူး၊ တခုနဲ႔ တခု mutually exclusive ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။
အဲလုိသိလာေစဖုိ႔ lecture လည္း မရုိက္ခ်င္ဘူး။ တပည့္ဆုိတာက lecture ရိုက္ရင္ အမ်ားစုက စိတ္မဝင္စားၾကတာ၊အာရံုမစုိက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ကုိယ္တိုင္ပါဝင္ရတဲ ့အခါက်မွ ဦးေႏွာက္ေတြ အလုပ္လုပ္ျပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အျမင္ေလးေတြလည္း ထြက္လာၾကလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ဘာလုပ္ေပးမလဲ။ ထံုးစံအတုိင္း စကားရည္လုပြဲေပါ့။
(၃)
တိုက္ပံု မီးခုိးေရာင္၊ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ အစိမ္းနဲ႔ ခပ္ငယ္ငယ္ ပါေမာကၡေလး ဦးကုိ ရဲ႕ အသံက အခန္းထဲမွာ ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ပဲ့တင္ထပ္ေနတယ္။ သူ႔ႏွႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ စကားေတြပါပဲ။ သူက ပါေမာကၡဆုိေပမဲ့ သူ႔ကုိယ့္သူ က်ေနာ္လုိ႔ပဲ သံုးေလ့ရွိတယ္။
“………………….။ က်ေနာ္က အဲလို က်ေနာ့္ ဆရာမကုိ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာမ မ်က္ႏွာ နီရဲသြားတယ္။ ေနာက္မွ ဘာျပန္ေျပာတယ္ ထင္လဲ။ သားတုိ႔က ႏုိင္ငံျခားက စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တာကုိးတဲ့။ ျပည္ပက ပ်က္စီးေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ဝင္ကုန္မွာေပါ့တဲ့”
ေအာက္က ပရိသတ္ေတြ ဝါးခနဲ ပြဲက်သြားတယ္။
“အဲဒီ့တုန္းက က်ေနာ္က ၁၇ ႏွစ္ ေလာက္။ ဆရာမက ၄၃ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနျပီ”
ဦးကုိ ရဲ႕ အသံကုိ နားေထာင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ အုပ္စုေတြထဲမွာ ညိဳေခ်ာ ေကာင္မေလး တေယာက္လည္း ပါတယ္။ သူက ကုိယ္ခႏၵာေသးငယ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းမွာေတာ့ စတားတပြင့္ပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာက အနည္းငယ္ ႏြမ္းေနသေယာင္ ရွိတယ္။
“မိုး…ေနမေကာင္းဘူးလား” ႏွင္းဆီခုိင္က ညိဳေခ်ာေလး မိုး ကို ေမးလိုက္တယ္။ “အင္း…ေခါင္းနည္းနည္း မူးသလို ျဖစ္ေနရံုေလးပါ။ အခု ေကာင္းသြားျပီ”
မိုးကုိ ေမးလိုက္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆိုတာ ကေတာ့ မိုးထက္ေတာင္ ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္အလွေလးေပါ့။
ဦးကိုကေတာ့ ေတာ္ကီေတြ ေျခြလို႔ ေကာင္းတုန္း။ “လူဆိုတာ ျငင္းစရာ လူမရွိရင္ေတာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ ကုိယ္ ျငင္းခုန္ေနရမယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ရွင္းမျပႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ ျငင္းခုန္ပစ္ရမယ္။ ဒါမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ မျငင္းႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ ရွင္းလင္းသြားလိမ့္မယ္”။ ဟ…ဘာေတြလဲ။
“တခ်ိဳ႕ စကားရည္လုပြဲေတြမွာ ဘာသာေရးအေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း စကားရည္ မလုရဘူး ဆုိျပီး ကန္႔သတ္ထားေလ့ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး မကန္႔သတ္ခ်င္ဘူး။ ဘာသာေရး အေၾကာင္း စကားရည္ မလုရေအာင္ ဘာသာေရးဆုိတာ အာဏာရွင္ စနစ္ တရပ္မွ မဟုတ္တာ။ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြ လက္ထက္မွာေတာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးလို႔ ရတဲ့ သာဓကေတြ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆုိၾကတယ္ မဟုတ္လား”
“တခ်ိဳ႕က အေတြးေတြဟာ ဘယ္ကုိမွ မေရာက္ႏုိင္ဘူး၊ အက်ိဳးမရွိဘူးလုိ႔ ထင္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ကိစၥမဆုိ အေတြးကေန စရတာပါပဲ။ ဘုရားဆုိရင္ေတာင္မွ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ က်င့္ဖုိ႔အတြက္ ေတာထြက္ျပီး တရားက်င့္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့အေတြး၊ တကုိယ္ရည္ ျငိမ္းခ်မ္းမွႈကုိ ရယူခ်င္တဲ့ လူတေယာက္ဆိုရင္ေတာင္ တရားရွႈမွတ္မွ ျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ စၾကရတာပါပဲ မဟုတ္လား။ ရည္မွန္းခ်က္ တခုကုိ သြားရာမွာ ဘယ္ဟာကုိ လုပ္သင့္တယ္ ဘယ္ဟာကုိ မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာကို အေတြးနဲ႔ပဲ အရင္ဆံုး တန္ဖုိးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ရေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အေတြးဆိုတာကုိ ပစ္ပယ္လုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ မေတြးအပ္တဲ့ အေတြး ဆုိတာလည္း မရွိပါဘူး”
ဦးကုိ စကားေတြ ေျခြေနစဥ္မွာ ကုိကုိကေတာ့ စိတ္လွႈပ္ရွားေနတဲ့ အတြက္ ၾကားတခ်က္၊ မၾကားတခ်က္။ တကယ္ဆုိ သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ စိတ္လွႈပ္ရွားစရာ အေၾကာင္းကို မရွိဘူး။ အကုန္လံုးက ကုိယ္သိေနတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ။ ကုိယ့္အုပ္စုမွာေတာ့ ကုိယ္ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အုပ္စုသားေတြကလည္း ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ။ တဘက္ယွဥ္ျပိဳင္ရမယ့္ အုပ္စုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ကလည္း သူအသက္ေလာက္ ခ်စ္ရတဲ့ သူ႔ကုိလည္း ထပ္တူျပန္ခ်စ္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္။ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆိုတာက သန္႔စင္ၾကည္လင္ လွပလြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးတခု ပုိင္ဆိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလး။ လွပတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္ ေျပာရမလား၊ မလိုက္ဖက္ဘူး ေျပာရမလား? သူ႔မွာ အရမ္းထူးျခားတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ရွိေနတယ္။ ႏွင္းဆီခုိင္ ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးမွာ ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာေတာင္ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ္ ့သူ႔ကုိ ဘာသာမဲ့လို႔ သြားေခၚရင္ေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး။ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ Free Thinker လို႔ သံုးေလ့ရွိတယ္။ သူက ဘာသာတရား အားလံုးကုိ ကုိးကြယ္စရာထက္ အသံုးခ်စရာ Tool အျဖစ္ပဲ သေဘာထားတဲ့သူ။ အသိပညာမွန္သမွ်ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျပီး အယူဝါဒေတြ အားလံုးကုိ tool တခုခု အျဖစ္ပဲ သူက သေဘာထားသတဲ့။
သူ႔ဒုိင္ယာရီ ထဲမွာလည္း ဒီလိုေတြ ေရးထားတယ္။ “ပံုေသ မရွိဘဲ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ tool ကုိသံုးမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ရတဲ့အတြက္ ဘဝက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလာတယ္။ အႏုပညာ တရပ္လိုျဖစ္လာတယ္။ ဝါဒေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ တပုိင္းကုိ လက္ခံတာနဲ႔ က်န္တဲ့အပိုင္းကုိ လက္ခံလုိက္စရာမလို သလို တပုိင္းကုိ ပယ္တာနဲ႔ ေနာက္တပုိင္းကို လိုက္ပယ္စရာ မလိုပါဘူး။”
“Free thinker သာမွန္ရင္ စဥ္းစားစရာေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနလိမ့္မယ္။ ေမးခြန္းေတြကို ေသသည္အထိ ဆက္တုိက္ ထုတ္ရင္း တတ္ႏုိင္သမွ် အသိ့ဉာဏ္ေဘာင္ကုိ ခ်ဲ႕သြားလိမ့္မယ္။ ဝါဒ တခုခုကုိ အေသတိုက္ခုိက္စရာ တခုခုကုိ အေသ လိုက္ျပီး ကာကြယ္ေပးစရာေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ မၾကိဳက္တဲ့အယူအဆေတြ႕ရင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ခ်င္ ေဝဖန္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အသိပညာလုိ႔ ထင္တဲ့အပုိင္းေတြကုိေတာ့ ဘယ္ဝါဒထဲမွာ ပါေနေန ျမတ္ႏုိးလိမ့္မယ္။ Free Thinker ဆိုတာ ဘယ္ဝါဒနဲ႔မွ အေသ ဆိုင္မေနနဲ႔အတြက္ ကုိယ့္ကဗ်ာကုိ ကုိယ္တိုင္စပ္ရတဲ့သူ။ ကုိယ့္စာအုပ္ကို ကုိယ္တိုင္ ေရးေနတဲ့သူ။ ျဖတ္ညွပ္ကပ္ျပီးေတာ့တဖံု၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္တနည္း လူအုပ္ၾကီးနဲ႔ကြဲျပားတဲ့ ဘဝေနနည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနတဲ့သူ။”
ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲမွာ အဲလုိ သူ႔အေတြးေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သူ႔ဒုိင္ယာရီ တအုပ္လံုးမွာ အဲလုိအေတြးေလးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။
ကုိကုိနဲ႔ ႏွင္းဆီခုိင္ ၾကားမွာ အယူအဆေတြ မတူေပမဲ့ ျပႆနာ မရွိဘူး။ ကုိကုိကလည္း ႏွင္းဆီခုိင္ ရွိမွ။ ႏွင္းဆီခုိင္ ကေရာ…ႏွင္းဆီခုိင္က အရာရာမွာ အစြဲအလမ္း အရမ္းနည္းတဲ့သူလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့ နည္းလြန္းတဲ့ အစြဲအလမ္းေတြ ဆီက ခြဲတမ္းေတြက ကုိကုိ႔ ကုိ စြဲလမ္းမွႈဆီမွာ သြားစုေနသလားပဲ ။ကုိကုိ မရွိရင္ သူလံုးဝ ေနလုိ႔မရဘူး။ သူ႔ကုိယ္သူ free thinker လို႔ ဆုိေပမဲ့ ကုိကုိမရွိရင္ မေနတတ္ေတာ့ ကုိကုိက ႏွင္းဆီခုိင္ ကုိ love-oriented free thinker လို႔ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။
စိတ္လွႈပ္ရွားလြယ္သူ ကုိကုိက ဦးကုိရဲ႕ စကားေတြကုိ မၾကားပဲ သူ႔လိပ္ျပာဟာ ေလလြင့္ေနေပမဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ကေတာ့ ပါေမာကၡရဲ႕ စကားေတြကုိ အာရံုစုိက္ နားေထာင္ေနတယ္။
“သူတို႔ တင္ျပတဲ့ အထဲမွာ လက္ခံႏုိင္တာေတြ ပါမယ္။ လက္မခံႏုိင္တာေတြလည္းပါမယ္။ တကယ္က လက္ခံျခင္း၊ လက္မခံျခင္းက အေရးမၾကီးပါဘူး။ စဥ္းစား့ဉာဏ္ကုိ ဆြေပးႏုိင္ျခင္း ရွိမရွိကပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။ လေရာင္က ျငိမ္းခ်မ္းတာ လူတိုင္းသိတယ္။ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္က ေအးခ်မ္းတာ လူတိုင္း ေရးေနၾကတယ္။ မိဘေမတၱာ ၾကီးမားတာ လူတုိင္းသိတယ္။ ဒါေတြကို ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေန ေရးေန လို႔ ဘာစဥ္းစားစရာ အသစ္ရမွာလဲ။ မေျပာရဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြခ်ည္းပဲ၊ လူတုိင္းသိျပီးသား အရာေတြခ်ည္း လိုအပ္တာထက္ ပုိျပီး ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေနရင္ ဦးေႏွာက္ေတြဟာ ထုိင္းမွိႈင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ သိျပီးသားေတြကုိ လိုအပ္တာထက္ ပုိျပီး ျပန္ၾကားရ၊ ျပန္ဖတ္ရတာဟာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လက္ခံတာ လက္မခံတာ အပထား၊ ကုိယ္ပုိင္ အယူအဆေတြ၊ ထူးျခားဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြကိုလည္း တင္ဆက္ႏုိင္ဖုိ႔လိုတယ္”
“ျဖစ္ေနတာ တခုက… အေတြးအေခၚ တခု ဒါမွ မဟုတ္ စာတပုဒ္ ထူးျခားလာျပီ၊ အျငင္းပြါးစရာ ျဖစ္လာျပီဆုိရင္ တခ်ိဳ႕က အဆိပ္လို႔ အလြယ္တကူ တံဆိပ္ကပ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ အပ်င္းထူမွႈနဲ႔ ၾကက္တူေရြး ဓေလ့ကုိ ျပလိုက္တာပဲ။ စာတပုဒ္ေရးတဲ့ အခါ ဒါမွမဟုတ္ အေတြးအေခၚတခုကုိ တင္ျပတဲ့ အခါမွာ အဓိကက လက္ခံဖုိ႔ မလက္ခံဖုိ႔ထက္ စဥ္းစားေအာင္လုိ႔ ေျပာၾက ေရးၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အလြယ္တကူ တံဆိပ္ ကပ္တတ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ လူတုိင္းမွာ စဥ္းစား့ဉာဏ္ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကို မေတြးမိၾကဘူး။ စာဖတ္သူေတြ အားလံုးကုိလည္း သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔နဲ႔ ႏွိႈင္းျပီး စဥ္းစား့ဉာဏ္မရွိၾကဘူးလို႔ သိမ္းၾကံဳး အထင္ေသးၾကေတာ့တာပဲ။ သူတုိ႔ ့ဉာဏ္မမီတဲ့ ကိစၥဆိုလည္း ၾကိဳးစားျပီး စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ အဆိပ္ဆိုျပီး တံဆိပ္ကပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ”
ဦးကုိက တဘက္သတ္ စကားေၾကာရွည္ေနတာကို ခဏရပ္လုိက္ျပီး စကားရည္လုမယ့္ သူ႔တပည့္အုပ္စု ႏွစ္ခုကုိ တခုခ်င္း အဓိပၸါယ္ပါပါ ၾကည့္လိုက္တယ္။ “က်ေနာ့္ တပည့္ေတြဟာလည္း လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚျပီး ကုိယ့္အေတြးအေခၚကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တင္ျပရဲတဲ့သူေတြမို႔ သူတုိ႔အေတြးအေခၚေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕အေတြးအေခၚေတြက အမ်ားအျမင္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတာေတြ ပါပါလိမ့္မယ္။ ဆန္႔က်င္ေနလို႔ သူတုိ႔ေျပာတာေတြကုိ လက္မခံခ်င္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြကုိ မျငိဳျငင္ပဲ စဥ္းစားစရာ ရွႈေထာင့္အသစ္ေတြ ရေစတယ္လို႔ သေဘာထားျပီး လူငယ္ဆုိတဲ့ ေက်ာက္ရုိင္းေလးေတြကုိ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ေလးေတြ ျဖစ္လာေရးအတြက္ ကူညီၾကပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာၾကားလိုပါတယ္”
ထံုးစံမဟုတ္တဲ့ စကားေတြ ေျပာအျပီးမွာေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း လက္ခုပ္သံေတြ ထြက္လာတယ္။
စကားရည္လုပြဲကေတာ့ Free Will နဲ႔ Determinism ကုိ ဘာသာေရး ရွႈေထာင့္ကေန ခ်ဥ္းကပ္ရမွာပါ။ စကားရည္လုပြဲလို႔သာ နာမည္တပ္ထားေပမဲ့ စနစ္ၾကီးေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးမယ့္ စကားရည္လုပြဲမ်ိဳး၊ ဆုေပးမယ့္ စကားရည္လုပြဲမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ပါေမာကၡ ဦးကုိက Free Thinker လို႔ ခံယူထားတဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕ကုိ တမင္ Determinism ဘက္မွာ ေနခုိင္းလိုက္တယ္။ တခါတခါ တမင္တကာ ဘက္ေျပာင္းျပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘယ္တုန္းကနဲ႔မွ မတူတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ ရလာတတ္တယ္ မုိ႔လား။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းဆီခုိင္ တို႔ကုိ ျပဌာန္းခံရမွႈ ဘက္မွာ အေနခိုင္းလိုက္တယ္။
ကုိကုိ တို႔အုပ္စုမွာေတာ့ ကုိကုိနဲ႔ မင္းမင္းကလြဲရင္ ဒံုးေဝးတဲ့သူမ်ားတယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ကုိကုိ႔ထက္ေတာ္တယ္။ အေတြးအေခၚက ႏွင္းဆီခုိင္လိုပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ထက္ျမက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ အားနည္းခ်က္က စကားကုိ လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ မေျပာတတ္တာပဲ။ ဘယ္ေျပာတတ္ပါ့မလဲ။ သူ႕မွာ ေျပာခ်င္စိတ္၊ တဘက္သားကုိ ရွင္းျပခ်င္စိတ္မွ မရွိတာ။ မင္းမင္းက သူ႔ဘာသာသူေတြးေနရတာကုိပဲ ေက်နပ္ေနတဲ့သူ။
စကားရည္လုပြဲ စေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးဆန္ဆန္ မ်က္လံုးေလးက ပရိသတ္ကုိ တခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကုိက႔ုိ ကုိ စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္ရင္းဆုိတယ္။ မ်က္လံုးေလးက ကေလးဆန္ေပမဲ့ သူ႔ႏွႈတ္ခမ္းလႊာက ထြက္လာတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ ကေလးမဆန္ဘူး။ သားသတ္သမား ဆန္ေနတယ္။ သူ႔ဟန္ပန္က ေဟာလိဝုဒ္ ဇာတ္ကားထဲက ပုဆိန္သြား လက္နက္ ကုိင္ထားတဲ့ မင္းသမီးတလက္လိုပဲ။
“……………….။ ဘာသာေရးေတြရဲ႕ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပုိင္းေတြဟာ ဆိုရင္လည္း Determinism ကုိ ေထာက္ခံေနၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ကုိပဲၾကည့္ပါ။ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းေတြဟာ Determinism ဆန္ေနပါတယ္”
ဟင္! ဘယ္လိုပါလိမ့္။ အကုန္လံုး အံ့ၾသသြားၾကတယ္။
“ဗ်ာဒိတ္ေတြကို ပဲၾကည့္။ မီးနဲ႔ ၇ၾကိမ္ ျပီးရင္ ေရနဲ႔ ၁ၾကိမ္ ေနာက္ျပီး ၆၄ ၾကိမ္ေျမာက္က် ေလနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆိုတာေတြဟာ အေသျပဌာန္းျပီးသား ေဖာ္ျမဴလာေတြလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကမၻာၾကီး ဘယ္နည္းနဲ႔ ပ်က္မယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ လူသားေတြ ဒါမွမဟုတ္ ဘံုသားေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မွႈေတြအေပၚ မူတည္မေနဘဲ လူသားေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ရွိမေနဘဲ ပံုေသဇာတ္ညႊန္း ေရးထားသလိုၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ သဘာဝတရားၾကီးကေန (ဒါမွမဟုတ္) တစံုတရာကေန ၾကိဳျပီး ဒီတိုင္းပဲျဖစ္ရမယ္ဆိုျပီး ဇာတ္ညႊန္းေရးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္”
ပရိသတ္ထဲကေန အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ကုိကုိကေတာ့ စိတ္လွႈပ္ရွားေနလုိ႔ ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာေနတာကုိပဲ မနည္း အာရံုစုိက္ နားေထာင္ေနရတယ္။
“ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္မယ္လုိ႔ ေဟာတဲ့ ဗ်ာဒိတ္ေတြကုိပဲၾကည့္။ ဘယ္ကမၻာ ဘယ္ေဒသက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္နာမည္နဲ႔ ဘယ္အပင္ေအာက္မွာ ပြင့္မယ္ ဆိုတာက အစ ဇာတ္ညႊန္းေရးျပီးသား။ အကုန္လံုး ဇာတ္ကြက္ခ်ျပီးသား။ ဒါေတြဟာ Determinism ကုိ ျပေနပါတယ္” ႏွင္းဆီခုိင္က ပရိသတ္ကုိ ဦးညြတ္ရင္း သူ႔အဆိုကုိ အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။
ကုိကုိ ရုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျပာသင့္မွန္း စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ မင္းမင္းကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ေတြးေနပံုရတယ္။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း တေယာက္မွ ဟန္မယ့္ပံု မေပၚဘူး။ ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာသြားတဲ ့အထဲမွာ မီးေတြ၊ ေရေတြ၊ ေလေတြ နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အဲဒီ့ အစီအစဥ္အတုိင္းပဲ ကမၻာပ်က္ရမယ္ ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိ ကုိကုိ ဘယ္လိုေခ်ပလိုက္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကုိကုိ႔ အတြက္ ကံေကာင္းသြားတာက ႏွင္းဆီခုိင္က ဘုရားပြင့္မယ္ဆုိတဲ့ ဗ်ာဒိတ္ ကိစၥကုိ အစထုတ္လိုက္ျခင္းပဲ။ ကုိကုိ႔ ေခါင္းထဲမွာ အၾကံတခု ရုတ္တရက္ လင္းလက္သြားျပီးေတာ ့သူ႔ေကာင္ေတြကုိ ေျပာျပၾကည့္တယ္။ မင္းမင္းကလြဲျပီး အကုန္လံုးက လက္မေထာင္ ၾက တယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ကုိကုိေျပာတာကို မၾကားသလိုလို ဂရုမစုိက္သလုိလို အမူအရာနဲ႔… မထံုတက္ေတး။
ကုိကုိက ျပန္ေခ်ပလိုက္တယ္။ “ဘုရားျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ဗ်ာဒိတ္ေပးတဲ့ ကိစၥက အေၾကာင္းတရားကုိ ၾကည့္ျပီး အက်ိဳးတရားကုိ ေဟာတဲ့ ကိစၥပါ။ မ်ိဳးေစ့ေလးကုိ ၾကည့္ျပီး သစ္ပင္ျဖစ္မယ္လို႔ ေဟာတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး၊ စာၾကိဳးစားတဲ့ ေက်ာင္းသား စာေမးပြဲ ေအာင္မယ္လုိ႔ ဆရာက ေျပာတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းအက်ိဳးနဲ႔ ကင္းလြတ္မေနပါဘူး။ ၾကိဳတင္ျပဌာန္းသတ္မွတ္ထာျခင္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာၾကိဳးစားေနလို႔သာ စာေမးပြဲ ေအာင္မယ္လုိ႔ ေဟာလုိက္တာပါ။ လုပ္ယူမွ ရတာမ်ိဳးပါ”
ကုိကုိ႔ စကားသံဆုံးေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြ ထြက္လာတယ္။ လက္ခုပ္သံေတြရဲ႕ သက္တမ္းက ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလး။
ႏွင္းဆီခုိင္ ကေတာ့ လဲ့ရည္ဝင္းနဲ႔ ၾကိတ္ၾကိတ္ ၾကိတ္ၾကိတ္ တိုင္ပင္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏွင္းဆီ ႏွႈတ္ခမ္းေလးက ဆိုျပန္္တယ္။ “ဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ စကား ေတြက ရာႏွႈန္းျပည့္မွန္တယ္လို႔ အဆုိရွိတယ္ မဟုတ္လား” ေျပာရင္းနဲ႔ ႏွင္းဆီခုိင္က ကုိက႔ုိ ကုိ တခ်က္ၾကည့္လုိက္တယ္။ “ခုနက ေျပာသလုိ စာၾကိဳးစားတာကုိ ၾကည့္ျပီး စာေမးပြဲေအာင္မယ္လို႔ ေဟာတာမ်ိဳး ဆိုပါေတာ့။ တကယ္လုိ႔ စာေမးပြဲနီးမွ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး စာေမးပြဲ မေျဖႏုိင္ေတာ့ရင္ စာေမးပြဲ က်ေတာ့မယ္ေလ။ ဒီေတာ့ တြက္ျပီးမွ မွန္းဆ တာမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းတရားကုိ ၾကည့္ျပီးမွ အက်ိဳးတရားကုိ ေျပာတာမ်ိဳးဟာ ခန္႔မွန္းတာမ်ိဳးဟာ တြက္ခ်က္တာမ်ိဳးပါ။ အေၾကာင္းတရား တခုခု ေခ်ာ္သြားတာနဲ႔ အက်ိဳးတရားလည္း ေျပာင္းသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဥပမာ…အေဟာခံရသူေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြ ေျပာင္းျပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြေျပာင္းသြားရင္ အက်ိဳးဆက္ေတြ ေျပာင္းမသြားႏုိင္ဘူးလား။ ဒါဆိုရင္ ဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ဟာ လြဲသြားသလို ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္စကား မွန္ရင္ လံုးဝ မလြဲဘူးလို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ …ဘဝေပါင္း သိန္းနဲ႔ သန္းနဲ႔ ခ်ီျပီး ေျမာက္မ်ားစြာကို ၾကိဳေဟာလို႔ ရျပီး အဲဒါက ဒက္ထိမွန္ရမယ္ ဆိုထားေတာ့ ဘုရားေဟာတဲ့ ဗ်ာဒိတ္က မလြဲရဘူးလို႔ ဆိုထားေတာ့ အေဟာခံရတဲ့သူက… (ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရား ေဟာတုိင္းတဲ့အတုိင္းပဲ မလြဲမေသျဖစ္ရေတာ့မွာမုိ႔) အဲဒီ့လူမွာ free will ဆုိတာ ရွိေသးရဲ႕လား။ Determinism ပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ၾကိဳေဟာလို႔ ရျပီး အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ျဖစ္ရေၾကးဆုိရင္ free will ဆိုတာ မရွိပါဘူး”
ကိုကုိတို႔ တအုပ္စုလံုး ရုတ္တရက္ ဘယ္လို ျပန္ေခ်ပရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ မင္းမင္းကိုေတာ့ အားကုိးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ သူက တကုိယ္ေတာ္ ဝါဒီ။ သူေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္မွ သူ႔ဘာသာ ထေျပာလိမ့္မယ္။
တိုက္ပြဲအေျခအေနအရ ကိုကုိတို႔ အုပ္စုရဲ႕ အေနအထားက Free Will ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ဆက္ျပီးဆုပ္ကိုင္ထားမယ္ ဆုိရင္ ဗ်ာဒိတ္ေတြဟာ လြဲႏုိင္ေၾကာင္း (ဒါမွမဟုတ္) ဗ်ာဒိတ္ေတြဟာ ဘုရားေဟာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ဝန္ခံဖို႔ နည္းေတြပဲ က်န္ေတာ့တဲ ့ အေနအထားလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကုိကုိ႔လို မိရုိးဖလာ အယူအဆထဲက မလြတ္ေသးတဲ့သူက်ျပန္ေတာ့လည္း အဲလိုလည္း မလုပ္ဝံ့ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
ကုိကုိ႔ခမ်ာ ေခ်ပစရာ အကြက္ကုိ ဖ်စ္ညွစ္ စဥ္းစားေနရရွာတယ္။ သူမက္ေမာစြာ နမ္းခဲ့ရဖူးတဲ့ ႏွင္းဆီ ႏွႈတ္ခမ္းေလးရဲ႕ တိုက္စစ္ကလည္း အရမ္းျပင္းေနတယ္။ သူအပါအဝင္ သူ႔ေကာင္ေတြရဲ႕ အေတြးေတြကလည္း အရမ္းဖ်င္းေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ ကုိကုိပဲ ထေျပာရတယ္။
“သည္းေလး…အဲ။ ႏွင္းဆီ” အေရးထဲမွာ ကုိကုိက အေခၚအေဝၚ မွားသြားေသးတယ္။ “ႏွင္းဆီ အေနနဲ႔ အလံုးစံုကုိ ၾကိဳတင္သိျမင္တဲ့ ့ဉာဏ္ကုိ လက္ခံတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆုိရင္ ၾကိဳသိႏုိင္တာက ဘာဆန္းလဲ။ အလံုးစံုကုိ သိေနတဲ့ အတြက္ မွားစရာ အေၾကာင္းလည္း ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးေလ”
ႏွင္းဆီခုိင္က ျပံဳးလုိက္တယ္။ တကယ္ဆုိ အဲဒီ့ စကားကုိ ေျပာမွ ေျပာလာပါ့မလားလို႔ေတာင္ သူ႔မွာ စုိးရိမ္ေနရေသးတယ္။ ျပိဳင္ဘက္အုပ္စုဟာ သူတုိ႔ အဓိက ဆုပ္ကုိင္ထားရမယ့္ Free Will ဆိုတာကိုပဲ အကာအကြယ္ ေပးရမယ့္အစား သူတုိ႔ရဲ႕ ကာကြယ္မွႈက ဘုရားရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ေတြ မွန္ျခင္း မွားျခင္းဘက္ဆီကုိ ေရြ႕သြားျပီ။ သားေကာင္ဟာ ပစ္ကြင္းထဲကုိ ဝင္လာျပီ။ သူ႔အေနနဲ႔ ပစ္ခ်လိုက္ဖုိ႔ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
“ကုိကုိက အလံုးစံုကုိ ၾကိဳသိႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ ့ဉာဏ္ဟာ Free Will နဲ႔ အတူတူ ယွဥ္တြဲျပီး ႏွစ္ခုလံုး အတူတူ ရွိႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္လို႔လား။ အလံုးစံုကို ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့့ဉာဏ္ ရွိတယ္ဆုိတာေတာ့ လက္ခံတယ္ မဟုတ္လား”
“အင္း။ ဒါေပါ့။ အဲလို့ဉာဏ္ရွိရမယ္။ သဗၺညဳတ ့ဉာဏ္လို႔ အမ်ားက ေျပာၾကတယ္မုိ႔လား”
“တကယ္ေတာ့ အလံုးစံုကို ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္ဟာ Determinism နဲ႔ပဲ တြဲျပီး ရွိလို႔ ရပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ကုိ ၾကိဳတင္ က်ိန္းေသေပါက္ သိႏုိင္ဖုိ႔ ဇာတ္လမ္းၾကိဳရွိေနမွပဲ အကုန္သိႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ၾကိဳတင္ဇာတ္လမ္းသာ မရွိဘူးဆုိပါေတာ့။ အက်ိဳးဆက္ကို ‘ျဖစ္လာေစမယ့္ အေၾကာင္းရင္း’ ေတာင္ မလုပ္ရေသးခင္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ ရမွာလဲ။ အျပန္အလွန္အားျဖင္ ့စဥ္းစားၾကည့္ရင္ …ရာႏွႈန္းျပည့္ ၾကိဳတင္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ လည္းရတယ္…ေဟာတဲ့ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္…တျခားျဖစ္ႏုိင္ေျခ လံုးဝမရွိဘူး ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါကို မွ Determinism လို႔ မေခၚရင္ ဘာကုိသြားျပီး Determinism လို႔ ေခၚရမလဲ”
ကုိကုိတုိ႔ အုပ္စုဝင္ေတြ ေခါင္းကုတ္ေနတယ္။
ႏွင္းဆီခုိင္က ဆက္ေျပာတယ္။ “ေခါင္းမကုတ္ပါနဲ႔။ ႏွင္းဆီေျပာတာ ရွႈပ္သြားလား။ အခု ကုိကုိတုိ႔ အုပ္စု ျဖစ္ေနတာက… အရာရာကုိ ၾကိဳတင္သိႏုိင္တဲ့ ့ဉာဏ္ေတာ္ ဆိုတာကုိ ရွိတယ္လို႔ လက္ခံၾကတယ္။ အဲဒီ့ ့ဉာဏ္ေတာ္ဟာ လည္း လံုးဝ မမွားႏုိင္တဲ့ အတြက္ ေဟာလိုက္ရင္ ‘ေဟာတဲ့အတုိင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရေတာ့မယ္၊ မွတပါး အျခား ျဖစ္စရာမရွိ’ လို႔ လက္ခံၾကတယ္။..အဲ တဘက္မွာက် free will လို႔ ေျပာျပီးေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ အမ်ားၾကီး ပြင့္ေနလိမ့္မယ္လို႔လည္း ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ခုဟာ လံုးဝေရွ႕ေနာက္ မညီပါဘူး။ “ေဟာတဲ့အတုိင္းပဲ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရေတာ့မယ္၊ မွတပါး အျခားမရွိ” ဆိုရင္ေတာ့ determinism ကို လက္ခံမွပဲ ေရွ႕ေနာက္ညီပါလိမ့္မယ္။ Determinism ေတာင္မွ hard determinism ကုိ လက္ခံမွ ေရွ႕ေနာက္ညီမွာပါ”
ႏွင္းဆီခုိင္ ေျပာခ်င္ေနတာကုိ ကုိကို သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ႏွင္းဆီခုိင္ကေတာ့ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ ဆက္ေျပာေနတယ္။ ကုိကုိကေတာ့ တဘက္က ေျပာခ်င္တာကို သေဘာေပါက္သြားျပီလုိ႔ ထင္လိုက္တာနဲ႔ တျပိဳင္တည္း ေျပာေနတာေတြကို အာရံုစူးစုိက္မွႈ ေလ်ာ့က်သြားျပီး သူ႕စိတ္ကုိ ခပ္ေဝးေဝးဆီကို ရြက္လႊင့္ပစ္လုိက္တယ္။ “ေသနတ္ရဲ႕ ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္မွာသာ ႏွိပ္လုိက္စမ္းပါ ေကာင္မေလးရယ္။ ေသနတ္နဲ႔ မပစ္ခင္မွာ ရုပ္ရွင္ထဲကလို စကားေတြ အရွည္ၾကီး ေျပာျပီး မႏွိပ္စက္စမ္းပါနဲ႔။ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မက္မက္ေမာေမာ နမ္းခဲ့ရတဲ့ ႏွႈတ္ခမ္းေလက ခုေတာ့ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ငါ့ကို အရွက္ခြဲေနျပီ။ ေနႏွင့္ဦးေပါ့။ အဲဒီ့ႏွႈတ္ခမ္းကုိ ညေနဘက္က်မွ လက္စားေခ်ပစ္ရမယ္။ အင္း လက္စားေခ်တယ္လို႔သာ မဟာဖုိဝါဒီ အစဲြနဲ႔ ေျပာၾကတာ။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ နမ္းတယ္ဆုိတာ win-win အေျခအေန တရပ္ပဲ မဟုတ္လား”
ပါေမာကၡ ဦးကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ စကားကုိ ဆက္ေတြး ေနမိတယ္။ “အဲလုိ ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတိုင္းသာ ရာႏွႈန္းျပည့္ အတိအက် ျဖစ္ေၾကး၊ မွတပါး အျခားမျဖစ္ေၾကး ဆုိရင္ေတာ့ hard determinism ျဖစ္သြားျပီ။ ပြင့္လာမယ့္ ဘုရားရွင္ေတြ အပါအဝင္ လူေတြ သတၱဝါေတြ အကုန္လံုးဟာ ၾကိဳတင္ရွိျပီးသား ဇာတ္ညႊန္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ အဆင့္ကို ေလွ်ာက်သြားလိ္မ့္မယ္။ ပါရမီျဖည့္ရတာေတြ၊ တရားက်င့္ရတာေတြ၊ လုပ္ယူရတာေတြကလည္း…. ဥပမာ..ရုပ္ရွင္ထဲမွာ စာေမးပြဲေအာင္မယ့္ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ယုတၱိရွိေအာင္ စာၾကည့္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြ ကုိ ထည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုးပိတ္မွာ တရားရမယ့္ ဇာတ္လိုက္အတြက္ ပုိယုတၱိရွိေအာင္ ေရွ႕ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြမွာ တရားက်င့္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းထည့္ေပးသလိုမ်ိဳးေလာက္ပဲ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ ဘယ္ပုဂိၢဳလ္ဟာ တရားေတြက်င့္ျပီး ဘယ္ေဒသ ဘယ္အပင္ေအာက္မွာ ဘာအမည္နာမနဲ႔ ဘုရားျဖစ္ကုိ ျဖစ္ရမယ္၊ မွတပါးအျခားမရွိလုိ႔ ဗ်ာဒိတ္ေပးထားတယ္ မဟုတ္လား။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ mutually exclusive ျဖစ္ေနတဲ့ အရာေတြကိုလည္း တျပိဳင္တည္း လက္ခံေနၾကေတာ့ ဒါေတြကို ဘယ္စဥ္းစားမိပါ့မလဲ"
ကုိကုိတို႔ အုပ္စုထဲက ေက်ာ္စြာက တခု ထေျပာျပန္တယ္။ “ထားပါေတာ့။ အဲလုိ အေသ ျပဌာန္းထားတယ္ပဲ ထားပါေတာ့။ ဒါဆုိ ျပဌာန္းသူက ဘယ္သူလဲ။ God ေတြက ျပဌာန္းထားတာလုိ႔ ဆုိလိုတာလား”
ခက္ပါ့။ စကားရည္လုပြဲ အသြင္ကေန ႏွင္းဆီခုိင္က ကုိကိုတို႔ အုပ္စုကုိ lecture ရုိက္ေနရတဲ့ အသြင္ကုိ ေျပာင္းသြားတယ္။ အလွဘုရင္မေလး ပုိျပီး မာန္တက္သြားေတာ့တာေပါ့။
“အဲလို Theological (ဘာသာေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့) determinism ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ Nature နဲ႔ Nurture က ျပဌာန္းထားတာပါ။ ျမန္မာလိုေတာ့ ဗီဇနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္လို႔ ဘာသာျပန္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ လူတေယာက္ကုိ software + hardware အျဖစ္ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ။ သူ႔ကုိ အယူအဆ တခုခုကုိ နားခ်မယ္ ဆုိပါစုိ႔။ (hardware + software) က လက္ခံမွသာ ရတာပါ။ ဆုိပါစုိ႔… အခု ႏွင္းဆီက ဘာသာေရးေတြကုိ မယံုၾကည္ဘူး ဆုိပါစုိ႔။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာသာမဲ့ရတာက စိတ္ပင္ပန္းလြန္းတယ္၊ အားကုိးရာ မဲ့လြန္းတယ္လုိ႔ ခံစားမိျပီး ဘာသာတခုခုကို ကုိးကြယ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ဘာသာရွိသူ ျဖစ္လာခ်င္ရင္ေတာင္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔တုန္း ဆုိေတာ့ ႏွင္းဆီ မယံုႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ယံုခ်င္တယ္ဆုိျပီး အတင္းလုပ္ယူလုိ႔မွ မရတာ။ ႏွင္းဆီ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ႏွင္းဆီ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ေပါင္းခဲ့တဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြ ရယ္ ႏွင္းဆီရဲ႕ ဗီဇရယ္ အဲဒါေတြ အားလံုးရဲ႕ ရလဒ္ (software + hardware ၾကီးေပါ့) … အဲဒါေတြက ဘာသာေရးကို ဘာသာေရးဆုိတာကုိ ခ်က္ျခင္းၾကီးေတာ့ ဘယ္လုိမွ လက္ခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္မွာ “ဘာသာရွိ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ” (Will) ရွိေနရင္ေတာင္ အဲဒီ့ Will အတိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဥပမာ အတိတ္က ႏွင္းဆီဖတ္ခဲ့တဲ့စာေတြရယ္၊ ႏွင္းဆီရဲ႕ ေတြးေခၚႏုိင္တဲ့ဗီဇရယ္က ဘာသာေရးကို လက္မခံနဲ႔လုိ႔ ျပဌာန္းလိုက္သလို ျဖစ္သြားျပီ။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာသာရွိခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျဖစ္ေနလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ အရုိးစြဲသြားျပီ။ အဲလိုပဲ ဘာသာရွိတဲ့ လူတေယာက္ကုိလည္း ဘာသာမဲ့ဖုိ႔ ႏွင္းဆီက ဘယ္ေလာက္ပဲ စည္းရံုးစည္းရံုး...ကုိယ္သြင္းေပးလုိက္မယ့္ Inputေတြ (နားခ်မယ့္ အယူအဆေတြ) နဲ႔ နားအခ်ခံရတဲ့သူ (hardware+ softwareၾကီး) က အလုပ္မလုပ္တတ္ရင္ သူကုိယ္တုိင္က ဘာသာမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေနရင္ေတာင္ ခ်က္ျခင္းၾကီး ျဖစ္လာႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေႏွာက္တုိ႔ အေတြးတို႔ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းယူရင္ေတာ့ ရႏုိင္တာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ “ေျပာင္းယူလုိ႔ ရႏုိင္တယ္” ဆိုတာကုိ ျပျပီး လြတ္လပ္မွႈ ရွိေသးတယ္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္လုိ႔ ျမင္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့ ေျပာင္းလိုစိတ္ေလး ျဖစ္လာတာကိုက Nature ေတြ Nurture ေတြ၊ အတိတ္က လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ မကင္းႏုိင္ပါဘူး”
ကုိုကုိတုိ႔ အုပ္စုက ေဇာ္ေဇာ္က ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္းနဲ႔ ထေျပာျပန္တယ္ “ဟာဗ်ာ။ ႏွင္းဆီကလဲ။ ထားပါေတာ့။ က်ေနာ့္ အားလပ္ရက္ ကမ္းေျခကုိ သြားျပီးအပန္းေျဖဖုိ႔ စဥ္းစားထားတာမွာ အေျခအေနေတြ အားလံုးက ေခ်ာင္းသာကုိ သြားဖုိ႔ အေျခအေန ေပးေနတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီ့ အခ်ိန္မွာ ႏွင္းဆီက လာေျပာမယ္။ အေျခအေနေတြအရ က်ေနာ္ ေခ်ာင္းသာကုိ သြားကုိ သြားရမယ္လို႔။ ဘယ္ရမလဲ။ က်ေနာ့္မွာ Free Will ရွိတယ္။ Free Will ရွိေၾကာင္း ျပခ်င္တယ္။ က်ေနာ္ ေခ်ာင္းသာကုိ မသြားေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္လို႔လည္း ရတာပဲ။ ကဲ…ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ”
သက္ရွိႏွင္းဆီေလး ခဏျငိမ္သြားတယ္။ ကုိကုိ႔ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ Determinism ေတြ Free Will ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ႏွင္းဆီ ဆီကုိ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္။ ေၾသာ္..ႏွင္းဆီ။ ႏွင္းဆီရဲ႕ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ အေတြးအေခၚေတြေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကလည္း ႏွင္းဆီကုိ အျမင္ကတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူေတြ အျမင္ ဘယ္လုိပဲ ကတ္ပါေစ၊ ကုိကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီကုိ ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ အခုလည္း ေဇာ္ေဇာ္က ေခ်ာင္းသာကိစၥကုိ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ျပီ။ ႏွင္းဆီ ဘယ္လုိ ေျဖမလဲ? ခုေလာေလာဆယ္မွာ ျပိဳင္ဘက္ ျဖစ္ေနေပမဲ့လည္း ကုိကုိကေတာ့ ႏွင္းဆီေျပာမယ့္စကားကုိ ခ်စ္ေသာ ႏွလံုးသားနဲ႔ နားဆင္ဖုိ႔ အသင့္။
ႏွင္းဆီကေတာ့ ဆက္ေျပာေနတယ္။ “ဘာသာေရးေတြရဲ႕ Determinism ကုိ ခဏဖယ္ထားရင္ Determinism ဆုိေပမဲ့ ႏွင္းဆီတုိ႔ဟာ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလို အေသေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြထက္ ဂိမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ပုိတူပါလိမ့္မယ္။ Nature နဲ႔ Nurture က ႏွင္းဆီတုိ႔ကုိ input ေတြ ေပးျပီး ကစားေနပါလိမ့္မယ္။ ေခ်ာင္းသာကိစၥကုိ ဟပ္မိေအာင္ ေနာက္တမ်ိဳး ဘယ္လုိ ေျပာရပါ့မလဲ။ ကြန္ပ်ဴတာ ပရုိဂရမ္းမင္း ကုိ ေလ့လာဖူးရင္ေတာ့ If..Else statement ေတြကုိ သိပါလိမ့္မယ္။ အင္း…အဲဒါက ခ်ေရးျပမွ ရမွာဆုိေတာ့ ဘယ္လို ရွင္းျပရပါ့မလဲ” ႏွင္းဆီစကား ခဏရပ္သြားတယ္။
ဦးကုိုိက “ေရာ့၊ သမီး…marker” ဆိုျပီး ယူလာေပးတယ္။ ႏွင္းဆီက marker ကုိ ယူေပမဲ့ မေရးဘူး။ “ႏွင္းဆီ မေရးျပေတာ့ဘူး။ ရွင္းျပဖုိ႔ အၾကံရျပီ။ ဆိုပါစို႔ ေခ်ာင္းသာကုိ သြားမယ္ မသြားဘူး “will (သြားလိမ့္မယ္)” နဲ႔ “will not” ေပါ့။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ့။ Program ေရးထားခံရတယ္လုိ႔ သေဘာထားၾကည့္။ Will (သြားလိမ့္မယ္) အတြက္လည္း ေရးထားမယ္။ မလုပ္ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္မယ့္ will not အတြက္လည္း ေရးထားလိမ့္မယ္။ လုပ္ရင္ ဘာျဖစ္ မလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္ ဆုိျပီး ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ေရးထားလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ျပီ။ ေခ်ာင္းသားကုိ သြားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ “will (သြားလိမ့္မယ္)” ရဲ႕ ေအာက္မွာ condition ထပ္စစ္မယ္။ ကုိေဇာ္ေဇာ္ဟာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ free will ရွိေၾကာင္း ျပခ်င္ မျပခ်င္ ဆုိတဲ့ condition။ အဲဒီ့ condition မွာ yes ဆုိရင္ (မခံခ်င္စိတ္ရွိတယ္ဆိုရင္) မူလဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္လုပ္မွာမို႔ “will not” လမ္းေၾကာင္း ေခ်ာငး္သာကုိ မသြားေတာ့ဖူး ဆုိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းထဲကုိ ျပန္ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဆိုလိုတာက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပန္ျပန္လိမ့္မယ္။ သေဘာက ေခ်ာင္းသာကုိ သြားမယ္ဆုိရာကေန မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်င္းဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ Free Will ရွိေၾကာင္းျပခ်င္လုိ႔ ကုိေဇာ္ေဇာ္ရဲ႕ မခံခ်င္စိတ္ရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈ အရ ဆံုးျဖတ္လုိက္ျခင္းမဟုတ္လား။ ဆိုလိုတာက ေရြးခ်ယ္လို႔ေတာ့ ရတယ္။ ပရုိဂရမ္ထဲမွာ စီးဆင္းတဲ့ flow ေတာ့ ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းသြားမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ပရုိဂရမ္ထဲက ေန ထြက္သြားႏုိင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ကစားခံေနရတဲ့ ဂိမ္းဇာတ္ေကာင္ သေဘာမ်ိဳးပါပဲ။ ပရုိဂရမ္က လူတေယာက္ ေရြးခ်ယ္လာမယ့္ လမ္းေၾကာင္းတုိင္းအတြက္ ေရးထားတယ္ ဆုိပါေတာ့။”
ေဇာ္ေဇာ္က မျပီးေသးဘူး။ “ကမၻာၾကီးကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေလးေထာင္ ဆီကုိ ျပန္ရစ္လိုက္မယ္ဗ်ာ။ Time machine နဲ႔ ျပန္သြားလိုက္မယ္။ အဲဒီ့မွာ အဲဒီ့တုန္းက လူေတြ အကုန္လံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ျပင္ခြင့္ရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ခုခ်ိန္မွာ ကမၻာၾကီးက ဒီ version အတုိင္းပဲ ရွိေနဦးမလား။ ဆိုလိုိတာက အခု အျဖစ္အပ်က္ေတြ အတိုင္းပဲ အားလံုးျဖစ္ေနမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေျပာင္းသြားမွာလား”
ေဇာ္ေဇာ့္ႏွယ္…လွ်ာရွည္ရန္ေကာ။ ႏွင္းဆီေလးေတာ္ေတာ္ ေမာေရာေပါ့။ ကုိကုိ႔အေတြးေတြကေတာ့ စကားရည္လုပြဲမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ရင္ေမာစရာ တခုဆီကုိ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ မိဘေတြက သူနဲ႔ သေဘာမတူတဲ့ ကိစၥ။
ခဏေနေတာ့ ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ႕ အသံကုိၾကားမွ ကုိကုိ သတိျပန္ဝင္လာတယ္။ “ဘာသာေရးေတြရဲ႕ Theological determinism ဆိုရင္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတြ အတိအက် ေပးလို႔ရတဲ့ hard determinism ဆုိရင္ ေတာ့ မွတပါး အျခားမရွိဆုိတဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြအတိုင္း ျဖစ္ေနမွာပါ။ အဲဒါဆုိ ျပန္ရစ္လည္း ဒီအခ်ိန္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ႏွင္းဆီတုိ႔ စကားရည္လုပြဲ လာႏႊဲေနရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ soft determinism ဆုိတာ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကမွ ႏွင္းဆီ လက္ခံႏုိင္တဲ့ determinism ပါ။ အဲဒါက ဘာလည္းဆုိေတာ့ ကမၻာၾကီးကို အတိတ္ဆီကုိ ျပန္ရစ္လုိက္ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ျပင္လိုက္ရင္ ကမၻာၾကီးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားပါလိမ့္မယ္။လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ ႏွင္းဆီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေတာင္ ရွိလာခ်င္မွ ရွိလာေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းသြားတယ္ ဆိုေပမဲ့ ပရိုဂရမ္ၾကီးရဲ႕ တျခားလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း တျခား flow အတိုင္း ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာပါ။ ဂိမ္းေဆာ့တဲ့ အခါ တပြဲနဲ႔ တပြဲ ထပ္တူ မက်တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ အေသးစိတ္ေတြေတာ့ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ကမၻာၾကီးမွာ ရွိတဲ့ နုိင္ငံ စုစုေပါင္း အေရအတြက္ေတြ ဘာညာေတြ ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြ အတၱအက်ိဳးအတြက္ ျပိဳင္ဆုိင္ေနၾကတယ္ လွႈပ္ရွားေနၾကတယ္၊ survival အတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကတယ္ ဆုိတဲ့ ဇာတ္လမ္းေက်ာရုိးကေတာ့ ေျပာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပရုိဂရမ္ ဆိုတဲ့ Nature + Nurture ရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈေအာက္ကေတာ့ လြတ္မသြားပါဘူး။ အခုကမၻာၾကီးနဲ႔ ဇာတ္ကြက္ေတြ တူေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာရုိးကေတာ့ တူေနလိမ့္မယ္။ Flow ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ programၾကီး ထဲက တျခား flow ကုိ ေရာက္သြားတာကုိး”
ႏွင္းဆီေျပာျပီးေတာ့ ခဏ တိတ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့…
အလို။ ၾကားသားမိုးၾကိဳး။ မ်က္စိရွိလို႔သာ ျမင္ရတယ္။ မင္းမင္းက ေျပာဖုိ႔ ထေနျပီ။ ေျပာခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာပံု ရတယ္။
“Compatibilism ဗ်ာ။ ပါေမာကၡ ..ဟုိဟာဗ်ာ။ ပါေမာကၡ ဟုိဟာ၊ ထားေတာ့။” ေအာက္က ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က လွမ္းေအာ္တယ္။ “ပါေမာကၡ ဦးကုိုိ” လို႔ လွမ္းေအာ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ လွမ္းေနာက္တာ။
မင္းမင္းက ဆက္ေျပာတယ္။ “ဦးကုိ မဟုတ္ဘူး။ သူမဟုတ္ဘူး။ ထားေတာ့။ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးတာ။ “will not” နဲ႔ “cannot” မတူတာကုိ ေျပာမွာ။ က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ…တေယာက္ေယာက္လက္ထဲမွာ ဟုိဟာရွိတယ္ဗ်ာ။ ဟုိဟာ ရွိတယ္”
ေက်ာင္းသားေတြ ဝါးကနဲ ပြဲက်သြားျပန္တယ္။ မင္းမင္းကေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။ “က်ေနာ္လက္ထဲမွာ ခၽြန္ထက္တဲ့ ေဘာပင္တခုကုိ က်ေနာ္က ကုိင္ထားမယ္။ တျခားတေယာက္က ေတာ့ လက္ႏွစ္ဘက္လံုး ျပတ္ေနတယ္။ သူကလည္း ေဘာပင္ တခုကုိ ကုိင္ထားမယ္”
လက္ႏွစ္ဘက္ ျပတ္ေနတဲ့လူက ေဘာပင္ကုိ ကုိင္ထားမယ္ ဆုိိလု႔ိ ေက်ာင္းသားေတြ ပြဲက်သြားျပန္တယ္။
“မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္ဆုိလိုတာကဗ်ာ။ က်ေနာ္က အဲဒီ့ေဘာပင္နဲ႔ က်ေနာ့္မ်က္လံုးကုိ ထိုးပစ္ႏုိင္စြမ္း ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္မထိုးဘူး။ အဲလိုပဲ လက္ႏွစ္ဘက္ျပတ္ေနတဲ့ လူကလည္း မ်က္လုံးကုိ ေဘာပင္နဲ႔ ထုိးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မတူဘူး။ တူေပမဲ့ မတူဘူး။ က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျပာရင္ ေကာင္းမလဲ” မင္းမင္း ေျပာခ်င္တာကို လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ မေျပာႏုိင္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ မုိးျပိဳေတာ့တာပဲ။
မိုးျပိဳေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ မိုးျပိဳေတာ့ ပြဲပ်က္သြားတာေပါ့။ ပြဲပ်က္သြားေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ မင္းမင္းလည္း ၾကိဳးစားျပီး ေျပာမေနရေတာ့ဘူးေပါ့။ နားေထာင္တဲ့သူေတြလည္း ဝဋ္ကၽြတ္သြားတာေပါ့။
တကယ္ေတာ့ မိုးျပိဳတယ္ ဆိုတာက ႏွင္းဆီခုိင္က “မိုး…ေနမေကာင္းဘူးလား” လို႔ အေမးခံရတဲ့ မိုးဆုိတဲ့ ညိဳေခ်ာေကာင္မေလး မူးလဲသြားတာကုိ ေျပာတာပါ။ ေျပးျပီး ထူမ မယ့္သူ ထူမ၊ ယပ္ခတ္ေပးမယ့္သူေပး၊ ဖုန္းသြားဆက္မယ့္သူ ဆက္နဲ႔ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပါေမာကၡ ဦးကုိလည္း ပ်ာယာခတ္သြားတာေပါ့။ စကားရည္လုပြဲကလည္း အဲဒီ့မွာတင္ ျပီးသြားတယ္။
(၄)
ႏွင္းဆီခုိင္ကေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္ စေပးလိုက္တဲ့ time machine အေၾကာင္းေတြးေနတယ္။ “Time machine ဆုိတာ တကယ္ရွိႏုိင္ပါ့မလား။ အဲလုိသာ ရွိေၾကးဆုိရင္ လူအားလံုးရဲ႕ အခုိက္အတန္႔ေတြ အားလံုးဟာ တေနရာရာမွာ အစဥ္အျမဲ ရွိေနမွာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြ အားလံုး အျမဲရွိေနျပီး ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ ရသလုိေလ။ ဒါဆိုရင္ လူေတြဆိုတာကေရာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ လူလို႔ထင္ေနတဲ့ screen ေပၚက အရုပ္ေတြလား။ ဒါေပမဲ့ လူေတြရဲက အခ်ိန္ကုိ ျပန္ရစ္ျပီး သြားလုိ႔ ရတယ္ပဲ ထားပါဦး။ လူေတြကိုယ္တုိင္ကေတာ့ အဲဒါကုိ အခ်ိန္ကုိ ျပန္ရစ္ႏုိင္စြမ္း ရွိမယ္ မထင္ဘူး။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြေတာင္ သူတုိ႔ကုိယ္ သူတုိ႔ ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ မရသလိုမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီ့ရုပ္ရွင္ေတြကုိ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လူသားေတြကသာ ေနာက္ကိုရစ္ ေရွ႕ကုိေက်ာ္ လုပ္ႏုိင္တာကုိး။ ဒါဆုိ ရင္ လူသားေတြကုိေရာ ဘယ္သူက ရစ္ၾကည့္ႏုိင္မလဲ။ ျဂိဳလ္သားေတြကမ်ား ရစ္ၾကည့္ႏုိင္မလား။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လိုခ်င္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းကုိ ျပန္ရစ္ၾကည့္လို႔ ရေၾကးဆိုရင္ေတာ့ ကုိကုိနဲ႔ ၾကည္ႏူးစရာ ဇာတ္ဝင္ခန္းေလးေတြကုိပဲ အထပ္ထပ္ ရစ္ၾကည့္ပစ္လုိက္မယ္။”
ႏွင္းဆီခုိင္ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ကုိကုိေရာက္လာတယ္။ မိုးအေၾကာင္း၊ စကားရည္လုပြဲအေၾကာင္းနဲ႔ တျခားအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာၾကတယ္။ လက္ထပ္ဖုိ႔ ကိစၥေရာက္သြားလို႔ ကုိကုိ က ေမးေတာ့
ႏွင္းဆီခုိင္က “သူတုိ႔ သေဘာမတူလည္း ဘာျဖစ္လဲ။ ႏွင္းဆီ သေဘာတူရင္ ျပီးျပီ မဟုတ္ဘူးလား။ တကယ္က လူေတြကသာ ေလာကၾကီးမွာ လူမ်ိဳးေတြ ေလွ်ာက္ခြဲေနတာ။ တကယ္က လူမ်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးတည္းရွိတယ္”
“ဘာလဲ။ လူေကာင္းနဲ႔ လူဆုိးကုိ ေျပာတာလား”
“ဟုတ္ဘူး။ ေယာက်ာ္း နဲ႔ မိန္းမ”
ႏွင္းဆီခုိင္ရဲ အရႊတ္အေနာက္ကုိ ကုိကုိ သေဘာက်သြားတယ္။ “ဟားဟား၊ ၾကံၾကံဖန္ဖန္”
Love-oriented free thinker ႏွင္းဆီေလးက မေျပာမဆိုနဲ႔ သူ႔ႏွင္းဆီႏွႈတ္ခမ္းေလးကို ကုိကုိ႔ႏွႈတ္ခမ္းဆီကုိ ကပ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ ကုိကုိ႔အေနနဲ႔ လက္စားေခ်မယ္ဆိုတဲ့ Free Willၾကီး နဲ႔ လက္ဦးမွႈ ယူျပီး ကုိယ္ကစေန စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
အခု ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ နမ္းေနတာကေရာ ဓာတ္သေဘာေတြရဲ႕ ျပဌာန္းမွႈလား။ Neuropsychology အရ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ အသိရွိရွိနဲ႔ နမ္းတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ဓာတ္သေဘာေတြ အရပဲ နမ္းနမ္း၊ အသိရွိရွိနဲ႔ပဲ နမ္းနမ္း…အနမ္းထဲမွာ နစ္ေမ်ာေနတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကေတာ့ ဒါေတြကုိ ေတြးေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေလ။ ပစၥဳပၸန္မွာ လွိႈက္ဖုိရင္ခုန္မွႈနဲ႔ ေနထုိင္လိုက္ရံုပဲ။
ေကာင္းကင္ကုိ (၂၉.၀၁.၂၀၁၂)
Thursday, January 26, 2012
မွားေနေသာ စည္းမ်ဥ္းမ်ား
လူၾကိဳက္နည္းတုိင္းသာ
တန္ဖုိးပုိရွိေၾကး ဆုိရင္
ကုိၾကီးေက်ာ္က
အရက္ကေလး တျမျမနဲ႔ ဟစ္ေၾကြးလိမ့္မယ္
“ငါဟာ တန္ဖုိးအရွိဆံုး ဘုရား” လို႔။
လူၾကိဳက္နည္းတုိင္းသာ
တန္ဖိုးမဲ့ေၾကးဆိုျပန္ရင္လည္း
ခက္ခဲလြန္းတဲ့ အႏုပညာထဲက အလွတရားမ်ား
အလကား ျဖစ္ကုန္မယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
တန္ဖုိးပုိရွိေၾကး ဆုိရင္
ကုိၾကီးေက်ာ္က
အရက္ကေလး တျမျမနဲ႔ ဟစ္ေၾကြးလိမ့္မယ္
“ငါဟာ တန္ဖုိးအရွိဆံုး ဘုရား” လို႔။
လူၾကိဳက္နည္းတုိင္းသာ
တန္ဖိုးမဲ့ေၾကးဆိုျပန္ရင္လည္း
ခက္ခဲလြန္းတဲ့ အႏုပညာထဲက အလွတရားမ်ား
အလကား ျဖစ္ကုန္မယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Saturday, January 21, 2012
ဘက္လုိက္ျခင္း
သူေျပာတာ ကုိယ္နားမလည္ရင္ ေျပာတဲ့လူ presentation ညံ့တာ၊ ကုိယ္ေျပာတာ သူနားမလည္ရင္ အဲဒီ့လူ ဒံုးေဝးတာ…
သူေဆာ္လို႔ ကုိယ္ျပန္ေဆာ္ရင္ မဟုတ္မခံတာ၊ ကုိယ္ေဆာ္လို႔ သူျပန္ေဆာ္ရင္ အာဃာတ ထားတာ…
သူမ်ားအယူအဆကို ကုိယ္က အဆုိးျမင္ရင္ေတာင္ ဒါ ေဝဖန္ေရးလုပ္တာ၊ ကုိယ့္အယူအဆကုိ သူမ်ားက ေဝဖန္ရင္ေတာ့ အဲဒါ အဆုိးျမင္တာ…
သူမ်ားနယ္ပယ္ကုိ ကုိယ့္ဘက္က က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္သူ၊ ကုိယ့္နယ္ပယ္ကုိ သူမ်ားက က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္္ေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕…
ဘုရင္ေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယူရင္ ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ သာမန္လူေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယူရင္ မ်ိဳးဖ်က္တဲ့သူ…
သူမ်ား ဘာသာဝင္ေတြ စည္းရံုးလာရင္ သိမ္းသြင္း ျဖားေယာင္းတာ၊ ကုိယ့္ဘာသာဝင္ေတြက သြားစည္းရံုးရင္ သာသနာျပဳတာ…
ရဟန္းရုပ္တု ေနရာေရြ႕သြားတာက် စ်ာန္ၾကြတာတဲ့။ လူ႔ဓာတ္ပံု ေနရာေရြ႕တာက် သရဲေျခာက္တာလို႔ ေျပာၾကတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
သူေဆာ္လို႔ ကုိယ္ျပန္ေဆာ္ရင္ မဟုတ္မခံတာ၊ ကုိယ္ေဆာ္လို႔ သူျပန္ေဆာ္ရင္ အာဃာတ ထားတာ…
သူမ်ားအယူအဆကို ကုိယ္က အဆုိးျမင္ရင္ေတာင္ ဒါ ေဝဖန္ေရးလုပ္တာ၊ ကုိယ့္အယူအဆကုိ သူမ်ားက ေဝဖန္ရင္ေတာ့ အဲဒါ အဆုိးျမင္တာ…
သူမ်ားနယ္ပယ္ကုိ ကုိယ့္ဘက္က က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္သူ၊ ကုိယ့္နယ္ပယ္ကုိ သူမ်ားက က်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္္ေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕…
ဘုရင္ေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယူရင္ ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ သာမန္လူေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယူရင္ မ်ိဳးဖ်က္တဲ့သူ…
သူမ်ား ဘာသာဝင္ေတြ စည္းရံုးလာရင္ သိမ္းသြင္း ျဖားေယာင္းတာ၊ ကုိယ့္ဘာသာဝင္ေတြက သြားစည္းရံုးရင္ သာသနာျပဳတာ…
ရဟန္းရုပ္တု ေနရာေရြ႕သြားတာက် စ်ာန္ၾကြတာတဲ့။ လူ႔ဓာတ္ပံု ေနရာေရြ႕တာက် သရဲေျခာက္တာလို႔ ေျပာၾကတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Thursday, January 19, 2012
သံျပိဳင္ဂီတ
မ်က္လံုးပိတ္
သံျပိဳင္ဆဲလည္း
အုပ္စုဆိုတဲ့စကားအရ အမ်ားဆႏၵေတာ့ ျဖစ္မယ္။
ဒါေပမဲ့…
ရုိင္းစုိင္းၾကတာလား
ကုိင္းရွိုႈင္းၾကတာလား
တို႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ
ထိလို႔မရတဲ့ ဘုရားေတြရယ္
ညွိလို႔မရတဲ့ ငဖားေတြရယ္ မ်ားတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
သံျပိဳင္ဆဲလည္း
အုပ္စုဆိုတဲ့စကားအရ အမ်ားဆႏၵေတာ့ ျဖစ္မယ္။
ဒါေပမဲ့…
ရုိင္းစုိင္းၾကတာလား
ကုိင္းရွိုႈင္းၾကတာလား
တို႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ
ထိလို႔မရတဲ့ ဘုရားေတြရယ္
ညွိလို႔မရတဲ့ ငဖားေတြရယ္ မ်ားတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Saturday, January 14, 2012
မေရးခ်င္ေသာ အေရးအသား
လူ႔အခြင့္အေရးလွႈပ္ရွားသူမ်ားက ဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ ကေလးငယ္မ်ားအား အသံုးခ်ျခင္းသည္ human shield သဖြယ္ျဖစ္၍ ကေလးအခြင့္အေရးႏွင့္ ျငိ
“ျမန္မာဟာ ျမန္မာပဲ။ ျမန္မာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေသရမယ္” ဟု ဆိုခဲ့သူ ကုလသမၼဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း New York ျမိဳ႕တြင္ ကြယ္လြန္
ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားက ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ရုိက္ႏွက္ေနျခင္းအား ၾကည့္၍ ျမန္မာ ဆုိလွ်င္ ထုိကဲ့သုိ႔ မလုပ္ေၾကာင္း ျမန္မာတဦးက ေျပာဆုိ
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ လိုလားသူ ဆိုသူ တဦးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဝတ္ဆင္လာသူ ေမာ္ဒယ္တဦးအား ဆဲဆို ရွႈတ္ခ်
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွႈ အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ျမန္မာအခ်ိဳ႕ ဝိဝါဒ ကြဲျပားၾကကာ ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆုိ
ျမန္မာ့ ရုိးရာ ယဥ္ေက်းမွႈကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လိုသူ တဦးက ျမန္မာ့ရုိးရာ နတ္ကုိးကြယ္မွႈအား အျပင္းအထန္ တိုက္ခုိက္
ကၽြန္ပညာေရး စနစ္ တကၠသိုလ္မွ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ သိန္းေဖ တုိ႔အား ေမြးထုတ္
ျမန္မာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ဘာဘာညာညာ အသင္း သမၼဂၢ အား ၃ ဦးသေဘာတူ ဖြဲ႕စည္း
မယ္ေတာ္မာရီ အပ်ိဳစင္ ဘဝမွ ေန၍ ခရစ္ေတာ္အား ေမြးဖြားလာသည္ ဆိုျခင္းကုိ အျပင္းအထန္ တုိက္ခိုက္ခဲ့သူ တဦးက သု၀ဏၰသာမ ဇာတ္ေတာ္တြင္ ခ်က္ေတာ္ကုိ လက္ေတာ္ႏွင့္ ရစ္ယံုႏွင့္ ကုိယ္ဝန္ရွိလာသည္ ဆိုျခင္းကုိမူ ယုတၱိႏွင့္ တုိင္း၍ မရစေကာင္းေသာ Supernatural ကိစၥရပ္မ်ား ရွိႏုိင္သည္ဟု အေၾကာင္းျပ
မလိမ္ညာရန္ ဆံုးမသည့္ စကားမ်ားတြင္ မုသားမ်ား ပါဝင္ေန
သတိ! ဘုရားသခင္မရွိေၾကာင္း ဘုရားသခင္ ကိုယ္တုိင္ ရုပ္ဖ်က္ျပီး လာေျပာခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကုိးကြယ္လိုသူမ်ားက လက္ခံၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
“ျမန္မာဟာ ျမန္မာပဲ။ ျမန္မာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေသရမယ္” ဟု ဆိုခဲ့သူ ကုလသမၼဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း New York ျမိဳ႕တြင္ ကြယ္လြန္
ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားက ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ရုိက္ႏွက္ေနျခင္းအား ၾကည့္၍ ျမန္မာ ဆုိလွ်င္ ထုိကဲ့သုိ႔ မလုပ္ေၾကာင္း ျမန္မာတဦးက ေျပာဆုိ
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ လိုလားသူ ဆိုသူ တဦးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဝတ္ဆင္လာသူ ေမာ္ဒယ္တဦးအား ဆဲဆို ရွႈတ္ခ်
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွႈ အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ျမန္မာအခ်ိဳ႕ ဝိဝါဒ ကြဲျပားၾကကာ ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆုိ
ျမန္မာ့ ရုိးရာ ယဥ္ေက်းမွႈကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လိုသူ တဦးက ျမန္မာ့ရုိးရာ နတ္ကုိးကြယ္မွႈအား အျပင္းအထန္ တိုက္ခုိက္
ကၽြန္ပညာေရး စနစ္ တကၠသိုလ္မွ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ သိန္းေဖ တုိ႔အား ေမြးထုတ္
ျမန္မာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ဘာဘာညာညာ အသင္း သမၼဂၢ အား ၃ ဦးသေဘာတူ ဖြဲ႕စည္း
မယ္ေတာ္မာရီ အပ်ိဳစင္ ဘဝမွ ေန၍ ခရစ္ေတာ္အား ေမြးဖြားလာသည္ ဆိုျခင္းကုိ အျပင္းအထန္ တုိက္ခိုက္ခဲ့သူ တဦးက သု၀ဏၰသာမ ဇာတ္ေတာ္တြင္ ခ်က္ေတာ္ကုိ လက္ေတာ္ႏွင့္ ရစ္ယံုႏွင့္ ကုိယ္ဝန္ရွိလာသည္ ဆိုျခင္းကုိမူ ယုတၱိႏွင့္ တုိင္း၍ မရစေကာင္းေသာ Supernatural ကိစၥရပ္မ်ား ရွိႏုိင္သည္ဟု အေၾကာင္းျပ
မလိမ္ညာရန္ ဆံုးမသည့္ စကားမ်ားတြင္ မုသားမ်ား ပါဝင္ေန
သတိ! ဘုရားသခင္မရွိေၾကာင္း ဘုရားသခင္ ကိုယ္တုိင္ ရုပ္ဖ်က္ျပီး လာေျပာခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကုိးကြယ္လိုသူမ်ားက လက္ခံၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Wednesday, January 11, 2012
ဒီစာမွာ ေပးခ်င္တဲ့ သင္ခန္းစာက
(၁)
ဒီစာမွာ ေပးခ်င္တဲ ့သင္ခန္းစာက… ဂိုက္ေပးရဲ ဖုိ႔နဲ႔ မိုက္ေၾကးခြဲ ဖုိ႔ပဲ။
လူလိမၼာျဖစ္ခဲ့တာကုိ ေနာင္တရေနတယ္။ ခုလိုမ်ိဳးက်ေတာ့…လူလိမၼာဆိုတဲ့ နာမည္ေကာင္းေလးက လြဲလုိ႔ ဘာမ်ား ေက်နပ္စရာ ေကာင္းခဲ့လုိ႔လဲ။ တျခားရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အားလံုးကုိ နာမည္ေကာင္းေလးတလံုးနဲ႔ လဲခဲ့လုိက္ရသလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မဂၤလာဦး ကာလေတြမွာ ကုိယ့္ဇနီးေတြ ကုိယ့္ခင္ပြန္း ေတြကုိ ရင့္ျပဖုိ႔ ဦးခ်ိဳးထားဖုိ႔ အၾကံေပးၾကတာ ျဖစ္မယ္။
(၂)
ဒါနဲ႔ စကားမစပ္…ေျမကြက္တို႔၊ စီးပြါးေရး လုပ္ကြက္တုိ႔ လုိခ်င္ပါသလား။ မပူပါနဲ႔။ အကၽြႏု္ပ္ နည္းေပးအံ့။
ခင္ဗ်ား အရင္ဆံုး လုပ္ရမွာက မိုက္ျပလိုက္ဖို႔ပဲ။ ေတာျဖစ္ျဖစ္ ခုိလိုက္။ အမ်ိဳးသား တန္းတူေရး အတြက္ပဲ ခုိခုိ၊ အမ်ိဳးသမီး တန္းတူေရး အတြက္ပဲ ခုိခုိ… ျပန္ဝင္လာျပီ ဆိုတာနဲ႔ ခင္ဗ်ား ‘ရ’ ေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ား ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ျပီး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့တာေတြ ရတာမ်ိဳးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ား ၾကိတ္ျပီးလိုခ်င္ေနတာေလးေတြ ရရင္ မနိပ္ဘူးလား။
(၃)
ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျပစ္ကေတာ့ အရင္တုန္းက ေကာင္းေကာင္းေနခဲ့ ျခင္းပဲ။ ခင္ဗ်ားက ေကာင္းျပီးသားဆုိေတာ့ ထပ္ေကာင္းစရာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ တနည္းအားျဖင့္ တုိးတက္မွႈေတြ သိပ္မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းက ဘက္စံုဆိုးခဲ့တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းျပစရာ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ မ်ားမ်ားဆိုးထားေလေလ လုပ္ျပစရာေတြ မ်ားမ်ားရွိေလပဲ။ ျခိဳးျခိဳးျခံျခံ နဲ႔ လုိတဲ့အခ်ိန္မွာ လုိသလို တခုခ်င္း စိမ္ေျပနေျပ တိုးတက္ ျပလို႔ ရတယ္။
(၄)
အရင္တုန္းက ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနခဲ့တဲ့ သူဆုိရင္ေတာ့ ခုမွ အသံေလး နည္းနည္း ထြက္လာျပီး ကလန္ကဆန္လုပ္မိရင္ ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူ အဆင္ေျပေနတာကုိ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့သူ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ တျခား တဘက္မွာေတာ့ ဆုိးခဲ့တဲ့သူက နည္းနည္းေလာက္ ပမာဏ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ျပီး ဆက္ဆိုးေနဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားဆုိျပီး နာမည္ေကာင္းရစရာ ရွိတယ္။ ကံေကာင္းရင္ ဆုေတြ ဘာေတြလည္း ရႏုိင္တယ္။ Person of the Year တို႔ ဘာတုိ႔ေတာင္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။
(၅)
‘လူလိမၼာ သမာပတ္’ ဝင္စားေနရင္ေတာ့ ဘာအခြင့္အေရးမွ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆိုးျပႏုိင္မွ အေပးအယူေတြ အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ေခ်ာ့ၾကမွာမို႔ သင္ခန္းစာ ယူသင့္တယ္။
(၆)
ဒီစာမွာ ယူရမယ့္ သင္ခန္းစာက… ဂိုက္ေပးရဲ ဖုိ႔နဲ႔ မိုက္ေၾကးခြဲ ဖုိ႔ပဲ။
ဒီစာမွာ ေပးခ်င္တဲ ့သင္ခန္းစာက… ဂိုက္ေပးရဲ ဖုိ႔နဲ႔ မိုက္ေၾကးခြဲ ဖုိ႔ပဲ။
လူလိမၼာျဖစ္ခဲ့တာကုိ ေနာင္တရေနတယ္။ ခုလိုမ်ိဳးက်ေတာ့…လူလိမၼာဆိုတဲ့ နာမည္ေကာင္းေလးက လြဲလုိ႔ ဘာမ်ား ေက်နပ္စရာ ေကာင္းခဲ့လုိ႔လဲ။ တျခားရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အားလံုးကုိ နာမည္ေကာင္းေလးတလံုးနဲ႔ လဲခဲ့လုိက္ရသလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မဂၤလာဦး ကာလေတြမွာ ကုိယ့္ဇနီးေတြ ကုိယ့္ခင္ပြန္း ေတြကုိ ရင့္ျပဖုိ႔ ဦးခ်ိဳးထားဖုိ႔ အၾကံေပးၾကတာ ျဖစ္မယ္။
(၂)
ဒါနဲ႔ စကားမစပ္…ေျမကြက္တို႔၊ စီးပြါးေရး လုပ္ကြက္တုိ႔ လုိခ်င္ပါသလား။ မပူပါနဲ႔။ အကၽြႏု္ပ္ နည္းေပးအံ့။
ခင္ဗ်ား အရင္ဆံုး လုပ္ရမွာက မိုက္ျပလိုက္ဖို႔ပဲ။ ေတာျဖစ္ျဖစ္ ခုိလိုက္။ အမ်ိဳးသား တန္းတူေရး အတြက္ပဲ ခုိခုိ၊ အမ်ိဳးသမီး တန္းတူေရး အတြက္ပဲ ခုိခုိ… ျပန္ဝင္လာျပီ ဆိုတာနဲ႔ ခင္ဗ်ား ‘ရ’ ေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ား ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ျပီး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့တာေတြ ရတာမ်ိဳးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ား ၾကိတ္ျပီးလိုခ်င္ေနတာေလးေတြ ရရင္ မနိပ္ဘူးလား။
(၃)
ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျပစ္ကေတာ့ အရင္တုန္းက ေကာင္းေကာင္းေနခဲ့ ျခင္းပဲ။ ခင္ဗ်ားက ေကာင္းျပီးသားဆုိေတာ့ ထပ္ေကာင္းစရာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ တနည္းအားျဖင့္ တုိးတက္မွႈေတြ သိပ္မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းက ဘက္စံုဆိုးခဲ့တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းျပစရာ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ မ်ားမ်ားဆိုးထားေလေလ လုပ္ျပစရာေတြ မ်ားမ်ားရွိေလပဲ။ ျခိဳးျခိဳးျခံျခံ နဲ႔ လုိတဲ့အခ်ိန္မွာ လုိသလို တခုခ်င္း စိမ္ေျပနေျပ တိုးတက္ ျပလို႔ ရတယ္။
(၄)
အရင္တုန္းက ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနခဲ့တဲ့ သူဆုိရင္ေတာ့ ခုမွ အသံေလး နည္းနည္း ထြက္လာျပီး ကလန္ကဆန္လုပ္မိရင္ ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူ အဆင္ေျပေနတာကုိ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့သူ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ တျခား တဘက္မွာေတာ့ ဆုိးခဲ့တဲ့သူက နည္းနည္းေလာက္ ပမာဏ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ျပီး ဆက္ဆိုးေနဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားဆုိျပီး နာမည္ေကာင္းရစရာ ရွိတယ္။ ကံေကာင္းရင္ ဆုေတြ ဘာေတြလည္း ရႏုိင္တယ္။ Person of the Year တို႔ ဘာတုိ႔ေတာင္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။
(၅)
‘လူလိမၼာ သမာပတ္’ ဝင္စားေနရင္ေတာ့ ဘာအခြင့္အေရးမွ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆိုးျပႏုိင္မွ အေပးအယူေတြ အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ေခ်ာ့ၾကမွာမို႔ သင္ခန္းစာ ယူသင့္တယ္။
(၆)
ဒီစာမွာ ယူရမယ့္ သင္ခန္းစာက… ဂိုက္ေပးရဲ ဖုိ႔နဲ႔ မိုက္ေၾကးခြဲ ဖုိ႔ပဲ။
Sunday, January 8, 2012
ဘာသာစကား၊ ဘာသာတရား၊ ဓေလ့နဲ႔ မဟာပုရိသ ဝါဒ (by ေကာင္းကင္ကုိ + ခေရငယ္)
မိန္းမလို မိန္းမရ/ mein: malou mein: maja. / adv ( of men ) in a womanish or effeminate manner; narrow-mindedly
“မိန္းမလို မိန္းမရ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝတဲ့ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ရဲ႕ ဖြင့္ဆုိမွႈပါ။ စိတ္သေဘာထား က်ဥ္းေျမာင္းမွႈကို ရည္ညႊန္းတဲ့ ေနရာမွာ သံုးေလ့ရွိပါတယ္။
“မိန္းမက်င့္ မိန္းမၾကံ” ဆုိတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းလည္း ရွိပါေသးတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အၾကံအစည္ေတြကုိ ရည္ညႊန္းဖို႔ သံုးၾကတာပါ။
အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ စိတ္ထား ပုိယုတ္ညံ့တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းမ်ိဳးေတြပါ။
ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြ အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြထက္ အားနည္းေလ့ ရွိတာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တဆင့္ႏွိမ္ဖုိ႔ အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္တခုေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ တဘက္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြက အမ်ိဳးသားေတြထက္ အားသာတတ္တဲ့ ေနရာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။
ဘာသာတရားအရ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျမန္မာအမ်ားစု ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာေရး အယူအဆဟာ တခ်ိဳ႕ဘာသာေရးေတြနဲ႔ ႏွိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းမိန္းမ ခြဲျခားမွႈ အေတာ္ေလး နည္းတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆေလးေတြေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ ရွင္အာနႏၵာ အေလာင္းအလ်ာဟာ ဘဝတခုမွာ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ကံကုိ က်ဴးလြန္မိလို႔ ငရဲက်၊ ငရဲက လြတ္လာတဲ ့အခါ အျပစ္ ဆက္ခံရတဲ့ အေနနဲ႔ မိန္းမဘဝေတြ အလီလီျဖစ္၊ Gay ဘဝေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်က္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထုိးႏွက္လိုက္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း တရားက်င့္ျပီး တရားရခြင့္ရွိတယ္ ဥာဏ္အလင္းရခြင့္ ရွိတယ္…ဒါေၾကာင့္ ႏွိမ္ထားတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေစာဒက တက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဥာဏ္အလင္းရခြင့္ ရွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ႏွိမ္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကလည္း ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ ႏွိမ္ထားျခင္းမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တဆင့္ႏွိမ့္ထားျခင္းမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္လုပ္လုိ႔ တိရစၦာန္ ျဖစ္လာရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးဆန္ဆန္ပါပဲ၊ အျပစ္လုပ္လုိ႔ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္လာရတယ္ ဆိုေတာ့ အဆင့္ႏွိမ့္ထားျခင္းဟာ ထင္ရွားေနပါတယ္။ သဘာဝ တရားၾကီးက … အျပစ္က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အျပစ္သားေတြကုိ နိမ့္က်တဲ့ ေနရာကုိသာ ပုိ႔ေလ့ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းေတြထဲမွာ အတိတ္ဘဝမွာ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ကုိ က်ဴးလြန္းခဲ့ျခင္းကလည္း တခုအပါအဝင္ ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ျခင္းဟာ နိမ့္က်ေနတဲ့ အျပစ္ဘံု တခုဆန္ဆန္ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္သြားပါတယ္။
ေဝသႏၱရာ ဇာတ္ေတာ္မွာဆိုရင္လည္း အလွဴခံသူ အေပၚ အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္ ၾကည့္မေနဘဲ ျပတ္ျပတ္သားသား စြန္႕လႊတ္လွဴဒါန္းတဲ့ ေဝသႏၱရာ မင္းၾကီးရဲ႕ ေစတနာ၊ တေလာကလံုးအတြက္ အလင္းေပးႏုိင္သူ ျဖစ္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့ ေစတနာကုိ နားလည္လုိ႔ ရေပမဲ့ တဘက္မွာ ခုေခတ္ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကေလး အခြင့္အေရးေတြ၊ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးေတြ၊ human trafficking ေတြ၊ ကၽြန္စနစ္ေတြနဲ႔ ျငိေနတာကုိ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ဇာတ္လမ္းေရးတဲ့သူက ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ အရြယ္ေရာက္ျပီး ေယာက်ာ္းတေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းေတြလို႔ သေဘာထားပံု ရပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္အျမင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အလွဴခံသူက ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ အသံုးခ်မွာ မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္သဖြယ္ အသံုးခ်မွာမို႔ အဲဒီ့ အလွဴဟာ ရက္စက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေစာဒက တက္ႏုိင္တာက ေလာကတခုလံုး အလင္းရမယ့္ အက်ိဳးကုိ ျမင္လို႔ ဘုရားပြင့္ရင္ အားလံုးအတြက္ အက်ိဳးရွိမွာမုိ႔ ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ လွဴလိုက္ရတာလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ မိန္းမနဲ႔ သားသမီးေတြကို လွဴမွ ဘုရားျဖစ္မယ္ ဆုိတဲ့ ဥပေဒသၾကီး၊ သေဘာတရားၾကီးကို ဘယ္လုိရက္စက္တဲ့ တန္ခုိးရွင္ၾကီး(သုိ႔မဟုတ္) သဘာဝတရားၾကီးက ျပဌာန္းေပးလိုက္သလဲ။ ဥာဏ္အလင္းရေရးအတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္နဲ႔တင္ မလံုေလာက္ဘဲ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ကေလးကို ဥပေဒသၾကီးအရ သဘာဝတရားထံ ယဇ္ပူေဇာ္ေနရသလိုဆန္ဆန္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ အျပင္မွာ လက္ေတြ႕ ရွိမေနေတာ့တဲ့အတြက္ Stoning ကုိ က်င့္သံုးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးဓေလ့ေတြနဲ႔ စာရင္ အမ်ားၾကီး ေတာ္ပါေသးတယ္။
ဓေလ့ထံုးတမ္းအရ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း မိန္းမေတြ မတက္ရဘူး၊ မသြားရဘူး ဆုိတဲ့ ေနရာေတြ ရွိေနသလို ထဘီဟာ ဘုန္းနိမ့္ေစတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြကိုလည္း တခ်ိဳ႕ေတြ လက္ခံထားတုန္း ရွိပါေသးတယ္။
ဒီေနရာမွာ တခုရွိတာက အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆေတြကုိ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ ကုိယ္တုိင္က ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံၾကျခင္းပါပဲ။ “ေယာက်ာ္းၾကီး ျဖစ္ျပီးေတာ့” ဆိုတဲ့ စကားကုိ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ ကုိယ္တုိင္ ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ သံုးစြဲေနၾကသလုိ “မိန္းမလို မိန္းမရ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကိုလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ ကုိယ္တုိင္ သံုးစြဲ ေနၾကတာပါပဲ။ ဘာသာေရး အစဥ္အလာ ထဲက ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆ မ်ိဳးကုိ ဆိုရင္ေတာ့ ပုိျပီး လက္ခံထားတတ္ၾကပါတယ္။ အရုိးစြဲေနၾကျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိယ္တုိင္က မဟာပုရိသ ဝါဒကုိ တဘက္တလမ္းက အားေပးေနသလုိလည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးတယ္။
(by ေကာင္းကင္ကုိ + ခေရငယ္)
“မိန္းမလို မိန္းမရ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝတဲ့ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ရဲ႕ ဖြင့္ဆုိမွႈပါ။ စိတ္သေဘာထား က်ဥ္းေျမာင္းမွႈကို ရည္ညႊန္းတဲ့ ေနရာမွာ သံုးေလ့ရွိပါတယ္။
“မိန္းမက်င့္ မိန္းမၾကံ” ဆုိတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းလည္း ရွိပါေသးတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အၾကံအစည္ေတြကုိ ရည္ညႊန္းဖို႔ သံုးၾကတာပါ။
အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ စိတ္ထား ပုိယုတ္ညံ့တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ အသံုးအႏွႈန္းမ်ိဳးေတြပါ။
ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြ အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြထက္ အားနည္းေလ့ ရွိတာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တဆင့္ႏွိမ္ဖုိ႔ အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္တခုေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ တဘက္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြက အမ်ိဳးသားေတြထက္ အားသာတတ္တဲ့ ေနရာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။
ဘာသာတရားအရ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျမန္မာအမ်ားစု ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာေရး အယူအဆဟာ တခ်ိဳ႕ဘာသာေရးေတြနဲ႔ ႏွိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းမိန္းမ ခြဲျခားမွႈ အေတာ္ေလး နည္းတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆေလးေတြေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ ရွင္အာနႏၵာ အေလာင္းအလ်ာဟာ ဘဝတခုမွာ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ကံကုိ က်ဴးလြန္မိလို႔ ငရဲက်၊ ငရဲက လြတ္လာတဲ ့အခါ အျပစ္ ဆက္ခံရတဲ့ အေနနဲ႔ မိန္းမဘဝေတြ အလီလီျဖစ္၊ Gay ဘဝေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်က္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထုိးႏွက္လိုက္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း တရားက်င့္ျပီး တရားရခြင့္ရွိတယ္ ဥာဏ္အလင္းရခြင့္ ရွိတယ္…ဒါေၾကာင့္ ႏွိမ္ထားတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေစာဒက တက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဥာဏ္အလင္းရခြင့္ ရွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ႏွိမ္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကလည္း ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ ႏွိမ္ထားျခင္းမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တဆင့္ႏွိမ့္ထားျခင္းမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္လုပ္လုိ႔ တိရစၦာန္ ျဖစ္လာရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးဆန္ဆန္ပါပဲ၊ အျပစ္လုပ္လုိ႔ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္လာရတယ္ ဆိုေတာ့ အဆင့္ႏွိမ့္ထားျခင္းဟာ ထင္ရွားေနပါတယ္။ သဘာဝ တရားၾကီးက … အျပစ္က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အျပစ္သားေတြကုိ နိမ့္က်တဲ့ ေနရာကုိသာ ပုိ႔ေလ့ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းေတြထဲမွာ အတိတ္ဘဝမွာ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ကုိ က်ဴးလြန္းခဲ့ျခင္းကလည္း တခုအပါအဝင္ ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ျခင္းဟာ နိမ့္က်ေနတဲ့ အျပစ္ဘံု တခုဆန္ဆန္ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္သြားပါတယ္။
ေဝသႏၱရာ ဇာတ္ေတာ္မွာဆိုရင္လည္း အလွဴခံသူ အေပၚ အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္ ၾကည့္မေနဘဲ ျပတ္ျပတ္သားသား စြန္႕လႊတ္လွဴဒါန္းတဲ့ ေဝသႏၱရာ မင္းၾကီးရဲ႕ ေစတနာ၊ တေလာကလံုးအတြက္ အလင္းေပးႏုိင္သူ ျဖစ္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့ ေစတနာကုိ နားလည္လုိ႔ ရေပမဲ့ တဘက္မွာ ခုေခတ္ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကေလး အခြင့္အေရးေတြ၊ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးေတြ၊ human trafficking ေတြ၊ ကၽြန္စနစ္ေတြနဲ႔ ျငိေနတာကုိ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ဇာတ္လမ္းေရးတဲ့သူက ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ အရြယ္ေရာက္ျပီး ေယာက်ာ္းတေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းေတြလို႔ သေဘာထားပံု ရပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္အျမင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အလွဴခံသူက ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ အသံုးခ်မွာ မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္သဖြယ္ အသံုးခ်မွာမို႔ အဲဒီ့ အလွဴဟာ ရက္စက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေစာဒက တက္ႏုိင္တာက ေလာကတခုလံုး အလင္းရမယ့္ အက်ိဳးကုိ ျမင္လို႔ ဘုရားပြင့္ရင္ အားလံုးအတြက္ အက်ိဳးရွိမွာမုိ႔ ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ လွဴလိုက္ရတာလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ မိန္းမနဲ႔ သားသမီးေတြကို လွဴမွ ဘုရားျဖစ္မယ္ ဆုိတဲ့ ဥပေဒသၾကီး၊ သေဘာတရားၾကီးကို ဘယ္လုိရက္စက္တဲ့ တန္ခုိးရွင္ၾကီး(သုိ႔မဟုတ္) သဘာဝတရားၾကီးက ျပဌာန္းေပးလိုက္သလဲ။ ဥာဏ္အလင္းရေရးအတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္နဲ႔တင္ မလံုေလာက္ဘဲ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ကေလးကို ဥပေဒသၾကီးအရ သဘာဝတရားထံ ယဇ္ပူေဇာ္ေနရသလိုဆန္ဆန္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ အျပင္မွာ လက္ေတြ႕ ရွိမေနေတာ့တဲ့အတြက္ Stoning ကုိ က်င့္သံုးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးဓေလ့ေတြနဲ႔ စာရင္ အမ်ားၾကီး ေတာ္ပါေသးတယ္။
ဓေလ့ထံုးတမ္းအရ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း မိန္းမေတြ မတက္ရဘူး၊ မသြားရဘူး ဆုိတဲ့ ေနရာေတြ ရွိေနသလို ထဘီဟာ ဘုန္းနိမ့္ေစတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြကိုလည္း တခ်ိဳ႕ေတြ လက္ခံထားတုန္း ရွိပါေသးတယ္။
ဒီေနရာမွာ တခုရွိတာက အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆေတြကုိ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ ကုိယ္တုိင္က ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံၾကျခင္းပါပဲ။ “ေယာက်ာ္းၾကီး ျဖစ္ျပီးေတာ့” ဆိုတဲ့ စကားကုိ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ ကုိယ္တုိင္ ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ သံုးစြဲေနၾကသလုိ “မိန္းမလို မိန္းမရ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကိုလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြ ကုိယ္တုိင္ သံုးစြဲ ေနၾကတာပါပဲ။ ဘာသာေရး အစဥ္အလာ ထဲက ႏွိမ္ထားတဲ့ အယူအဆ မ်ိဳးကုိ ဆိုရင္ေတာ့ ပုိျပီး လက္ခံထားတတ္ၾကပါတယ္။ အရုိးစြဲေနၾကျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိယ္တုိင္က မဟာပုရိသ ဝါဒကုိ တဘက္တလမ္းက အားေပးေနသလုိလည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးတယ္။
(by ေကာင္းကင္ကုိ + ခေရငယ္)
Friday, January 6, 2012
Thursday, December 22, 2011
ေကာ္ပီ + ေၾကာ္ျငာ
(၁)
“ကုိယ့္ႏွလံုးသားေလးလည္း ရင္ခုန္ႏွႈန္း ထိန္းဖုိ႔ခက္ျပီ… ျငိမ္ေအာင္ တင္းထားလုိ႔မရ၊ မယံုႏုိင္ဘူး မင္းနဲ႔ေတြ႕စဥ္…ဒါ အခ်စ္လို႔ေခၚမလား…ကုိယ္မသိလိုက္မီ…”
(၂)
ဒီ အေမရိကန္ ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ။ က်ေနာ္ ၾကိတ္ေတြးရင္း စိတ္ထဲကေန ရယ္လိုက္တယ္။ ဒီ အေမရိကန္ ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ။
(၃)
“မင္းတုိ႔ ျမန္မာေတြ melody တခုကုိေတာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ မဖန္တီးခ်င္ဘဲ သူမ်ားေတြဆီက အလြယ္တကူ ခိုးခ်ေနၾကတယ္္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကုိ အဲဒီ့ အေမရိကန္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႕လိုက္ရလို႔ က်ေနာ္ ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ဒီလူဟာ အစဥ္အလာ သမားပဲ။
(၄)
က်ေနာ္သာ အားမနာတတ္လို႔ ကေတာ့ သူ႔ကုိ တခြန္းတည္း ေျပာလိုက္မယ္။ “Reinventing the wheel” ဆိုတာ မၾကားဖူးဘူးလားလုိ႔။ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ဘီးကုိ ဘာလို႔ အစကေန ျပန္တီထြင္ေနမလဲ။
ထမင္းစားဖုိ႔ စပါးကုိ ကုိယ္တုိင္ စုိက္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ ဆန္ေကာင္းေကာင္း သန္႔သန္႔ေလးေတြ ဝယ္ျပီး ခ်က္လုိက္ရင္ ႏူးညံ့တဲ့ ထမင္းတပြဲေတာ့ ျဖစ္လာႏုိင္တာပဲ။
ေဆာရီးပါ မစၥတာ အေမရိကန္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာမဟုတ္တဲ့ emotion ေလးေတြ ကုိ ေဖာ္က်ဴးဖုိ႔ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မေပးႏုိင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီက လူေတြ လုပ္ျပီးသား ဟာေလးေတြကုိ အသာေလး အညြန္႔ ခူးစားလုိက္ရံုပဲ။ ျမန္မာဆုိျပီး အထင္ေသးမယ္ေတာ့ မၾကံနဲ႔။ ျမန္မာေတြ ဘယ္တုန္းကမွ မညံ့ခဲ့ဘူး။ ျမန္မာဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျဖဴေတြ၊ Black အေမရိကန္ေတြ ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကုိတင္ မကဘူး၊ Chinese ေတြ Indian ေတြ၊ ကုိရီးယားေတြ၊ ထုိင္းေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကုိပါ အလြယ္တကူ ေဖာက္စားေနတာ။
အေထာက္အထားနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့သူဆုိ ျမန္မာေတြဆိုတာ ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားျခင္း အတတ္ကုိ ျမဝတီမင္းၾကီး ဦးစ လက္ထက္ကတည္းက တတ္ေျမာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားစြာေတာင္ ရွင္းျပလိမ့္ဦးမယ္။
(၅)
ရွိျပီးသား Melody ေတြမွာ စာသားေလးေတြ ေကာက္ထည့္လိုက္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ?
Efficient ျဖစ္တာေပါ့။ Productive ျဖစ္တာေပါ့။ အလဟႆ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။
စာသား၊ အဆို နဲ႔ လိုက္ျပီးတီးခတ္ထားပံုကလြဲရင္ နဲ႔ အားလံုး ေကာင္းဖုိ႔ ရာႏွႈန္းျပည့္ ေသခ်ာသြားတာေပါ့။
ဝမ္းနည္ပါတယ္ မစၥတာ အေမရိကန္။ က်ေနာ္တုိ႔က ငအေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေစ့စပ္တယ္။ ရာႏွႈန္းျပည့္ ေသခ်ာမယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကုိပဲ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။
(၆)
“ကမၻာမေၾကဘူး…ငါတုိ႔ ေသြးနဲ႔ေရးခဲ့ရတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတြ….ေတာ္လွန္ေရး….ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပြဲ အတြင္းမွာ က်ဆံုးေသာ”
ဗဟုသုတ နည္းတဲ့ ထုိင္းတေယာက္က လာေမးေတာ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ထျပီးသား ၾကက္သီးေလးေတြလည္း ျပန္ဝင္သြားတယ္။
သူေမးတာကုိလည္း ၾကည့္ဦး။ “မျမဲျခင္း တရားကုိ ဖြဲ႕ထားတဲ့ သီခ်င္းကုိ မင္းတုိ႔က ဘာလို႔ လက္သီး လက္ေမာင္းေတြ တန္းျပီး၊ အံေတြ ၾကိတ္ျပီး ဆိုေနၾကတာလဲ” တဲ့။ မူရင္း အဂၤလိပ္ သီခ်င္းက အနိစၥတရားကို ဖြဲ႕ထားတာကုိး။
စိတ္ေလတယ္။ စဥ္းစဥ္းစားစား မေမးဘူး။ အနိစၥတရားကုိေတာ့ ဘယ္သူက သြားျပီး လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းေနမွာလဲ။ ဒီသံစဥ္ကုိ ေကာ္ပီလုပ္ရင္ ဒီအဓိပၸါယ္ပဲ ျဖစ္္ရမယ္လုိ႔ သူ႔ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္ေလးက တရားေသ ေတြးထားလား မသိပါဘူး။
အနိစၥ သီခ်င္းက ကမၻာမေၾကတဲ့ သီခ်င္း ျဖစ္သြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ လူေတြ တက္ၾကြလာေအာင္ လွံဳေဆာ္ႏုိင္ရင္ ျပီးတာပဲ။
ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးသီခ်င္းက ဇီးထုပ္ေၾကာ္ျငာ သီခ်င္း ျဖစ္သြားေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အဲဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြ က်င့္သံုးေနတဲ့ “Win-Win Strategy” ပဲ။ ၾကည့္တဲ့သူေတြလည္းၾကိဳက္၊ ေၾကာ္ျငာတဲ့သူလည္း စီးပြါးျဖစ္တယ္ေလ။
အမယ္… ျငိမ္းခ်မ္းေရး သီခ်င္းကုိ ေၾကာ္ျငာ သီခ်င္းလုပ္လိုက္လို႔ တနပ္စားဥာဏ္လို႔ေတာ့ လာမေျပာနဲ႔။ Mr. Bean ဇာတ္ကား ၾကည့္ရသလုိ ရယ္ပစ္လုိက္မယ္။
မသိရင္ မွတ္ထား။ ကုိစန္းေအာင္ ဆိုတဲ့လူဆုိရင္ ၁၉၉၄- ၉၅ ခုေလာက္တုန္းက ေၾကာ္ျငာသီခ်င္း အတိုေလးေတြကို စုျပီး သီခ်င္းေခြ အျဖစ္ ထုတ္လိုက္တာ ေရာင္းရသဗ်ာ။ အိမ္နားက သီခ်င္းေခြ အငွားဆုိင္မွာေတာင္ တင္လိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဟန္က်လဲ။ ေၾကာ္ျငာ ရုိက္တုန္းကလည္း ပိုက္ဆံရ၊ ေခြထုတ္ေတာ့လည္း ေၾကာ္ျငာရွင္ေတြ ဆီက ပုိက္ဆံရ၊ ေခြေရာင္းရတာကလည္း ပုိက္ဆံရေသးတယ္။ ဒီေတာ့ တနပ္စားဥာဏ္လို႔ လာမေျပာနဲ႔။ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ထားစမ္းပါ။ မ်က္ေတာင္ေမႊး တေထာက္စာေလးတင္ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ အက်င့္ကုိ ေဖ်ာက္ၾကပါ။
(၇)
ေၾကာ္ျငာအေၾကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့ ျမန္မာျပည္က တီဗီြ အစီအစဥ္မွာ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းကမွ စျပီး ေၾကာ္ျငာေတြ ထိုးခြင့္ရတာကုိ သတိရမိတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က်မွ တီဗီြေၾကာ္ျငာေတြ စလံုးေရစ ခဲ့ရလို႔ ျမန္မာေတြ ေၾကာ္ျငာရဲ႕ အေရးပါပံုကုိ အသိေနာက္က် လွခ်ည္လားလို႔ေတာ့ အထင္မေသးလိုက္ပါနဲ႔။ ငါတို႔ ျမန္မာေတြဟာ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းကတည္းက ေၾကာ္ျငာရဲ႕ အေရးပါပံုကုိ သိျပီးသား ျဖစ္သလုိ ေျပာင္ေျပာင္ေျမာက္ေျမာက္လည္း ေၾကာ္ျငာ တတ္ျပီးသား။
(၈)
ဖတ္ျပီး ပီတိေတြ ျဖစ္ျပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲခ်င္သတဲ့။ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။
ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ငါ၏ ယာလက္ျဖင့္ ဆန္စပါးရိကၡာ ကိုေပးအ့ံ။ ငါ၏ လက္၀ဲလက္ျဖင့္ ဝတ္စားတန္ဆာ ကိုေပးအ့ံ။ အမိသည္ သားငယ္ကုိ ရင္ခြင္၌ ႏွစ္သိမ့္ေစသကဲ့သုိ႔ ငါသည္လည္း တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေစအံ့” တဲ့။ က်န္စစ္သားမင္းၾကီးရဲ႕ ေၾကာ္ျငာ။
အဲ့လုိ အလံုးမ်ိဳးေတြ၊ အဲဒီ့ထက္ ေကာင္းတဲ့ အလံုးေတြ ကေတာ့ ခုေခတ္ သတင္းစာေတြ မွာလည္း ေတြ႕ႏုိင္တာပဲ။ မ်က္ရည္မဝဲခင္မွာ... က်န္စစ္သားမင္းၾကီးက သူေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း တကယ္ေရာ လုပ္ခဲ့လား ဆုိတာေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ မရွိဘူး။ အေျပာေကာင္းတုိင္း မ်က္ရည္ဝဲေနရလို႔ ရွားရွားပါးပါး မ်က္ရည္ေတြ ခန္းကုန္မွျဖင့္ ႏွေျမာစရာ။
မင္းတုန္းမင္းၾကီးကလည္း သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသလိုလိုနဲ႔ သူ႔ကုိယ္သူ အေဝဖန္ ခံႏိုင္ေၾကာင္း ဒီလို ေၾကာ္ျငာဖူးတယ္။
“ငါမေကာင္းလွ်င္ ငါ႔ကုိေရး၊ ငါ႔ မိဖုရားမေကာင္းလွ်င္ ငါ႔မိဖုရားကိုေရး၊ မင္းတုိ႔မွာအျပစ္မရွိေစရ” ၾကည့္ရတာ “မင္း” တို႔မွာ အျပစ္မရွိေစရ ဆုိတဲ့ စာေၾကာင္းထဲက “မင္း” ဆုိတာက ရွင္ဘုရင္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ ဆိုလိုတာ ထင္ပါတယ္။
(၉)
အရြယ္အစားေတာင္ တေတာင့္နဲ႔ တေတာင့္ တူေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးေတြမွာလည္း တန္ခုိးေတာ္ အနႏၱ…..ေၾကာ္ျငာေတြအရ
ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေပ်ာက္ကင္းႏုိင္တဲ့ေဆးကုိ သုေတသနေတာင္ မလုပ္ပဲ လက္တန္းေဖာ္စပ္ ႏုိင္တာ၊ အရင္ဆံုး ေဖာ္စပ္ႏုိင္တာ ျမန္မာေတြ…..ေၾကာ္ျငာေတြအရ
“သင္တန္းသားဦးေရ ကန္႔သတ္ထားသည္။ လာအပ္သေလာက္သာ လက္ခံမည္” ဒါကေတာ့ သင္တန္းေၾကာ္ျငာမွာ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ထပ္ျဖည့္လိုက္တာ။
ေၾကာ္ျငာေတြက ညာၾကတာမ်ားေတာ့ လူေတြက မေကာင္းဘူးလုိ႔ ျမင္လာၾကေရာ။ တကယ္က ေၾကာ္ျငာဆုိတာ လိမ္ခ်င္သူနဲ႔ အလိမ္ခံခ်င္သူၾကားမွာ ေပါင္းကူးေပးတဲ့ အရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလုိ ေပးခ်င္သူနဲ႔ လိုအပ္သူၾကားမွာ ေပါင္းကူးေပးတဲ့ အရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ။
ေတာက္ေတြးေျမာက္ေတြး လုပ္ေနတာကို အသံေန အသံထား တခုက လွႈပ္ႏွိႈးလိုက္တယ္။
“စားၾကည့္။ အရသာခံၾကည့္။ မၾကိဳက္ရင္ ပုိက္ဆံမေပးနဲ႔” အဲဒါက ေစ်းသည္တေယာက္ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာ။
“လာေလာ့၊ ရွႈေလာ့။ လုပ္ၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္မွ လက္ခံ့” အဲဒါကုိေတာ့ ေၾကာ္ျငာခံရသူကုိ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ ေၾကာ္ျငာလို႔ မိတ္ေဆြ တေယာက္က သံုးသပ္ဖူးတယ္။
ကဲ…ေရးတာလည္း ေတာ္ေတာ္ ရွည္သြားျပီ။ သူငယ္ခ်င္း ... စာဖတ္လိုက္ရလုိ႔ မ်က္လံုးေတြ ေညာင္းသြားျပီလား။ ဒါဆုိရင္ အျပင္ကုိ ထြက္လိုက္။ ျပီးေတာ့ မိုးေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္စမ္း။ ေကာင္းကင္ဘံုကုိ ေတြ႕ရဲ႕လား? ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာကုိ?
(ေကာင္းကင္ကုိ)
“ကုိယ့္ႏွလံုးသားေလးလည္း ရင္ခုန္ႏွႈန္း ထိန္းဖုိ႔ခက္ျပီ… ျငိမ္ေအာင္ တင္းထားလုိ႔မရ၊ မယံုႏုိင္ဘူး မင္းနဲ႔ေတြ႕စဥ္…ဒါ အခ်စ္လို႔ေခၚမလား…ကုိယ္မသိလိုက္မီ…”
(၂)
ဒီ အေမရိကန္ ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ။ က်ေနာ္ ၾကိတ္ေတြးရင္း စိတ္ထဲကေန ရယ္လိုက္တယ္။ ဒီ အေမရိကန္ ေတာ္ေတာ္ တံုးတာပဲ။
(၃)
“မင္းတုိ႔ ျမန္မာေတြ melody တခုကုိေတာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ မဖန္တီးခ်င္ဘဲ သူမ်ားေတြဆီက အလြယ္တကူ ခိုးခ်ေနၾကတယ္္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကုိ အဲဒီ့ အေမရိကန္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႕လိုက္ရလို႔ က်ေနာ္ ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ဒီလူဟာ အစဥ္အလာ သမားပဲ။
(၄)
က်ေနာ္သာ အားမနာတတ္လို႔ ကေတာ့ သူ႔ကုိ တခြန္းတည္း ေျပာလိုက္မယ္။ “Reinventing the wheel” ဆိုတာ မၾကားဖူးဘူးလားလုိ႔။ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ဘီးကုိ ဘာလို႔ အစကေန ျပန္တီထြင္ေနမလဲ။
ထမင္းစားဖုိ႔ စပါးကုိ ကုိယ္တုိင္ စုိက္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ ဆန္ေကာင္းေကာင္း သန္႔သန္႔ေလးေတြ ဝယ္ျပီး ခ်က္လုိက္ရင္ ႏူးညံ့တဲ့ ထမင္းတပြဲေတာ့ ျဖစ္လာႏုိင္တာပဲ။
ေဆာရီးပါ မစၥတာ အေမရိကန္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာမဟုတ္တဲ့ emotion ေလးေတြ ကုိ ေဖာ္က်ဴးဖုိ႔ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး မေပးႏုိင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီက လူေတြ လုပ္ျပီးသား ဟာေလးေတြကုိ အသာေလး အညြန္႔ ခူးစားလုိက္ရံုပဲ။ ျမန္မာဆုိျပီး အထင္ေသးမယ္ေတာ့ မၾကံနဲ႔။ ျမန္မာေတြ ဘယ္တုန္းကမွ မညံ့ခဲ့ဘူး။ ျမန္မာဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျဖဴေတြ၊ Black အေမရိကန္ေတြ ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကုိတင္ မကဘူး၊ Chinese ေတြ Indian ေတြ၊ ကုိရီးယားေတြ၊ ထုိင္းေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကုိပါ အလြယ္တကူ ေဖာက္စားေနတာ။
အေထာက္အထားနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့သူဆုိ ျမန္မာေတြဆိုတာ ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားျခင္း အတတ္ကုိ ျမဝတီမင္းၾကီး ဦးစ လက္ထက္ကတည္းက တတ္ေျမာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားစြာေတာင္ ရွင္းျပလိမ့္ဦးမယ္။
(၅)
ရွိျပီးသား Melody ေတြမွာ စာသားေလးေတြ ေကာက္ထည့္လိုက္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ?
Efficient ျဖစ္တာေပါ့။ Productive ျဖစ္တာေပါ့။ အလဟႆ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။
စာသား၊ အဆို နဲ႔ လိုက္ျပီးတီးခတ္ထားပံုကလြဲရင္ နဲ႔ အားလံုး ေကာင္းဖုိ႔ ရာႏွႈန္းျပည့္ ေသခ်ာသြားတာေပါ့။
ဝမ္းနည္ပါတယ္ မစၥတာ အေမရိကန္။ က်ေနာ္တုိ႔က ငအေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေစ့စပ္တယ္။ ရာႏွႈန္းျပည့္ ေသခ်ာမယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကုိပဲ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။
(၆)
“ကမၻာမေၾကဘူး…ငါတုိ႔ ေသြးနဲ႔ေရးခဲ့ရတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတြ….ေတာ္လွန္ေရး….ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပြဲ အတြင္းမွာ က်ဆံုးေသာ”
ဗဟုသုတ နည္းတဲ့ ထုိင္းတေယာက္က လာေမးေတာ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ထျပီးသား ၾကက္သီးေလးေတြလည္း ျပန္ဝင္သြားတယ္။
သူေမးတာကုိလည္း ၾကည့္ဦး။ “မျမဲျခင္း တရားကုိ ဖြဲ႕ထားတဲ့ သီခ်င္းကုိ မင္းတုိ႔က ဘာလို႔ လက္သီး လက္ေမာင္းေတြ တန္းျပီး၊ အံေတြ ၾကိတ္ျပီး ဆိုေနၾကတာလဲ” တဲ့။ မူရင္း အဂၤလိပ္ သီခ်င္းက အနိစၥတရားကို ဖြဲ႕ထားတာကုိး။
စိတ္ေလတယ္။ စဥ္းစဥ္းစားစား မေမးဘူး။ အနိစၥတရားကုိေတာ့ ဘယ္သူက သြားျပီး လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းေနမွာလဲ။ ဒီသံစဥ္ကုိ ေကာ္ပီလုပ္ရင္ ဒီအဓိပၸါယ္ပဲ ျဖစ္္ရမယ္လုိ႔ သူ႔ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္ေလးက တရားေသ ေတြးထားလား မသိပါဘူး။
အနိစၥ သီခ်င္းက ကမၻာမေၾကတဲ့ သီခ်င္း ျဖစ္သြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ လူေတြ တက္ၾကြလာေအာင္ လွံဳေဆာ္ႏုိင္ရင္ ျပီးတာပဲ။
ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးသီခ်င္းက ဇီးထုပ္ေၾကာ္ျငာ သီခ်င္း ျဖစ္သြားေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အဲဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြ က်င့္သံုးေနတဲ့ “Win-Win Strategy” ပဲ။ ၾကည့္တဲ့သူေတြလည္းၾကိဳက္၊ ေၾကာ္ျငာတဲ့သူလည္း စီးပြါးျဖစ္တယ္ေလ။
အမယ္… ျငိမ္းခ်မ္းေရး သီခ်င္းကုိ ေၾကာ္ျငာ သီခ်င္းလုပ္လိုက္လို႔ တနပ္စားဥာဏ္လို႔ေတာ့ လာမေျပာနဲ႔။ Mr. Bean ဇာတ္ကား ၾကည့္ရသလုိ ရယ္ပစ္လုိက္မယ္။
မသိရင္ မွတ္ထား။ ကုိစန္းေအာင္ ဆိုတဲ့လူဆုိရင္ ၁၉၉၄- ၉၅ ခုေလာက္တုန္းက ေၾကာ္ျငာသီခ်င္း အတိုေလးေတြကို စုျပီး သီခ်င္းေခြ အျဖစ္ ထုတ္လိုက္တာ ေရာင္းရသဗ်ာ။ အိမ္နားက သီခ်င္းေခြ အငွားဆုိင္မွာေတာင္ တင္လိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဟန္က်လဲ။ ေၾကာ္ျငာ ရုိက္တုန္းကလည္း ပိုက္ဆံရ၊ ေခြထုတ္ေတာ့လည္း ေၾကာ္ျငာရွင္ေတြ ဆီက ပုိက္ဆံရ၊ ေခြေရာင္းရတာကလည္း ပုိက္ဆံရေသးတယ္။ ဒီေတာ့ တနပ္စားဥာဏ္လို႔ လာမေျပာနဲ႔။ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ထားစမ္းပါ။ မ်က္ေတာင္ေမႊး တေထာက္စာေလးတင္ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ အက်င့္ကုိ ေဖ်ာက္ၾကပါ။
(၇)
ေၾကာ္ျငာအေၾကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့ ျမန္မာျပည္က တီဗီြ အစီအစဥ္မွာ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းကမွ စျပီး ေၾကာ္ျငာေတြ ထိုးခြင့္ရတာကုိ သတိရမိတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က်မွ တီဗီြေၾကာ္ျငာေတြ စလံုးေရစ ခဲ့ရလို႔ ျမန္မာေတြ ေၾကာ္ျငာရဲ႕ အေရးပါပံုကုိ အသိေနာက္က် လွခ်ည္လားလို႔ေတာ့ အထင္မေသးလိုက္ပါနဲ႔။ ငါတို႔ ျမန္မာေတြဟာ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းကတည္းက ေၾကာ္ျငာရဲ႕ အေရးပါပံုကုိ သိျပီးသား ျဖစ္သလုိ ေျပာင္ေျပာင္ေျမာက္ေျမာက္လည္း ေၾကာ္ျငာ တတ္ျပီးသား။
(၈)
ဖတ္ျပီး ပီတိေတြ ျဖစ္ျပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲခ်င္သတဲ့။ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။
ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ငါ၏ ယာလက္ျဖင့္ ဆန္စပါးရိကၡာ ကိုေပးအ့ံ။ ငါ၏ လက္၀ဲလက္ျဖင့္ ဝတ္စားတန္ဆာ ကိုေပးအ့ံ။ အမိသည္ သားငယ္ကုိ ရင္ခြင္၌ ႏွစ္သိမ့္ေစသကဲ့သုိ႔ ငါသည္လည္း တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေစအံ့” တဲ့။ က်န္စစ္သားမင္းၾကီးရဲ႕ ေၾကာ္ျငာ။
အဲ့လုိ အလံုးမ်ိဳးေတြ၊ အဲဒီ့ထက္ ေကာင္းတဲ့ အလံုးေတြ ကေတာ့ ခုေခတ္ သတင္းစာေတြ မွာလည္း ေတြ႕ႏုိင္တာပဲ။ မ်က္ရည္မဝဲခင္မွာ... က်န္စစ္သားမင္းၾကီးက သူေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း တကယ္ေရာ လုပ္ခဲ့လား ဆုိတာေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ မရွိဘူး။ အေျပာေကာင္းတုိင္း မ်က္ရည္ဝဲေနရလို႔ ရွားရွားပါးပါး မ်က္ရည္ေတြ ခန္းကုန္မွျဖင့္ ႏွေျမာစရာ။
မင္းတုန္းမင္းၾကီးကလည္း သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသလိုလိုနဲ႔ သူ႔ကုိယ္သူ အေဝဖန္ ခံႏိုင္ေၾကာင္း ဒီလို ေၾကာ္ျငာဖူးတယ္။
“ငါမေကာင္းလွ်င္ ငါ႔ကုိေရး၊ ငါ႔ မိဖုရားမေကာင္းလွ်င္ ငါ႔မိဖုရားကိုေရး၊ မင္းတုိ႔မွာအျပစ္မရွိေစရ” ၾကည့္ရတာ “မင္း” တို႔မွာ အျပစ္မရွိေစရ ဆုိတဲ့ စာေၾကာင္းထဲက “မင္း” ဆုိတာက ရွင္ဘုရင္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ ဆိုလိုတာ ထင္ပါတယ္။
(၉)
အရြယ္အစားေတာင္ တေတာင့္နဲ႔ တေတာင့္ တူေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးေတြမွာလည္း တန္ခုိးေတာ္ အနႏၱ…..ေၾကာ္ျငာေတြအရ
ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေပ်ာက္ကင္းႏုိင္တဲ့ေဆးကုိ သုေတသနေတာင္ မလုပ္ပဲ လက္တန္းေဖာ္စပ္ ႏုိင္တာ၊ အရင္ဆံုး ေဖာ္စပ္ႏုိင္တာ ျမန္မာေတြ…..ေၾကာ္ျငာေတြအရ
“သင္တန္းသားဦးေရ ကန္႔သတ္ထားသည္။ လာအပ္သေလာက္သာ လက္ခံမည္” ဒါကေတာ့ သင္တန္းေၾကာ္ျငာမွာ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ထပ္ျဖည့္လိုက္တာ။
ေၾကာ္ျငာေတြက ညာၾကတာမ်ားေတာ့ လူေတြက မေကာင္းဘူးလုိ႔ ျမင္လာၾကေရာ။ တကယ္က ေၾကာ္ျငာဆုိတာ လိမ္ခ်င္သူနဲ႔ အလိမ္ခံခ်င္သူၾကားမွာ ေပါင္းကူးေပးတဲ့ အရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလုိ ေပးခ်င္သူနဲ႔ လိုအပ္သူၾကားမွာ ေပါင္းကူးေပးတဲ့ အရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ။
ေတာက္ေတြးေျမာက္ေတြး လုပ္ေနတာကို အသံေန အသံထား တခုက လွႈပ္ႏွိႈးလိုက္တယ္။
“စားၾကည့္။ အရသာခံၾကည့္။ မၾကိဳက္ရင္ ပုိက္ဆံမေပးနဲ႔” အဲဒါက ေစ်းသည္တေယာက္ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာ။
“လာေလာ့၊ ရွႈေလာ့။ လုပ္ၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္မွ လက္ခံ့” အဲဒါကုိေတာ့ ေၾကာ္ျငာခံရသူကုိ အက်ိဳးရွိေစမယ့္ ေၾကာ္ျငာလို႔ မိတ္ေဆြ တေယာက္က သံုးသပ္ဖူးတယ္။
ကဲ…ေရးတာလည္း ေတာ္ေတာ္ ရွည္သြားျပီ။ သူငယ္ခ်င္း ... စာဖတ္လိုက္ရလုိ႔ မ်က္လံုးေတြ ေညာင္းသြားျပီလား။ ဒါဆုိရင္ အျပင္ကုိ ထြက္လိုက္။ ျပီးေတာ့ မိုးေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္စမ္း။ ေကာင္းကင္ဘံုကုိ ေတြ႕ရဲ႕လား? ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေၾကာ္ျငာကုိ?
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Tuesday, December 20, 2011
"သူ" ဘယ္သူလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အေရာင္ကုိသာ ၾကည့္လုိက္
(၁)
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ေမးခြန္းေတြ ဦးေႏွာက္ကုိ တံခါးလာေခါက္ေနတယ္။
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ စာရင္းထဲမွာ သူ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထည့္မထားၾကတာလဲ?
(၂)
သူ႔အေတြးအေခၚေတြထဲမွာ ၾကိဳက္တာေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ မၾကိဳက္တာေလးေတြလည္း ရွိတယ္။
လူေတြက သူ႔ကုိ အစဥ္အလာကုိ ဖ်က္ဆီးရက္သူလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြရဲ႕ အျမင္ ဆုိတာကုိ ေခါက္ထားလိုက္ပါ။ လူအုပ္ၾကီးဆုိတာက လူအုပ္ၾကီး ေနာက္ကုိ လိုက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနတတ္ၾကေပမဲ့ အေရအတြက္ကုိ ၾကည့္ျပီး လမ္းမွန္ေရာက္ေနျပီလို႔ ထင္ေနၾကတဲ အခါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကုိ အစဥ္အလာေတြထဲကေန စစ္ထုတ္ျပီး အမွန္တရားကုိ ၾကိဳးစား ရွာေဖြေနသူလို႔ ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္အျမင္ကုိလည္း ေခါက္ထားလိုက္ပါ။ က်ေနာ္ဆုိတာကလည္း စည္းျပင္ကလူ
“သူ” ကေတာ့ သူ႔ကုိယ္သူ ပစၥဳပၸန္ သမားတဲ့။ ထားေတာ့။
(၃)
လက္သည္းၾကားမွာ အပ္စုိက္၊ တူနဲ႔ရုိက္ျပီး လက္“မတြန္႔” တဲ့သူကုိ သူရဲေကာင္း ေရြးခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြ ဟုတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ ထားလိုက္ေတာ့။ အခုေခတ္မွာ အဲဒါကုိ အတုယူေနဦးမယ္ ဆုိရင္ ဟာသတပုဒ္လုိ ျဖစ္သြားျပီ။ Originality ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေခတ္မွာ တကယ္လိုေနတာက ဘယ္ကိစၥမွာမဆုိ လိုအပ္တယ္ထင္ရင္ ခြဲထြက္ရဲတဲ့ သတၱိပဲ။
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အုပ္စုကိုခြာ၊
ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ ရပ္မိရင္
မိုးၾကိဳးပစ္မွတ္ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္” ေလ။
(၄)
အမ်ားဆႏၵတဲ့။ ဆြဲေဆာင္အား ေကာင္းလြန္းတဲ့ စကားလံုးမွာ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တဲ့ သေဘာတရားေတြ ရွိေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမွာင္ျခမ္းကုိလည္း စဥ္းစားခန္း ဝင္ၾကည့္ဖူးတယ္။
ေဂ်ာ္ဒါးႏုိး ဘရူႏုိဟာ ကုိပါးနီးကပ္စ္ရဲ႕ အယူအဆေတြကုိ ျဖန္႔လို႔ အရွင္လတ္လတ္ မီးရွိဳ႕သတ္ခံခဲ့ရတယ္။ (အမ်ားဆႏၵအရ)
ဆုိကေရးတီးဟာ အဆိပ္ေသာက္ခဲ့ရတယ္။ (မဲခြဲဆံုးျဖတ္ အျပီး)
ဟစ္တလာရဲ႕ ပါတီဟာ အႏုိင္ရသြားခဲ့ျပီးေတာ့ ဟစ္တလာဟာ အာဏာရွင္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ (ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ ရလဒ္)
ဒါဆိုရင္ အမ်ားဆႏၵအတုိင္း ဆံုးျဖတ္ျခင္း ဆုိတာကလည္း သူ႔အားနည္းခ်က္နဲ႔သူ။ ဒီမုိကေရစီ ဆိုတာမွာေတာင္ သူ႔အားနည္းခ်က္နဲ႔သူ။
(၅)
စြန္႔လႊတ္ရျခင္း အတူတူမွာ ကြာျခားမွႈေတြ အမ်ားၾကီးေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္။ စြန္႔လႊတ္သူေတြ ကုိယ္တုိင္မွာလည္း ကြားျခားမွႈေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။ အက်ိဳးဆက္မွာလည္း ကြာျခားမွႈေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
ခရစ္ေတာ္ဟာ လက္ဝါးကပ္တုိင္မွာ အေသခံခဲ့တယ္။
“သူ”ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္လို႔ ေခၚရမလား၊ အဲဒီ့ “ဘဝတကၠသိုလ္” မွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ေရာက္ရွိသြားျခင္းပါလဲ?
“သူ” က ေခ်ပဖူးတယ္။ ကုိယ္အေသ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရွႈေထာင့္တခုကေနပဲ ၾကည့္ရင္ေတာ့ တျခား ယံုၾကည္ခ်က္ေတြလည္း ေတြဟာလည္း စံႏွႈန္းနဲ႔ လြဲေနၾကမွာပဲ။ အဲဒီ့ထဲမွာမွ သူ႔ကုိ ဘာလို႔ ကြက္ျပီး အေရးယူရသလဲလို႔။
ဟုိဘက္မွာကလည္း အေျဖက အဆင္သင့္။ Enlightened man တပါးရဲ႕ နာမည္ကုိ အလြဲသံုးစားလုပ္ျခင္း။
(၆)
ဒါဆိုရင္ Enlightened man ျဖစ္တဲ့ အရွင္ျမတ္ဟာ ဘာေတြ ေဟာၾကားခဲ့ပါသလဲ။
ကုိယ့္မွတ္စုေလး ကုိယ္ျပန္ျပီး ထုတ္ဖတ္ၾကည့္တယ္။
[[[ က်ေနာ့္မွာ အေျပာအဆို ၾကမ္းတဲ့ ဘာသာမဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိတယ္။ သူက ရုိးသားျပီး ကူညီတတ္ေပမယ့္ ပိႆေလးနဲ႔ ပစ္သလို ေျပာတတ္တယ္။
တရက္ စကားဝိုင္းမွာ တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔ကုိ
“ဘာမွ လာျငင္းမေနနဲ႔။ အဲဒါ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ႏွႈတ္ကျမြက္ေတာ္”
“ဘုရားသခင္ရဲ႕ ႏွႈတ္ကျမြက္ေတာ္လို႔ ေျပာရေအာင္ မင္းက ဘုရားသခင္နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အတူတူ ထုိင္ဖူးလို႔လား”
အေျခအေနေတြ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔ကုိ ေခြးေျခခံုနဲ႔ ရိုက္မယ္လုပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က ထြက္သြားတယ္။
သူ႔ဥပမာက ၾကမ္းလြန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ကေတာ့ ဒီေန႔အထိ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ မုိးျခိမ္းေနတုန္း။ ]]]
[[[ အဲလို မက္ေဆ့မ်ိဳး ကုိ ေရွးေခတ္က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ႏွိႈင္းယွဥ္ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း ရႏုိင္တယ္။
ဥပမာ…
ရာဇဓိရာဇ္ အေၾကာင္း…
မြန္ဘာသာမူမွာ မြန္ဘုရင္ ရာဇဓိရာဇ္ေသလို႔ ျမန္မာဘုရင္မင္းေခါင္က သံေဝဂ ရျပီးငိုတယ္တဲ့။ ျမန္မာဘာသာမူမွာက်ေတာ့ ျမန္မာ ဘုရင္မင္းေခါင္ေသလို႔ ရာဇဓိရာဇ္က သံေဝဂရျပီးငိုတယ္ဆိုပဲ။ ေသတဲ့လူေတြက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ တျခားအခ်က္အလက္ေတြမွာလည္း ကြဲလြဲမွႈေတြ အမ်ားၾကီး။
ကမၻာအရပ္ရပ္က ေရွးရာဇဝင္ဇာတ္လမ္းေတြ အတုိင္းပါပဲ…. သမိန္ပရမ္း သရဲကုိက္လို႔ ေသတယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြလို ဒ႑ာရီဆန္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါေနရေတာ့တယ္။
ဒါေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀၀ နီးပါးေလာက္ကပဲ ရွိေသးတယ္။ ဘာသာေရးသမိုင္းေတြလို ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီလာရင္ ?
တလြဲသံုးေနရင္ေတာ့ ဘာသာေရးေတြဟာ အမုန္းကမ္ပိန္း တခု ပဲျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘယ္သူမဆို ကုိယ့္မ်က္လံုးကုိ စည္းထားတဲ့ အဝတ္ကုိေတာင္ ျမင္ရတာမွ မဟုတ္တာ။]]]
[[[ႏွစ္ေတြ ျခားျခားလာတယ္။
ဘုရားေတြရဲ႕ပံုရိပ္ ဝါးဝါး လာတယ္။
ဒ႑ာရီေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။
“တမန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုအဓိပၸါယ္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး”
“ဒါေတြက ဘုရားေဟာတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေရွးလူေတြက သြတ္သြင္းခဲ့တာ”
“ဒါကမွ ဘုရားေဟာ အစစ္”
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူေတြဟာ ဘုရားေတြကုိ ကုိယ့္ထင္ေၾကးအတိုင္း ျပန္ျပီး ဖန္ဆင္းေနရတာပါပဲ။ ယန္းေပါဆတ္ (Jean Paul Sartre) ေျပာသလုိေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး လြတ္လပ္မွႈဒဏ္ကုိ အဲေလာက္ထိ က်ခံေနရပါတယ္။]]]
(၇)
စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္ ဒီလုိမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ တေယာက္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုပါစုိ႔။ အဲဒီ့ ပညာရွင္ ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြကို တဆင့္ ျပန္ေျပာျပတဲ့ သူေတြဆီက သိရတဲ့ စကားေတြဟာ တမ်ိဳးစီ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါစုိ႔။
က်ေနာ္က အဲဒီ့ ႏုိင္ငံေရး ပညာရွင္ အေၾကာင္း ေျပာမယ္။ “အဲဒီ့ ပညာရွင္ဟာ အရမ္းေတာ္တယ္လို႔ လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဘာေတြ ေျပာခဲ့မွန္းေတာ့ ငါလည္း သိပ္သိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဟုိ A ဆိုတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ အဲဒီ့ ႏုိင္ငံေရး ပညာရွင္ ဟာ ဒီလို ေျပာသြားခဲ့တယ္လို႔ က်ိန္းေသၾကီးကုိ ေျပာတယ္။ အဲဒါကုိပဲ ငါယံုတယ္။ A ျပန္ေျပာျပတာကမွ ဟိုႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ရဲ႕ တကယ့္ စကားအစစ္။ အဲဒါက လြဲရင္ အမွားေတြ။ ဘာလုိ႔တုန္းဆုိေတာ့ A ေျပာတာကုိပဲ က်ေနာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သိလာလို႔။
(ဒါေပမဲ့ တကမ္တမ္းက် တဆင့္ ျပန္ေျပာတဲ့ A ကလည္း ေသခ်ာသိတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ေသခ်ာသိတာ မဟုတ္ဘူး။ A ေျပာတာကမွ အမွန္ဆုိရင္လည္း တကမၻာလံုးက ဟာေတြက အမွားလို ျဖစ္သြားမယ္။)
ေနာက္တေယာက္ကလည္း က်ေနာ့္လုိပဲ ေျပာမယ္။ ဒါေပမဲ့ အယူအဆခ်င္းကေတာ့ မတူဘူး ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါဆုိရင္ ဘယ္ဟာက အမွန္လဲ? ထားပါေတာ့။ ေခါင္းရွႈပ္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္တာခ်င္း အတူတူ ဒီေနရာ ဒီေဒသမွာ ေရမ်ားရင္ ေရကုိ အႏုိင္ေပးလိုက္တာက ျငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒါ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာ။ ဟုိေဒသမွာလည္း မီးမ်ားရင္ မီးကုိ အႏုိင္ေပးေနတာပဲေလ။
ဒါဆိုရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဇာတ္လုိက္ “သူ” ဟာ မွားသြားျပီေပါ့။ ရွိေစေတာ့။
(၈)
“သူ” ေျပာခဲ့တာေတြ မွားတယ္ ဆုိရံုနဲ႔ သူ႔ကုိ အက်ဥ္းခ်သင့္ ျပီလား။ "သူ" က အသက္လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးလွျပီ။ "သူ" နဲ႔ စကားေျပာဖူးတဲ့ ညီမေလး တေယာက္ကေတာ့ "သူ"ဟာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပတတ္တဲ့ စည္းရံုးတတ္တဲ့ အဘိုးတေယာက္နဲ႔ တူတယ္လို႔ တင္စားဖူးတယ္။
သူအက်ဥ္းက်ေနရျခင္း အေၾကာင္း၊ ဟုိတစ ဒီတစ အသိေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ စာလံုးေပါင္းၾကည့္တယ္။
1. တဘက္မွာ သူ႔ကုိ ေခ်ပခြင့္ ရွိသလား။ သူမွားေၾကာင္း ေထာက္ျပခြင့္ ရွိသလား။ [မီဒီယာ ေပါင္းစံုသံုးျပီး ေခ်ပခြင့္ ရွိတယ္။ သူ႔မွာသာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာေတြကေန အျပန္အလွန္ ေခ်ပခြင့္ မရွိတာ။ သူ႔အယူအဆ ေတြကိုလည္း ပံုႏွိပ္ ျဖန္႔ေဝခြင့္ ပိတ္ပင္ထားတယ္] အဲဒီ့ေလာက္ လုပ္တာဟာ မလုံေလာက္ ေသးဘူးလား။
2. စာဖတ္တဲ့ သူေတြကုိ အထင္ေသးတာလား။ စာဖတ္တဲ့ သူေတြမွာ စဥ္းစားႏုိင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ [ဦးေႏွာက္ေတြ ရွိပါတယ္။ “သူ” ေျပာသမွ်ကုိ အားလံုးကေတာ့ လက္ခံၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုး လက္ခံလုိက္မွေတာ ့ခုလုိ ျပႆနာေတာင္ ျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ျပီး သူ႔ဝါဒေတြကုိ အတင္း ယံုခိုင္းေနတာမွ မဟုတ္တာ။]
3. ကုိယ့္ဟာက ရာႏွႈန္းျပည့္ မွန္ေနျပီလုိ႔ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ဒါဆုိရင္ မသိနားမလည္ေသးတဲ့ သူေတြ သူ႔အမွားေတြကို နားေဝတိမ္ေတာင္ ျဖစ္သြားရင္ေကာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ [သူ႔လိုဆန္ဆန္ အေတြးမ်ိဳးက… ဥပမာ ေတာင္တေတာင္ဟာ ကမၻာ့ပထဝီမွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာတာမ်ိဳးက “သူ” မွ ေတြးမိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုအေတြးေတြကို တျခားလူေတြလည္း ေတြးမိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိေတာ့ သူ႔ဟာကုိ ကုိယ့္ဘက္က ယုတၱိခုိင္ခုိင္နဲ႔သာ ေျဖရွင္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အမ်ား အေတြးမွားေနၾကတဲ ့ကိစၥေတြကို တခါတည္း ေျဖရွင္းျပီးသားေတာင္ ျဖစ္သြားပါဦးမယ္]
4. ဟုိး နွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီခဲ့တဲ ့ပေဒသရာဇ္ ေခတ္တုန္းကေတာင္ အယူအဆေတြ ေရာင္စံု ဖူးပြင့္ခဲ့ေသးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဥာဏ္ေတာ္ရွင္ ဖူးပြင့္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ေခတ္က ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြ အခုလို ဆန္ဆန္ ဖမ္းဆီးတာမ်ိဳး ရွိခဲ့ဖူးပါသလား?
5. သူ႔အေနနဲ႔ နာမည္က အစ ခြဲထြက္ျပီး လုပ္ရင္ေရာ [ဒါဆိုရင္လည္း Holy man တပါး ရဲ႕ အယူအဆေတြကို ႏွစ္သက္လုိ႔ “သူ” ယူျပီး ကုိးကားတဲ့ အခါမွာ credit မေပးဘဲ ယူသံုးတယ္လို႔မ်ား စြပ္စြဲၾကေလမလား။ ေလာကအတြက္ ဖူးပြင့္လာတဲ့ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ တေယာက္ရဲ႕ ဝါဒေတြကို လူတိုင္းက ကုိးကားခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား။]
ရႏုိင္သမွ် အခ်က္အလက္ေလးေတြကုိ အေျခခံျပီး ေတြးၾကည့္ျခင္းဟာ ေခါင္းမူးေစတတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒါကုိ မူးယစ္ေစတတ္ေသာ အရာလို႔မ်ား ေျပာၾကမလား။ ရွိေစေတာ့။ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။
(၉)
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ေမးခြန္းေတြ ဦးေႏွာက္ကုိ တံခါးလာေခါက္ေနတယ္။
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ စာရင္းထဲမွာ သူ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထည့္မထားၾကတာလဲ?
(၁၀)
"သူ" ဘယ္သူလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အေရာင္ကုိသာ ၾကည့္လုိက္။
ေကာင္းကင္ကို
(ပုိ႔စ္တင္ထားတဲ့ တကယ့္ရက္က ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ပါ။ ေကာ္ပီ + ေၾကာ္ညာပုိ႔စ္ကုိ ဒါရဲ႕ အေပၚကုိ ေရာက္ေစခ်င္လို႔ ဒီဟာတင္တဲ့ ရက္ကုိ ဒီဇင္ဘာ ၂၀ လို႔ ေျပာင္းထားလုိက္ပါတယ္။)
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ေမးခြန္းေတြ ဦးေႏွာက္ကုိ တံခါးလာေခါက္ေနတယ္။
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ စာရင္းထဲမွာ သူ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထည့္မထားၾကတာလဲ?
(၂)
သူ႔အေတြးအေခၚေတြထဲမွာ ၾကိဳက္တာေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ မၾကိဳက္တာေလးေတြလည္း ရွိတယ္။
လူေတြက သူ႔ကုိ အစဥ္အလာကုိ ဖ်က္ဆီးရက္သူလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြရဲ႕ အျမင္ ဆုိတာကုိ ေခါက္ထားလိုက္ပါ။ လူအုပ္ၾကီးဆုိတာက လူအုပ္ၾကီး ေနာက္ကုိ လိုက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနတတ္ၾကေပမဲ့ အေရအတြက္ကုိ ၾကည့္ျပီး လမ္းမွန္ေရာက္ေနျပီလို႔ ထင္ေနၾကတဲ အခါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကုိ အစဥ္အလာေတြထဲကေန စစ္ထုတ္ျပီး အမွန္တရားကုိ ၾကိဳးစား ရွာေဖြေနသူလို႔ ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္အျမင္ကုိလည္း ေခါက္ထားလိုက္ပါ။ က်ေနာ္ဆုိတာကလည္း စည္းျပင္ကလူ
“သူ” ကေတာ့ သူ႔ကုိယ္သူ ပစၥဳပၸန္ သမားတဲ့။ ထားေတာ့။
(၃)
လက္သည္းၾကားမွာ အပ္စုိက္၊ တူနဲ႔ရုိက္ျပီး လက္“မတြန္႔” တဲ့သူကုိ သူရဲေကာင္း ေရြးခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြ ဟုတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ ထားလိုက္ေတာ့။ အခုေခတ္မွာ အဲဒါကုိ အတုယူေနဦးမယ္ ဆုိရင္ ဟာသတပုဒ္လုိ ျဖစ္သြားျပီ။ Originality ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေခတ္မွာ တကယ္လိုေနတာက ဘယ္ကိစၥမွာမဆုိ လိုအပ္တယ္ထင္ရင္ ခြဲထြက္ရဲတဲ့ သတၱိပဲ။
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အုပ္စုကိုခြာ၊
ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ ရပ္မိရင္
မိုးၾကိဳးပစ္မွတ္ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္” ေလ။
(၄)
အမ်ားဆႏၵတဲ့။ ဆြဲေဆာင္အား ေကာင္းလြန္းတဲ့ စကားလံုးမွာ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တဲ့ သေဘာတရားေတြ ရွိေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမွာင္ျခမ္းကုိလည္း စဥ္းစားခန္း ဝင္ၾကည့္ဖူးတယ္။
ေဂ်ာ္ဒါးႏုိး ဘရူႏုိဟာ ကုိပါးနီးကပ္စ္ရဲ႕ အယူအဆေတြကုိ ျဖန္႔လို႔ အရွင္လတ္လတ္ မီးရွိဳ႕သတ္ခံခဲ့ရတယ္။ (အမ်ားဆႏၵအရ)
ဆုိကေရးတီးဟာ အဆိပ္ေသာက္ခဲ့ရတယ္။ (မဲခြဲဆံုးျဖတ္ အျပီး)
ဟစ္တလာရဲ႕ ပါတီဟာ အႏုိင္ရသြားခဲ့ျပီးေတာ့ ဟစ္တလာဟာ အာဏာရွင္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ (ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ ရလဒ္)
ဒါဆိုရင္ အမ်ားဆႏၵအတုိင္း ဆံုးျဖတ္ျခင္း ဆုိတာကလည္း သူ႔အားနည္းခ်က္နဲ႔သူ။ ဒီမုိကေရစီ ဆိုတာမွာေတာင္ သူ႔အားနည္းခ်က္နဲ႔သူ။
(၅)
စြန္႔လႊတ္ရျခင္း အတူတူမွာ ကြာျခားမွႈေတြ အမ်ားၾကီးေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္။ စြန္႔လႊတ္သူေတြ ကုိယ္တုိင္မွာလည္း ကြားျခားမွႈေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။ အက်ိဳးဆက္မွာလည္း ကြာျခားမွႈေတြ ရွိေနလိမ့္မယ္။
ခရစ္ေတာ္ဟာ လက္ဝါးကပ္တုိင္မွာ အေသခံခဲ့တယ္။
“သူ”ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္လို႔ ေခၚရမလား၊ အဲဒီ့ “ဘဝတကၠသိုလ္” မွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ေရာက္ရွိသြားျခင္းပါလဲ?
“သူ” က ေခ်ပဖူးတယ္။ ကုိယ္အေသ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရွႈေထာင့္တခုကေနပဲ ၾကည့္ရင္ေတာ့ တျခား ယံုၾကည္ခ်က္ေတြလည္း ေတြဟာလည္း စံႏွႈန္းနဲ႔ လြဲေနၾကမွာပဲ။ အဲဒီ့ထဲမွာမွ သူ႔ကုိ ဘာလို႔ ကြက္ျပီး အေရးယူရသလဲလို႔။
ဟုိဘက္မွာကလည္း အေျဖက အဆင္သင့္။ Enlightened man တပါးရဲ႕ နာမည္ကုိ အလြဲသံုးစားလုပ္ျခင္း။
(၆)
ဒါဆိုရင္ Enlightened man ျဖစ္တဲ့ အရွင္ျမတ္ဟာ ဘာေတြ ေဟာၾကားခဲ့ပါသလဲ။
ကုိယ့္မွတ္စုေလး ကုိယ္ျပန္ျပီး ထုတ္ဖတ္ၾကည့္တယ္။
[[[ က်ေနာ့္မွာ အေျပာအဆို ၾကမ္းတဲ့ ဘာသာမဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိတယ္။ သူက ရုိးသားျပီး ကူညီတတ္ေပမယ့္ ပိႆေလးနဲ႔ ပစ္သလို ေျပာတတ္တယ္။
တရက္ စကားဝိုင္းမွာ တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔ကုိ
“ဘာမွ လာျငင္းမေနနဲ႔။ အဲဒါ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ႏွႈတ္ကျမြက္ေတာ္”
“ဘုရားသခင္ရဲ႕ ႏွႈတ္ကျမြက္ေတာ္လို႔ ေျပာရေအာင္ မင္းက ဘုရားသခင္နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အတူတူ ထုိင္ဖူးလို႔လား”
အေျခအေနေတြ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔ကုိ ေခြးေျခခံုနဲ႔ ရိုက္မယ္လုပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က ထြက္သြားတယ္။
သူ႔ဥပမာက ၾကမ္းလြန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ကေတာ့ ဒီေန႔အထိ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ မုိးျခိမ္းေနတုန္း။ ]]]
[[[ အဲလို မက္ေဆ့မ်ိဳး ကုိ ေရွးေခတ္က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ႏွိႈင္းယွဥ္ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း ရႏုိင္တယ္။
ဥပမာ…
ရာဇဓိရာဇ္ အေၾကာင္း…
မြန္ဘာသာမူမွာ မြန္ဘုရင္ ရာဇဓိရာဇ္ေသလို႔ ျမန္မာဘုရင္မင္းေခါင္က သံေဝဂ ရျပီးငိုတယ္တဲ့။ ျမန္မာဘာသာမူမွာက်ေတာ့ ျမန္မာ ဘုရင္မင္းေခါင္ေသလို႔ ရာဇဓိရာဇ္က သံေဝဂရျပီးငိုတယ္ဆိုပဲ။ ေသတဲ့လူေတြက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနၾကတယ္။ တျခားအခ်က္အလက္ေတြမွာလည္း ကြဲလြဲမွႈေတြ အမ်ားၾကီး။
ကမၻာအရပ္ရပ္က ေရွးရာဇဝင္ဇာတ္လမ္းေတြ အတုိင္းပါပဲ…. သမိန္ပရမ္း သရဲကုိက္လို႔ ေသတယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြလို ဒ႑ာရီဆန္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါေနရေတာ့တယ္။
ဒါေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀၀ နီးပါးေလာက္ကပဲ ရွိေသးတယ္။ ဘာသာေရးသမိုင္းေတြလို ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီလာရင္ ?
တလြဲသံုးေနရင္ေတာ့ ဘာသာေရးေတြဟာ အမုန္းကမ္ပိန္း တခု ပဲျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘယ္သူမဆို ကုိယ့္မ်က္လံုးကုိ စည္းထားတဲ့ အဝတ္ကုိေတာင္ ျမင္ရတာမွ မဟုတ္တာ။]]]
[[[ႏွစ္ေတြ ျခားျခားလာတယ္။
ဘုရားေတြရဲ႕ပံုရိပ္ ဝါးဝါး လာတယ္။
ဒ႑ာရီေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။
“တမန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုအဓိပၸါယ္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး”
“ဒါေတြက ဘုရားေဟာတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေရွးလူေတြက သြတ္သြင္းခဲ့တာ”
“ဒါကမွ ဘုရားေဟာ အစစ္”
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူေတြဟာ ဘုရားေတြကုိ ကုိယ့္ထင္ေၾကးအတိုင္း ျပန္ျပီး ဖန္ဆင္းေနရတာပါပဲ။ ယန္းေပါဆတ္ (Jean Paul Sartre) ေျပာသလုိေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး လြတ္လပ္မွႈဒဏ္ကုိ အဲေလာက္ထိ က်ခံေနရပါတယ္။]]]
(၇)
စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္ ဒီလုိမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ တေယာက္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုပါစုိ႔။ အဲဒီ့ ပညာရွင္ ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြကို တဆင့္ ျပန္ေျပာျပတဲ့ သူေတြဆီက သိရတဲ့ စကားေတြဟာ တမ်ိဳးစီ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါစုိ႔။
က်ေနာ္က အဲဒီ့ ႏုိင္ငံေရး ပညာရွင္ အေၾကာင္း ေျပာမယ္။ “အဲဒီ့ ပညာရွင္ဟာ အရမ္းေတာ္တယ္လို႔ လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဘာေတြ ေျပာခဲ့မွန္းေတာ့ ငါလည္း သိပ္သိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဟုိ A ဆိုတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ အဲဒီ့ ႏုိင္ငံေရး ပညာရွင္ ဟာ ဒီလို ေျပာသြားခဲ့တယ္လို႔ က်ိန္းေသၾကီးကုိ ေျပာတယ္။ အဲဒါကုိပဲ ငါယံုတယ္။ A ျပန္ေျပာျပတာကမွ ဟိုႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ရဲ႕ တကယ့္ စကားအစစ္။ အဲဒါက လြဲရင္ အမွားေတြ။ ဘာလုိ႔တုန္းဆုိေတာ့ A ေျပာတာကုိပဲ က်ေနာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သိလာလို႔။
(ဒါေပမဲ့ တကမ္တမ္းက် တဆင့္ ျပန္ေျပာတဲ့ A ကလည္း ေသခ်ာသိတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ေသခ်ာသိတာ မဟုတ္ဘူး။ A ေျပာတာကမွ အမွန္ဆုိရင္လည္း တကမၻာလံုးက ဟာေတြက အမွားလို ျဖစ္သြားမယ္။)
ေနာက္တေယာက္ကလည္း က်ေနာ့္လုိပဲ ေျပာမယ္။ ဒါေပမဲ့ အယူအဆခ်င္းကေတာ့ မတူဘူး ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါဆုိရင္ ဘယ္ဟာက အမွန္လဲ? ထားပါေတာ့။ ေခါင္းရွႈပ္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္တာခ်င္း အတူတူ ဒီေနရာ ဒီေဒသမွာ ေရမ်ားရင္ ေရကုိ အႏုိင္ေပးလိုက္တာက ျငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒါ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာ။ ဟုိေဒသမွာလည္း မီးမ်ားရင္ မီးကုိ အႏုိင္ေပးေနတာပဲေလ။
ဒါဆိုရင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဇာတ္လုိက္ “သူ” ဟာ မွားသြားျပီေပါ့။ ရွိေစေတာ့။
(၈)
“သူ” ေျပာခဲ့တာေတြ မွားတယ္ ဆုိရံုနဲ႔ သူ႔ကုိ အက်ဥ္းခ်သင့္ ျပီလား။ "သူ" က အသက္လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးလွျပီ။ "သူ" နဲ႔ စကားေျပာဖူးတဲ့ ညီမေလး တေယာက္ကေတာ့ "သူ"ဟာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပတတ္တဲ့ စည္းရံုးတတ္တဲ့ အဘိုးတေယာက္နဲ႔ တူတယ္လို႔ တင္စားဖူးတယ္။
သူအက်ဥ္းက်ေနရျခင္း အေၾကာင္း၊ ဟုိတစ ဒီတစ အသိေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ စာလံုးေပါင္းၾကည့္တယ္။
1. တဘက္မွာ သူ႔ကုိ ေခ်ပခြင့္ ရွိသလား။ သူမွားေၾကာင္း ေထာက္ျပခြင့္ ရွိသလား။ [မီဒီယာ ေပါင္းစံုသံုးျပီး ေခ်ပခြင့္ ရွိတယ္။ သူ႔မွာသာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာေတြကေန အျပန္အလွန္ ေခ်ပခြင့္ မရွိတာ။ သူ႔အယူအဆ ေတြကိုလည္း ပံုႏွိပ္ ျဖန္႔ေဝခြင့္ ပိတ္ပင္ထားတယ္] အဲဒီ့ေလာက္ လုပ္တာဟာ မလုံေလာက္ ေသးဘူးလား။
2. စာဖတ္တဲ့ သူေတြကုိ အထင္ေသးတာလား။ စာဖတ္တဲ့ သူေတြမွာ စဥ္းစားႏုိင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ [ဦးေႏွာက္ေတြ ရွိပါတယ္။ “သူ” ေျပာသမွ်ကုိ အားလံုးကေတာ့ လက္ခံၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုး လက္ခံလုိက္မွေတာ ့ခုလုိ ျပႆနာေတာင္ ျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ျပီး သူ႔ဝါဒေတြကုိ အတင္း ယံုခိုင္းေနတာမွ မဟုတ္တာ။]
3. ကုိယ့္ဟာက ရာႏွႈန္းျပည့္ မွန္ေနျပီလုိ႔ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ဒါဆုိရင္ မသိနားမလည္ေသးတဲ့ သူေတြ သူ႔အမွားေတြကို နားေဝတိမ္ေတာင္ ျဖစ္သြားရင္ေကာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ [သူ႔လိုဆန္ဆန္ အေတြးမ်ိဳးက… ဥပမာ ေတာင္တေတာင္ဟာ ကမၻာ့ပထဝီမွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာတာမ်ိဳးက “သူ” မွ ေတြးမိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုအေတြးေတြကို တျခားလူေတြလည္း ေတြးမိႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိေတာ့ သူ႔ဟာကုိ ကုိယ့္ဘက္က ယုတၱိခုိင္ခုိင္နဲ႔သာ ေျဖရွင္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အမ်ား အေတြးမွားေနၾကတဲ ့ကိစၥေတြကို တခါတည္း ေျဖရွင္းျပီးသားေတာင္ ျဖစ္သြားပါဦးမယ္]
4. ဟုိး နွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီခဲ့တဲ ့ပေဒသရာဇ္ ေခတ္တုန္းကေတာင္ အယူအဆေတြ ေရာင္စံု ဖူးပြင့္ခဲ့ေသးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဥာဏ္ေတာ္ရွင္ ဖူးပြင့္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ေခတ္က ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြ အခုလို ဆန္ဆန္ ဖမ္းဆီးတာမ်ိဳး ရွိခဲ့ဖူးပါသလား?
5. သူ႔အေနနဲ႔ နာမည္က အစ ခြဲထြက္ျပီး လုပ္ရင္ေရာ [ဒါဆိုရင္လည္း Holy man တပါး ရဲ႕ အယူအဆေတြကို ႏွစ္သက္လုိ႔ “သူ” ယူျပီး ကုိးကားတဲ့ အခါမွာ credit မေပးဘဲ ယူသံုးတယ္လို႔မ်ား စြပ္စြဲၾကေလမလား။ ေလာကအတြက္ ဖူးပြင့္လာတဲ့ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ တေယာက္ရဲ႕ ဝါဒေတြကို လူတိုင္းက ကုိးကားခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား။]
ရႏုိင္သမွ် အခ်က္အလက္ေလးေတြကုိ အေျခခံျပီး ေတြးၾကည့္ျခင္းဟာ ေခါင္းမူးေစတတ္တယ္ဆုိရင္ အဲဒါကုိ မူးယစ္ေစတတ္ေသာ အရာလို႔မ်ား ေျပာၾကမလား။ ရွိေစေတာ့။ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။
(၉)
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ေမးခြန္းေတြ ဦးေႏွာက္ကုိ တံခါးလာေခါက္ေနတယ္။
ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္
ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ စာရင္းထဲမွာ သူ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထည့္မထားၾကတာလဲ?
(၁၀)
"သူ" ဘယ္သူလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အေရာင္ကုိသာ ၾကည့္လုိက္။
ေကာင္းကင္ကို
(ပုိ႔စ္တင္ထားတဲ့ တကယ့္ရက္က ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ပါ။ ေကာ္ပီ + ေၾကာ္ညာပုိ႔စ္ကုိ ဒါရဲ႕ အေပၚကုိ ေရာက္ေစခ်င္လို႔ ဒီဟာတင္တဲ့ ရက္ကုိ ဒီဇင္ဘာ ၂၀ လို႔ ေျပာင္းထားလုိက္ပါတယ္။)
Sunday, December 11, 2011
တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္
စြက္စြက္ဖက္ဖက္ ပါးစပ္ဖ်ားေတြ ဆိုတာ
ရက္ရက္စက္စက္ ေသနတ္၊ဓါး ေတြ လိုပဲ။
ဒါေပမဲ့ … အသက္ကုိ ရန္ရွာမယ့္အစား
အရွက္ကို ရန္ရွာလိမ့္မယ္။
တခါတခါ
ေဝဖန္ ပါးစပ္မ်ိဳးဆိုတာ
ေစတန္ နတ္ဆုိးလုိပဲ။
ေကာင္းခန္းဆုိ
ေသာင္းက်န္းတတ္တယ္။
အသစ္အဆန္းစကား ထုိးကြက္ေတြနဲ႔လည္း
အခ်စ္လမ္းတံတား က်ိဳးပ်က္သြားေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္တယ္။
သူတုိ႔က ေျမြဖမ္းသမားေတြကြယ့္
ကေလး… ေျခလွမ္းမမွားေစနဲ႔။
ကေလးေရ…
လူမွႈ စက္ဝုိင္းဇုန္ၾကီး တခုလံုး
ဝဲဂယက္ အရွႈပ္တေထာင္နဲ႔
ကြဲအက္ပုပ္ေရာင္ ေနတာကုိ ျမင္ရဲ႕လား။
ဒါေပမဲ့လည္း ျဖတ္သန္းရမွာမို႔
တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ေလးေရ
တြဲလက္မျပဳတ္ေအာင္ ကုိင္ထား။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
ရက္ရက္စက္စက္ ေသနတ္၊ဓါး ေတြ လိုပဲ။
ဒါေပမဲ့ … အသက္ကုိ ရန္ရွာမယ့္အစား
အရွက္ကို ရန္ရွာလိမ့္မယ္။
တခါတခါ
ေဝဖန္ ပါးစပ္မ်ိဳးဆိုတာ
ေစတန္ နတ္ဆုိးလုိပဲ။
ေကာင္းခန္းဆုိ
ေသာင္းက်န္းတတ္တယ္။
အသစ္အဆန္းစကား ထုိးကြက္ေတြနဲ႔လည္း
အခ်စ္လမ္းတံတား က်ိဳးပ်က္သြားေအာင္ ဖ်က္ဆီးတတ္တယ္။
သူတုိ႔က ေျမြဖမ္းသမားေတြကြယ့္
ကေလး… ေျခလွမ္းမမွားေစနဲ႔။
ကေလးေရ…
လူမွႈ စက္ဝုိင္းဇုန္ၾကီး တခုလံုး
ဝဲဂယက္ အရွႈပ္တေထာင္နဲ႔
ကြဲအက္ပုပ္ေရာင္ ေနတာကုိ ျမင္ရဲ႕လား။
ဒါေပမဲ့လည္း ျဖတ္သန္းရမွာမို႔
တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ေလးေရ
တြဲလက္မျပဳတ္ေအာင္ ကုိင္ထား။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Saturday, December 10, 2011
က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီအျပာက ဘာအေရာင္လဲ?
က်ေနာ္ဟာ အဝတ္အစားကုိ က်က်နန မဝတ္တတ္တဲ့ သူတေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါဟာ က်ေနာ့္ အျပစ္ခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာ အဝတ္လဲတုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီနဲ႔ ဆြယ္တာက အေရာင္ခ်င္း လိုက္ဖက္လွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ ေက်ာင္းသူေလးေတြေေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အေရာင္ႏွစ္ခုက လံုးဝ မလိုက္ဖက္ေတာ့ သလိုပဲ။ အဲဒါကုိ ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမလဲ?
လက္ေတြ႕က်က် ေျဖရွင္းနည္းကေတာ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြကုိ က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာပဲ စာေခၚသင္ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါဟာ အဝတ္အစား ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္လိုက္ ျခင္းသာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးအေခၚ ပုစ ၦာတပုဒ္ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာ ရွပ္အက်ၤ ီ အျပာရဲ႕ အေရာင္ဟာ ဘာအေရာင္လဲ?
နယူးေယာက္ ျမိဳ႕ရဲ႕ ေနသာတဲ့ ေႏြဦး ေန႔လည္ခင္း တခုမွာ က်ေနာ္ အဲဒီ့အက်ၤ ီေလးနဲ႔ အျပင္ထြက္တဲ့ အခါ က်ေနာ့္ အခန္းထဲတုန္းက အေရာင္နဲ႔ အနည္းငယ္ ကြဲျပားသြားမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ အျပာေရာင္ လို႔ က်ေနာ္ ေခၚေနဦးမွာပဲ။
က်ေနာ့္ စာသင္ခန္းထဲက မီးေရာင္ေအာက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီေလးဟာ အျပာေရာင္ ေပမဲ့ က်ေနာ့္ အခန္းထဲတုန္းက အျပာေရာင္လို က်ေနာ့္ဆြယ္တာနဲ႔ လိုက္ဖက္မွႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အျပာေရာင္ ဆုိတဲ့ စကားလံုး တူညီေန ေပမဲ့ နဂုိတုန္းက ဆြယ္တာနဲ႔ လိုက္ဖက္ခဲ့တဲ့ အက်ၤ ီဟာ စာသင္ခန္းထဲမွာ လိုက္ဖက္မွႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ ဟာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲ သြားခဲ့ပါသလဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ ေျပာင္းလဲစရာ မရွိပါဘူး။
တကယ္က်ေတာ့ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္က ေျပာင္းလဲ သြားျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာသာ အေရာင္ ေျပာင္းလဲ သြားတယ္လို႔ ထင္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မ်က္ေစ့က အေရာင္မွားကုိ ျမင္ေစျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ အေရာင္ႏွစ္ခုမွာ ဘယ္အေရာင္က အေရာင္အမွား ျဖစ္ပါသလဲ?
အလင္းေရာင္နည္းတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ အခန္းေလးက အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏုိင္ဖုိ႔ အေနအထား မရွိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သဘာဝ ေနေရာင္ေအာက္မွာမွ အမွန္ဆံုး အေရာင္ကုိ သိႏုိင္မွာလား။ နယူးေရာက္ျမိဳ႕ရဲ႕ ေႏြဦး ေန႔လည္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေပၚတဲ့ အေရာင္နဲ႔ လန္ဒန္ျမိဳ႕ ေဆာင္းတြင္း မြန္းလြဲပုိင္းမွာ ေပၚတဲ့ အေရာင္ကလည္း ျခားနားေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိရင္ ဘယ္ေနေရာင္က ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး အေျခအေန တရပ္ျဖစ္ပါသလဲ။ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိဖုိ႔ သဘာဝ ေနေရာင္ထက္ မီးေခ်ာင္းရဲ႕ အလင္းက ပုိျပီး သင့္ေတာ္တယ္လို႔ေရာ ဘာလုိ႔ မေျပာႏုိင္ရမွာလဲ။
ဒါမွ မဟုတ္ ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းတခုမွာ အေရာင္မွန္ ဆုိတာ မရွိဘူး လုိ႔ပဲ ယူဆလိုက္ရ မလား? အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ ဘယ္အလင္းေရာင္က ရုပ္ဝတၱဳ တခုခုရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိေစသလဲ ဆိုတာကုိ စဥ္းစားဖုိ႔ လိုေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔တုန္းဆုိတာ အေရာင္မွန္ ဆုိတာကုိ မရွိလို႔ပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းတခုမွာ ၾကည့္ျမင္ရတဲ့ အေျခအေနေတြေပၚ မူတည္ျပီး အေရာင္တခုထက္ ပုိျပီး ပါတယ္လို႔ ေျပာရမလား။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီမွာ အေရာင္မွန္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိႏုိင္သလို ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
အခုေတာ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြ အခန္းထဲက ထြက္သြားၾကပါျပီ။ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီအျပာက ဘာအေရာင္လဲ?
(Free translation of Andrew Pessin’s essay, “True Colors”)
ဘာသာျပန္သူ…ေကာင္းကင္ကုိ
က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာ အဝတ္လဲတုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီနဲ႔ ဆြယ္တာက အေရာင္ခ်င္း လိုက္ဖက္လွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ ေက်ာင္းသူေလးေတြေေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အေရာင္ႏွစ္ခုက လံုးဝ မလိုက္ဖက္ေတာ့ သလိုပဲ။ အဲဒါကုိ ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမလဲ?
လက္ေတြ႕က်က် ေျဖရွင္းနည္းကေတာ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြကုိ က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာပဲ စာေခၚသင္ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါဟာ အဝတ္အစား ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္လိုက္ ျခင္းသာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးအေခၚ ပုစ ၦာတပုဒ္ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာ ရွပ္အက်ၤ ီ အျပာရဲ႕ အေရာင္ဟာ ဘာအေရာင္လဲ?
နယူးေယာက္ ျမိဳ႕ရဲ႕ ေနသာတဲ့ ေႏြဦး ေန႔လည္ခင္း တခုမွာ က်ေနာ္ အဲဒီ့အက်ၤ ီေလးနဲ႔ အျပင္ထြက္တဲ့ အခါ က်ေနာ့္ အခန္းထဲတုန္းက အေရာင္နဲ႔ အနည္းငယ္ ကြဲျပားသြားမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ အျပာေရာင္ လို႔ က်ေနာ္ ေခၚေနဦးမွာပဲ။
က်ေနာ့္ စာသင္ခန္းထဲက မီးေရာင္ေအာက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီေလးဟာ အျပာေရာင္ ေပမဲ့ က်ေနာ့္ အခန္းထဲတုန္းက အျပာေရာင္လို က်ေနာ့္ဆြယ္တာနဲ႔ လိုက္ဖက္မွႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အျပာေရာင္ ဆုိတဲ့ စကားလံုး တူညီေန ေပမဲ့ နဂုိတုန္းက ဆြယ္တာနဲ႔ လိုက္ဖက္ခဲ့တဲ့ အက်ၤ ီဟာ စာသင္ခန္းထဲမွာ လိုက္ဖက္မွႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ ဟာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲ သြားခဲ့ပါသလဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ ေျပာင္းလဲစရာ မရွိပါဘူး။
တကယ္က်ေတာ့ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္က ေျပာင္းလဲ သြားျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာသာ အေရာင္ ေျပာင္းလဲ သြားတယ္လို႔ ထင္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မ်က္ေစ့က အေရာင္မွားကုိ ျမင္ေစျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ အေရာင္ႏွစ္ခုမွာ ဘယ္အေရာင္က အေရာင္အမွား ျဖစ္ပါသလဲ?
အလင္းေရာင္နည္းတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ အခန္းေလးက အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏုိင္ဖုိ႔ အေနအထား မရွိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သဘာဝ ေနေရာင္ေအာက္မွာမွ အမွန္ဆံုး အေရာင္ကုိ သိႏုိင္မွာလား။ နယူးေရာက္ျမိဳ႕ရဲ႕ ေႏြဦး ေန႔လည္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေပၚတဲ့ အေရာင္နဲ႔ လန္ဒန္ျမိဳ႕ ေဆာင္းတြင္း မြန္းလြဲပုိင္းမွာ ေပၚတဲ့ အေရာင္ကလည္း ျခားနားေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိရင္ ဘယ္ေနေရာင္က ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး အေျခအေန တရပ္ျဖစ္ပါသလဲ။ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိဖုိ႔ သဘာဝ ေနေရာင္ထက္ မီးေခ်ာင္းရဲ႕ အလင္းက ပုိျပီး သင့္ေတာ္တယ္လို႔ေရာ ဘာလုိ႔ မေျပာႏုိင္ရမွာလဲ။
ဒါမွ မဟုတ္ ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းတခုမွာ အေရာင္မွန္ ဆုိတာ မရွိဘူး လုိ႔ပဲ ယူဆလိုက္ရ မလား? အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ ဘယ္အလင္းေရာင္က ရုပ္ဝတၱဳ တခုခုရဲ႕ အေရာင္မွန္ကုိ သိေစသလဲ ဆိုတာကုိ စဥ္းစားဖုိ႔ လိုေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔တုန္းဆုိတာ အေရာင္မွန္ ဆုိတာကုိ မရွိလို႔ပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းတခုမွာ ၾကည့္ျမင္ရတဲ့ အေျခအေနေတြေပၚ မူတည္ျပီး အေရာင္တခုထက္ ပုိျပီး ပါတယ္လို႔ ေျပာရမလား။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီမွာ အေရာင္မွန္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိႏုိင္သလို ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
အခုေတာ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြ အခန္းထဲက ထြက္သြားၾကပါျပီ။ က်ေနာ့္ ရွပ္အက်ၤ ီအျပာက ဘာအေရာင္လဲ?
(Free translation of Andrew Pessin’s essay, “True Colors”)
ဘာသာျပန္သူ…ေကာင္းကင္ကုိ
Tuesday, December 6, 2011
Leading question
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ခဏခဏ ၾကံဳရတဲ့ ေမးခြန္းတခုရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ တေယာက္က ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေမြးလာျပီး တျခား တေယာက္က ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကေန ေမြးလာလဲတဲ့။ တေယာက္က ဉာဏ္္ေကာင္းျပီး တေယာက္က ဘာလုိ႔ ဉာဏ္္ထုိင္းရတာလဲတဲ့။ (အဲဒါကုုိိေတာ့ genetics နည္းပညာနဲ႔လည္း ရွင္းျပလို႔ ရမွာပါ)
ဘုရားသခင္ (သုိ႔မဟုတ္) အလႅာကုိ ကို ယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ အရာရာကုိ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္လို႔ ေျပာၾကမွာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ျပန္ေမးစရာေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလိမ့္မယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ ေမြးရာပါ ဒုကၡိတေတြကုိ လူ႕ငရဲ ခံစားရရံုသက္သက္ ဖန္ဆင္းထားတာလား?
လူေတြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေမြးကတည္းက ကြဲျပားေနမွႈကုိ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုျပီးေတာ့ ေမးခြန္းမၾကာခဏ ထုတ္ေလ့ရွိသူေတြကေတာ့ အေရွ႕တုိင္းဘာသာေရး တခ်ိဳ႕ကုိ ယံုၾကည္သူေတြ ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔မွာ အေျဖကလည္း အဆင္သင့္ ရွိေနတတ္တယ္။ အတိတ္ဘဝ ကံေၾကာင့္တဲ့။ အဲဒါ တရားမွ်တမွႈ ရွိတဲ့ စနစ္တရပ္ ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ မသိႏုိင္တဲ့ အတြက္ သိမွႈျပင္ပက ကိစၥလို႔ပဲ ဒီေနရာမွာ ထားလုိက္ရေအာင္ပါ။
တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့ “ဘာေၾကာင့္ တေယာက္က ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေမြးလာျပီး တေယာက္က ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကေန ေမြးလာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိက မလိုအပ္တဲ့ ေမးခြန္းၾကီးပါ။ တခါတေလက် ေမးသူဆီမွာ အေျဖၾကိဳရွိျပီးသား leading question ၾကီး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
သဘာဝအရ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ေမထုန္မွႈျပဳရင္ ကေလးေမြးလာတတ္တယ္ မို႔လား။ ဆင္းရဲတဲ့ မိဘက ေမြးရင္ ကေလးက ေမြးေမြးခ်င္းမွာ ဆင္းရဲတဲ့သူေလး ျဖစ္မွာေပါ့။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေမြးရင္ ကေလးက ေမြးေမြးခ်င္းမွာ ခ်မ္းသာတဲ့သူေလး ျဖစ္မွာေပါ့။ ဗီဇေတြကုိလည္း မိဘေတြဆီက အေမြရမွာေပါ့။
ကြဲျပားေနတယ္ ဆုိတာက အတိတ္ဘဝကံဆုိတာ ကုိ လက္ခံမွ၊ သံသရာ ဆိုတာကို လက္ခံမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အံစာတံုးေတြ အမ်ားၾကီးကုိ လွိမ့္လိုက္ရင္ အံစာတံုးေတြ အကုန္လံုး ၁ ကေန ၆ အတြင္း က်ခ်င္ရာ က်ေနၾကမွာပဲ။ တခုနဲ႔ တခု တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အံစာတုံးမွာ အတိတ္ဘဝ မရွိခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
သစ္ပင္ေတြကို ၾကည့္လုိက္ပါ။ သစ္ပင္ေတြ တပင္နဲ႔ တပင္ တူရဲ႕လား။ သစ္ပင္ေတြမွာ အတိတ္ဘဝကံ ဆိုတာ မရွိႏုိင္ေပမဲ့ သဘာဝ အေလ်ာက္ တပင္နဲ႔ တပင္ မတူဘဲ ကြဲျပားေနၾကပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြ သဘာဝ အေလ်ာက္ ကြဲျပားေနမွႈကုိ ဘယ္သူမွ ေမးခြန္းပုစ ၦာ မလုပ္ၾကေပမဲ့ လူေတြရဲ႕ ကြဲျပားမွႈက်မွ စဥ္းစားေနၾကတာပါ။
သရက္ေစ့ကေန သရက္ပင္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ တျခားမ်ိဳးေစေတြကေန တျခားအပင္ေတြ ျဖစ္လာျပီး တပင္နဲ႔တပင္ကြဲျပားေနတာကို ကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ သဘာဝ တရားပဲ လိုပါတယ္။ အဲလုိပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘ ႏွစ္ပါးကေန ခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးေလး ျဖစ္လာတာ၊ ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကေန ဆင္းရဲတဲ့ ကေလးေလး ျဖစ္လာတာကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ သဘာဝတရားနဲ႔တင္ လံုေလာက္ေနပါျပီ။ အသစ္ျဖစ္လာတဲ့ ႏွင္းဆီပင္မွာ သဘာဝ အေလ်ာက္ ႏုိက္ထရုိဂ်င္ဓာတ္ေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနႏုိင္သလို အသစ္ျဖစ္လာတဲ့ လူသားေလးမွာလည္း သဘာဝ အေလ်ာက္ တခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ေနႏုိင္ပါတယ္။
အတိတ္ဘဝကံကုိ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေစ၊ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ကုိ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေစ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယံုၾကည္ႏုိင္ပါတယ္။ မယံုၾကည္သူကလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မယံုၾကည္ဘဲ ေနႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ … ယံုၾကည္တာ မယံုၾကည္တာက ျပႆနာ မရွိလွေပမဲ့ ႏွႈတ္က ထုတ္ေျပာလိုက္ရင္ [တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ဆုိရင္ေတာ့] ျပႆနာ တက္တတ္ပါတယ္။ ေမြးကတည္းက နိမ့္ပါးတဲ့သူကုိ၊ ေမြးကတည္းက ကံမေကာင္းတဲ့သူကုိ ဒီေကာင္ အရင္ဘဝက မေကာင္းတာ လုပ္ခဲ့လုိ႔ ျဖစ္တာ ဆိုတာက သူတုိ႔ စံအရေတာ့ prejudice လုပ္ျခင္းပါ။ blaming the victim လို႔လည္း သူတုိ႔စံနဲ႔ ေျပာမွာပါပဲ။
ကုိယ္လက္အဂၤါ ခ်ိဳ႕တဲ့သူေတြဟာ အရင္ဘဝက မေကာင္းမွႈ လုပ္ခဲ့သူေတြလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ အတြက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက အဂၤလန္ လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးအသင္း နည္းျပ Glenn Hoddle ဟာ နည္းျပ ရာထူးကေန အထုတ္ခံခဲ့ရဖူးတာက အထင္ရွားဆံုး သာဓက တခု ျဖစ္ပါတယ္။
(by ေကာင္းကင္ကုိ)
ဘုရားသခင္ (သုိ႔မဟုတ္) အလႅာကုိ ကို ယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ အရာရာကုိ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္လို႔ ေျပာၾကမွာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ျပန္ေမးစရာေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလိမ့္မယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ ေမြးရာပါ ဒုကၡိတေတြကုိ လူ႕ငရဲ ခံစားရရံုသက္သက္ ဖန္ဆင္းထားတာလား?
လူေတြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေမြးကတည္းက ကြဲျပားေနမွႈကုိ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုျပီးေတာ့ ေမးခြန္းမၾကာခဏ ထုတ္ေလ့ရွိသူေတြကေတာ့ အေရွ႕တုိင္းဘာသာေရး တခ်ိဳ႕ကုိ ယံုၾကည္သူေတြ ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔မွာ အေျဖကလည္း အဆင္သင့္ ရွိေနတတ္တယ္။ အတိတ္ဘဝ ကံေၾကာင့္တဲ့။ အဲဒါ တရားမွ်တမွႈ ရွိတဲ့ စနစ္တရပ္ ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ မသိႏုိင္တဲ့ အတြက္ သိမွႈျပင္ပက ကိစၥလို႔ပဲ ဒီေနရာမွာ ထားလုိက္ရေအာင္ပါ။
တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့ “ဘာေၾကာင့္ တေယာက္က ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေမြးလာျပီး တေယာက္က ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကေန ေမြးလာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိက မလိုအပ္တဲ့ ေမးခြန္းၾကီးပါ။ တခါတေလက် ေမးသူဆီမွာ အေျဖၾကိဳရွိျပီးသား leading question ၾကီး ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
သဘာဝအရ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ေမထုန္မွႈျပဳရင္ ကေလးေမြးလာတတ္တယ္ မို႔လား။ ဆင္းရဲတဲ့ မိဘက ေမြးရင္ ကေလးက ေမြးေမြးခ်င္းမွာ ဆင္းရဲတဲ့သူေလး ျဖစ္မွာေပါ့။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေမြးရင္ ကေလးက ေမြးေမြးခ်င္းမွာ ခ်မ္းသာတဲ့သူေလး ျဖစ္မွာေပါ့။ ဗီဇေတြကုိလည္း မိဘေတြဆီက အေမြရမွာေပါ့။
ကြဲျပားေနတယ္ ဆုိတာက အတိတ္ဘဝကံဆုိတာ ကုိ လက္ခံမွ၊ သံသရာ ဆိုတာကို လက္ခံမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အံစာတံုးေတြ အမ်ားၾကီးကုိ လွိမ့္လိုက္ရင္ အံစာတံုးေတြ အကုန္လံုး ၁ ကေန ၆ အတြင္း က်ခ်င္ရာ က်ေနၾကမွာပဲ။ တခုနဲ႔ တခု တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အံစာတုံးမွာ အတိတ္ဘဝ မရွိခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
သစ္ပင္ေတြကို ၾကည့္လုိက္ပါ။ သစ္ပင္ေတြ တပင္နဲ႔ တပင္ တူရဲ႕လား။ သစ္ပင္ေတြမွာ အတိတ္ဘဝကံ ဆိုတာ မရွိႏုိင္ေပမဲ့ သဘာဝ အေလ်ာက္ တပင္နဲ႔ တပင္ မတူဘဲ ကြဲျပားေနၾကပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြ သဘာဝ အေလ်ာက္ ကြဲျပားေနမွႈကုိ ဘယ္သူမွ ေမးခြန္းပုစ ၦာ မလုပ္ၾကေပမဲ့ လူေတြရဲ႕ ကြဲျပားမွႈက်မွ စဥ္းစားေနၾကတာပါ။
သရက္ေစ့ကေန သရက္ပင္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ တျခားမ်ိဳးေစေတြကေန တျခားအပင္ေတြ ျဖစ္လာျပီး တပင္နဲ႔တပင္ကြဲျပားေနတာကို ကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ သဘာဝ တရားပဲ လိုပါတယ္။ အဲလုိပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘ ႏွစ္ပါးကေန ခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးေလး ျဖစ္လာတာ၊ ဆင္းရဲတဲ့ မိဘကေန ဆင္းရဲတဲ့ ကေလးေလး ျဖစ္လာတာကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ သဘာဝတရားနဲ႔တင္ လံုေလာက္ေနပါျပီ။ အသစ္ျဖစ္လာတဲ့ ႏွင္းဆီပင္မွာ သဘာဝ အေလ်ာက္ ႏုိက္ထရုိဂ်င္ဓာတ္ေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနႏုိင္သလို အသစ္ျဖစ္လာတဲ့ လူသားေလးမွာလည္း သဘာဝ အေလ်ာက္ တခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ေနႏုိင္ပါတယ္။
အတိတ္ဘဝကံကုိ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေစ၊ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ကုိ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေစ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယံုၾကည္ႏုိင္ပါတယ္။ မယံုၾကည္သူကလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မယံုၾကည္ဘဲ ေနႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ … ယံုၾကည္တာ မယံုၾကည္တာက ျပႆနာ မရွိလွေပမဲ့ ႏွႈတ္က ထုတ္ေျပာလိုက္ရင္ [တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ဆုိရင္ေတာ့] ျပႆနာ တက္တတ္ပါတယ္။ ေမြးကတည္းက နိမ့္ပါးတဲ့သူကုိ၊ ေမြးကတည္းက ကံမေကာင္းတဲ့သူကုိ ဒီေကာင္ အရင္ဘဝက မေကာင္းတာ လုပ္ခဲ့လုိ႔ ျဖစ္တာ ဆိုတာက သူတုိ႔ စံအရေတာ့ prejudice လုပ္ျခင္းပါ။ blaming the victim လို႔လည္း သူတုိ႔စံနဲ႔ ေျပာမွာပါပဲ။
ကုိယ္လက္အဂၤါ ခ်ိဳ႕တဲ့သူေတြဟာ အရင္ဘဝက မေကာင္းမွႈ လုပ္ခဲ့သူေတြလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ အတြက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက အဂၤလန္ လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးအသင္း နည္းျပ Glenn Hoddle ဟာ နည္းျပ ရာထူးကေန အထုတ္ခံခဲ့ရဖူးတာက အထင္ရွားဆံုး သာဓက တခု ျဖစ္ပါတယ္။
(by ေကာင္းကင္ကုိ)
Friday, December 2, 2011
လူၾကီးသူငယ္နာ (ဦးသန္႔)
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားတြင္ ထင္သာျမင္သာေသာ ခ်ဳိ႕ယြင္း အားနည္းခ်က္တစ္ခု ရွိပါသည္။ ဤအားနည္းခ်က္သည္ပင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးမွႈ ေနာက္က်ရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းခံတစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ဤသို႔ေသာ ေပ်ာ႔ကြက္ဟာကြက္မ်ဳိးကို၊ အေမရိကန္ေတြက ‘လူႀကီးသူငယ္နာ ေရာဂါ’ ဟု ေခၚၾကသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္လည္း အသက္ႀကီး အခ်ိန္မစီးသည့္ ကေလးေပါႀကီးေတြ ေပါမွေပါ ျဖစ္ေလရာ၊ သူတို႔ေျပာေသာ ေရာဂါအမည္ႏွင္႔ အဟပ္ညီမည္ထင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ အဆိုပါေရာဂါ ဆိုသည္ထက္၊ အသိပညာအရာတြင္ ကေလက၀ႏိုင္မွႈႏွင္႔ ပို၍ဆိုင္ပါလိမ္႔မည္။ မည္သို႔ပင္ရွိေစ ဤလို ေရာဂါမ်ဳိး ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံေနရသည့္ ျမန္မာလူမ်ဳိး အေရအတြက္သည္ကား၊ ပို၍ပို၍ မ်ားလာဟန္ ရွိပါသည္။ ထားေတာ႔…၊ ဤခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခ်က္ (ဆိုၾကပါစို႔ ေရာဂါ) ဆိုသည္မွာ ဘာကို ဆိုလိုပါသနည္း။ ဤေရာဂါက ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေတြကို ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္း ဆိုက္ေစမည္နည္း…။
ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ကစားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေျပာေလ႔ေျပာထရွိသည္မ်ားကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားရေလ႔ရွိသည္။
‘ငါ႔အိမ္က မင္းအိမ္ထက္ ပိုၾကီးသကြ’
‘ငါ႔အေဖက မင္းအေဖကို အသာေလးနဲ႔ ေနာက္ေကာက္ခ်ႏိုင္တယ္ ေမာင္’ စသျဖင္႔။
ဤသို႔ေသာ ကေလးအၾကြားမ်ဳိးကို မိဘျဖစ္သူမ်ားက ဟန္႔သေယာင္၊ တားသေယာင္ ေဆာင္ၾကေသာ္လည္း စိတ္ထဲကေတာ႔ က်ိတ္သေဘာက်ေနၾကသည္က မ်ားသည္။ ဒီလိုႏွင္႔ ငယ္က်င္႔ေတြမွာ လူၾကီးဘ၀အထိ ပါလာေတာ႔သည္။
ဦးေရႊက သူ႔ဇနီးအတြက္ ေရႊဘီးတစ္ေခ်ာင္း လုပ္ေပးေသာအခါ၊ အိမ္နီးခ်င္း ဦးေငြက အားက်မခံ သူ႔မိန္းမကုိ စိန္ဘီး လုပ္ေပးသည္မွာ အဆိုပါ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ တစ္ဆင္႔တက္လာေသာအခါ ပိုဆိုးေလသည္။
‘ေဟ႔ ငါတို႔ ျမန္မာဘုရင္ေတြက ယိုးဒယား၊ အာသံနဲ႔ မဏိပူရကို ႏိုင္ခဲ႔တာကြ၊ ဘာမွတ္လဲ…’ စသျဖင္႔။
မိမိေအာင္ျမင္မွႈအေပၚ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနေသာ၊ အျခားႏိုင္ငံႏွင္႔ လူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ အဖက္မတန္သလို သေဘာထားေသာ ဘ၀င္စိတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
‘ဟိတ္ အတန္းထဲမွာ ငါ အေတာ္ဆံုး၊ ငါအလိမၼာဆံုးကြ’ ဆိုသည့္ ကေလးစကားႏွင္႔ ဘာကြာေတာ႔မည္နည္း။
လူဦးေရႏွင္႔ ႏွႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ႏို္င္ငံတြင္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္စရာ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ အျခားမည္သည့္ တုိင္းျပည္ထက္မဆို ပိုမ်ားသည္။ သို႔ႏွင္႔တုိင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တေတြ၏ ဘာသာေရး အဆံုးအမမ်ား အေပၚ ေစာင္႔ထိန္းလိုက္နာမွႈမွာ အားနည္းလွသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဘာသာတရားက ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေလာကီေရးတြင္ ၀င္မစြက္ရန္ တားျမစ္ထားေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အျငိမ္႔ပြဲ ဇာတ္ပြဲေတြ သြားၾကည့္ပါက ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းေတြ မျမင္ခ်င္႔အဆံုး ျဖစ္ေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္သည္ဟု နာမည္ႀကီးသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြကား ‘ဆီကို ေရခ်ဳိး၊ ေဆးရိုးမီးလွႈံ’ ဟုဆိုကာ ျဖဳန္းတီးမွႈကို အဟုတ္ႀကီး ထင္ေနၾကသည္။ ဘာေၾကာင္႔ ဤသို႔ ျဖစ္ေနပါသနည္း။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ႏို႔စို႔ကေလးဘ၀မွ မတက္ႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါသည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေတြမွာ ကမၻာေပၚတြင္ အႏုပညာပါရမီ အသန္ဆံုး လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္မွာ မွန္ပါသည္။ သို႔ႏွင္႔တုိင္ အႏုပညာသည္မ်ား (ဇာတ္မင္းသား၊ ဇာတ္မင္းသမီး) မ်ားႏွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္မူ၊ ေအာက္တန္းစား ဖက္ခြက္စားဟု သေဘာထားၾကသည္က မ်ားသည္။ သူတို႔ႏွင္႔ ၾကမ္းတေျပးတည္း ထိုင္လွ်င္ပင္ အရွက္ရစရာ၊ သိမ္ငယ္စရာဟု ထင္ၾကသည္။
ႏိုု္င္ငံျခားသားတို႔၏ စဥ္းစားေတြးေခၚပံု၊ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံုမ်ားႏွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္လည္း အတုယူ နည္းယူစရာ ရွာမၾကည့္တတ္။ အထင္ေသး ရွႈတ္ခ်ၾကသည္က မ်ားသည္။ ေျပာရလွ်င္ အစစအရာရာ ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြမွာ အရြယ္မေရာက္ေသးေသာ ကေလးစိ္တ္ႏွင္႔ လူႀကီးကိုယ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ႏိုင္ငံ ေရာက္လာၾကေသာ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္မ်ားက ကြ်ႏု္ပ္တို႔ကို သေဘာက်ၾကပါသည္။ ‘နက္ျဖန္ခါ အတြက္ပင္ ေတြးမပူတတ္ေသာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ လူမ်ဳိး’ ဟုလည္း မၾကာခဏဆိုသလို ေျပာတတ္ၾကသည္။ ဤေကာက္ခ်က္မ်ဳိးကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔က ဂုဏ္ယူမဆံုး ျဖစ္ေနၾကသည္။ လူႀကီးတစ္ေယာက္၏ ေျမွာက္ပင္႔စကားကို ေက်နပ္ပီတိျဖာေနေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ပင္ တူေသးေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ဟာသက ရိုးတာသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔စကားက ေပါ႔ျပက္သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ အေတြးက တိမ္သည္။ သင္႔,မသင္႔ မွန္,မမွန္ ကိုယ္တိုင္ မစဥ္းစား။ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမည့္ အလုပ္ကို ဆရာေတာ္မ်ားႏွင္႔ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားကိုသာ လႊဲထားသည္။ ကေလးေတြႏွင္႔ ဘာကြာေတာ႔မည္နည္း။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔လူမ်ဳိးမွာ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း အလြန္ကိုးကြယ္ေလ႔ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ‘စံ’ အတိုင္းကား မက်င္႔။ က်င္႔သေယာင္ေယာင္ ေဆာင္ၾကသည္။ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္သည္မ်ဳိး အလွ်င္းမရွိ။ သူမ်ား အထင္ေသးမွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။
ဤအက်င္႔က ကြ်ႏု္ပ္တို႔စာေပတြင္ ထင္ဟပ္လ်က္ ရွိသည္။ အကယ္၍မ်ား အိပ္(ခ်)ဂ်ီ၀ဲ(လ) တို႔၊ ဒီအိပ္(ခ်) ေလာရင္႔ တို႔၊ ဂိုဂို(လ) တို႔သာ ျမန္မာျပည္တြင္ လူျဖစ္ခဲ႔လွ်င္၊ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္လာလိမ္႔မည္ မဟုတ္။ အပယ္ခံ မိစာၦဒိ႒ိေတြ ျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။
ျမန္မာ႔ႏိုင္ငံေရးမွာလည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အက်င္႔က ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုးကို ႀကိဳက္မႀကိဳက္ဆိုသည္ႏွင္႔သာ ဆံုးျဖတ္သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္သာ ခ်ိန္ဘာလိန္လို အရည္အခ်င္းမ်ဳိး ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ဳိးရွိလွ်င္ သူ႔သက္တမ္းမွာ ေျခာက္လထက္ ပိုမခံ။ ျမန္မာေတြက အရည္အခ်င္းထက္ သူ႔တို႔ဟာဒယကို ထိ,မထိသာ ၾကည့္တတ္သည္။
ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးေလာကကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္လည္း သတင္းစာမ်ားအတြက္ သတင္းျဖစ္ရံုမွ်ထက္ ဘာမွ်မပို။ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ေနၾကသည္က မ်ားသည္။ ပါတီႏွစ္ခုရွိလွ်င္ တစ္ခုႏွင္႔တစ္ခု အျပန္အလွန္ တိုက္ခိုက္မည္။ အဆဲေကာင္း အတိုက္ေကာင္းလွ်င္ နာမည္ႀကီးမည္။ အစိုးရကို နာနာဆဲႏိုင္ပါက ပိုလူႀကိဳက္မ်ားလိမ္႔မည္။ ျမန္မာဓေလ႔တြင္ အစိုးရ(မင္း)ကို ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးထဲ ထည့္သြင္းထားသည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ျမန္မာ႔ေရခံေျမခံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ရွင္သန္ဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုၾကသည္မ်ား ရွိသည္။ လူတန္းစား ကြာဟမွႈ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိေသာေၾကာင္႔ဟု ဆိုသည္။ သို႔ျဖစ္လင္႔ကစား၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တေတြမွာ ကိုယ္႔သားသမီးမ်ားကို ယခုလို ဆံုးမေလ႔ရွိၾကသည္။
‘သားေရ- သမီးေရ ဟိုကေလးနဲ႔ မကားစားၾကနဲ႔ေနာ္၊ ဒင္းတို႔တေတြက အဆင္႔အတန္း မရွိဘူးကြဲ႔’
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ လူႀကီးအခ်င္းခ်င္းလည္း ယခုလို ေျပာေလ႔ရွိၾကသည္။
‘ဦးခ်မ္းသာနဲ႔ ေဒၚပို္္က္ဆံကုိ သိသမို႔လား။ ဒီလုိၿမိဳ႕ေလးမွာ သူတို႔ဘယ္ေနႏိုင္မလဲ။ သူတို႔ ကေလးေတြအတြက္ ေပါင္းစရာ မရွိဘူးတဲ႔ေလ။ သူတို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြက စာေရးစာခ်ီနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေတြကိုးရွင္႔…’ စသည္ျဖင္႔။
ဤသည္တို႔မွာ ျမန္မာတစ္ဦး၏ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ အျမင္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေရးလိုက္သည္ မဟုတ္။ သိမွတ္လက္ခံျပီးသကာလ ဘာ႔ေၾကာင္႔ ဤသို႔ျဖစ္ရသည္ကို၊ အေၾကာင္းရွာစိစစ္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔လုပ္ႏိုင္လွ်င္ ေရာဂါတစ္၀က္ ကုသၿပီး ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
ဦးသန္႔ (Facebook group တခုတည္းကေန ျပန္ေဝမွ်တာပါ။)
ဤသို႔ေသာ ေပ်ာ႔ကြက္ဟာကြက္မ်ဳိးကို၊ အေမရိကန္ေတြက ‘လူႀကီးသူငယ္နာ ေရာဂါ’ ဟု ေခၚၾကသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္လည္း အသက္ႀကီး အခ်ိန္မစီးသည့္ ကေလးေပါႀကီးေတြ ေပါမွေပါ ျဖစ္ေလရာ၊ သူတို႔ေျပာေသာ ေရာဂါအမည္ႏွင္႔ အဟပ္ညီမည္ထင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ အဆိုပါေရာဂါ ဆိုသည္ထက္၊ အသိပညာအရာတြင္ ကေလက၀ႏိုင္မွႈႏွင္႔ ပို၍ဆိုင္ပါလိမ္႔မည္။ မည္သို႔ပင္ရွိေစ ဤလို ေရာဂါမ်ဳိး ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံေနရသည့္ ျမန္မာလူမ်ဳိး အေရအတြက္သည္ကား၊ ပို၍ပို၍ မ်ားလာဟန္ ရွိပါသည္။ ထားေတာ႔…၊ ဤခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခ်က္ (ဆိုၾကပါစို႔ ေရာဂါ) ဆိုသည္မွာ ဘာကို ဆိုလိုပါသနည္း။ ဤေရာဂါက ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေတြကို ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္း ဆိုက္ေစမည္နည္း…။
ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ကစားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေျပာေလ႔ေျပာထရွိသည္မ်ားကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားရေလ႔ရွိသည္။
‘ငါ႔အိမ္က မင္းအိမ္ထက္ ပိုၾကီးသကြ’
‘ငါ႔အေဖက မင္းအေဖကို အသာေလးနဲ႔ ေနာက္ေကာက္ခ်ႏိုင္တယ္ ေမာင္’ စသျဖင္႔။
ဤသို႔ေသာ ကေလးအၾကြားမ်ဳိးကို မိဘျဖစ္သူမ်ားက ဟန္႔သေယာင္၊ တားသေယာင္ ေဆာင္ၾကေသာ္လည္း စိတ္ထဲကေတာ႔ က်ိတ္သေဘာက်ေနၾကသည္က မ်ားသည္။ ဒီလိုႏွင္႔ ငယ္က်င္႔ေတြမွာ လူၾကီးဘ၀အထိ ပါလာေတာ႔သည္။
ဦးေရႊက သူ႔ဇနီးအတြက္ ေရႊဘီးတစ္ေခ်ာင္း လုပ္ေပးေသာအခါ၊ အိမ္နီးခ်င္း ဦးေငြက အားက်မခံ သူ႔မိန္းမကုိ စိန္ဘီး လုပ္ေပးသည္မွာ အဆိုပါ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ တစ္ဆင္႔တက္လာေသာအခါ ပိုဆိုးေလသည္။
‘ေဟ႔ ငါတို႔ ျမန္မာဘုရင္ေတြက ယိုးဒယား၊ အာသံနဲ႔ မဏိပူရကို ႏိုင္ခဲ႔တာကြ၊ ဘာမွတ္လဲ…’ စသျဖင္႔။
မိမိေအာင္ျမင္မွႈအေပၚ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနေသာ၊ အျခားႏိုင္ငံႏွင္႔ လူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ အဖက္မတန္သလို သေဘာထားေသာ ဘ၀င္စိတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
‘ဟိတ္ အတန္းထဲမွာ ငါ အေတာ္ဆံုး၊ ငါအလိမၼာဆံုးကြ’ ဆိုသည့္ ကေလးစကားႏွင္႔ ဘာကြာေတာ႔မည္နည္း။
လူဦးေရႏွင္႔ ႏွႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ႏို္င္ငံတြင္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္စရာ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ အျခားမည္သည့္ တုိင္းျပည္ထက္မဆို ပိုမ်ားသည္။ သို႔ႏွင္႔တုိင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တေတြ၏ ဘာသာေရး အဆံုးအမမ်ား အေပၚ ေစာင္႔ထိန္းလိုက္နာမွႈမွာ အားနည္းလွသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဘာသာတရားက ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေလာကီေရးတြင္ ၀င္မစြက္ရန္ တားျမစ္ထားေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အျငိမ္႔ပြဲ ဇာတ္ပြဲေတြ သြားၾကည့္ပါက ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းေတြ မျမင္ခ်င္႔အဆံုး ျဖစ္ေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္သည္ဟု နာမည္ႀကီးသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြကား ‘ဆီကို ေရခ်ဳိး၊ ေဆးရိုးမီးလွႈံ’ ဟုဆိုကာ ျဖဳန္းတီးမွႈကို အဟုတ္ႀကီး ထင္ေနၾကသည္။ ဘာေၾကာင္႔ ဤသို႔ ျဖစ္ေနပါသနည္း။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ႏို႔စို႔ကေလးဘ၀မွ မတက္ႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါသည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေတြမွာ ကမၻာေပၚတြင္ အႏုပညာပါရမီ အသန္ဆံုး လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္မွာ မွန္ပါသည္။ သို႔ႏွင္႔တုိင္ အႏုပညာသည္မ်ား (ဇာတ္မင္းသား၊ ဇာတ္မင္းသမီး) မ်ားႏွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္မူ၊ ေအာက္တန္းစား ဖက္ခြက္စားဟု သေဘာထားၾကသည္က မ်ားသည္။ သူတို႔ႏွင္႔ ၾကမ္းတေျပးတည္း ထိုင္လွ်င္ပင္ အရွက္ရစရာ၊ သိမ္ငယ္စရာဟု ထင္ၾကသည္။
ႏိုု္င္ငံျခားသားတို႔၏ စဥ္းစားေတြးေခၚပံု၊ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံုမ်ားႏွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္လည္း အတုယူ နည္းယူစရာ ရွာမၾကည့္တတ္။ အထင္ေသး ရွႈတ္ခ်ၾကသည္က မ်ားသည္။ ေျပာရလွ်င္ အစစအရာရာ ကြ်ႏု္ပ္တို႔တေတြမွာ အရြယ္မေရာက္ေသးေသာ ကေလးစိ္တ္ႏွင္႔ လူႀကီးကိုယ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ႏိုင္ငံ ေရာက္လာၾကေသာ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္မ်ားက ကြ်ႏု္ပ္တို႔ကို သေဘာက်ၾကပါသည္။ ‘နက္ျဖန္ခါ အတြက္ပင္ ေတြးမပူတတ္ေသာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ လူမ်ဳိး’ ဟုလည္း မၾကာခဏဆိုသလို ေျပာတတ္ၾကသည္။ ဤေကာက္ခ်က္မ်ဳိးကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔က ဂုဏ္ယူမဆံုး ျဖစ္ေနၾကသည္။ လူႀကီးတစ္ေယာက္၏ ေျမွာက္ပင္႔စကားကို ေက်နပ္ပီတိျဖာေနေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ပင္ တူေသးေတာ႔သည္။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ဟာသက ရိုးတာသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔စကားက ေပါ႔ျပက္သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ အေတြးက တိမ္သည္။ သင္႔,မသင္႔ မွန္,မမွန္ ကိုယ္တိုင္ မစဥ္းစား။ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမည့္ အလုပ္ကို ဆရာေတာ္မ်ားႏွင္႔ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားကိုသာ လႊဲထားသည္။ ကေလးေတြႏွင္႔ ဘာကြာေတာ႔မည္နည္း။
ကြ်ႏု္ပ္တို႔လူမ်ဳိးမွာ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း အလြန္ကိုးကြယ္ေလ႔ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ‘စံ’ အတိုင္းကား မက်င္႔။ က်င္႔သေယာင္ေယာင္ ေဆာင္ၾကသည္။ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္သည္မ်ဳိး အလွ်င္းမရွိ။ သူမ်ား အထင္ေသးမွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။
ဤအက်င္႔က ကြ်ႏု္ပ္တို႔စာေပတြင္ ထင္ဟပ္လ်က္ ရွိသည္။ အကယ္၍မ်ား အိပ္(ခ်)ဂ်ီ၀ဲ(လ) တို႔၊ ဒီအိပ္(ခ်) ေလာရင္႔ တို႔၊ ဂိုဂို(လ) တို႔သာ ျမန္မာျပည္တြင္ လူျဖစ္ခဲ႔လွ်င္၊ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္လာလိမ္႔မည္ မဟုတ္။ အပယ္ခံ မိစာၦဒိ႒ိေတြ ျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။
ျမန္မာ႔ႏိုင္ငံေရးမွာလည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အက်င္႔က ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုးကို ႀကိဳက္မႀကိဳက္ဆိုသည္ႏွင္႔သာ ဆံုးျဖတ္သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္သာ ခ်ိန္ဘာလိန္လို အရည္အခ်င္းမ်ဳိး ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ဳိးရွိလွ်င္ သူ႔သက္တမ္းမွာ ေျခာက္လထက္ ပိုမခံ။ ျမန္မာေတြက အရည္အခ်င္းထက္ သူ႔တို႔ဟာဒယကို ထိ,မထိသာ ၾကည့္တတ္သည္။
ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးေလာကကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္လည္း သတင္းစာမ်ားအတြက္ သတင္းျဖစ္ရံုမွ်ထက္ ဘာမွ်မပို။ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ေနၾကသည္က မ်ားသည္။ ပါတီႏွစ္ခုရွိလွ်င္ တစ္ခုႏွင္႔တစ္ခု အျပန္အလွန္ တိုက္ခိုက္မည္။ အဆဲေကာင္း အတိုက္ေကာင္းလွ်င္ နာမည္ႀကီးမည္။ အစိုးရကို နာနာဆဲႏိုင္ပါက ပိုလူႀကိဳက္မ်ားလိမ္႔မည္။ ျမန္မာဓေလ႔တြင္ အစိုးရ(မင္း)ကို ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးထဲ ထည့္သြင္းထားသည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ျမန္မာ႔ေရခံေျမခံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ရွင္သန္ဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုၾကသည္မ်ား ရွိသည္။ လူတန္းစား ကြာဟမွႈ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိေသာေၾကာင္႔ဟု ဆိုသည္။ သို႔ျဖစ္လင္႔ကစား၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔တေတြမွာ ကိုယ္႔သားသမီးမ်ားကို ယခုလို ဆံုးမေလ႔ရွိၾကသည္။
‘သားေရ- သမီးေရ ဟိုကေလးနဲ႔ မကားစားၾကနဲ႔ေနာ္၊ ဒင္းတို႔တေတြက အဆင္႔အတန္း မရွိဘူးကြဲ႔’
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ လူႀကီးအခ်င္းခ်င္းလည္း ယခုလို ေျပာေလ႔ရွိၾကသည္။
‘ဦးခ်မ္းသာနဲ႔ ေဒၚပို္္က္ဆံကုိ သိသမို႔လား။ ဒီလုိၿမိဳ႕ေလးမွာ သူတို႔ဘယ္ေနႏိုင္မလဲ။ သူတို႔ ကေလးေတြအတြက္ ေပါင္းစရာ မရွိဘူးတဲ႔ေလ။ သူတို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြက စာေရးစာခ်ီနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေတြကိုးရွင္႔…’ စသည္ျဖင္႔။
ဤသည္တို႔မွာ ျမန္မာတစ္ဦး၏ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ အျမင္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေရးလိုက္သည္ မဟုတ္။ သိမွတ္လက္ခံျပီးသကာလ ဘာ႔ေၾကာင္႔ ဤသို႔ျဖစ္ရသည္ကို၊ အေၾကာင္းရွာစိစစ္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔လုပ္ႏိုင္လွ်င္ ေရာဂါတစ္၀က္ ကုသၿပီး ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
ဦးသန္႔ (Facebook group တခုတည္းကေန ျပန္ေဝမွ်တာပါ။)
Wednesday, November 30, 2011
ျမန္မာဝီကီထဲက paradox
"ဘာသာမဲ့ ဘာသာ" တဲ့။ ျမန္မာ ဝီကီမွာ ဖတ္လုိက္ရတဲ့ paradox....
ေအာက္ကစာကေတာ့ ျမန္မာဝီကီကဟာကုိ မူရင္းအတုိင္း ေကာ္ပီလုပ္ထားတာပါ။
[[[ဘာသာမ့ဲဘာသာ၏ အယူ၀ါဒမွာ ဘုရားမ့ဲ၊ တရားမ့ဲ၊ သံဃာမ့ဲ၊ ဘာသာမ့ဲ၊ ရုပ္၀ါဒီ သိပံသုေတသီတို႔၏ အဆိုအမိန္႔မ်ားကို လက္ခံလိုက္နာက်င့္သုံး၏။ ထိုရုပ္၀ါဒီ သိပံသုေတသီဆိုသူမ်ားကိုပင္ အမွန္တရား ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္းရိွေသာ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းမ်ား အျဖစ္ ယုံၾကည္္ သတ္မွတ္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္၏။ ဘာသာမ့ဲဘာသာ၏ အဓိကအားနည္းခ်က္မွာ တစ္ေခတ္တစ္ခ်ိန္က အမွန္တရားအျဖစ္ အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ထားေသာ “သီအိုရီ” တစ္ခုသည္ ေနာင္ တစ္ေခတ္ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အမွားအျဖစ္ အတိအလင္းပင္ ၀န္ခံၾကရ ျပန္ျခင္း ျဖစ္၏။ (3) ]]]
.....................................................
ရည္ညႊန္းထားတဲ့ အဆုိေတြက တဘက္သတ္ အဆုိေတြြ ခ်ည္းပါပဲ။
“ေနာင္ တစ္ေခတ္ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အမွားအျဖစ္ အတိအလင္းပင္ ၀န္ခံၾကရ ျပန္ျခင္း ျဖစ္၏” တဲ့။
တကယ္ေတာ့ အဲလုိ ဝန္ခံမွႈ ဆိုတာ သိပၸံရဲ႕ အလွတရားနဲ႔ ရုိးသားမွႈ ဆိုတာကုိ မသိၾကတာ။ ကုိပါးနီးကပ္စ္ရဲ႕ သီအိုရီ ကုိသာ ဘုရားေဟာတခုလို ပံုအပ္ျပီး ကုိးကြယ္လိုက္ၾကရင္ Newton ရဲ႕ သီအိုရီေတြ Einstein ရဲ႕ သီအိုရီေတြ ေပၚလာႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
မျပည့္စံုေသးတာကုိ မျပည့္စံုေသးဘူးလို႔ ဝန္ခံတဲ့ စနစ္နဲ႔ အားလံုးမွန္ျပီ၊ ျပင္စရာ မလုိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ စနစ္ေတြမွာ ဘယ္ဟာက ပုိရုိးသားပါသလဲ? မသိေသးတာေတြကို မသိကိန္းေတြ အျဖစ္ ထားလိုက္တာကုိက သိပၸံရဲ႕ အလွပါ။ အတိတ္က အယူအဆေတြက မျပင္ရေၾကး ဆုိရင္ အခုခ်ိန္ထိ.... ေနလံုးၾကီးခမ်ာ... ကမၻာကုိ လွည့္ပတ္ေနရတုန္းပဲ ရွိမွာ။ အဲလုိဆုိရင္ေတာ့ …..က်ေနာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္မိတာက က်ေနာ္တုိ႔ (အားလံုးနီးပါး) မီးကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ။
ေကာင္းကင္ကုိ
ေအာက္ကစာကေတာ့ ျမန္မာဝီကီကဟာကုိ မူရင္းအတုိင္း ေကာ္ပီလုပ္ထားတာပါ။
[[[ဘာသာမ့ဲဘာသာ၏ အယူ၀ါဒမွာ ဘုရားမ့ဲ၊ တရားမ့ဲ၊ သံဃာမ့ဲ၊ ဘာသာမ့ဲ၊ ရုပ္၀ါဒီ သိပံသုေတသီတို႔၏ အဆိုအမိန္႔မ်ားကို လက္ခံလိုက္နာက်င့္သုံး၏။ ထိုရုပ္၀ါဒီ သိပံသုေတသီဆိုသူမ်ားကိုပင္ အမွန္တရား ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္းရိွေသာ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းမ်ား အျဖစ္ ယုံၾကည္္ သတ္မွတ္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္၏။ ဘာသာမ့ဲဘာသာ၏ အဓိကအားနည္းခ်က္မွာ တစ္ေခတ္တစ္ခ်ိန္က အမွန္တရားအျဖစ္ အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ထားေသာ “သီအိုရီ” တစ္ခုသည္ ေနာင္ တစ္ေခတ္ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အမွားအျဖစ္ အတိအလင္းပင္ ၀န္ခံၾကရ ျပန္ျခင္း ျဖစ္၏။ (3) ]]]
.....................................................
ရည္ညႊန္းထားတဲ့ အဆုိေတြက တဘက္သတ္ အဆုိေတြြ ခ်ည္းပါပဲ။
“ေနာင္ တစ္ေခတ္ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အမွားအျဖစ္ အတိအလင္းပင္ ၀န္ခံၾကရ ျပန္ျခင္း ျဖစ္၏” တဲ့။
တကယ္ေတာ့ အဲလုိ ဝန္ခံမွႈ ဆိုတာ သိပၸံရဲ႕ အလွတရားနဲ႔ ရုိးသားမွႈ ဆိုတာကုိ မသိၾကတာ။ ကုိပါးနီးကပ္စ္ရဲ႕ သီအိုရီ ကုိသာ ဘုရားေဟာတခုလို ပံုအပ္ျပီး ကုိးကြယ္လိုက္ၾကရင္ Newton ရဲ႕ သီအိုရီေတြ Einstein ရဲ႕ သီအိုရီေတြ ေပၚလာႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
မျပည့္စံုေသးတာကုိ မျပည့္စံုေသးဘူးလို႔ ဝန္ခံတဲ့ စနစ္နဲ႔ အားလံုးမွန္ျပီ၊ ျပင္စရာ မလုိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ စနစ္ေတြမွာ ဘယ္ဟာက ပုိရုိးသားပါသလဲ? မသိေသးတာေတြကို မသိကိန္းေတြ အျဖစ္ ထားလိုက္တာကုိက သိပၸံရဲ႕ အလွပါ။ အတိတ္က အယူအဆေတြက မျပင္ရေၾကး ဆုိရင္ အခုခ်ိန္ထိ.... ေနလံုးၾကီးခမ်ာ... ကမၻာကုိ လွည့္ပတ္ေနရတုန္းပဲ ရွိမွာ။ အဲလုိဆုိရင္ေတာ့ …..က်ေနာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္မိတာက က်ေနာ္တုိ႔ (အားလံုးနီးပါး) မီးကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ။
ေကာင္းကင္ကုိ
Friday, November 25, 2011
လက္နက္မဲ့ စစ္ဆင္ေရး
လိမ္ေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။
နင္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေမတၱာနဲ႔ ဝန္ေဆာင္မွႈေပးလိုက္တာပါ။
နင့္အလိုဆႏၵေတြ ေရွ႕ေနာက္ မညီသေရြ႕
ငါ့ကတိေတြလည္း ေရွ႕ေနာက္ ညီမွာ မဟုတ္ဘူး။
နင္ စံပယ္လိုရင္ စံပယ္၊ နင္ ႏွင္းဆီလိုရင္ ႏွင္းဆီ
ငါ့ႏွႈတ္ခမ္းေတြက ခ်က္ခ်င္းပြင့္ေပးမွာ။
ငါ့ရဲ႕မိရိုးဖလာ စကား...
သၾကားအုပ္ထားတာ ဆုိေပမဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ
အႏွစ္ေရာ အကာပါ ပါတယ္။
အထီးက်န္သီခ်င္းကုိ ဆုိေနက်
ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ ႏွႈတ္ခမ္းေတြေတာင္
ၾကည့္စမ္း…
အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္အဆန္းနဲ႔ လန္းလို႔။
တကယ္ေတာ့ ဒါက
မတရား တံဆိပ္ကပ္ခံေနရတဲ့ သဘာဝ၊
ျပီးေတာ့ ဒုကၡေတာထဲက အာဟာရေပါ့။
အဲဒီ့ေန႔က
ခ်စ္ေသာမ်က္လံုးေတြနဲ႔
တေယာက္ အတြင္းသားကုိ တေယာက္ ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီ့ေန႔က
ေမတၱာလက္နက္နဲ႔
တေယာက္ခါးကို တေယာက္ လက္ထိပ္ခတ္ခဲ့တယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
နင္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေမတၱာနဲ႔ ဝန္ေဆာင္မွႈေပးလိုက္တာပါ။
နင့္အလိုဆႏၵေတြ ေရွ႕ေနာက္ မညီသေရြ႕
ငါ့ကတိေတြလည္း ေရွ႕ေနာက္ ညီမွာ မဟုတ္ဘူး။
နင္ စံပယ္လိုရင္ စံပယ္၊ နင္ ႏွင္းဆီလိုရင္ ႏွင္းဆီ
ငါ့ႏွႈတ္ခမ္းေတြက ခ်က္ခ်င္းပြင့္ေပးမွာ။
ငါ့ရဲ႕မိရိုးဖလာ စကား...
သၾကားအုပ္ထားတာ ဆုိေပမဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ
အႏွစ္ေရာ အကာပါ ပါတယ္။
အထီးက်န္သီခ်င္းကုိ ဆုိေနက်
ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ ႏွႈတ္ခမ္းေတြေတာင္
ၾကည့္စမ္း…
အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္အဆန္းနဲ႔ လန္းလို႔။
တကယ္ေတာ့ ဒါက
မတရား တံဆိပ္ကပ္ခံေနရတဲ့ သဘာဝ၊
ျပီးေတာ့ ဒုကၡေတာထဲက အာဟာရေပါ့။
အဲဒီ့ေန႔က
ခ်စ္ေသာမ်က္လံုးေတြနဲ႔
တေယာက္ အတြင္းသားကုိ တေယာက္ ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီ့ေန႔က
ေမတၱာလက္နက္နဲ႔
တေယာက္ခါးကို တေယာက္ လက္ထိပ္ခတ္ခဲ့တယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Monday, November 21, 2011
နာရီေပၚက ျမစ္တစင္း (Philosophy…ဘာသာျပန္/မွီျငမ္း)
အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားတယ္ ဆိုတာဟာ မဆန္းေတာ့တဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီေန႔ ၾကံဳေတြ႕ရတာ ေတြဟာ မနက္ဖန္ ေရာက္ရင္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမွာမို႔ “ဒီေန႔က တုိ႔ရဲ႕လက္ထဲမွာ၊ အနာဂတ္အတြက္ ေသာ့ေလးတေခ်ာင္းဆုိ” စတဲ့ … ဒီေန႔ကုိ အျပည့္အဝ အသံုးခ်ဖို႔ တုိက္တြန္းထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကုိေတာင္ စပ္ဆုိၾကေလ့ ရွိၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ အခ်ိန္က ေရြ႕လ်ားစီးဆင္း ေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာေၾကာင့္ ထင္ၾကတာပါလဲ။ တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ ေရြ႕လ်ားေနေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ သက္ေသျပလို႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ဟာ physical object လည္းမဟုတ၊္ အရာဝတၳဳ လည္း မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ပထမေနရာ တခုမွာ ရွိမေနခဲ့သလုိ ဒုတိယ ေနရာကုိ ေရြ႕လ်ားသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ကုိ စီးဆင္းေရြ႕လ်ားေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။
ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုအေနအထားေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုိ ေရြ႕လ်ားေနတယ္လို႔ ထင္ရတာပါလဲ။
တကယ္လို႔ အခ်ိန္ဟာ ေရြ႕လ်ားေနတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ အျမန္ႏွႈန္းကုိ ေျပာႏုိင္သင့္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ နာရီေတြက အခ်ိန္ရဲ႕ အျမန္ႏွႈန္းကုိ တုိင္းတာႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ က်ေနာ္တုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။
နာရီေတြက တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ကုိ တိုင္းတာ တာ မဟုတ္ပဲ physical things ေတြ တခုနဲ႔ တခု [ႏွိႈင္းရ သေဘာအရ] ဘယ္လုိ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနသလဲ ဆုိတာကုိ တိုင္းတာျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ပထမအၾကိမ္ နာရီကုိ အၾကည့္မွာ ၁း၁၃ မိနစ္လုိ႔ နာရီက ျပေနတာကုိ ေတြ႕ျပီး ဒုတိယ အၾကိမ္မွာ ၁း၁၅ မိနစ္လုိ႔ နာရီက ျပတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့ နာရီကိုၾကည့္ျခင္း ႏွစ္ခုက တခုနဲ႔ တခု အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနရံုပဲ ျဖစ္ေပမယ့္ ၂မိနစ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကုိ တိုင္းတာႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဒီေနရာမွာ ပုိျပီးရွင္းလင္းေအာင္လို႔ နဂို ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့ ဥပမာကုိ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး ရွင္းလင္းခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ A ကေန B ကို ခရီးသြားမယ္ ဆုိပါစုိ႔။ A မွာ နာရီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁း၁၃ မိနစ္ ျဖစ္ျပီး B ကုိေရာက္လို႔ နာရီ ၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ ၁း၁၅ မိနစ္ ဆုိပါစုိ႔။ ႏွစ္မိနစ္ တိတိ ၾကာပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ ဒီလုိစိတ္ကူးၾကည့္လိုက္ရေအာင္။ စၾကဝဠာ ၾကီး တခုလံုးထဲက အရာအားလံုးမွန္သမွ် အကုန္ အျမန္ႏွႈန္း ျမင့္သြားမယ္၊ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ေဆာင္ပံုေတြ၊ ေရြ႕လ်ားမွႈေတြ အပါအဝင္ အကုန္လုံး ႏွစ္ဆ ျမန္သြားတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ ဒါေပမယ့္ နာရီေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမွႈႏွႈန္းကေတာ့ ပုိျမန္မလာပဲ မူလ အတိုင္းဆုိပါစုိ႔။ အဲဒါဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေရြ႕လ်ားျပီး ခရီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ Aမွာ နာရီၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ ၁း၁၃ မိနစ္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ B ေရာက္လို႔ နာရီၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ ၁း၁၄ မိနစ္ပဲ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ စၾကဝဠာ ၾကီး တခုလံုးထဲက အရာအားလံုးနည္းတူ နာရီေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမွႈကပါ ႏွစ္ဆ ပုိျမန္လာခဲ့တယ္ ဆုိရင္ေကာ။ A ကေန B ေရာက္လုိ႔ နာရီၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ [နာရီေတြကလည္း က်န္တာေတြ နည္းတူ ႏွစ္ဆ ပိုျမန္လာတဲ့အတြက္] ၁း၁၅ မိနစ္ပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈက ၂ မိနစ္ပဲ ျပေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိရင္ ပထမဆံုး အၾကိမ္ [အရာရာ အားလံုး ႏွစ္ဆ မျမန္ေသးခင္] က အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကလည္း ၂ မိနစ္ [နာရီလက္တံေတြ အပါအဝင္ အကုန္လံုး လိုက္ျမန္သြားတဲ့ အခါမွာ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကလည္း ၂မိနစ္] ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ မတူေတာ့ပါဘူး။ အကုန္ျမန္လာတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ၂ မိနစ္ ပဲကြာျခားေပမယ့္ [အခ်ိန္ကြာျခားမွႈျခင္း တူေနေသးေပမယ့္] တကယ္က အရာရာက ပုိျမန္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ နာရီေတြဟာ အခ်ိန္ကုိ တကယ္တမ္း တိုင္းတာ ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္လုိ႔ အခ်ိန္ဟာ physical things အားလံုးနဲ႔ ကင္းလြတ္ျပီး သူ႔ဘာသာသူ ျဖစ္တည္ ေရြ႕လ်ားတယ္လုိ႔ ယူဆထားရင္ ဒီလိုေတြးၾကည့္လုိက္ပါ။ စၾကဝဠာၾကီး တခုလံုးမွာ ရုပ္ဝတၳဳေတြ [ျဂိဳလ္ေတြ ဘာေတြ အပါအဝင္] ဘာဆုိဘာမွ မရွိပဲ လံုးဝ ဟင္းလင္းၾကီးလုိ႔။ ဒါဆိုရင္ ဘာအျဖစ္အပ်က္၊ ဘာေရြ႕လ်ားမွႈမွ မရွိႏုိင္တဲ့ အတြက္ အခ်ိန္ဆုိတာေကာ ရွိႏုိင္ပါဦးမလား။
က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ အေတြးပြါး ၾကည့္ရေအာင္။
ဘာဆိုဘာမွ မရွိတဲ့ ဟင္းလင္း အေျခအေနကေန တခုခု ေပၚေပါက္လာရင္၊ တခုခု ေရြ႕လ်ားလာရင္ ?
Big Bang မတိုင္ခင္က အခ်ိန္ ဆုိတာ ရွိႏုိင္သလား?
God က စၾကဝဠာ ကုိ ၇ရက္နဲ႔ ဖန္ဆင္းတယ္ ဆုိတာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါ့မလား။ ရက္ဆုိတာကို ဘာနဲ႔ အဲ့ဒီ့တုန္းက သတ္မွတ္လိုက္တာလဲ?
“Time flies, when you’re having fun” လို႔ လူေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရရႊင္ရ တာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ဆုိတာ ကုန္လြန္ေရြ႕လ်ားတဲ့ သေဘာ မရွိဘူးဆုိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခါမွာ အခ်ိန္ေတြ ပိုျမန္ျမန္ ကုန္လြန္ေရြ႕လ်ားသြားတယ္ ဆုိတာကလည္း အဓိပၸါယ္ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
“Andrew Pessin” ရဲ႕ The 60-Second Philosopher စာအုပ္မွ Passing Time ကို ဘာသာျပန္/ကုိးကား ပါသည္။
ေကာင္းကင္ကို
ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ အခ်ိန္က ေရြ႕လ်ားစီးဆင္း ေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာေၾကာင့္ ထင္ၾကတာပါလဲ။ တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ ေရြ႕လ်ားေနေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ သက္ေသျပလို႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ဟာ physical object လည္းမဟုတ၊္ အရာဝတၳဳ လည္း မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ပထမေနရာ တခုမွာ ရွိမေနခဲ့သလုိ ဒုတိယ ေနရာကုိ ေရြ႕လ်ားသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ကုိ စီးဆင္းေရြ႕လ်ားေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။
ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုအေနအထားေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုိ ေရြ႕လ်ားေနတယ္လို႔ ထင္ရတာပါလဲ။
တကယ္လို႔ အခ်ိန္ဟာ ေရြ႕လ်ားေနတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ အျမန္ႏွႈန္းကုိ ေျပာႏုိင္သင့္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ နာရီေတြက အခ်ိန္ရဲ႕ အျမန္ႏွႈန္းကုိ တုိင္းတာႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ က်ေနာ္တုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။
နာရီေတြက တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ကုိ တိုင္းတာ တာ မဟုတ္ပဲ physical things ေတြ တခုနဲ႔ တခု [ႏွိႈင္းရ သေဘာအရ] ဘယ္လုိ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနသလဲ ဆုိတာကုိ တိုင္းတာျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ပထမအၾကိမ္ နာရီကုိ အၾကည့္မွာ ၁း၁၃ မိနစ္လုိ႔ နာရီက ျပေနတာကုိ ေတြ႕ျပီး ဒုတိယ အၾကိမ္မွာ ၁း၁၅ မိနစ္လုိ႔ နာရီက ျပတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့ နာရီကိုၾကည့္ျခင္း ႏွစ္ခုက တခုနဲ႔ တခု အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနရံုပဲ ျဖစ္ေပမယ့္ ၂မိနစ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကုိ တိုင္းတာႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဒီေနရာမွာ ပုိျပီးရွင္းလင္းေအာင္လို႔ နဂို ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့ ဥပမာကုိ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး ရွင္းလင္းခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အေနနဲ႔ A ကေန B ကို ခရီးသြားမယ္ ဆုိပါစုိ႔။ A မွာ နာရီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁း၁၃ မိနစ္ ျဖစ္ျပီး B ကုိေရာက္လို႔ နာရီ ၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ ၁း၁၅ မိနစ္ ဆုိပါစုိ႔။ ႏွစ္မိနစ္ တိတိ ၾကာပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ ဒီလုိစိတ္ကူးၾကည့္လိုက္ရေအာင္။ စၾကဝဠာ ၾကီး တခုလံုးထဲက အရာအားလံုးမွန္သမွ် အကုန္ အျမန္ႏွႈန္း ျမင့္သြားမယ္၊ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ေဆာင္ပံုေတြ၊ ေရြ႕လ်ားမွႈေတြ အပါအဝင္ အကုန္လုံး ႏွစ္ဆ ျမန္သြားတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ ဒါေပမယ့္ နာရီေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမွႈႏွႈန္းကေတာ့ ပုိျမန္မလာပဲ မူလ အတိုင္းဆုိပါစုိ႔။ အဲဒါဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေရြ႕လ်ားျပီး ခရီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ Aမွာ နာရီၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ ၁း၁၃ မိနစ္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ B ေရာက္လို႔ နာရီၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ ၁း၁၄ မိနစ္ပဲ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ စၾကဝဠာ ၾကီး တခုလံုးထဲက အရာအားလံုးနည္းတူ နာရီေတြရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမွႈကပါ ႏွစ္ဆ ပုိျမန္လာခဲ့တယ္ ဆုိရင္ေကာ။ A ကေန B ေရာက္လုိ႔ နာရီၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ [နာရီေတြကလည္း က်န္တာေတြ နည္းတူ ႏွစ္ဆ ပိုျမန္လာတဲ့အတြက္] ၁း၁၅ မိနစ္ပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈက ၂ မိနစ္ပဲ ျပေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိရင္ ပထမဆံုး အၾကိမ္ [အရာရာ အားလံုး ႏွစ္ဆ မျမန္ေသးခင္] က အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကလည္း ၂ မိနစ္ [နာရီလက္တံေတြ အပါအဝင္ အကုန္လံုး လိုက္ျမန္သြားတဲ့ အခါမွာ အခ်ိန္ကြာျခားမွႈကလည္း ၂မိနစ္] ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ မတူေတာ့ပါဘူး။ အကုန္ျမန္လာတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ၂ မိနစ္ ပဲကြာျခားေပမယ့္ [အခ်ိန္ကြာျခားမွႈျခင္း တူေနေသးေပမယ့္] တကယ္က အရာရာက ပုိျမန္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ နာရီေတြဟာ အခ်ိန္ကုိ တကယ္တမ္း တိုင္းတာ ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္လုိ႔ အခ်ိန္ဟာ physical things အားလံုးနဲ႔ ကင္းလြတ္ျပီး သူ႔ဘာသာသူ ျဖစ္တည္ ေရြ႕လ်ားတယ္လုိ႔ ယူဆထားရင္ ဒီလိုေတြးၾကည့္လုိက္ပါ။ စၾကဝဠာၾကီး တခုလံုးမွာ ရုပ္ဝတၳဳေတြ [ျဂိဳလ္ေတြ ဘာေတြ အပါအဝင္] ဘာဆုိဘာမွ မရွိပဲ လံုးဝ ဟင္းလင္းၾကီးလုိ႔။ ဒါဆိုရင္ ဘာအျဖစ္အပ်က္၊ ဘာေရြ႕လ်ားမွႈမွ မရွိႏုိင္တဲ့ အတြက္ အခ်ိန္ဆုိတာေကာ ရွိႏုိင္ပါဦးမလား။
က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ အေတြးပြါး ၾကည့္ရေအာင္။
ဘာဆိုဘာမွ မရွိတဲ့ ဟင္းလင္း အေျခအေနကေန တခုခု ေပၚေပါက္လာရင္၊ တခုခု ေရြ႕လ်ားလာရင္ ?
Big Bang မတိုင္ခင္က အခ်ိန္ ဆုိတာ ရွိႏုိင္သလား?
God က စၾကဝဠာ ကုိ ၇ရက္နဲ႔ ဖန္ဆင္းတယ္ ဆုိတာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါ့မလား။ ရက္ဆုိတာကို ဘာနဲ႔ အဲ့ဒီ့တုန္းက သတ္မွတ္လိုက္တာလဲ?
“Time flies, when you’re having fun” လို႔ လူေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရရႊင္ရ တာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ဆုိတာ ကုန္လြန္ေရြ႕လ်ားတဲ့ သေဘာ မရွိဘူးဆုိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခါမွာ အခ်ိန္ေတြ ပိုျမန္ျမန္ ကုန္လြန္ေရြ႕လ်ားသြားတယ္ ဆုိတာကလည္း အဓိပၸါယ္ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
“Andrew Pessin” ရဲ႕ The 60-Second Philosopher စာအုပ္မွ Passing Time ကို ဘာသာျပန္/ကုိးကား ပါသည္။
ေကာင္းကင္ကို
Saturday, November 12, 2011
Interracial Marriage
ဘုရင္ေတြလုပ္ေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးတဲ့
အေဖနဲ႔အေမလုပ္ေတာ့ သစၥာေဖာက္။
ခေလးကေတာ့…ေမြးရာပါ
ေရာဂါမဟုတ္တဲ့ ေရာဂါနဲ႔
ဥပါဒါန္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ
သစ္ကုိင္းလြတ္ေနမယ့္ေမ်ာက္။
ေကာင္းကင္ကုိ
အေဖနဲ႔အေမလုပ္ေတာ့ သစၥာေဖာက္။
ခေလးကေတာ့…ေမြးရာပါ
ေရာဂါမဟုတ္တဲ့ ေရာဂါနဲ႔
ဥပါဒါန္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ
သစ္ကုိင္းလြတ္ေနမယ့္ေမ်ာက္။
ေကာင္းကင္ကုိ
Tuesday, November 8, 2011
မဟာ ပုရိသ ဝါဒီ
အနာရွိတာကို လက္ခံမွ ေဆးကုေပးလုိ႔ ရမယ့္ သေဘာလား။ အမ်ိဳးသမီးေတြဘက္က ေရွ႕ေနလုိက္ျပီး ေျပာေပးတာကုိ အမ်ိဳးသမီးေတြက လက္မခံၾကေတာ့ ေက်ာ္စြာလင္း စကားအတုိင္းပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ တခ်ိဳ႕..."မဟာ ပုရိသဝါဒီ အမ်ိဳးသမီး" ေတြကုိ အံ့ၾသပါ့။
Jame Lwin: ကိုယ္က အလကား ေရွ႕ေနလိုက္ေပးေပမယ့္ အစြပ္စြဲခံရသူက သူလုပ္ပါတယ္လို႔ ေျပာျပီး ၀န္ခံလုိက္ေတာ့ ေရွ႕ေန နာမည္ပ်က္တာေပါ့။
Jame Lwin: ကိုယ္က အလကား ေရွ႕ေနလိုက္ေပးေပမယ့္ အစြပ္စြဲခံရသူက သူလုပ္ပါတယ္လို႔ ေျပာျပီး ၀န္ခံလုိက္ေတာ့ ေရွ႕ေန နာမည္ပ်က္တာေပါ့။
Sunday, November 6, 2011
တဟီတီ သြားရေအာင္ (ဒဂုန္တာရာ)
သရက္ပြင့္တို႔
နီၾကင့္၀ါ၀ါ၊ ေႂကြရင့္ဖြာၾက
လြင့္ကာ႐ွပ္႐ွပ္၊ ေရကမ္းစပ္သို႔
ေျပးကပ္ေတာ့မည္၊ ပင္လယ္ဆီသို႔
တဟီတီဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးေလ။
အို... ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္
၀င္းမွည့္ငိုက္ယြန္း၊ ေနေရာင္ထြန္း၍
႐ြက္ပြန္းထိယွက္၊ သရက္႐ြက္တို႔
ၿပိဳးျပက္နီနီ၊ ဂိုဂင္နီႏွင့္
တဟီတီဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးေလ။
အဲသည့္ကၽြန္းမွာ
မိန္႔ခြန္းႁမြက္ၾကား၊ တရားေဟာသံ
ႏိုင္ငံေရးလည္း မ႐ွိဘူးကြယ့္။
လူ႔ဘ၀၏
အေပၚယံလႊာ၊ ၀ဲကာၾကည္ႏူး
လုပ္ဇာတ္ျမဴး၏၊ စိတ္ကူး၀တၳဳ
အတု႐ုပ္႐ွင္လည္း မ႐ွိဘူး။
အဘြားလုပ္သူ
ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း၊ ႀကိမ္းေမာင္းမာန္မဲ
ဆဲေရးသံမ်ား၊ မၾကားရဘူး
သိုက္ျမံဳဦးမွ၊ က်ဴးရင့္ဆိုဟန္
ငွက္သံကိုသာ ၾကားရမယ္။
ေရညႇိေအာက္မွ
ေႁမြေဟာက္၀ါၾကား၊ တို႔ ကစားၿပီး
စြန္႔စားခန္းလည္း ေတြ႔ႏိုင္ေသး။
႐ွန္ပိန္အရက္
မခ်က္လိုဘူး၊ အုန္းရည္ကိုေသာက္
တေမာ့ေလာက္ႏွင့္၊ မူးေနာက္ေ၀ၿပီး
သဲေငြေသာင္မွာ အိပ္ႏိုင္ေသး။
ဆာရင္လည္းေလ
တြဲလြဲငံု႔ဆိုင္၊ ငွက္ေပ်ာခိုင္မွ
ခူးကိုင္ဆြက္ကာ၊ အခြံႏႊာၿပီး
ဗီတာမင္မ်ား၊ ဓာတ္အားႂကြယ္လွ
ပလုပ္ပေလာင္း စားႏိုင္ေသး။
ဘာလိုေသးလဲ
ေအးေအးေမ့ေပ်ာက္၊ သစ္ပင္ေအာက္မွ
ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ၊ လက္တြဲခ်င္တြဲ
ေမလည္းသီခ်င္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔
႐ိႈက္မွ်ဥ္းေတးကို၊ ေအာ္ဆိုခ်င္ဆို
ပ်က္ၿပိဳအက္ကြဲေၾကာင္သြားပါေစ။
ဘာလိုေသးလဲ
ၿငိမ့္ေအးတိတ္ဆိတ္၊ သစ္ပင္ရိပ္မွာ
မမွိတ္ေရးေရး၊ မ်က္လံုးေမွး၍
ေတြးေတာၾကံဖန္၊ ကာရန္ကို႐ွာ
ကဗ်ာစပ္ကာ ႐ူးႏိုင္ေသး။
ဘယ့္ႏွယ္လဲေမ
လူထဲသူထဲ၊ ဟန္ေဆာင္၀ဲမွ
တိုး႐ွဲေ၀းရာ၊ ထိုကၽြန္းသာသို႔
ဘယ္ခါလိုက္မလဲ ေျပာစမ္းပါ။
ဒဂုန္တာရာ
နီၾကင့္၀ါ၀ါ၊ ေႂကြရင့္ဖြာၾက
လြင့္ကာ႐ွပ္႐ွပ္၊ ေရကမ္းစပ္သို႔
ေျပးကပ္ေတာ့မည္၊ ပင္လယ္ဆီသို႔
တဟီတီဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးေလ။
အို... ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္
၀င္းမွည့္ငိုက္ယြန္း၊ ေနေရာင္ထြန္း၍
႐ြက္ပြန္းထိယွက္၊ သရက္႐ြက္တို႔
ၿပိဳးျပက္နီနီ၊ ဂိုဂင္နီႏွင့္
တဟီတီဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးေလ။
အဲသည့္ကၽြန္းမွာ
မိန္႔ခြန္းႁမြက္ၾကား၊ တရားေဟာသံ
ႏိုင္ငံေရးလည္း မ႐ွိဘူးကြယ့္။
လူ႔ဘ၀၏
အေပၚယံလႊာ၊ ၀ဲကာၾကည္ႏူး
လုပ္ဇာတ္ျမဴး၏၊ စိတ္ကူး၀တၳဳ
အတု႐ုပ္႐ွင္လည္း မ႐ွိဘူး။
အဘြားလုပ္သူ
ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း၊ ႀကိမ္းေမာင္းမာန္မဲ
ဆဲေရးသံမ်ား၊ မၾကားရဘူး
သိုက္ျမံဳဦးမွ၊ က်ဴးရင့္ဆိုဟန္
ငွက္သံကိုသာ ၾကားရမယ္။
ေရညႇိေအာက္မွ
ေႁမြေဟာက္၀ါၾကား၊ တို႔ ကစားၿပီး
စြန္႔စားခန္းလည္း ေတြ႔ႏိုင္ေသး။
႐ွန္ပိန္အရက္
မခ်က္လိုဘူး၊ အုန္းရည္ကိုေသာက္
တေမာ့ေလာက္ႏွင့္၊ မူးေနာက္ေ၀ၿပီး
သဲေငြေသာင္မွာ အိပ္ႏိုင္ေသး။
ဆာရင္လည္းေလ
တြဲလြဲငံု႔ဆိုင္၊ ငွက္ေပ်ာခိုင္မွ
ခူးကိုင္ဆြက္ကာ၊ အခြံႏႊာၿပီး
ဗီတာမင္မ်ား၊ ဓာတ္အားႂကြယ္လွ
ပလုပ္ပေလာင္း စားႏိုင္ေသး။
ဘာလိုေသးလဲ
ေအးေအးေမ့ေပ်ာက္၊ သစ္ပင္ေအာက္မွ
ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ၊ လက္တြဲခ်င္တြဲ
ေမလည္းသီခ်င္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔
႐ိႈက္မွ်ဥ္းေတးကို၊ ေအာ္ဆိုခ်င္ဆို
ပ်က္ၿပိဳအက္ကြဲေၾကာင္သြားပါေစ။
ဘာလိုေသးလဲ
ၿငိမ့္ေအးတိတ္ဆိတ္၊ သစ္ပင္ရိပ္မွာ
မမွိတ္ေရးေရး၊ မ်က္လံုးေမွး၍
ေတြးေတာၾကံဖန္၊ ကာရန္ကို႐ွာ
ကဗ်ာစပ္ကာ ႐ူးႏိုင္ေသး။
ဘယ့္ႏွယ္လဲေမ
လူထဲသူထဲ၊ ဟန္ေဆာင္၀ဲမွ
တိုး႐ွဲေ၀းရာ၊ ထိုကၽြန္းသာသို႔
ဘယ္ခါလိုက္မလဲ ေျပာစမ္းပါ။
ဒဂုန္တာရာ
Thursday, November 3, 2011
တိုက္ပြဲ နဲ႔ Business
Business ဆိုတာက ေသနတ္ေတြ မပါတဲ့ တိုက္ပြဲ
တိုက္ပြဲဆုိတာကေတာ့ ေသနတ္ေတြပါတဲ့ business ေပါ့။
ေရး...ကုိရီးယား ကဗ်ာဆရာ ပက္ႏုိဟယ္ (Park No Hae) (박노해)
ဘာသာျပန္သူ ...Sunwu Kang
တိုက္ပြဲဆုိတာကေတာ့ ေသနတ္ေတြပါတဲ့ business ေပါ့။
ေရး...ကုိရီးယား ကဗ်ာဆရာ ပက္ႏုိဟယ္ (Park No Hae) (박노해)
ဘာသာျပန္သူ ...Sunwu Kang
Thursday, October 27, 2011
ထြက္ခြာ နံနက္ခင္း (by ခေရငယ္)
မင္းသားက မင္းသမီးနဖူးကိုအနမ္းမွာ
ဇာတ္ေပါင္းခန္းနဲ႔ ဆုံးလုိက္ခ်င္ေပမဲ့ . .
အခုေတာ့ . .
ဗလာျဖစ္လုရင္ထဲက စကားလုံးအပိုင္းေတြ
အလြမ္းေရာင္ ပိတ္ကားေပၚမွာ
တစစီ ဆက္ေနခြင့္သာရွိတယ္ . . ။
အိမ္နားက ပိေတာက္ပင္လည္း နဂိုထက္ အရြက္ပိုေၾကြ
ျပတင္းတံခါးနား လာေနက်ငွက္ေတြလည္း စကားနည္း
မွန္ထဲက အရိပ္မွာလည္း တက္ၾကြျခင္း“ ကြယ္” လို႔ . . ။
“ ငိုထားသလား” အေမးေတြကို
မၾကားေယာင္ေဆာင္ . .
အေႏြးဓါတ္မျပယ္ေသးတဲ့ လက္တဘက္ကုိ
ေယာင္နနအၾကည့္နဲ႔ ေငး . . ။
လြမ္းဖို႔ကလြဲလို႔ ဘာမွမသိဘဲ
ရင္ထဲ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲရြတ္ေနမိတာက
တစ္ေၾကာင္းတည္း . .
“ ဘယ္ေတာ့ ထပ္လာႀကိဳရဦးမွာလဲ ”
ခေရငယ္
Monday, October 17, 2011
အနမ္းေလွမဲ့ ကမ္းေျခႏွစ္ဘက္
ေျခာက္ကပ္ျပီး ပတ္ၾကားအက္ေနတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသား ဥယ်ာဥ္မွာ
ကႏ ၱာရတို ့အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနတယ္။
ညေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ေစာင့္တာေတာင္
ငါေမွ်ာ္ေနတဲ့ လမင္းက
အခုထိ မသာဘူး။
ငါဟာ
အခ်စ္ရဲ ့ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို
ငါ့ဘဝေလွငယ္မွာ ရြက္တပ္ဖို ့
မဝံ့မရဲ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူပါ။
ေျခလွမ္းတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း
အထီးက်န္မွဳေတြက
ငါ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္။
ေၾကြရွာတဲ့ သစ္ရြက္ေတြမွာေတာင္
ခိုစရာေျမျပင္ရွိေသးတယ္၊
ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။
ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။
ေၾသာ္...
ငါ့ပါးႏွစ္ဘက္ကမ္းေျခမွာ
အားတက္ေစမဲ့ “အနမ္းေလွ” ဟာ
ဘယ္အခ်ိန္လာေရာက္ ဆိုက္ကပ္ေလမလဲ။
ေကာင္းကင္ကို
လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းပါ။ blog ေတြ ျပန္ပြင့္လာျပီမို႔ အသစ္မေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဟာင္းကုိ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။
ငါ့ႏွလံုးသား ဥယ်ာဥ္မွာ
ကႏ ၱာရတို ့အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနတယ္။
ညေပါင္း တေသာင္းေက်ာ္ေစာင့္တာေတာင္
ငါေမွ်ာ္ေနတဲ့ လမင္းက
အခုထိ မသာဘူး။
ငါဟာ
အခ်စ္ရဲ ့ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို
ငါ့ဘဝေလွငယ္မွာ ရြက္တပ္ဖို ့
မဝံ့မရဲ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူပါ။
ေျခလွမ္းတလွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း
အထီးက်န္မွဳေတြက
ငါ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္။
ေၾကြရွာတဲ့ သစ္ရြက္ေတြမွာေတာင္
ခိုစရာေျမျပင္ရွိေသးတယ္၊
ေဝဒနာနဲ ့ႏွစ္ရက္ေတြမွာငါ
ငိုစရာရင္ခြင္ မရွိဘူး။
ကံၾကမၼာက အတင္းပစ္ခ်လိုက္တဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ေလာကဓံရဲ ့ လက္သီးခ်က္ေတြနဲ ့
ဘဝက ခဏခဏ ကြဲတယ္။
ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက
စိမ့္ထြက္လာတဲ့ေသြးေတြကို
အၾကင္နာလက္ေတြနဲ ့
ဘယ္သူလာ ေဆးထည့္ေပးပါ့မလဲ။
ေၾသာ္...
ငါ့ပါးႏွစ္ဘက္ကမ္းေျခမွာ
အားတက္ေစမဲ့ “အနမ္းေလွ” ဟာ
ဘယ္အခ်ိန္လာေရာက္ ဆိုက္ကပ္ေလမလဲ။
ေကာင္းကင္ကို
လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းပါ။ blog ေတြ ျပန္ပြင့္လာျပီမို႔ အသစ္မေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဟာင္းကုိ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။
Monday, October 10, 2011
ဆာဟာရ အမွတ္ 1373
ဆရာ သစၥာနီ အပါအဝင္ ကဗ်ာဆရာေတြ ပါဝင္ေရးသားထားတဲ့ "ဆာဟာရ အမွတ္ 1373" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ပါ။
download link http://www.mediafire.com/?bgdcry0b2ahzir6
ပြင့္မလာခဲ့တဲ့ တံခါးေတြေပၚက
အနာဂတ္ မရွိေတာ့ဘူးလို ့ထင္ေနလည္း
ေမြးရာပါ ရွင္သန္လိုစိတ္နဲ ့ဆက္ျပီး အေလွ်ာက္
ေရွ ့နားကုိနည္းနည္းေလး အေရာက္မွာ
အနာဂတ္က သူ ့လက္သီးနဲ ့ထုိးႏွက္ထုေထာင္း
သူရွိေနေၾကာင္းကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသက္ေသျပတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ရွင္သန္ေနခ်င္စိတ္ကုိ ေနရာတက် ျပန္ထား၊
ျပီးေတာ့…ယာဥ္ေၾကာ က်ပ္က်ပ္ထဲက ကားေတြလို
ေျခေထာက္ေတြကို စလိုးမိုးရွင္းနဲ ့ေရြ ့လ်ား
တေန ့တလံေတာ့ သြားပါတယ္။
ပုဂံရယ္… ငါမေရာက္ခင္ မေပ်ာက္ပါနဲ ့။
ေခၽြးနဲ ့ရင္းျပီး ရလာခဲ့တဲ့ box မွာ
အာမခံခ်က္ေလး ေတြ ့မလားလုိ ့ေဖာက္ၾကည့္တယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါသည္ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းနဲ ့
ကံေကာင္းပါေစဆိုတဲ့ စာသား
ရပါမ်ားလြန္းေတာ့ ခါးတယ္။
သြားရင္းလာရင္းနဲ ့ေတြ ့ပါလိမ့္မယ္။
ပြင့္မလာခဲ့တဲ့ တံခါးေတြေပၚက “ၾကက္ေျချခစ္”
အဲဒါ က်ေနာ့္ လက္ေဗြျဖစ္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ
download link http://www.mediafire.com/?bgdcry0b2ahzir6
ပြင့္မလာခဲ့တဲ့ တံခါးေတြေပၚက
အနာဂတ္ မရွိေတာ့ဘူးလို ့ထင္ေနလည္း
ေမြးရာပါ ရွင္သန္လိုစိတ္နဲ ့ဆက္ျပီး အေလွ်ာက္
ေရွ ့နားကုိနည္းနည္းေလး အေရာက္မွာ
အနာဂတ္က သူ ့လက္သီးနဲ ့ထုိးႏွက္ထုေထာင္း
သူရွိေနေၾကာင္းကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသက္ေသျပတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ရွင္သန္ေနခ်င္စိတ္ကုိ ေနရာတက် ျပန္ထား၊
ျပီးေတာ့…ယာဥ္ေၾကာ က်ပ္က်ပ္ထဲက ကားေတြလို
ေျခေထာက္ေတြကို စလိုးမိုးရွင္းနဲ ့ေရြ ့လ်ား
တေန ့တလံေတာ့ သြားပါတယ္။
ပုဂံရယ္… ငါမေရာက္ခင္ မေပ်ာက္ပါနဲ ့။
ေခၽြးနဲ ့ရင္းျပီး ရလာခဲ့တဲ့ box မွာ
အာမခံခ်က္ေလး ေတြ ့မလားလုိ ့ေဖာက္ၾကည့္တယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါသည္ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းနဲ ့
ကံေကာင္းပါေစဆိုတဲ့ စာသား
ရပါမ်ားလြန္းေတာ့ ခါးတယ္။
သြားရင္းလာရင္းနဲ ့ေတြ ့ပါလိမ့္မယ္။
ပြင့္မလာခဲ့တဲ့ တံခါးေတြေပၚက “ၾကက္ေျချခစ္”
အဲဒါ က်ေနာ့္ လက္ေဗြျဖစ္တယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ
Tuesday, October 4, 2011
ဝကၤပါထဲကလူ
ငါယံုတယ္
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒါမွန္တယ္ ဆုိတာ
လူေတြရဲ႕ အဘိဓမၼာပါပဲ။
Surreal မ်က္လံုးနဲ႔
ဘုရားသခင္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚကုိ ေက်ာ္ျပီး ၾကည့္လိုက္တယ္။
သဒၶါတရား ဆုိတာ
ဆူးေပါင္းမ်ားစြာ ဝန္းရံထားတဲ့
မ်ိဳးကြဲအမ်ားဆံုး ပလတ္စတစ္ ပန္းပါပဲ။
ဘာသာေရးဆိုတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြမွာ
အေမွာင္ ဘယ္ႏွစ္ေမွာင္ ပါႏုိင္သလဲ။
အေမွာင္ကို မီးထြန္းျပီး ရွာသူေတြကေတာ့
အေမွာင္မရွိဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။
က်ေနာ္လား?
ဗုဒၶ နဲ႔ ဗုဒၶ ျခားနားမွႈေတြကို စဥ္းစားရင္း
နိဗၺာန္ နဲ႔ နိဗၺာန္ ကြာျခားမွႈေတြကုိ စဥ္းစားရင္း
မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ဖူးတယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒါမွန္တယ္ ဆုိတာ
လူေတြရဲ႕ အဘိဓမၼာပါပဲ။
Surreal မ်က္လံုးနဲ႔
ဘုရားသခင္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚကုိ ေက်ာ္ျပီး ၾကည့္လိုက္တယ္။
သဒၶါတရား ဆုိတာ
ဆူးေပါင္းမ်ားစြာ ဝန္းရံထားတဲ့
မ်ိဳးကြဲအမ်ားဆံုး ပလတ္စတစ္ ပန္းပါပဲ။
ဘာသာေရးဆိုတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြမွာ
အေမွာင္ ဘယ္ႏွစ္ေမွာင္ ပါႏုိင္သလဲ။
အေမွာင္ကို မီးထြန္းျပီး ရွာသူေတြကေတာ့
အေမွာင္မရွိဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။
က်ေနာ္လား?
ဗုဒၶ နဲ႔ ဗုဒၶ ျခားနားမွႈေတြကို စဥ္းစားရင္း
နိဗၺာန္ နဲ႔ နိဗၺာန္ ကြာျခားမွႈေတြကုိ စဥ္းစားရင္း
မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ဖူးတယ္။
ေကာင္းကင္ကုိ
Friday, September 30, 2011
Probability
Program တစ္ခုေရးျပီး 1 ကေန တစ္သန္း အထိ ကဏန္း တခုကို random ေခါက္လုိက္မယ္။ ဘယ္ကဏန္းပဲက်က် ေတာ္ရံုတန္ရံု အံ့ၾသၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ 111111 လိုမ်ိဳး 123456 လိုမ်ိဳး ကဏန္းက်ရင္ေတာ့ နည္းနည္း အံၾသခ်င္ အံ့ၾသမယ္။ ထားေတာ့။
အိပ္မက္တခု မက္တယ္။ “ေဟ့ေကာင္၊ မင္းအိပ္မက္ထဲက အတိုင္းျဖစ္လား” လို႔ ေမးရင္ မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္တေယာက္ကုိ ေမးရင္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္တေယာက္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္း တေယာက္က အိပ္မက္ထဲက အတုိင္း အျပင္မွာပါ လိုက္ျဖစ္တယ္ဆုိပါဆုိ႔။ ျဖစ္ႏဳိင္ေခ်ကို သခ်ာၤနည္းနဲ႔ ဥပမာေပးျပီး တြက္ျပရလြယ္ေအာင္ အိပ္မက္အတိုင္း ျဖစ္လာစရာ အျဖစ္အပ်က္က ၁ ခု ရွိေနျပီး အိပ္မက္အတိုင္း မဟုတ္တဲ ့အျဖစ္အပ်က္က ၉၉ ခု ရွိတယ္ဆုိပါစုိ႔။ ဒါဆိုရင္ လူအေယာက္တရာမွာ တေယာက္က အိပ္မက္ အတုိင္းျဖစ္ေတာ့မယ္။ လူတသန္းရွိရင္ အေယာက္ တေသာင္းက အိပ္မက္ အတိုင္းျဖစ္ေတာ့မယ္။ အဲဒီ့လူတေသာင္းစုမိသြားရင္၊ သူတုိ႔ရဲ႕ အသံေတြ စုမိသြားရင္ အိပ္မက္အတုိင္း ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆေတြ ထြက္လာေတာ့မယ္။ ဟုိ လူေပါင္း ကုိးသိန္းကုိးေသာင္းက အိပ္မက္အတိုင္း မျဖစ္တာကုိက်ေတာ့ မျမင္ၾကေတာ့ဘူး။ ထူးဆန္းတာ ထူးျခားတာက လူ႔စိတ္ကုိ ထိခုိက္လြယ္တယ္ေလ။
လူဆုိတာ ျဖစ္လာရင္ ကားတုိက္ေသမယ္၊ မုိးၾကိဳးပစ္ေသမယ္၊ ေရာဂါနဲ႔ေသမယ္ အဲလုိျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ ရွိေနမွာပဲ။ percentage အရ ဥပမာ လူဆယ္သန္းမွာ တေယာက္ မိုးၾကိဳး ပစ္ခံရလို႔ ေသမယ္ဆုိပါစုိ႔။ လူေပါင္းသန္းေျခာက္ေထာင္ ျပီးေတာ့ သမုိင္းနဲ႔ခ်ီျပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရလုိ႔ ေသတဲ့လူလည္း နည္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရျပီး ေသတဲ့ လူကလည္း လူဆုိေတာ့ လူပီပီ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာေရာ လုပ္ခဲ့လိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ အဲဒီ့လူ မေကာင္းတာလုပ္ခဲ့တာ တခုခုနဲ႔ ခ်ိတ္ျပီးေတြးလိုက္ၾကေရာ။ အဲဒါနဲ႔ ဒါလုပ္ရင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရတယ္ ဆုိတဲ့ အယူအဆေတြ ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ တကယ္က သူ႔လိုပဲ နည္းတူ လုပ္ျပီး ဘာမွမျဖစ္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတာကုိေတာ့ လ်စ္လ်ဴ ရွဳထားၾကတယ္ေလ။
အိပ္မက္ကိစၥေတြ အၾကားအျမင္ ကိစၥေတြကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အိပ္မက္အတိုင္း မျဖစ္တာ၊ အၾကားအျမင္ေတြ မွားတာ ေတြက မ်ားေပမယ့္ တခုေလး မွန္ရင္ပဲ လူေတြက တန္းတန္းစြဲ လုပ္ၾက၊ တအံ့တၾသ လုပ္ၾကတာကုိး။ မွားတဲ့ အရာေတြကုိေတာ့ ေမ့ေနၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ပရိတ္ရြတ္လို႔ ေဘးကင္းတယ္၊ ဘုရားသခင္ ဆီမွာ ဆုေတာင္းလို႔ အလိုျပည့္သြားတယ္၊ ဂါထာရြတ္လို႔မီးကြင္းသြားတယ္ဆုိတာက သူ႔ဘာသာသူ random နံပါတ္ ထဲက ကဏန္းတခု က်သလုိ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးပါ။ အေခါက္တုိင္း ရာႏွႈန္းျပည့္ ပရိတ္ရြတ္လို႔ ေဘးကင္း၊ ဘုရားသခင္ ဆီမွာ ဆုေတာင္းလို႔ ဆုေတာင္းျပည့္၊ ဂါထာရြတ္လို႔ မီးကြင္းသြားမွသာ အမွန္တရားလို႔ ေျပာလို႔ ရမွာေပါ့။ မွားတဲ့ ၉၉ ၇ာခုိင္ႏွႈန္းကုိ လ်စ္လ်ဴရွႈျပီး မွန္တဲ့ တစ္ရာခုိင္ႏွႈန္းကုိပဲ စိတ္ဝင္စားျပီး အမွတ္ျပည့္ေပးရင္ေတာ့ အျမဲတမ္း အမွတ္တရာ အျပည့္ ေပးေနရေတာ့မွာေပါ့။
ကမၻာ့ဖလားမွာ ေရဘဝဲက ဆက္တုိက္မွန္သြားတယ္ဆိုတာ၊ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေရွ႕ျဖစ္ေဟာတာ မွန္သြားတယ္ဆုိတာကလည္း ကဏန္းေတြ random ေခါက္တာ 1111111 ကဏန္းကုိ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ က်သလိုပဲ သူတို႔လည္း probability တခုအရ မွန္သြားႏုိင္တာပဲေလ။ မွန္တုိင္း ကုိးကြယ္ရေတာ့မွာလား။
တကယ္ဆုိ အဲလုိ တဖြဖြ အထူးအဆန္းလုပ္ေျပာေနကတည္းက အဲဒါက အမွန္တရား မဟုတ္ဘူးဆုိတာကို ျပေနတာ။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆုိေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္။ နက္ဖန္စာေမးပြဲစစ္မယ္လို႔ ဆရာမက ေျပာျပီး ေနာက္ေန႔တကယ္စစ္ရင္ အဲဒါက reality ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်နည္းလြန္းသြားတဲ့ အခါမွာသာ တဖြဖြနဲ႔ အထူးအဆန္းအျဖစ္ ေျပာေနၾကတာပါ။ အိပ္မက္တုိင္းသာ တကယ္ျဖစ္တယ္၊ လူတိုင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကသာ မွန္ေနက်ဆုိ ဘယ္သူမွ အဲဒါကုိ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ တခါတခါမွ ကြက္မွန္သြားမွသာ “မွန္တယ္ဟဲ့” ဘာညာနဲ႔ အထူးအဆန္း လုပ္ေျပာေနရတာကိုက တကယ့္အမွန္တရား မဟုတ္မွန္း၊ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်အရမ္းနည္းနည္းေလးထဲက တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ တခုျဖစ္သြားမွန္းကုိ ဝန္ခံရာေတာင္ က်ပါေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေရဘဝဲ သူ႔ဘာသာသူ ဘယ္ေလာက္မွန္မွန္၊ ဘယ္သူေတြ အၾကားအျမင္ ဘယ္ေလာက္မွန္မွန္ တကယ္ေတာ့ မွန္ႏုိင္ေခ်ေလး probability ေလး ရွိေနတာမို႔ အံ့ၾသစရာ မလိုပါဘူး။ probability အရ ရာႏွႈန္းျပည့္လည္း တခါတခါ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ေလ။ ေရဘဝဲ မွန္သြားတယ္ဆိုတာကလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ အံစာတံုးေခါက္မယ္ ဆိုပါစုိ႔။ ေခါက္တဲ့လူေတြထဲမွာ အားလံုးက တစ္ကေန ေျခာက္ က်ခ်င္တာ က်ေနျပီးေတာ့ တေယာက္တည္းက ကြက္ျပီး သူေခါက္သမွ် အေခါက္တုိင္းမွာ ၁ ေတြခ်ည္း က်တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရွိေနတာပဲ။ ေရဘဝဲကလည္း အဲဒီ့လူနဲ႔ တူတာေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထူးဆန္းေနေန ျဖစ္ႏုိင္ေခ်မ်ားစြာထဲက တခုျဖစ္သြားတာမုိ႔ အံ့ၾသ စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် အရမ္းနည္းလြန္းလို႔သာ က်ေနာ္တုိ႔ အေရးတယူ ေျပာေနရတာျဖစ္ျပီး အဲလုိအရာမ်ိဳးက Universal Truth အျဖစ္ လက္ခံဖုိ႔ ပုိျပီး အလွမ္းေဝးလွေၾကာင္းပါ။
[[ကမၻာ့ဖလားမွာ မွန္ေအာင္ေဟာခဲ့တဲ့ ေရဘဝဲ နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းက သခ်ာၤနဲ႔ ရွင္းျပလို႔ ရပါတယ္။ 0 ကေန 127 အထိ ကဏန္းေတြ Random ေခါက္တာ “127” က်တာကုိ လူေတြ အံ့ၾသေနၾကတဲ့ သေဘာပါပဲ။ စုစုေပါင္း ေရဘဝဲ ေဟာတာက ခုနစ္ပြဲမုိ႔လား။ တစ္ပြဲခ်င္းစီ ၾကည့္ရင္ေတာ့ မွန္ဖုိ႔က ၅၀ ရာခုိင္းႏွႈန္း အထိ ရွိတယ္။ ခုနစ္ပြဲဆက္တိုက္က်ေတာ့ ၅၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ “မွားမွားမွားမွားမွားမွားမွား” (၇ပြဲမုိ႔လို႔ ၇ခု) “မွားမွားမွားမွားမွားမွားမွန္” ကေန “မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္” အထိ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြကို တြဲလုိက္ရင္….ကြန္ပ်ဴတာသမားဆုိ မွားကုိ 0 ထား မွန္ကုိ 1 ထားရင္ “0000000” “0000001” စသည္ျဖင့္ တြဲလိုက္ရင္ Two to the power 7 ကုိ ရလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ၁၂၈။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်က ၁၂၈ ခုမွာ တခုဆုိေတာ့ သိပ္မဆန္းပါဘူး။ လူ ၁၂၈ ေယာက္မဲႏွိႈက္တာ တေယာက္ ေပါက္သြားသေလာက္ပါပဲ။ ထီေပါက္တာေလာက္ေတာင္ မထူးဆန္းဘူး။ အဲဒါကို လူေတြ အံ့ၾသေနတာ။ ၁၂၇လို႔ ေျပာရတာက 0 ကေန စထားလို႔။]]
[[မရွင္းရင္ေတာ့ သံုးပြဲကုိ စဥ္းစားၾကည့္။ 0 က မွားတာ။ 1 က မွန္တာ။ 000 001 010 011 100 101 110 111 .....111 က အကုန္မွန္တာ။ သံုးပြဲတည္းဆုိေတာ့ Two to the Power 3= 8]]
(ေကာင္းကင္ကုိ)
အိပ္မက္တခု မက္တယ္။ “ေဟ့ေကာင္၊ မင္းအိပ္မက္ထဲက အတိုင္းျဖစ္လား” လို႔ ေမးရင္ မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္တေယာက္ကုိ ေမးရင္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္တေယာက္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္း တေယာက္က အိပ္မက္ထဲက အတုိင္း အျပင္မွာပါ လိုက္ျဖစ္တယ္ဆုိပါဆုိ႔။ ျဖစ္ႏဳိင္ေခ်ကို သခ်ာၤနည္းနဲ႔ ဥပမာေပးျပီး တြက္ျပရလြယ္ေအာင္ အိပ္မက္အတိုင္း ျဖစ္လာစရာ အျဖစ္အပ်က္က ၁ ခု ရွိေနျပီး အိပ္မက္အတိုင္း မဟုတ္တဲ ့အျဖစ္အပ်က္က ၉၉ ခု ရွိတယ္ဆုိပါစုိ႔။ ဒါဆိုရင္ လူအေယာက္တရာမွာ တေယာက္က အိပ္မက္ အတုိင္းျဖစ္ေတာ့မယ္။ လူတသန္းရွိရင္ အေယာက္ တေသာင္းက အိပ္မက္ အတိုင္းျဖစ္ေတာ့မယ္။ အဲဒီ့လူတေသာင္းစုမိသြားရင္၊ သူတုိ႔ရဲ႕ အသံေတြ စုမိသြားရင္ အိပ္မက္အတုိင္း ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆေတြ ထြက္လာေတာ့မယ္။ ဟုိ လူေပါင္း ကုိးသိန္းကုိးေသာင္းက အိပ္မက္အတိုင္း မျဖစ္တာကုိက်ေတာ့ မျမင္ၾကေတာ့ဘူး။ ထူးဆန္းတာ ထူးျခားတာက လူ႔စိတ္ကုိ ထိခုိက္လြယ္တယ္ေလ။
လူဆုိတာ ျဖစ္လာရင္ ကားတုိက္ေသမယ္၊ မုိးၾကိဳးပစ္ေသမယ္၊ ေရာဂါနဲ႔ေသမယ္ အဲလုိျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြ ရွိေနမွာပဲ။ percentage အရ ဥပမာ လူဆယ္သန္းမွာ တေယာက္ မိုးၾကိဳး ပစ္ခံရလို႔ ေသမယ္ဆုိပါစုိ႔။ လူေပါင္းသန္းေျခာက္ေထာင္ ျပီးေတာ့ သမုိင္းနဲ႔ခ်ီျပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရလုိ႔ ေသတဲ့လူလည္း နည္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရျပီး ေသတဲ့ လူကလည္း လူဆုိေတာ့ လူပီပီ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာေရာ လုပ္ခဲ့လိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ အဲဒီ့လူ မေကာင္းတာလုပ္ခဲ့တာ တခုခုနဲ႔ ခ်ိတ္ျပီးေတြးလိုက္ၾကေရာ။ အဲဒါနဲ႔ ဒါလုပ္ရင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရတယ္ ဆုိတဲ့ အယူအဆေတြ ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ တကယ္က သူ႔လိုပဲ နည္းတူ လုပ္ျပီး ဘာမွမျဖစ္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတာကုိေတာ့ လ်စ္လ်ဴ ရွဳထားၾကတယ္ေလ။
အိပ္မက္ကိစၥေတြ အၾကားအျမင္ ကိစၥေတြကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အိပ္မက္အတိုင္း မျဖစ္တာ၊ အၾကားအျမင္ေတြ မွားတာ ေတြက မ်ားေပမယ့္ တခုေလး မွန္ရင္ပဲ လူေတြက တန္းတန္းစြဲ လုပ္ၾက၊ တအံ့တၾသ လုပ္ၾကတာကုိး။ မွားတဲ့ အရာေတြကုိေတာ့ ေမ့ေနၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ပရိတ္ရြတ္လို႔ ေဘးကင္းတယ္၊ ဘုရားသခင္ ဆီမွာ ဆုေတာင္းလို႔ အလိုျပည့္သြားတယ္၊ ဂါထာရြတ္လို႔မီးကြင္းသြားတယ္ဆုိတာက သူ႔ဘာသာသူ random နံပါတ္ ထဲက ကဏန္းတခု က်သလုိ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးပါ။ အေခါက္တုိင္း ရာႏွႈန္းျပည့္ ပရိတ္ရြတ္လို႔ ေဘးကင္း၊ ဘုရားသခင္ ဆီမွာ ဆုေတာင္းလို႔ ဆုေတာင္းျပည့္၊ ဂါထာရြတ္လို႔ မီးကြင္းသြားမွသာ အမွန္တရားလို႔ ေျပာလို႔ ရမွာေပါ့။ မွားတဲ့ ၉၉ ၇ာခုိင္ႏွႈန္းကုိ လ်စ္လ်ဴရွႈျပီး မွန္တဲ့ တစ္ရာခုိင္ႏွႈန္းကုိပဲ စိတ္ဝင္စားျပီး အမွတ္ျပည့္ေပးရင္ေတာ့ အျမဲတမ္း အမွတ္တရာ အျပည့္ ေပးေနရေတာ့မွာေပါ့။
ကမၻာ့ဖလားမွာ ေရဘဝဲက ဆက္တုိက္မွန္သြားတယ္ဆိုတာ၊ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေရွ႕ျဖစ္ေဟာတာ မွန္သြားတယ္ဆုိတာကလည္း ကဏန္းေတြ random ေခါက္တာ 1111111 ကဏန္းကုိ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ က်သလိုပဲ သူတို႔လည္း probability တခုအရ မွန္သြားႏုိင္တာပဲေလ။ မွန္တုိင္း ကုိးကြယ္ရေတာ့မွာလား။
တကယ္ဆုိ အဲလုိ တဖြဖြ အထူးအဆန္းလုပ္ေျပာေနကတည္းက အဲဒါက အမွန္တရား မဟုတ္ဘူးဆုိတာကို ျပေနတာ။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆုိေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္။ နက္ဖန္စာေမးပြဲစစ္မယ္လို႔ ဆရာမက ေျပာျပီး ေနာက္ေန႔တကယ္စစ္ရင္ အဲဒါက reality ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်နည္းလြန္းသြားတဲ့ အခါမွာသာ တဖြဖြနဲ႔ အထူးအဆန္းအျဖစ္ ေျပာေနၾကတာပါ။ အိပ္မက္တုိင္းသာ တကယ္ျဖစ္တယ္၊ လူတိုင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကသာ မွန္ေနက်ဆုိ ဘယ္သူမွ အဲဒါကုိ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ တခါတခါမွ ကြက္မွန္သြားမွသာ “မွန္တယ္ဟဲ့” ဘာညာနဲ႔ အထူးအဆန္း လုပ္ေျပာေနရတာကိုက တကယ့္အမွန္တရား မဟုတ္မွန္း၊ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်အရမ္းနည္းနည္းေလးထဲက တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ တခုျဖစ္သြားမွန္းကုိ ဝန္ခံရာေတာင္ က်ပါေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေရဘဝဲ သူ႔ဘာသာသူ ဘယ္ေလာက္မွန္မွန္၊ ဘယ္သူေတြ အၾကားအျမင္ ဘယ္ေလာက္မွန္မွန္ တကယ္ေတာ့ မွန္ႏုိင္ေခ်ေလး probability ေလး ရွိေနတာမို႔ အံ့ၾသစရာ မလိုပါဘူး။ probability အရ ရာႏွႈန္းျပည့္လည္း တခါတခါ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ေလ။ ေရဘဝဲ မွန္သြားတယ္ဆိုတာကလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ အံစာတံုးေခါက္မယ္ ဆိုပါစုိ႔။ ေခါက္တဲ့လူေတြထဲမွာ အားလံုးက တစ္ကေန ေျခာက္ က်ခ်င္တာ က်ေနျပီးေတာ့ တေယာက္တည္းက ကြက္ျပီး သူေခါက္သမွ် အေခါက္တုိင္းမွာ ၁ ေတြခ်ည္း က်တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရွိေနတာပဲ။ ေရဘဝဲကလည္း အဲဒီ့လူနဲ႔ တူတာေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထူးဆန္းေနေန ျဖစ္ႏုိင္ေခ်မ်ားစြာထဲက တခုျဖစ္သြားတာမုိ႔ အံ့ၾသ စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် အရမ္းနည္းလြန္းလို႔သာ က်ေနာ္တုိ႔ အေရးတယူ ေျပာေနရတာျဖစ္ျပီး အဲလုိအရာမ်ိဳးက Universal Truth အျဖစ္ လက္ခံဖုိ႔ ပုိျပီး အလွမ္းေဝးလွေၾကာင္းပါ။
[[ကမၻာ့ဖလားမွာ မွန္ေအာင္ေဟာခဲ့တဲ့ ေရဘဝဲ နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းက သခ်ာၤနဲ႔ ရွင္းျပလို႔ ရပါတယ္။ 0 ကေန 127 အထိ ကဏန္းေတြ Random ေခါက္တာ “127” က်တာကုိ လူေတြ အံ့ၾသေနၾကတဲ့ သေဘာပါပဲ။ စုစုေပါင္း ေရဘဝဲ ေဟာတာက ခုနစ္ပြဲမုိ႔လား။ တစ္ပြဲခ်င္းစီ ၾကည့္ရင္ေတာ့ မွန္ဖုိ႔က ၅၀ ရာခုိင္းႏွႈန္း အထိ ရွိတယ္။ ခုနစ္ပြဲဆက္တိုက္က်ေတာ့ ၅၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ “မွားမွားမွားမွားမွားမွားမွား” (၇ပြဲမုိ႔လို႔ ၇ခု) “မွားမွားမွားမွားမွားမွားမွန္” ကေန “မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္မွန္” အထိ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ေတြကို တြဲလုိက္ရင္….ကြန္ပ်ဴတာသမားဆုိ မွားကုိ 0 ထား မွန္ကုိ 1 ထားရင္ “0000000” “0000001” စသည္ျဖင့္ တြဲလိုက္ရင္ Two to the power 7 ကုိ ရလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ၁၂၈။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်က ၁၂၈ ခုမွာ တခုဆုိေတာ့ သိပ္မဆန္းပါဘူး။ လူ ၁၂၈ ေယာက္မဲႏွိႈက္တာ တေယာက္ ေပါက္သြားသေလာက္ပါပဲ။ ထီေပါက္တာေလာက္ေတာင္ မထူးဆန္းဘူး။ အဲဒါကို လူေတြ အံ့ၾသေနတာ။ ၁၂၇လို႔ ေျပာရတာက 0 ကေန စထားလို႔။]]
[[မရွင္းရင္ေတာ့ သံုးပြဲကုိ စဥ္းစားၾကည့္။ 0 က မွားတာ။ 1 က မွန္တာ။ 000 001 010 011 100 101 110 111 .....111 က အကုန္မွန္တာ။ သံုးပြဲတည္းဆုိေတာ့ Two to the Power 3= 8]]
(ေကာင္းကင္ကုိ)
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
